11


ხშირად ვამბობ ხოლმე, ადამიანები ზუსტად იმას ვიღებთ რაც გვინდა. ჰო, აი ასე, მოვინდომებთ და გვაქვს. ერთი ეგაა, მერე ვხვდებით რომ კარგად ვერ გავიაზრეთ რას ნიშნავდა სასურველის მიღება, ყველა პირობა ვერ გავითვალისწინეთ, დეტალებზე არ ვიფიქრეთ და voila, სულ სხვა რაღაც შეგვრჩა ხელში.

სანამ აგვისტოში დაწყებული ცვლილებები ნელ-ნელა გამოკვეთილ ფორმას იღებენ, მე არ ვიცი რა მოვუხერხო გაუცხოვებულ საკუთარ თავს. ის ვიღაც, ვინც მე და ფინიკის შემოგვისახლდა, ვისთანაა და რას აკეთებს ვერც ერთი ვიგებთ და ვერც მეორე.

სექტემბერში დაწყებული ოცნება 2015 წლის ამავე პერიოდში დაბრუნებაზეც აგვიხდა. ჰო, ახლა ნუ გაიოცებთ, ხომ ვთქვი, უმეტესად დეტალებს და პირობებს ვერ ვიაზრებთ მეთქი და შედეგად სულ სხვა რეალობა გვრჩება ხელში. ჰოდა, კეთილი იყოს შენი დაბრუნება 2015 წლის ნოემბერში ფინიკი, 2016 წლის აგვისტოს შემდეგ, ეს მარტივი არ იქნება.

ვინ ვარ ვერც მე გამიგია და ვერც ჩემ ირგვლივ მყოფებს. ცვლილებების მიღება მარტივი არასოდესაა, თუმცა ახლა სრულ ქაოსში აღმოვჩნდი.

Yes Man ნანახი გაქვთ? აი, ეგ დამემართა, ოღონდ რა თქმა უნდა ეგეც ცოტა სახეცვლილი ფორმით. ყველაფერზე უპირობო თანხმობას არ ვაცხადებ, მაგრამ იმ ყველაფერს ვაკეთებ, რასაც ადრე მთვრალზეც კი არ გავაკეთებდი. ოღონდ სტოპ! ახლა წარმოიდგინეთ რომ აქამდე ჩემი ნაჭუჭის იქით არასოდეს გავსულვარ. ჩემი მოგონილი წესების ტომები მაქვს და თითოეული მათგანის დარღვევაზე ლამის თავით ვაგებ პასუხს.

ჰოდა, აი, ავდექი და გადავწყვიტე რომ ეს წესები სანაგვეზე იყო მოსასროლი, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩემი მოგონილი იყო, იმისთვის რომ რაც შეიძლება უფერული ცხოვრებით მეცხოვრა, რატომღაც ასეთი ვალდებულება დავუწესე საკუთარ თავს და შემდეგ ამის დასაბალანსებლად შევქმენი ფინიკი. ახლა მე და ფინიკი ისე გადავიხლართეთ ერთმანეთში, სად იწყება ერთი და მთავრდება მეორე, ეშმაკიც ვერ გაიგებს.

2015-ში დაბრუნებაც მხოლოდ იმისთვის მინდოდა, რომ სხვანაირად მეცხოვრა, ის 1 წელი თავიდან მეცხოვრა, რომელმაც აგვისტოში დამდგარ ცვლილებებამდე მიმიყვანა. ჰო, ნუ ცხადია 2015-ში არ დავბრუნებულვარ, მაგრამ ყველაფერი ისე ვითარდება, თამამად შემიძლია ვთქვა ცხოვრება სახეში მაფეთებს ყველაფერ იმას რაც 2015-ს ძალიან გავს და მელოდება როგორ მოვიქცევი.

როგორ მოვიქცევი? როგორ მოვიქცევი და განვაცხადებ – ძვირფასო ფინიკი, სინამდვილეში არავინ მოთრეულა, თინიკო გაფინიკდა და ეს ვერ გაგვიგია.

ვნახოთ სადამდე მივა წარმოსახვიდან რეალობაში გადმოსული ფინიკი.

პ.ს. 2015 და 2016 (5+6=11).

We're Explosions in Slow Motion

Advertisements

6-10-15-16


ახლა თითქმის ყოველი დღე მრგვალი თარიღია.

ჰო, ახლა ისეთი პერიოდია, ყოველი გათენება “ზუსტად ერთი წლის წინ..” ფიქრით რომ იწყება.

