Departures და Arrivals


ერთმა ადამიანმა მითხრა თუ ბედნიერი სახეების ნახვა გინდა აეროპორტის Arrivals დარბაზში უნდა წახვიდეო. ის ადამიანებიც კი რომლებიც ჯერ კიდევ რამდენიმე საათის წინ Departures-ში უგონოდ დასევდიანებულები ელოდებოდნენ მათი ფრენის გამოცხადებას, დანიშნულების პუნქტის მიღწევისას, რაღაცნაირად ბედნიერი სახეებით გამოდიან Arrivals დარბაზში. ყველაზე რთული მაინც დამშვიდობების მომენტია და არა ის, რაც მას შემდეგ მოსდევს.

ყველაზე დეპრესიული მომენტები “დამშვიდობებასთანაა” (ადამიანებთან, ადგილებთან, სიტუაციასთან) დაკავშირებული. ამ სიაშია ნაძვის ხის დაშლა, ჩემოდნის ჩალაგება და Departures დარბაზისკენ გეზის აღება. როდესაც წასვლა ახლოვდება ყველაზე მეტად მინდა ხოლმე რომ რაც შეიძლება სწრაფად დადგეს აფრენის მომენტი, დროზე გავეცალო მათ ან იმ სიტუაციას, რომლებთანაც დამშვიდობება ყველასთვის კარგად ნაცნობ ბურთს მაყლაპინებს და მიჩხერს ყელში. ეს “პლასტერის” ერთიანად აძრობას გავს, რაც უფრო დიდ ხანს და ნელა იძრობ, მით უფრო გტკივა.

Arrivals-ში გამოსვლისას ყველაფერი უკვე უკანაა დარჩენილი და რაღაც ახალი იწყება. გინდა, არ გინდა, ამას არ აქვს მნიშვნელობა, უკვე დაიწყო და შესაბამისად შენც ფეხის აწყობის გარდა არაფერი დაგრჩენია.

დღეს ეს სიმღერა იმაზე თემატური აღმოჩნდა, ვიდრე გუშინ წარმოვიდგენდი როცა ამ პოსტის დაწერა გადავწყვიტე.

დღეს დამშვიდობებების დღეა, როცა “პლასტერის” ერთიანად ახევა არ გამოდის.

Ground Control to Major Tom (Ten, Nine, Eight, Seven, Six)
Commencing countdown, engines on (Five, Four, Three)
Check ignition and may God’s love be with you (Two, One, Liftoff)

P.S. Safe flight David and may God’s love be with you.

Advertisements

Ground Control


ადრე ზუსტად ვიცოდი რომელი სეზონი მიყვარდა და რატომ. ახლა ზუსტად ვიცი რომელი სეზონი არ მიყვარს და რატომ. საერთოდ, მგონია რომ არ შეიძლება გიყვარდეს ერთი კონკრეტული სეზონი და არ გიყვარდეს მეორე. რა თქმა უნდა ზოგადი დამოკიდებულების დონეზე შეიძლება შევთანხმდეთ რომ გვიყვარს სითბო და არ გვიყვარს სიცივე, მაგრამ ყველაფერი მაინც მომენტებამდე დადის, იმ მომენტებამდე რომლებსაც კონკრეტულ სეზონზე ველოდებით. მიუხედავად იმისა რომ ალბათ შუალედურ/გარდამავალ სეზონებს ერთი შეხედვით არაფერი ჯობია, მაინც არ მგონია რომ შეიძლება რომელიმე მათგანი გიყვარდეს ან ვერ იტანდე, შუალედურს (თუნდაც ამ სიტყვიდან გამომდინარე) უფრო ისეთი დამოკიდებულებები შეესაბამება როგორცაა “მომწონს” ან “არ მომწონს”. სიყვარულით კი ან ზამთარი უნდა გიყვარდეს და ან ზაფხული.

ვიცი, ვიცი ვაჭარბებ და ასეც რომ არ იყოს, ამაზე სასაუბროდ ნამდვილად არ დავბრუნებივარ აქაურობას.

ისეთი ადამიანების ცხოვრებაში როგორიც მე ვარ ყველა ისტორიას გააჩნია თავისი სიმღერა, მათ შორის იმ ისტორიებსაც რომლებიც არასოდეს მომხდარა. ჰოდა, დღეს იმ ისტორიის დასრულების დღეა, რომელიც არასოდეს დაწყებულა, არასოდეს დაწყებულა მაგრამ თავისი სიმღერა ქონდა, ის სიმღერა ახლა სიმბოლურად რომ მაქვს ჩართული.

