Give a Little Bit of Your Love in 2017


წლის ბოლომდე სულ რამდენიმე დღეღაა დარჩენილი, ამიტომ სუფთა სინდისით ვიწყებ წლის შემაჯამებელი და წინასაახალწლო პოსტის წერას.

საჩუქრების კეთებაზე ვგიჟდები, ასე ძალიან მგონი არაფერი მიყვარს. რამდენად გამომდის ეს მეორე საკითხია. იქიდან გამომდინარე რომ ყოველთვის ვცდილობ ადამიანებს ის საჩუქარი გავუკეთო, რაც მათ ყველაზე მეტად გაუხარდებათ, ლამის თვეებით ადრე ვიწყებ ფიქრს ვის რა ვუყიდო.

წელს, ჩემთვის თითქმის სრულიად უცნობი ადამიანისთვის მიწევს საჩუქრის ჩუქება, ამიტომ წარმოდგენა არ მაქვს რა გაუხარდება. შაბათ-კვირას ლამის ყველა მაღაზია მოვიარე შესაფერისი საჩუქრის ასარჩევად. უკვე დანებებას ვაპირებდი რომ “ბიბლუსში” ფამუქს და მის მუზეუმს გადავეყარე. როდესაც არ იცი კონკრეტულ ადამიანს რა გაუხარდება, ისეთი რამ უნდა აჩუქო რაც შენთვისაა განსაკუთრებული და საყვარელი. ცოტა უცნაურად კი ჟღერს მაგრამ ასეა. საჩუქარი მნიშვნელოვანი შეიძლება იყოს იმის გამო რომ ის ვინც ამ საჩუქარს გჩუქნის, ასაბუთებს ამ საჩუქრის უნიკალურობას.

კარგი, დიდად რომ არ ჩავხლართოთ, ორჰან ფამუქის “ნივთების უმანკოება” ვიყიდე, თანაც 2, ისე მომეწონა ვერც ჩემ თავს ვუთხარი უარი ამ საჩუქარზე. წინგი უმანკოების მუზეუმის კატალოგივითაა, თითოეული ნივთის მნიშვნელობა და ისტორიაა აღწერილი. მოკლედ, ესაა წიგნი უმნიშვნელო ნივთებისა და უმნიშვნელო მოვლენების მნიშვნელობაზე. ჰოდა, ეს საჩუქარი ჩუქების შემდეგ თავის მხრივ ზუსტად ასეთი ნივთი გახდება, ნივთი რომელსაც საკუთარი უმნიშვნელო ისტორია ექნება.

2016 სწორედ უმნიშვნელო მოვლენებისა და უმნიშვნელო ნივთების მნიშვნელობების აღმოჩენის წელი იყო ჩემთვის.

აგვისტოს მიწურულს სწორედ ასეთი ნივთები ჩავალაგე ერთ პატარა ყუთში, ნივთები, რომლებიც ერთი შეხედვით უმნიშვნელოა, ნივთები რომლებსაც ერთმანეთთან არაფერი აქვთ საერთო, მაგრამ პატარა ისტორიებს ყვებიან, ისტორიებს რომლებიც ერთი დიდი ისტორიის ნაწილს წარმოადგენენ, იმ ისტორიის, რომლის დასაწყისიც უმნიშვნელო და არაფრით გამორჩეული მოვლენა იყო, საბოლოოდ კი ყველაფერი თავდაყირა დააყენა.

ყუთი, რომელშიც მაგალითად სანახევროდ გამოცლილი Jack Daniel’s-ის ბოთლი დევს, რომელიც იმ დღეს დავლიე, როცა ცოტა მეტი გამბედაობა მჭირდებოდა თინიკო რომ ფინიკიდ მექცია. მოკლედ წელს მეც ნივთების უმანკოება აღმოვაჩინე.

გადავწყვიტე თითოეული ისტორიის დასასრულს ასეთი ყუთები გავაკეთო. ნივთები რომლებიც კონკრეტულ ისტორიას ყვებიან ყუთში უნდა ჩავალაგო და შევინახო, იმისთვის რომ შემდეგ, ოდესმე ამოვალაგო და თავიდან განვიცადო ისტორიები რომლებიც ამ ნივთებმა შეინახეს. ნივთების უმანკოება და ნივთების მეხსიერება იმით უნდა შევინარჩუნო, რომ ეს ნივთები სხვა ისტორიებით არ დავამძიმო, არ გავაუფერულო და უმანკოება არ წავართვა.

ახლა ისევ 2016-ს დავუბრუნდეთ. ჰო, როგორც აქამდეც ვთქვი, 2016 ნამდვილად მაიმუნური წელი იყო, მაგრამ არ შემიძლია აქვე არ ვაღიარო, რომ ყველა ამ მაიმუნობამ ძალიან მნიშვნელოვანი ცვლილებები მოახდინა ჩემს ცხოვრებაში. 2017-ს სრულიად ახალი ადამიანი ხვდება, ადამიანი, რომელიც წინა წლებში ბლოგზე “ფინიკის” სახელს ამოფარებული იმალებოდა.

