დრაფტებისგან შეთითხნილი პოსტი – მანამდე და მერე


დღეს დრაფტებს დავუარე, გავაერთიანე და მოვიფრინე სანაგვეზე. გამოუქვეყნებელი პოსტები შეიძლება დაიყოს ორ კატეგორიად – “მანამდე” და “მერე”.

მანამდე (01.08)

ღმერთი რომ ვიყო განკითხვის დღე იქნებოდა დედამიწაზე.

ილოცეთ ჩემს მიკრო სამყაროში მცხოვრებო მოფუთფუთე ელემენტებო, თუ ნორმალურ არსებობას არ ისწავლით 30 წლის რისხვა დაგატყდებათ თავს და მერე არ გავიგო ჩემს ზურგს უკან ჭორაობა, რომ ღმერთი ყოველ დღე სვამს, მოწევასაც აშკარად მოუმატა, ძილითაც აღარ იძინებს და ბოლო პერიოდში სულ გაუფუჭდა ხასიათი. ყველაფერი მესმის, ყველაფერი ვიცი, ყველგან ვარ.

მერე (20.09)

ბევრი მოდის, ცოტა რჩება. ძირითადად მიდიან ზაფხულში, როდის მოდიან არ მინახავს, დასაწყისამდე ჩასვლა ყოველთვის მეზარება ხოლმე, თან ახლა დასასრულები უფრო მაინტერესებს.

სხვების არქივებში გეძებ, შენი არსებობის სიხშირე მაინტერესებს, ცვეთა უნდა დაგარიცხო.

დახურულ არქივებში რა ხდება არც ვიცი და ვერც გავიგებ, ამიტომ დასკვნების გაკეთება მიჭირს და ისევ საკუთარ დაშვებებს ვენდობი.

გაცვეთილი ხარ, დახურულ არქივებში შენახული, ხშირი და იმაზე მეტი მეტასტაზი გაქვს, ვიდრე მე მინდა ვიცოდე.

ობსესია არაა ხომ სწორი ფორმა? აკვიატებაა? გუშინ ვეცნობოდი ნამდვილ ისტორიებს ადამიანებზე, რომლებმაც სხვა ადამიანები აიკვიატეს. ეს დარღვევაა? თუ ასეა, კიდევ ერთი დიაგნოზი მიამატეთ ჩემს სამედიცინო ისტორიას.

მანამდე (ზუსტი თარიღი უცნობია, ვინაიდან მობილურის local draft-ია)

იმედი მაქვს ამ tag-ით ბოლო პოსტს ვწერ. ყელშია უკვე და იმიტომ.

კომენტარი: სულ ესაა, ანუ პოსტი კი არა რაღაც გაელვება იყო. “ამ tag”-ში იგულისხმება D12.5 ანუ დაახლოებით მაისია. ამის მერე მართლა არარაობად იქცა.

მერე (16.09)

მოდი ვილაპარაკოთ. რომ გითხრა სალაპარაკო გვაქვს მეთქი, მოგატყუებ, სალაპარაკო არასოდეს არაფერი გვქონია, მაგრამ ხომ ვახერხებდით რაღაცას? ჰოდა, ახლა რატომ უნდა მოვიგონო რომ რაღაც მნიშვნელოვანი გვაქვს განსახილველი?! ისევ სისულელეზე, ისევ არაფერზე, მოკლედ ისევ ისე, როგორც ადრე.

შეცვლილი მეჩვენები, ეს ჩინეთის გავლენაა თუ იუპიტერის? დიდი ხანია შენგან წერილი არ მიმიღია, მომიყევი რა ხდება იუპიტერზე, ბოლოს და ბოლოს მზის სისტემა ხომ მზის სისტემაა და მაინც აქვეა, რა დრო უნდა გჭირდებოდეს მაქედან წერილის გამოსაგზავნად 21-ე საუკუნეში, ტექნოლოგიების ეპოქაში? კარგი, მელაპარაკე და ხმას არ ამოვიღებ.

ახლა პოზიტივის დრო არაა, ღამეა ბოლოს და ბოლოს, თან ცუდი ამინდია და თან შემოდგომა, აი, მითხარი რა დროს პოზიტივია?!

მართალი ხარ, წარსულით ცხოვრებას ვერ შევეშვი, სულ ასე იყო, სულ ასე იქნება, ამიტომ მისხლტება აწმყო ხელიდან ასე სწრაფად და ასე უაზროდ. მაგრამ ახლა, ზუსტად ამ მომენტში ყველაფერი ფეხებზე მკიდია, აწმყოც და მომავალიც, ჰო, ყველაფერი ფეხებზე მკიდია წარსულის გარდა.

იცი რატომ?

ამავე დღეს მეორე დრაფტიცაა:

მობილურის დატენვასა და მუსიკის მოსმენას შორის არჩევანი მუსიკის მოსმენაზე შევაჩერე. ადრე ასე არ მოვიქცეოდი, სხვა გზას ვნახავდი, ბოლოს და ბოლოს ახალ დენის წყაროს მოვძებნიდი არც ერთი რომ დამეთმო, ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა, ახლა დიდად არაფერი მაღელვებს იმის გარდა რომ მუდმივად ჩართული იყოს მუსიკა და თან რაც შეიძლება მაღალ ხმაზე.

ღამეები არ მიყვარს, შესაძლოა არც ადრე მიყვარდა დიდად, ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ ახლა დანამდვილებით ვიცი რომ დაღამება არ მინდა.