ერთი წლის წინ ვწერდი:

–იქნებ ამ წელს მაინც შეიცვალოს რამე. Hare Krishna!

–იქნებ ამ წელს მაინც ვიყო ბედნიერი. Hare Rama!

– My sweet Lord! My sweet, sweet Lord!

ახლა ვფიქრობ:

-Ground Control to Major Tom.

-ცვლილებებისთვის მზად არ ვარ.

-Ground Control to Major Tom.

-მგონი არც არასოდეს ვიქნები.

-Take your protein pills. put your helmet on. – ეს სხვისთვისაა. მე არ მოვფრინავ.

აი ხომ არსებობს მომენტები როდესაც გადაწყვეტილება დაუყოვნებლივ გაქვს მისაღები, გადაწყვეტილება რომელიც ყველაფერს შეცვლის და სულ სხვა რელსებზე გადაგიყვანს, მომენტები რომლებსაც თამამად შეიძლება ეწოდოს გარდამტეხი, ის მომენტები რომლებიც უფერული, ოთახში გამომწყვდეული, უინტერესო ადამიანისგან იმად გაქცევს, რაც შენი ღრმა რწმენით აუცილებლად უნდა ყოფილიყავი?! არსებობს, არსებობს და რამდენ ასეთ მომენტში გავუშვი გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობა ხელიდან არავინ იცის. ჰო, მე მთლიანად ვიმართები შიშით. სულ სხვადასხვა რამის მეშინია, მაგრამ საბოლოო ჯამში ერთი, მსუქანი, გრანდიოზული მიზეზი იმისა თუ რატომ ვარ ფინიკი მხოლოდ კლავიატურაზე, არის შიში.

ჰოდა, ზუსტად ამით აიხსნება წრეები, რომლებსაც ასე ძალიან ვერ ვიტან. ზუსტად ამიტომ ვამტკიცებ რომ ჩემი ცხოვრება ერთ მოჯადოებულ წრეზე სიარულის მეტი არაფერია. ასეა, საჭირო მომენტში ვერასოდეს ვიღებ “ვერტმფრენზე შეხტომის” გადაწყვეტილებას, მე ის ვარ ვინც ლუდის კათხით ხელში, ისე უშვებს არსაიდან გამოჩენილ შანსს ხელიდან, რომ ჯერ კიდევ აქვს ამ შანსის გამოყენების დრო, აქვს და მაინც ახალს ელოდება.

სწორედ ამიტომ “Ground Control to Major Tom” – მე არ მოვფრინავ.

Commencing countdown, engines on. – ეს countdown მე არაფერში მჭირდება.

Check ignition – ვინმე სხვამ შეამოწმოს, ვისაც ენაღვლება.

and may God’s love be with you – გმადლობთ, აუცილებლად გადავცემ იმას ვინც გაფრენას გადაწყვეტს.

Ten, Nine, Eight, Seven, Six, Five, Four, Three, Two, One – თუ შეიძლება დაუჩქარეთ რა, ძალიან გაიწელა ეს ათი წამი დროში.

Liftoff. – როგორც იქნა!

თქვენ თუ არ შეცვლით რამეს, ახალი წელი ვერაფერს შეცვლის. თქვენ თუ არ მიიღებთ გადაწყვეტილებას, ყველაფერი თავისით გადაწყდება, თქვენ თუ ვერ ჩამოყალიბდებით საბოლოო ჯამში უნდა დაუსვათ თუ არა წერტილი “ნელის”, ის თავად მოვა და თქვენს მიერ დაწყებულ ისტორიაზე თვითონ დასვამს წერტილს, თან ისეთ წერტილს დასაწერიც რომ აღარაფერი გექნებათ.

მერე აღმოაჩენთ რომ მუსიკოსი და მისნაირი მოგონილი პერსონაჟები, მხოლოდ იმისთვის გჭირდებოდათ რომ გადაწყვეტილება არ მიგეღოთ, იმისთვის გჭირდებოდათ რომ რაც შეიძლება დიდ ხანს გაგეწელათ დროში წერტილის დასმის პროცესი. ბოლოს ნელი თავად შეახტება ვერტმფრენს და თქვენ იჯდებით ლუდის კათხით ხელში.

Ground Control to Major Tom

Commencing countdown,

engines on

Check ignition

and may God’s love be with you ნელი!