Remember


მესამე წელია სიმღერებზე აწყობილი განწყობით ველოდები ახალ წელს.

წელს აღმოვაჩინე რომ ყველა საშობაო/საახალწლო ფილმზე (სერიალის სერიაზე) მეტირება. ჰო, უკიდურეს კომედიებზეც კი.

წლის ეს დრო ყველაზე „ადამიანურია“ ჩემთვის (თუმცა ზუსტად არ ვიცი რას ვგულისხმობ „ადამიანურში“).

ამიტომ მიყვარს, ყველა თავისი იმედგაცრუებით და ყველა თავისი მოლოდინით.

ეს ის დროა როცა გადამეტებული „ადამიანურობა“ „გვეპატიება“.

2014 წელი რომ დგებოდა ვწერდი:

–იქნებ ამ წელს მაინც შეიცვალოს რამე. Hare Krishna!

–იქნებ ამ წელს მაინც ვიყო ბედნიერი. Hare Rama!

– My sweet Lord! My sweet, sweet Lord!

2014 წლის მიწურულს, 2015-ს რომ ველოდებოდი:

-Ground Control to Major Tom.

-ცვლილებებისთვის მზად არ ვარ.

-Ground Control to Major Tom.

-მგონი არც არასოდეს ვიქნები.

-Take your protein pills. put your helmet on. – ეს სხვისთვისაა. მე არ მოვფრინავ.

არც გავფრენილვარ, 1 წელი გავიდა და უკვე ბევრი ვერტმფრენი გაფრინდა უჩემოდ.

ან არა, გავფრინდი, გადაწყვეტილებას ყოველთვის ვიღებ, ერთ ვერტმფრენს თუ არ ვახტები, სხვა მიმართულებით მიმავალს მაინც ყოველთვის მივყვები ხოლმე.

წელს ჩემს ცხოვრებას მუსიკალურად აფორმებდნენ:

  1. Chinatown – Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square – სულ დამავიწყდა რომ წელს დიდი ხნის ოცნება ავისრულე და სტამბულში დაკოჭლებამდე ვიბოდიალე;

  2. The Smiths – I Know It’s Over – წერტილიც დავსვი, ბუდაპეშტში, ერთ ღამეს, როცა არ მეძინებოდა;

  3. Other Lives – The Sun Will Freeze – იქნებ ამ ჯერზე მაინც მქონდეს რამე მოსაყოლი. – მეთქი. ეს იმ ოპერიდანაა ვერტმფრენზე შეხტომის რომ მჯერა ხოლმე;

  4. Other Lives – Take Us Alive – ახლა, ისეთ სტადიაზე ვარ, ნებისმიერ გადაწყვეტილებას (რასაც ადრე არავითარ შემთხვევაში არ მივიღებდი) მივიღებ და ნებისმიერ გამოწვევას დავთანხმდები. – მეთქი. ჰოდა, ვინმემ დაიჯერა?!

  5. Nancy Sinatra – These Boots Are Made for Walkin’ – ძვირფასო, “დამპალო ნაბიჭვარო”, this is sad on so many levels. – მეთქი. დასამატებელი არაფერი მაქვს;

  6. Lera Lynn – My Least Favorite Life – მე, როგორც დაავადება ანუ საერთაშორისო კლასიფიკაციით T11.8 – ზემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა, დაუზუსტებელ დონეზე გადავეკიდე სულ სხვა თავში მოხსენიებულ დიაგნოზს კოდით D12.5, ანუ სიგმოიდური კოლინჯის კეთილთვისებიან სიმსივნე-ს. – ეს იმდენი ხნის წინ დაიწყო, არ მგონია ოდესმე დასრულდეს;

  7. The Doors – The Way To The Next Whiskey Bar – ჰოდა, ვინაიდან დღეს ნაყინზე არავინ წამიყვანს, show me the way to the next whiskey bar. – უკომენტაროდ;

  8. Сергей Никитин – Со Мною Вот Что Происходит – დიდი დოზით ყოფილა D12.5 წელს;

  9. The Beatles – I’ll Be Back – განსაკუთრებული სასოწარკვეთისას მოსასმენი ფერადი სიმღერა;

  10. Özlem Bulut – Marco’nun Rakısı – უკან სტამბულში.