მანამდე (ზუსტი თარიღი აქაც უცნობია, ვინაიდან მობილურის local draft-ია)

საკუთარი თავისთვის დადგენილი სტანდარტებისგან გასრესილ არარაობად და ძვლების ტვინგამოცლილ გროვად ქცეული ვყრივარ საწოლზე. კოფეინის გადაჭარბებული დოზა შხუილით მიედინება ძარღვებში და გული ყურებში მიცემს.

პ.ს. არადა “ძვლების ტვინგამოცლილ გროვად ქცეული ვყრივარ საწოლზე” “მერე” კატეგორიას უფრო მოუხდებოდა.

tumblr_lcjs8xoicl1qb6f1po1_500

Advertisements

Man of Broken Promises


ეს სიმღერა ვეგასზეა. ჩვენი დიალოგი არა.

– სახეტიალოდ უნდა დაგპატიჟო.

– ვეგასში?

– ჰაჰ, არა, ვეგასში არა, არც ჩინეთში და არც ჩილეში, თბილისში, ბათუმში, რაჭაში, რა ვიცი, სადმე, აქვე..

– მაშინ სიმღერა რა შუაშია?

– ბევრ კითხვას სვამ, არაა ეს კარგი. სიმღერა შენზეა, იქამდე უნდა გასმენინო სანამ მსუბუქ გულის რევას არ იგრძნობ. ჰო, და შენი ხმა არ გავიგო! იმ მდგომარეობაში არ ხარ ახლა რამე გააპროტესტო, ყველაფერი ისე იქნება როგორც მე მინდა, როგორც მე ვიტყვი. დიახ, “Anything I want, anything desire!”

– სადაა Land Of Broken Promises?

– ვეგასში.

– ვერაფერი გავიგე!

– რა არის გაუგებარი? არ მაინტერესებს Land, როცა Man of Broken Promises მიდგას გვერდით და სახეტიალოდ ვეპატიჟები.

– …

I soon became the servant
A blissful blank canvas mind
Something was shining on me – promises
“Anything you want, anything you desire”

– თითები ააყოლე მუსიკას. ჰო, ჰო, ეგრე… ხედავ ღიმილი დაიმსახურე? არადა არაფერს იმსახურებ. გახსოვს რამდენ სისულელეს დაგპირდი? შენ? შენ რამდენ სისულელეს დამპირდი? ეგ გახსოვს? ჰოდა, წამო, გავისეირნოთ. მორჩი ახლა სისულელეებს, ამ ხეტიალის შემდეგ შეგიძლია აღარ უპასუხო ჩემს ზარებს, გამარჯობა არ მითხრა, უარყო რომ მიცნობ.. რა ვიცი, რაც გინდა ის ქენი, მაგრამ ახლა ამ მუსიკის თანხლებით უნდა გავისეირნოთ.

– …

– დამშვიდობების დროა. ნამდვილი დამშვიდობების დრო. უნდა დავემშვიდობოთ ერთმანეთს, “ქართული ოცნების” მაჟორიტარობის კანდიდატის ნაცნობი სახის გამოჩენამ დამაბრუნა 1 წლით უკან, იმ დროში, სანამ მე დაგპირდებოდი რამეს, სანამ შენ დამპირდებოდი რამეს, სანამ თეგებში გაჩნდებოდი, სანამ რამე იქნებოდა..

– პოლიტიკა ზუსტად ის თემაა, რომელიც ჩვენი დამშვიდობების დროს უნდა წამოგეწია. ძალიან სენტიმენტალური ხარ, გული ამიჩუყდა..

– პოლიტიკა არაფერ შუაშია, ახლა ახსნა რომ დავიწყო დიდ ხანს ვერ გავჩერდები. ადრე გეუბნებოდი, ყველაფერი, აი, ყველაფერი რასაც პარანოიის შემოტევის დროს ვიგონებ, ცხადდება მეთქი. ბადალი არ მყავს. არ ვიცი ამას როგორ ვახერხებ, მაგრამ საოცარი სიზუსტით შემიძლია გითხრა რა როგორ დამთავრდება, ვინ რას გააკეთებს.. შენ რომ Man of Broken Promises იქნებოდი, ეგეც ვიცოდი, მაგრამ დაჯერება არ მინდოდა. ჰო, თავის მოტყუებასა და ილუზიების შექმნაში არ მყავს კიდევ ბადალი.. ეგ არ მითქვამს.

– Anything you want, anything you desire!

– ჰო, Anything I want, anything I desire… ახლა, ფილმი რომ იყოს ყველაფერი ამ ფრაზაზე დამთავრდებოდა. კამერა დაგვშორდებოდა, ხალხში ავირეოდით გადაბმული ყურსასმენებით, სიმღერის ხმა მოიმატებდა, ნელ-ნელა მთლიანად გადაფარავდა სხვა ხმებს და დარჩებოდა მხოლოდ ჩემი ნათქვამი “Anything I want, anything I desire”. ფილმში არ ვართ, მაგაშიც არ გაგვიმართლა. აქ არ მთავრდება, აქ არაფერი მთავრდება, არ დაწყებული ამბები არ შეიძლება მთავრდებოდეს.

Turn the bad blood into good
Bring the laughter, bring the love

გამარჯობა ზერო! მომენატრე! კი, კი ფინიკისაც მოენატრე.

ფინიკი, რატომ ვეძახდით თავს ზეროს გახსოვს? ჰო, ბევრი მიზეზი იყო, მაგრამ ზეროც ხომ “წრეა”, ნუ თითქმის, ჰოდა, ამაზე არასოდეს გვიფიქრია. წრეების შეკვრის ბოლოს, პოსტებზე ხელს ისევ ზეროს სახელით ვაწერთ ხოლმე, ეს აღარ გვახსოვდა ან არ ვიცოდით. ახლა ვიცით.