ბევრი ისეთი ნაბიჯი გადავდგი, რასაც არასოდეს გადავდგამდი, ბევრი ისეთი ემოცია განვიცადე, რომელიც არასოდეს განმიცდია. ჰოდა, ხომ იცით, ერთ ნაბიჯს რომ გადადგამ, მერე უკან დაბრუნება უფრო რთულია, ვიდრე წინ წასვლა, ჰოდა, მივდივართ წინ.

წელს სხვანაირი ახალი წელია, მე არ მაქვს თვითმფრინავის ბილეთი ბუდაპეშტის მიმართულებით. არც იმ განცდის დადგომას ველოდები, რომელიც მხოლოდ მაშინ დგება როცა გაფრენის ღამეს ტაქსი მოგაკითხავს, მანქანაში ჩაჯდები და აი, უცებ ყველაფერი უკან დარჩება. წელს სხვანაირი წელი იყო და ახალი წელიც სხვანაირი იქნება.

აკვიატებული მაქვს რომ 2007 წელი ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე ბედნიერი იყო. აი, წარმოდგენა არ მაქვს ნამდვილად ასეა თუ არა, მაგრამ ასე მჯერა და მორჩა. ნუმეროლოგიის მიხედვით მე 7 ვარ, წინ კი 2017 წელია, ძალიან რთული 2016 წლის შემდეგ მოდის 7 და მე, სრულიად შეცვლილი ვხვდები წელს, როდესაც ბედნიერების 10 წლის თავი უნდა ვიზეიმო.

უკანასკნელი 3 წლის განმავლობაში, ყველა საახალწლო პოსტს კონკრეტული სიმღერის მოტივებზე ვწერ და ასე გამოვხატავ მოლოდინებს მომავალი წლის მიმართ. 2014 რომ დგებოდა my sweet lord-ს ვღიღინებდი, 2015-ს ground control-ითა და სასურველი ცვლილებების დადგომის უიმედობით ველოდებოდი, 2016-ს remember-ს ვმღეროდი და ისე გამოვიდა რომ ეს წელი, თავისი პატარა ისტორიებით, მართლა ყველაზე მნიშვნელოვან მოგონებად იქცევა მომდევნო წლების განმავლობაში.

რამდენიმე დღის წინ ვფიქრობდი რომ წლევანდელი ახალი წლის სიმღერა Other lives – End of the year უნდა ყოფილიყო და უნდა მეთქვა this time of the year, won’t bring us tears, მაგრამ გადავიფიქრე, ეს სიმღერა უკვე იყო, იყო აგვისტოში, როდესაც 30 წლის დადგომა ჩემთვის სწორედაც რომ ახალი წლის მოსვლას ნიშნავდა. ახლა, სხვა რამ გვჭირდება, არ უნდა გავმეორდეთ, წინ მნიშვნელოვანი წელი გვაქვს და პოზიტიური, ენერგიული განწყობით უნდა შევხვდეთ.

ჰოდა, წარმოგიდგენთ 2016 წლის დეკემბრის სიმღერას, რომლითაც ველოდებით 2017 წელს. Supertramp 2016 წელს აღმოვაჩინე, რაც ძალიან დიდ აღმოჩენად იქცა ჩემთვის (ბევრი მიზეზის გამო), ამიტომ ლოგიკური იქნება რომ წლევანდელი დეკემბრის ჰიმნად სწორედ Supertramp-ის სიმღერა იქცეს.

Give a little bit of your love to me
I’ll give a little bit of my love to you
There’s so much that we need to share
Send a smile and show you care.

ძალიან ბევრ პოზიტივს, დადებით ემოციას, სიყვარულს და ბედნიერებას გისურვებთ 2017 წელს!

Advertisements

Remember


მესამე წელია სიმღერებზე აწყობილი განწყობით ველოდები ახალ წელს.

წელს აღმოვაჩინე რომ ყველა საშობაო/საახალწლო ფილმზე (სერიალის სერიაზე) მეტირება. ჰო, უკიდურეს კომედიებზეც კი.

წლის ეს დრო ყველაზე „ადამიანურია“ ჩემთვის (თუმცა ზუსტად არ ვიცი რას ვგულისხმობ „ადამიანურში“).

ამიტომ მიყვარს, ყველა თავისი იმედგაცრუებით და ყველა თავისი მოლოდინით.

ეს ის დროა როცა გადამეტებული „ადამიანურობა“ „გვეპატიება“.

2014 წელი რომ დგებოდა ვწერდი:

–იქნებ ამ წელს მაინც შეიცვალოს რამე. Hare Krishna!