წლევანდელი დეკემბერი უფრო იმაზეა რაც იყო, ვიდრე იმაზე რაც იქნება.

Remember is a place from long ago

Remember, filled with everything you know

Remember, when you’re sad and feeling down

Remember, turn around.

Remember life is just a memory – ჩვენ ვართ ის რაც გვახსოვს, ჩვენი ცხოვრება მოგონებებისგან შედგება, დეკემბერი კი საუკეთესო დროა ყველაფრის ერთბაშად გასახსენებლად.

Remember close your eyes and you can see

Remember, think of all that life can be – ის რაც შეიძლება იყოს, შეიძლება იყოს 2016-ში. ახლა არც ვერტმფრენს ველოდები და არც ცვლილებები მაშინებს. არც გადამეტებული მოლოდინები მაქვს და არც ჩამოყრილი ყურები, ყველაფერი კარგად იქნება, მანამ სანამ ყველაფერი კარგადაა.

იქნება თუ არა 2016 გამორჩეული? რა თქმა უნდა იქნება, რომელი წელი არ იყო გამორჩეული?!

ფუსფუსის, შეჯამების, იმედების, გეგმების, ზრუნვის და ადამიანობის გამოხატვის პერიოდი გვიდგას და გამოვიყენოთ.

წლის ყველაზე საოცარი პერიოდია, როცა სითბოს გამოხატვა გვეპატიება.

giphy

Advertisements

მარკოს რაქი


მიწექი, შემოალაგე ფეხები მაგიდაზე და მოუკიდე სიგარეტს.

რაქის ვერ ვსვამ.

მარკოს რაქი სხვა საქმეა.

ერთ საღამოს მაინც ხომ შეიძლება ზუსტად ერთნაირი მუსიკალური გაფორმება გვქონდეს.

კადრი ორად გაიყოს, ისე როგორ ფილმებშია.

სტამბულში უსაქმურად ყიალისას, გარეკანის სიჭრელის გამო ნაყიდი ალბომიდან აწ უკვე ჩემი საყვარელი სიმღერა უნდა გაგიზიარო.

Aaaahhhh Söyleyin Marco’ya çalsın bu gece.

Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square


აშკარად რაღაც გამოვტოვე, ბოლოს რომ ვნახულობდი სტამბული სტამბული იყო და არა სტამბოლი, ახლა სტამბოლი გამხდარა, ის არ კმაროდა ყველა რომ ასე მოიხსენიებდა განსაკუთრებული “მხატვრულობის მისანიჭებლად“ (ყოველშემთხვევაში მე ასე მეგონა), აეროპორტშიც გადაურქმევიათ სახელი და როგორც აღმოჩნდა სტამბულში კი არა, სტამბოლში მივფრინავ, კარგი არც ერთი და არც მეორე, იყოს Istanbul და კითხვებიც მოიხსნება.

ისე მივდივარ ქალაქს ვერაფერი გავუგე, ვერ აღვიქვამ და მომკალი, ერთადერთი რაც ზუსტად ვიცი როგორც კი ჩავალ ეს ქაოსი უნდა დავალაგო, საერთოდ თუ შეიძლება სტამბულის დალაგება.

მეტრო – დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა, რომ თუ ვინმეს უნდა იგრძნოს ქალაქი აუცილებლად უნდა გამოიყენოს საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, ტაქსით ერთი ადგილიდან მეორეში ციმციმ მიბრძანებით, ქალაქს პულსს ვერ გაუსინჯავ.

ჰო, ქალაქს ვერაფერი გავუგე, აი მეტროსთან კი პრობლემა არ მქონია, ოდნავ ირიჟრაჟა და ჩემს გაჩერებამდეც მივედი – Şişhane (როგორც ქალის ხმა მაუწყებს სწორედ ესაა – შიშჰაანე), მრავალი ამოსასვლელიდან ერთ-ერთს რომ ავუყევი, მივხვდი რომ ჩემი ფრაგმენტული რუქა სრულიად გამოუსადეგარი იყო და ერთადერთი გალათას დანახვამ დამამშვიდა, ე.ი. სადღაც ძალიან ახლოს ვარ და ბოლოს და ბოლოს ყველა ვიწრო ქუჩის დავლა რომ მომიწიოს სასტუმროს მაინც მივაგნებ, აი მერე რა იქნება ჯერ არ ვიცი.