ხელს აწერს განახლებული ზერო. ზერო Made in China, რა სიმბოლურია!

არა, არა, ჯობია სხვანაირად დავიწეროთ Made by the Man of Broken Promises.

კეთლი იყოს შენი მობრძანება ჩემს თეგებში, გისურვებ არასოდეს გაიზარდო. ჰო, მუდმივ ახალგაზრდობას გისურვებ.

– სახეტიალოდ უნდა დაგპატიჟო. ყურსასმენები მოამზადე!

30 – დაბრუნება


რაღაცნაირად მოშვებული ვარ, დასუსტებულიც. ავადმყოფობის და უმადობის გამო ზედმეტად დასუსტებული ვაცილებ აგვისტოს. კიდევ ერთი აგვისტო და კიდევ ერთი ზაფხული მთავრდება. არ მიყვარს დასასრულები, თან ისეთი რაღაცების დასრულება რაც მიყვარს, მაგრამ ახლა ამაზე დიდად არ ვდარდობ. ყველაფერი პასიურად მიედინება, რაღაცების პარალელურად, დიალოგების, სამსახურის, ტრანსპორტის, წყვეტილი ფიქრების პარალელურად. პარალელურად ვცხოვრობ და ყველაფერს მივედ-მოვედები.

ჯადოსნური პერიოდი დასრულდა, შემდეგი წლის ივლისამდე შესვენება გვაქვს მე და ფინიკის. ფინიკი ისევ თავისთვის იწყებს ცხოვრებას და თინიკო ისევ ხდება ის ვისაც ფინიკისთან საერთო არაფერი აქვს.

ერთი შეხედვით დიდად არაფერი მადარდებს, თუმცა სინამდვილეში ყველაფერზე ერთდროულად ვნერვიულობ და საბოლოოდ ისე გამოდის რომ მივლასლასებ, ცხოვრებას კუდში მივყვები და ვერაფრით ვეწევი. ზედმეტად ბევრი რამ ხდება იმისთვის რომ ყველაფრისთვის გამოვნახო დრო, ამიტომაცაა რომ ფიქრებიც წყვეტილი მაქვს, ხასიათიც, საქმეც და ცხოვრებაც. წყვეტილი ცხოვრებით ვცხოვრობ.

რეაბილიტაციისთვის დრო მჭირდება. ზაფხულის შემდგომი რეაბილიტაცია მჭირდება და ჩემს ცხოვრებაში პირველად ბათუმში უიკენდებზე წასვლა გამოსავალი არაა.

ზოგადად ხომ მიიჩნევა რომ 30 გარდატეხების ასაკია, მეც ხომ მჯეროდა ამის?! ჰოდა, მართლა ასე აღმოჩნდა, ცოტა შემოლაწუნება, ცოტა გამოფხიზლება. გამოფხილზებისთვის თუ ზედმეტი ძალით შემოულაწუნებ ადამიანს, უარესად გაითიშება, ჰოდა მგონი ეგ მჭირს და იქნებ რაიმე სხვა მეთოდით გამომაღვიძოთ?

ცხოვრებაში პირველად არ ვიცი სად მინდა ყოფნა, ადრე ყოველთვის ვიცოდი სად არ მინდოდა და სად მინდოდა, ახლა მხოლოდ ის ვიცი რომ იქ არ მინდა სადაც ვარ, მაგრამ სად მინდა წარმოდგენა არ მაქვს, იმიტომ რომ არსად ყოფნა არ მინდა.

გამოცარიელებული ვარ და ცხოვრებაში პირველად არ მაქვს დეჟა ვუს შეგრძნება. ადრე სულ იმაზე ვწუწუნებდი წრეებზე დავდივარ მეთქი, მხოლოდ პერსონაჟები იცვლება, სცენარი იგივეა მეთქი. ახლა პირველად არ მაქვს ეს განცდა. მართალია წრე შევკარი, მაგრამ სხვანაირი, სხვა რელსებზე, სხვა ბილიკით, სხვა ფინიშზე გავედი. ისე კი მართალი ხარ ფინიკი, წრე წრეა, რა მნიშვნელობა აქვს რომელი გზით შეკრავ ამ წრეს, ზოგად სიბრტყეზე ხომ მაინც იგივეა. იგივე ვარ, ცოტა უფრო მეტი ემოციური ტვირთით, ვიდრე აქამდე, ცოტა უფრო მძიმე ემოციებით, ცოტა უფრო ნაკლები სხეულის მასით. ესეც წრეა, გახსოვს ფინიკი, სხეულის მასა რატომ გვიმცირდება ხოლმე? იმიტომ რომ ემოციურად ვსუქდებით. ახლაც, გავსუქდით, თან მგონი ძალიან, აი ისე, სასწორზე დადგომის რომ გეშინია.

როგორც 25 წლის ფინიკიმ დაუწერა წერილი 30 წლის ფინიკის, მომინდა 30 წლის ფინიკის დაეწერა 35 წლის ფინიკისთვის. მგონი ვწერ, ოღონდ წერილს კი არა, უფრო დღიურს, რომელიც თავისთვის იქნება ჩემი ბლოგის დრაფტებში და თუ 5 წლის შემდეგ კიდევ მექნება ბლოგი და მემახსოვრება აქამდე მოსასვლელი გზა, აუცილებლად წავიკითხავ. თუ არადა ჭირსაც წაუღია 30 წლის ფინიკის ბოდვა, იმ ფინიკის რომელიც ბოლომდე არც ფინიკია და არც თინიკო, სადღაც გამოკიდებული არსებაა.