–იქნებ ამ წელს მაინც ვიყო ბედნიერი. Hare Rama!

– My sweet Lord! My sweet, sweet Lord!

2014 წლის მიწურულს, 2015-ს რომ ველოდებოდი:

-Ground Control to Major Tom.

-ცვლილებებისთვის მზად არ ვარ.

-Ground Control to Major Tom.

-მგონი არც არასოდეს ვიქნები.

-Take your protein pills. put your helmet on. – ეს სხვისთვისაა. მე არ მოვფრინავ.

არც გავფრენილვარ, 1 წელი გავიდა და უკვე ბევრი ვერტმფრენი გაფრინდა უჩემოდ.

ან არა, გავფრინდი, გადაწყვეტილებას ყოველთვის ვიღებ, ერთ ვერტმფრენს თუ არ ვახტები, სხვა მიმართულებით მიმავალს მაინც ყოველთვის მივყვები ხოლმე.

წელს ჩემს ცხოვრებას მუსიკალურად აფორმებდნენ:

  1. Chinatown – Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square – სულ დამავიწყდა რომ წელს დიდი ხნის ოცნება ავისრულე და სტამბულში დაკოჭლებამდე ვიბოდიალე;

  2. The Smiths – I Know It’s Over – წერტილიც დავსვი, ბუდაპეშტში, ერთ ღამეს, როცა არ მეძინებოდა;

  3. Other Lives – The Sun Will Freeze – იქნებ ამ ჯერზე მაინც მქონდეს რამე მოსაყოლი. – მეთქი. ეს იმ ოპერიდანაა ვერტმფრენზე შეხტომის რომ მჯერა ხოლმე;

  4. Other Lives – Take Us Alive – ახლა, ისეთ სტადიაზე ვარ, ნებისმიერ გადაწყვეტილებას (რასაც ადრე არავითარ შემთხვევაში არ მივიღებდი) მივიღებ და ნებისმიერ გამოწვევას დავთანხმდები. – მეთქი. ჰოდა, ვინმემ დაიჯერა?!

  5. Nancy Sinatra – These Boots Are Made for Walkin’ – ძვირფასო, “დამპალო ნაბიჭვარო”, this is sad on so many levels. – მეთქი. დასამატებელი არაფერი მაქვს;

  6. Lera Lynn – My Least Favorite Life – მე, როგორც დაავადება ანუ საერთაშორისო კლასიფიკაციით T11.8 – ზემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა, დაუზუსტებელ დონეზე გადავეკიდე სულ სხვა თავში მოხსენიებულ დიაგნოზს კოდით D12.5, ანუ სიგმოიდური კოლინჯის კეთილთვისებიან სიმსივნე-ს. – ეს იმდენი ხნის წინ დაიწყო, არ მგონია ოდესმე დასრულდეს;

  7. The Doors – The Way To The Next Whiskey Bar – ჰოდა, ვინაიდან დღეს ნაყინზე არავინ წამიყვანს, show me the way to the next whiskey bar. – უკომენტაროდ;

  8. Сергей Никитин – Со Мною Вот Что Происходит – დიდი დოზით ყოფილა D12.5 წელს;

  9. The Beatles – I’ll Be Back – განსაკუთრებული სასოწარკვეთისას მოსასმენი ფერადი სიმღერა;

  10. Özlem Bulut – Marco’nun Rakısı – უკან სტამბულში.

წლევანდელი დეკემბერი უფრო იმაზეა რაც იყო, ვიდრე იმაზე რაც იქნება.

Remember is a place from long ago

Remember, filled with everything you know

Remember, when you’re sad and feeling down

Remember, turn around.

Remember life is just a memory – ჩვენ ვართ ის რაც გვახსოვს, ჩვენი ცხოვრება მოგონებებისგან შედგება, დეკემბერი კი საუკეთესო დროა ყველაფრის ერთბაშად გასახსენებლად.

Remember close your eyes and you can see

Remember, think of all that life can be – ის რაც შეიძლება იყოს, შეიძლება იყოს 2016-ში. ახლა არც ვერტმფრენს ველოდები და არც ცვლილებები მაშინებს. არც გადამეტებული მოლოდინები მაქვს და არც ჩამოყრილი ყურები, ყველაფერი კარგად იქნება, მანამ სანამ ყველაფერი კარგადაა.

იქნება თუ არა 2016 გამორჩეული? რა თქმა უნდა იქნება, რომელი წელი არ იყო გამორჩეული?!

ფუსფუსის, შეჯამების, იმედების, გეგმების, ზრუნვის და ადამიანობის გამოხატვის პერიოდი გვიდგას და გამოვიყენოთ.

წლის ყველაზე საოცარი პერიოდია, როცა სითბოს გამოხატვა გვეპატიება.

giphy