ალბათ სხვებიც ჩემსავით იქცევიან ახალ ქალაქში ჩასვლისას, ანუ წინასწარ დიდ სიას აკეთებენ რა აქვთ სანახავი და დღეებზე ანაწილებენ აუცილებლად მოსანახულებელ ადგილებს. ასეთი სია მეც მაქვს, მაგრამ უბედურებაა ისაა რომ ვინაიდან ქალაქს ვერც თავი გავუგე და ვერც ბოლო, მგონი უაზრო ხეტიალის იქით არაფერი მიწერია, ისე დავბრუნდები თბილისში ბოლომდე მაინც ვერ გავიგებ სადაა ფატიჰი, სად ბეიოღლუ, რამხელა მანძილია აია სოფიასა და სულთანაჰმეთის მეჩეთს შორის და საერთოდ როგორ უნდა მოვხვდე ამ “სულთანაჰმეთში“.

ისეთი წვიმა დამხვდა რომ თაქსიმამდე მხოლოდ ქვაფენილის დათვალიერება შევძელი და იქამდე ვიბოდიალე სანამ თავიდან ფეხებამდე არ გავილუმპე, დიდი ვერაფერი დასაწყისია, იმის გათვალისწინებით რომ სანახავი ძალიან ბევრია, ქალაქის გონში კი ვერა და ვერ ვარდები, გზააბნეულივით დაეღეტები და ისიც კი ვერ გაგიგია სად ხარ (არადა თურმე ისთიქლალის გამზირი ამივლია და ჩამივლია).

პროგნოზს თუ ვენდობით, ხვალიდან გამოიდარებს. გამოდარებით კი გამოიდარებს მაგრამ აი მე რა მეშველება სტამბულის მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებში მხოლოდ წრეებზე სიარული რომ “დავამუღამე“, არ ვიცი.

ჩემს ნალოლიავებ რუქაზე მხოლოდ გამზირებია დატანილი, პატარა ქუჩები კი უსახელოდ კვეთენ ერთმანეთს, ერთადერთი რაც მაიმედებს ისაა რომ თუ გამზირს ვერ ვიპოვი, მეჩეთების მიხედვით მაინც დავადგენ ჩემს ადგილმდებარეობას (ამაზე მაინც იზრუნეს რუქის შედგენისას და ყველა პატარა მეჩეთიც აღნიშნეს რუქაზე).

ჰოდა, ახლა წარმოიდგინეთ რომ ვარ ქალაქში რომელსაც ვერც შორიდან ვუგებდი რამეს, ვერც შიშჰაანედან, ვერც რუქით და ვერც მეჩეთებით.

და თუ პირველ დღესაც ვერ დალადგა, ოდესმე დალაგდება? რა თქმა უნდა დალაგდება, ისე დალაგდება თითქმის წასულ ტრამვაისაც კი შეახტები და რუქაზე დახედვაც კი აღარ დაგჭირდება.

არეულად ვწერ, დაბრუნებიდან 2 დღის შემდეგაც ვერ გამიგია სად ვარ, დავბუნდი თუ ჯერ კიდევ იმ ქაოსში ვარ ძალიან რომ შემიყვარდა, ყველაზე მაგარ სიტუაციაში, ანუ მაშინ როდესაც ყველაფერი რაც “აუცილებლად სანახავთა“ კატეგორიაში იყო ვნახე და ახლა შემიძლია იმდენი ვიბოდიალო რამდენიც მინდა, იმდენჯერ დავიკარგო რამდენჯერაც მინდა, იმდენი ახალი სიმღერა მოვისმინო რამდენიც მინდა და თურქულის გახსენებასაც იმდენი დრო დავუთმო რამდენიც მინდა, ანუ iki tavuk şiş-ის ნაცვლად, ვთქვა iki tane tavuk şiş.