ახლა ერთადერთი რაც მართლა ძალიან მინდა საკუთარ თავთან მარტო დარჩენაა, რაც შეიძლება დიდ ხანს ყოფნა და საკუთარ სულში ხელების ფათური. ემოციური ბარგის გახსნა და გადმოლაგება, გადახარისხება და ახლიდან, უფრო აკურატულად ჩალაგება, არასაჭირო ნივთების სანაგვეზე მოსროლა.

ამ სიმღერამ ახალი დატვირთვა შეიძინა, ადრე მეგონა რომ D12.5-ს შეესაბამებოდა, ახლა ვხვდები რომ არც D12.5 და არც სხვა ვინმეა ამ სიმღერისთვის საჭირო, ახლა ზუსტად ასე ვარ – The nights that I twist on the rack, is the time that I feel most at home. რამდენიმე თვის წინ დავწერე პოსტი, რომელშიც ვთქვი ეს ბოლო პოსტია თეგით D12.5 მეთქი და მართლა ასე იყო, მაგრამ მაშინ რაღაცნაირი პრინციპულობა უფრო იყო ეს, ვიდრე სხვა რამ, ახლა კი ეს რაღაც კოდი (რომლის უკანაც ვიღაც უნდა იდგეს) იმდენად არაფერია, საერთოდ ფეხებზე მკიდია იქნება თუ არა ამ ან სხვა პოსტის თეგებში, იმიტომ რომ ამ სახელის უკან აღარაფერი დგას. აღარც ფინიკისთვის და აღარც თინიკოსთვის. ავადმყოფობა ზოგჯერ კურნავს სხვა ავადმყოფობას. ჰოდა, გილოცავ ახალი დაავადებით გამოჯანმრთელებას თინიკო.

როგორც ადრე, ახლაც გამოვივლებდი ფიქრებში სოდიან წყალს ანთების ჩასაქრობად.

რაზე და როგორ ფიქრია ახლა სწორი წარმოდგენა არ მაქვს. ბევრ არასწორ ფიქრს ვფიქრობ, ბევრ არასწორ დასკვნას ვაკეთებ, ბევრ მცდარ დარდს ვდარდობ და ბევრი უკუღმართი ემოცია მაქვს. ბევრი რამ დაემთხვა ერთმანეთს და ამიტომ მაქვს განცდა რომ ეს სხვა წრეა, ახალი წრე, რომელიც ადრე არასოდეს შემიკრავს. ჰო, ბევრი რამ დაემთხვა, მაგრამ დამთხვევების მიუხედავად ამ წრის შიგნით ბევრი ნაცნობი წრეა შეკრული. საკუთარ თავთან მიმართებაში გაკეთებული დასკვნები მეცნობა, არადა გადაგდებას ვაპირებდი უკვე.

ყველა დასასრული დასაწყისია, თუმცა ყველა დასაწყისი კარგი ისევე არაა, როგორც ყველა დასასრული ცუდი.

ეს არ არის ახალი ცხოვრება თინიკო, ეს უფრო დაბრუნებას გავს, დაბრუნებას იქ სადაც ბევრი რამ შეიცვალა, მაგრამ დაბრუნება ხომ მაინც დაბრუნებაა.

გამარჯობა ფინიკი, წინ კიდევ ბევრი რამ გვაქვს, ოღონდ ჯერ გავარკვიოთ და გავიყოთ ვის რისი გადატანა მოგვიწევს.

30 წლის თინიკო.

It’s The End Of The Year


ჰო, ჩემთვის წლის დასასრული ამ დროს უფროა ვიდრე დეკემბერში, კი, წელი ზუსტად ახლა მთავრდება!

დღეს, 2016 წლის 7 აგვისტოს, საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილი გავხსენი, რომელიც ზუსტად 5 წლის წინ დავწერე 30 წლის ფინიკისთვის (ან რაღა ფინიკისთვის, ახლა მაინც მოვიხსენიებ ჩემს თავს სახელით – თინიკოსთვის) როგორც ეს წერილი დავწერე 11 აგვისტომდე რამდენიმე დღით ადრე, ასევე გავხსენი და იცი რატომ? იმიტომ რომ ახლა საშინლად არ მეძინება, ახლა ძალიან არეული ვარ და ჩემი ამ დღეების საუნდთრეკი მიმღერის:

It’s the end of the year
But it’s not too late

დიახ, it’s not too late! მერე რა რომ ახლა საშინლად ავჩუყდი და მეტირება, დიდი ხანია ასეთ მშვიდ განწყობაზე არ მიტირია და ვინ იცის იქნებ მომიხდეს კიდეც.

ჰოდა, ჩემო თითქმის 25 წლის თინიკო, დიდი ვერაფერი ამბები მაქვს. ჰო, კარგი, პირველ პუნქტში, რომელიც მიზნად დამისახე პლიუსი მაქვს, მართალია ცოტა სახეცვლილი ფორმით, მაგრამ მაინც შევასრულე და რომ მწერ თუ შეასრულე ვამაყობ შენითო, დადექი და იამაყე!

მეორე პუნქტზე მგონი აჯობებს საერთოდ გავჩუმდე, ყველაფერი ისევ იქაა გაყინული სადაც 2011 წელს იყო და მოდი ამის შეცვლის ვადა გავზარდოთ და შანსი 35 წლის თინიკოს მივცეთ ახალ წერილში. არა, თან როგორ გიწერია? აი, იცი როგორ? დარწმუნებული რომ იყავი 30 წლის ფინიკის (ისევ ვერ ვეძახი საკუთარ თავს ნამდვილ სახელს) წერილის კითხვისას ამაზე გულიანად გაეცინებაო. შენ წარმოიდგინე საერთოდ არ მეცინება თინიკო!

არ ვიცი რა ჭირად ჩათვალე წერილში ჩვენი მაშინდელი წონის მოხსენიება საჭიროდ, მაგრამ მინდა მოგახსენო რომ ამ “სიბერეშიც” ზუსტად მაგდენივეს ვიწონით, ასე რომ კიდევ ერთი პლიუსი ჩვენს ანგარიშზე.

მაშინ D12.5-ს რომელიც წელს საბოლოოდ ამოიძირკვა ჩემი ცხოვრებიდან, თურმე მოტო მოტოს ვეძახდი. ჰოდა, გილოცავ თინიკო, აკვიატებების სანაგვეზე მოსროლის უნარი მაინც აღმოგვაჩნდა!

აუცილებლად ვაკოცებ ჩვენს 6 წლის სანშაინს, ნუ სულ 1 საათის წინ ვაკოცე, მაგრამ ხვალაც ვაკოცებ.

ჰაჰაჰა, ციტატა – “ბლოგს წერ კიდევ? არ მითხრა აღარო, არადა როგორ ძალიან მიყვარს.” ნუ, მინდა გითხრა ძირითადად ვბოდავ და თუ შენი 2011 წლის პოსტებს გადავხედავთ, არც შენ იყავი სხვა რამით დაკავებული.

5 წელი ძალიან დიდი დროაო რომ მწერ, მინდა მოგახსენო რომ არც ისეთი, ასაკთან ერთად დროის შეგრძნება იცვლება, თუ 25 წლის თინიკოსთვის 20 წლის თინიკო საუკუნის წინანდელი იყო, ჩემთვის 25 წლის თინიკო ასეთი არ არის.

ჰო, კაი ისევ ვბოდავ.

ეს 29 წლის თინიკოს ბოლო პოსტია, 30 წლამე აღარაფერს დავწერ, იმიტომ რომ It’s the end of the year, but it’s not too late!

30 წლის ფინიკის კი ყველაზე მაგარი მუსიკალური გაფორმება აქვს.

It’s the end of the year
It’s the end of the year
But it’s not too late
To start again

თინიკო, This time of year, won’t bring us tears!!

ამ სიმღერასავით, highs & Lows მაქვს ახლა.

ზედმეტი ემოციებისგან აზრებს ვერ ვალაგებ.

ყველაფერი კარგად იქნება!

Goodnight Moon


არსებობენ ადამიანები რომლების შეცოდებაც მჭირდება. ეს არანაირად არაა დაკავშირებული იმასთან, ეს ადამიანები რეალურად, ობიექტურ სიბრტყეზე იწვევენ თუ არა ასეთ განცდას (ხშირად პირიქითაა ხოლმე).

წუხელ არეულმა დავიძინე. ეს ნაწილობრივ შეიძლება იმის ბრალიც იყოს, რომ უსაზღვროდ დაღლილი და მზისგან დამწვარი დავბრუნდი უკვე გადაჩვეულ სივრცეში. მთელი დღე მწველი მზის გულზე ჯდომასაც თავის როლი უნდა ეთამაშა, თუმცა გარემოებათა ერთობლიობაა ხოლმე სწორედ ის, რაც საბოლოო ჯამში ქმნის კონკრეტულ შედეგს. მოცემულ შემთხვევაში კი უძილო ღამეს.

ღამე რთული იყო, არეული ვფიქრობდი და დამწვრობისგან გავარვარებულ სახეზე ცივ საფენებს ვიდებდი. პარალელურ რეჟიმში კი მეფიქრებოდა „ძვირფასო D12.5, ეს რა მოგსვლია?!“ (როგორ ყალბად ჟღერს ეს „ძვირფასო“).

ჰოდა, რა მოგსვლია?

არაფერ პოზიტიურს აღარ ასხივებ, შენგან რეალურად არაფერი დარჩა. რაღაც ახალ მასად იქეცი, რომელიც ისეთი უფერულია, დაინახავ და მაშინვე დაგავიწყდება.

საერთოდაც უკვე ეჭვი მეპარება იმაში რომ მართლა არსებობდი ისეთი ფორმით, როგორი ფორმითაც მე „გიცნობდი“ და მახსოვხარ. შეიძლება მე მჭირდა რაღაც და შენთან ყველაფერი ძველებურადაა. როგორც ცნობილია, ზოგადად არ მიჭირს ხოლმე რაღაცების და ვიღაცების გამოგონება და შემდეგ მათთვის, რეალურის დარქმევა. ჰოდა, თუ ეს ყველაფერი, ანუ ადრინდელი შენ, ჩემი მოგონილი იყო და გუშინ რეალობა დავინახე, ე.ი. მე მოგკალი, იმ ფორმით, რა ფორმითაც აქამდე ცოცხლობდი და შენს ნამდვილ სახესთან გაგათანაბრე. აქაურ ენაზე რომ ვთქვათ, D12.5-ს ქვეშ არსებული hyperlink, რომელზეც შენი მოგონილი სურათი მქონდა მიბმული, რეალურით ჩავანაცვლე და დამთავრდა.