რა არის სტამბული მუსიკის გარეშე?! არაფერი! თუ სტამბულთან 1 სიმღერა მაინც არ ასოცირდება ე.ი. მთელმა მოგზაურობამ ფუჭად ჩაიარა და მხოლოდ აია სოფიას, სულთანაჰმეთის მეჩეთისა და სხვა ისტორიული ძეგლების გასწვივ შეგიძლია პატარა “პწიჩკის“ მონიშვნა, სტამბულს პულსი ისტორიულ ძეგლებზე არ ესინჯება. ეს მხოლოდ იმისთვის გჭირდება რომ საკუთარი დაბნეულობა გაამართლო, არ შეიძლება სრულად აღიქვამდე ქალაქს, რომელიც კონტრასტების დედაქალაქია, სადაც ერთი ხიდის გადაკვეთით შეიძლება სხვა სამყაროში მოხვდე, სადაც ერთი ისტორიული ძეგლის ნახვისას სტამბულსაც ნახულობ, კონსტანტინოპოლსაც, რომის იმპერიასაც და ვიკინგების “მინაჯღაბნსაც“.

თანამედროვე სტამბულს არ “უტყდება“ იყოს სტამბული და საღამოს ყველა ბარიდან „Blue Suede Shoes”-ის ხმა არ გამოდის.

თუ აქამდე არ მოგისმენიათ აუცილებლად დაიწყებთ Kayahan-ის ღიღინს – Mektupları okudum seçip seçip

ან Haluk Levent-ის დისკს იყიდით კიდევ ერთხელ რომ აყვეთ “neler, neler yapıyoursun bensizken Ankarada?“

უაზრო ხეტიალისას ისეთ ანტიკვარიატს გადააწყდებით ჯოხით ვერ გამოგაგდებენ მაღაზიიდან, გამყიდველთან ლაპარაკსაც გააბამთ და თითოეული ნივთის ისტორიასაც მოისმენთ.

ისთიქლალის ყველა გასახვევს ათასჯერ დაივლით ახალი ქუჩის აღმოჩენის მიზნით და შემდეგ ისევ ხალხით სავსე გაზირზე დაბრუნდებით, სადაც იგრძნობთ რომ რაღაც ცოცხალი ორგანიზმის ნაწილი გახდით.

და რაც მთავარია, ყველას, უკლებლივ ყველას, ჩამოსვლისას აქვს თავისი სტამბული, ვიღაცისთვის ცვხრის სუნით აყროლებული, ვიღაცისთვის ისტორიული ძეგლებით დახუნძლული, ვიღაცისთვის საყვარელი სიმღერების ქალაქი და ვიღაცისთვის ცოცხალი ორგანიზმი, თავისი უნიკალური თვისებებით.

ჩემი სტამბული ისეთია წრეებზე სიარულის გარეშე რომ ვერ ნახავ, ხალხით სავსე ტრამვაიში თუ არ შეეჭეჭყები, საღამოს თურქული სიმღერების მოსასმენად თუ არ წახვალ და თუ არ უყურებ როგორ ცეკვავენ, თუ ყვავილების გვირგვინს არ დაიდგამ და თუ დაბრუნებისას ყოველ ფეხის ნაბიჯზე “ბუიურუნ მადამ“ არ მოგენატრება.

ესაა იმ იშვიათ ქალაქთაგანი, რომლის შემთხვევაშიც არგუმენტი “იმდენი რამ მაქვს სანახავი, რომ ორჯერ ერთი და იგივე ადგილზე ჩასვლა გაუმართლებელია“ არ ჭრის, არათუ არ ჭრის სანაგვეზეა მოსასროლი, მზად ვარ ყოველი ახალი შანსის გამოჩენისას 5 წუთში ჩავბარგდე და სტამბულში მიმავალთა რიგში ჩავდგე.

ახლა თმას აწეულს ვატარებ და იმ სიმღერას ვუსმენ ბოხხმიანი ბიჭი რომ მღეროდა ერთ-ერთ ძალიან მაგარ ღამეს სტამბულში, იმ ღამეს ისთიქლალის გამზირზე გასხივოსნებული რომ დავბოდიალობდი ნაჩუქარი ყვავილების გვირგვინით თავზე.

სტამბულში ფინიკი მომენატრა.

“Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square”.

11013016_841619009242553_5932324444906806692_n