ყველაფერს აქვს ლოგიკური დასასრული და ეს D12.5-ს დასასრულია, ვინაიდან მის უკან, უკვე ძალიან რეალური და არაფრით გამორჩეული ადამიანი დგას, აქაურობისთვის სრულიად შეუფერებელი, ის ვისაც არ ვიცნობ, გამარჯობასაც არ ვეტყვი და საერთოდ ვინაა ამის თქმაც კი გამიჭირდება.

ერთ დღეს, რამდენიმე საათიანი დაშორებით მოკვდით შენ და ნელი. ძალიან არ მინდოდა, აქ სადმე ნელი მომეხსენიებინა, მაგრამ ვინაიდან განუყოფელი და ერთი მთლიანი მოვლენის ნაწილად იქეცით გუშინ, სხვაგვარად არ გამოვა. წესით ჩემი კოჭლი მაცნე უნდა გამოჩენილიყო მანამდე, წინასწარ რომ შევმზადებულიყავი, მაგრამ იმდენი ხანია აღარსად მინახავს, არც კი ვიცი ცოცხალია თუ არა.

ერთი ასეთი მკვდარი უკვე გვყავს აქ, კოდური დასახელებით ორემათე. ასეა თუ ისე ყველაფერი მთავრდება, მათ შორის მანიაკებისთვისაც.

პ.ს. ეს პირველი პოსტია სადაც თეგებში ერთდროულად არიან D12.5, ნელი, კოჭლი და ორემათე. ყველაფერი ხდება.

Y & X ღრუბლებში


წარმოიდგინეთ თქვენი ფიქრის ძირითადი სუბიექტები, მოვლენები და საკითხები იარლიყებად რომ გეკიდებოდნენ ტანზე. თითოეული იარლიყის მოცულობა მასზე ფიქრის სიხშირით რომ იზრდებოდეს ზომაში, რა იარლიყები გექნებოდათ ჩამოკიდებული ბოლო 1 წლის მანძილზე?

რთული სათქმელია ხომ?!

იარლიყებით სიარული რომ დავიწყე მოხიბლული ვიყავი ადამიანი X-თ და სხვა საკითხებთან ერთად, ფიქრის ძირითად სუბიექტს, სწორედ X წარმოადგენდა. ყოველ დილით, გაღვიძებისას, ვკვირდებოდი როგორ იზრდებოდა X-ს იარლიყი ზომაში და როგორ უმნიშვნელოდ გამოიყურებოდნენ მის ფონზე სხვები.

დროთა განმავლობაში, X-თან არსებულმა მომაბეზრებელმა ერთფეროვნებამ, გააჩინა Y, ან კი არ გააჩინა, დააბრუნა.

Y-ზე ფიქრის სიხშირისა და მისი იარლიყის ზომის ზრდა, პირდაპირპროპორციულად ამცირებდა X-სას, ბოლოს კი გათანაბრდნენ. ჰოდა, ეს გათანაბრება, სინამდვილეში X-ს სრულ გაქრობაზე მიუთითებს, იმიტომ რომ ზომაში მათი გათანაბრება, ნიშნავს იმას რომ X დარჩა სადღაც, ფიქრის ღრუბლების მიღმა, Y კი გამუდმივდა.

უკან ვბრუნდებით ფინიკო?! უკან ვბრუნდებით.

***

ახლა წარმოიდგინეთ რომ გაქვთ ბლოგი და გაქვთ TAG-ების ღრუბელი. ჰოდა, voilà! არაფრის წარმოდგენა აღარ გჭირდებათ.

687474703a2f2f6661726d372e7374617469632e666c69636b722e636f6d2f363032332f353934343232383033355f336264353765386462325f622e6a7067

T90


რაღაც არსებობს! აი, ასეთი გაცვეთილი ფრაზით უნდა დავიწყო ამ პოსტის წერა, იმიტომ რომ რაღაც მართლა არსებობს.

თუ ადამიანები, მათი სახელობის დაავადებებს წარმოადგენენ, მაშინ ჩემი მიდგომა საკითხისადმი შეიძლება შეფასდეს შემდეგნაირად – ორი დაავადება, რომელიც ერთად გაიზარდა, მახასიათებლებით უნდა გავდეს ერთმანეთს.

სამედიცინო თვალსაზრისით, ჩემი ინტერესის ობიექტის თანმხლებ დაავადებასა და ჩემ შორის უფრო მეტი საერთო უნდა იყოს, ვიდრე უშუალოდ ჩემი ინტერესის ობიექტსა და მის თანმხლებ დაავადებას შორის. რთულია ხომ?! იმ დაშვებით, რომ მე წარმოდგენილი ვარ როგორც ტრავმა, ჩემი ინტერესის ობიექტი როგორც სიმსივნე, ხოლო მისი თანმხლები დაავადება როგორც ამოვარდნილობა, უფრო ლოგიკურია რომ ჩემსა და ამოვარდნილობას შორის უფრო მეტი საერთოა, ვიდრე ამოვარდნილობასა და სიმსივნეს შორის, თუმცა აქ ასე არ არის (გამარჯობა!).

წარმოიდგინეთ ექიმი, რომელიც ერთ კონკრეტულ პაციენტს სწავლობს მხოლოდ იმისთვის, რომ უფრო მეტი შეიტყოს ვიღაც მეორეზე, რომელიც მართალია მისი პაციენტი არ არის, თუმცა იგივე დაავადება აქვს.

კიდევ ერთი “მეცნიერება” შევმატე იმ მეცნიერებათა რიცხვს, რომლებიც თქვენი სხვადასხვა მონაცემის გამოყენებით (დაბადების თარიღი, სახელი, რიცხვი და ა.შ.) თქვენი პერსონის დახასიათებას ახდენენ. თავიდან თუ მხოლოდ საკუთარი თავით შემოვიფარგლე, ნელ-ნელა გავზარდე იმ ადამიანთა რიცხვი, რომლებზეც დასკვნებს ამ მეთოდით ვაკეთებ. მაშ ასე, მოძებნეთ თქვენი სახელობის დაავადება დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციის (ICD10) კოდების მიხედვით და გაიგეთ ვინ ხართ თქვენ.

ჰოდა, მე ანუ დაუზუსტებელი ტრავმა (კოდური დასახელებით T11.8), სახსრის ამოვარდინილობის გავლით ვსწავლობ კეთილთვისებიან სიმსივნეს. “სახსრის ამოვარდნილობა” (კოდური დასახელებით M24.3) წესით ძალიან უნდა გავდეს “სიმსივნეს” (კოდური დასახელებით D12.5), რაოდენ დიდი სხვაობაც არ უნდა იყოს მათ შორის სამედიცინო თვალსაზრისით.

რამდენადაც არ მაინტერესებს “სახსრის ამოვარდნილობა”, იმდენად მაინტერესებს “სიმსივნე”, ჰოდა ვინაიდან სიმსივნის თანმხლებ დაავადებას წარმოადგენს “სახსრის ამოვარდნილობა”, მასზე დაკვრივებით ვსწავლობ სიმსივნის თვისებებს.

წარმოიდგინეთ როგორ უნდა გაგიმართლოთ, რომ თქვენთვის საინტერესო სიმსივნის თანმხლები ამოვარდნილობა, საკუთარი ნებით გატარდეს რენტგენის სხივების ქვეშ. ჰოდა, რაღაც არსებობს.

სიმსივნეს რომ კითხოთ, გიპასუხებთ რომ მე თავი “ქვემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა” მხოლოდ იმიტომ მგონია, რომ სავარაუდოდ თავის ფრიად დაზუსტებული ტრავმა მაქვს მიღებული. ჰოდა, ასეთ შემთხვევაში არ შეედავოთ რომ ეგ T90-ა (ანუ თავის ტრავმების შედეგები) და ლოგიკაში არ ჯდება.

ან არა, უთხარით რომ T90 თავი აბია.

No I don’t want back to those days
No I don’t want my heart in craze ablaze
I don’t want to love you that lot
I’m trying to erase your thought

Remember


მესამე წელია სიმღერებზე აწყობილი განწყობით ველოდები ახალ წელს.

წელს აღმოვაჩინე რომ ყველა საშობაო/საახალწლო ფილმზე (სერიალის სერიაზე) მეტირება. ჰო, უკიდურეს კომედიებზეც კი.

წლის ეს დრო ყველაზე „ადამიანურია“ ჩემთვის (თუმცა ზუსტად არ ვიცი რას ვგულისხმობ „ადამიანურში“).

ამიტომ მიყვარს, ყველა თავისი იმედგაცრუებით და ყველა თავისი მოლოდინით.

ეს ის დროა როცა გადამეტებული „ადამიანურობა“ „გვეპატიება“.

2014 წელი რომ დგებოდა ვწერდი:

–იქნებ ამ წელს მაინც შეიცვალოს რამე. Hare Krishna!

–იქნებ ამ წელს მაინც ვიყო ბედნიერი. Hare Rama!

– My sweet Lord! My sweet, sweet Lord!

2014 წლის მიწურულს, 2015-ს რომ ველოდებოდი:

-Ground Control to Major Tom.

-ცვლილებებისთვის მზად არ ვარ.

-Ground Control to Major Tom.

-მგონი არც არასოდეს ვიქნები.

-Take your protein pills. put your helmet on. – ეს სხვისთვისაა. მე არ მოვფრინავ.

არც გავფრენილვარ, 1 წელი გავიდა და უკვე ბევრი ვერტმფრენი გაფრინდა უჩემოდ.

ან არა, გავფრინდი, გადაწყვეტილებას ყოველთვის ვიღებ, ერთ ვერტმფრენს თუ არ ვახტები, სხვა მიმართულებით მიმავალს მაინც ყოველთვის მივყვები ხოლმე.

წელს ჩემს ცხოვრებას მუსიკალურად აფორმებდნენ:

  1. Chinatown – Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square – სულ დამავიწყდა რომ წელს დიდი ხნის ოცნება ავისრულე და სტამბულში დაკოჭლებამდე ვიბოდიალე;

  2. The Smiths – I Know It’s Over – წერტილიც დავსვი, ბუდაპეშტში, ერთ ღამეს, როცა არ მეძინებოდა;

  3. Other Lives – The Sun Will Freeze – იქნებ ამ ჯერზე მაინც მქონდეს რამე მოსაყოლი. – მეთქი. ეს იმ ოპერიდანაა ვერტმფრენზე შეხტომის რომ მჯერა ხოლმე;

  4. Other Lives – Take Us Alive – ახლა, ისეთ სტადიაზე ვარ, ნებისმიერ გადაწყვეტილებას (რასაც ადრე არავითარ შემთხვევაში არ მივიღებდი) მივიღებ და ნებისმიერ გამოწვევას დავთანხმდები. – მეთქი. ჰოდა, ვინმემ დაიჯერა?!

  5. Nancy Sinatra – These Boots Are Made for Walkin’ – ძვირფასო, “დამპალო ნაბიჭვარო”, this is sad on so many levels. – მეთქი. დასამატებელი არაფერი მაქვს;

  6. Lera Lynn – My Least Favorite Life – მე, როგორც დაავადება ანუ საერთაშორისო კლასიფიკაციით T11.8 – ზემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა, დაუზუსტებელ დონეზე გადავეკიდე სულ სხვა თავში მოხსენიებულ დიაგნოზს კოდით D12.5, ანუ სიგმოიდური კოლინჯის კეთილთვისებიან სიმსივნე-ს. – ეს იმდენი ხნის წინ დაიწყო, არ მგონია ოდესმე დასრულდეს;

  7. The Doors – The Way To The Next Whiskey Bar – ჰოდა, ვინაიდან დღეს ნაყინზე არავინ წამიყვანს, show me the way to the next whiskey bar. – უკომენტაროდ;

  8. Сергей Никитин – Со Мною Вот Что Происходит – დიდი დოზით ყოფილა D12.5 წელს;

  9. The Beatles – I’ll Be Back – განსაკუთრებული სასოწარკვეთისას მოსასმენი ფერადი სიმღერა;

  10. Özlem Bulut – Marco’nun Rakısı – უკან სტამბულში.

წლევანდელი დეკემბერი უფრო იმაზეა რაც იყო, ვიდრე იმაზე რაც იქნება.

Remember is a place from long ago

Remember, filled with everything you know

Remember, when you’re sad and feeling down

Remember, turn around.

Remember life is just a memory – ჩვენ ვართ ის რაც გვახსოვს, ჩვენი ცხოვრება მოგონებებისგან შედგება, დეკემბერი კი საუკეთესო დროა ყველაფრის ერთბაშად გასახსენებლად.

Remember close your eyes and you can see

Remember, think of all that life can be – ის რაც შეიძლება იყოს, შეიძლება იყოს 2016-ში. ახლა არც ვერტმფრენს ველოდები და არც ცვლილებები მაშინებს. არც გადამეტებული მოლოდინები მაქვს და არც ჩამოყრილი ყურები, ყველაფერი კარგად იქნება, მანამ სანამ ყველაფერი კარგადაა.

იქნება თუ არა 2016 გამორჩეული? რა თქმა უნდა იქნება, რომელი წელი არ იყო გამორჩეული?!

ფუსფუსის, შეჯამების, იმედების, გეგმების, ზრუნვის და ადამიანობის გამოხატვის პერიოდი გვიდგას და გამოვიყენოთ.

წლის ყველაზე საოცარი პერიოდია, როცა სითბოს გამოხატვა გვეპატიება.

giphy

I’ll Be Back


ცოტა ხნით ამოვიღებ ტვინში ჩაჭედებულ პრობლემებს და გადავდებ გვერდზე ჟანგიან და დაღუნულ ლურსმნებთან ერთად.

ყველა სიმღერას რომ თავისი განწყობა აქვს ეს უჩემოდაც იცით, მაგრამ აი ეს სიმღერა ისეთი გამორჩეულია და იმდენნაირ ემოციას იწვევს რომ აღწერას არ ექვემდებარება.

საკმარისია ჩავრთო და ყველაფერი უკეთესობისკენ იცვლება, ბევრ სისულელეს ეკარგება და კიდევ უფრო ბევრ სისულელეს ეძლევა აზრი.

საბოლოო ჯამში, მართლა ყუთში ჩაკეტილი, კლავიატურაზე თითებით მიწებებული, შტრიხკოდიანი არსება ხომ არ ვარ.

მომენტების, ადამიანების, ისტორიების გახსენება ისეთი სასიამოვნო არასოდესაა, როგორც მაშინ როცა „I’ll be back again”-აა ჩართული.

შავ-თეთრი ფილმი რომ ვიყო, ამ სიმღერის ჩართვის დროს გავფერადდებოდი.

ავმჩატდი.

You could find better things to do

Than to break my heart again.

848a1e79b584926d4dac301886158271

შაქრის ნამცეცი


ასეთ დროს მაგიდაზე გაშლილ შაქრის ნამცეცებს ვაგროვებ ხოლმე.

სანამ მე „შაქრის ნამცეცებს ვაგროვებ“, ის “დაკითხვების ოთახში” ზის შუქიდან მოშორებით და ნერვიულად ურტყამს ფეხს იატაკს.

შაქრის ნამცეცების გადარჩევისას საკუთარ თავს ვეუბნები „Ткнуть пальцем в небо“ (საიდან ან რატომ გამახსენდა ეს გამოთქმა არ ვიცი).

არ მეჩქარება, გარდაუვალს ვწელავ დროში, ეს მეც ვიცი და შაქრის ნამცეცმაც.

შაქარი შაქარია, როცა მომბეზრდება მდუღარე წყალს დავასხამ.

ცხოვრებაში ყველაფერი ტრიალებს, შაქრის ნამცეცები იქცევიან იმ ადამიანებად, რომლებიც შემდეგ თავად აგროვებენ მაგიდაზე გაშლილ ნამცეცებს.

ფიქრები სულ სხვა მიმართულებით მიმირბის და Ткнуть пальцем в небо-ც აღარ მაინტერესებს.

“დაკითხვების ოთახში” შუქს ვაქრობ, ის კი ვინც იქ უნდა მჯდარიყო ადუღებული წყლის ორთქლში ქრება.

ჩაიდანი სტვენით მატყობინებს რომ წყალი ადუღდა.

Со мною вот что происходит:
ко мне мой старый друг не ходит,
а ходят в мелкой суете
разнообразные не те.

so it goes