მომავალ წელს ცოტა უფრო ადრე დადგება ეს დრო, მაისიდან დაიწყება და შემოდგომამდე გაგრძელდება, შემოდგომიდან კი გავორდები და დავიწყებ ფიქრს იმაზე თუ რა ხდებოდა ზუსტად ორი წლის წინ. საინტერესო ისაა, ცხოვრების რა ეტაპამდე იქნება ასე, რამდენ ხანს არ მომბეზრდება თვლა, როდის გამომრჩება მხედველობიდან რომ მაგ. “ზუსტად 10 წლის წინ” იყო რაღაც.

ალბათ დადგება დღე როცა ამ პერიოდში ვიფიქრებ “ზუსტად 30 წლის წინ, როცა 30 წლის ვხდებოდი” და თუ დადგება ეს დღე, საინტერესოა სად იქნება ის ყუთი, რომელშიც ყველა ეს დღე მაქვს ჩალაგებული ერთმანეთთან დაუკავშირებელი ნივთების სახით.

ახლა ის პერიოდია, როცა ვფიქრობ რა იდიოტი ვიყავი ზუსტად 1 წლის წინ, ის პერიოდია რომლის შეცვლაზეც ვერასოდეს ჩამოვყალიბდები, ის პერიოდია რომელზეც ვერასოდეს გადავწყვეტ მინდა თუ არა უკან დაბრუნება, მინდა თუ არა რამის შეცვლა.

ის პერიოდია, რომელიც მომავლიდან უნდა ვიცხოვრო წარსულში, იმიტომ რომ ამ პერიოდის აწმყოში სულ სხვა პერიოდს ვცხოვრობდი, თან ისევ მომავლიდან წარსულში.

დღეს 6 ოქტომბერია, უკანასკნელი დღე რომელზეც შემონახული მაქვს ჩემი მოგონებების ნამდვილობის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, დღეს 6 ოქტომბერია, დღე როდესაც ზღვარი მოვშალე და იქ გადავედი, სადაც მხოლოდ ჩემი მეხსიერების იმედი შეიძლება მქონდეს. იმ მეხსიერების იმედი უნდა მქონდეს, რომლის სანდოობის გადამოწმების დაწყებისთანავე, წარმოსახვასა და რეალობას შორის არსებული, უმცირესი საზღვარიც კი მოვშალე. ხვალიდან ის პერიოდი იწყება, რომელზეც მგონია, რომ ორი პარალელური ფინიკის მოგონებები შემომრჩა, რომელიც ყოველი წლის გასვლასთან ერთად, უფრო და უფრო ბუნდოვანი გახდება.

ახლა ის მრგვალი თარიღებია, რომლებიც ყოველი წლის გასვლასთან ერთად, შემონახულ მოგონებებს გააცამტვერებს და ყველა ემოციას საბოლოოდ უხარისხო ქსეროასლის, ქსეროასლად აქცევს.

ის პერიოდია, ბავშვობაში ვიდეოზე ნანახი “სუპერმენი” რომ მახსენდება, ის პერიოდია, როცა ვიხსენებ როგორ ატრიალებდა სუპერმენი დედამიწას უკუღმა.

Don’t leave me now
All alone in this crazy world
When I’m old and cold and grey and time is gone

5-6


ძველი ფინიკის პოვნას ვცდილობ იმ ხარა-ხურაში, რომლადაც ბოლო პერიოდში ვიქეცი. გაშტერებული მივჩერებივარ დღევანდელ თარიღს და წარმოვიდგენ რომ 2016-ს ნაცვლად 2015 წერია. მინდა თვალები დავხუჭო და რომ გავახელ თარიღი შეცვლილი დამხვდეს. მინდა თავიდან გავიარო წელი, რომელმაც იმ ერთმანეთთან დაუკავშირებელი ფიქრების გროვად მაქცია, რომელიც ახლა თარიღს უმეტყველო სახით აკვირდება.

დღეს 2015 წლის 28 სექტემბერია, ის დღეა როცა ვფიქრობ ქალაქისთვის სასიცოცხლოდ აუცილებელია პატარა “emergency” ყუთების არსებობა, სადაც ყვავილები იქნება განთავსებული და ეწერება – in case of love at first sight, break glass. ხვალ, 29 დადგება, მე გარეთ გამოდგმული ყვავილების სურათს წამოვედები და დავწერ იმაზე, რომ ერთ დღეს აუცილებლად მექნება ჩემი პატარა ყვავილების მაღაზია, რომ ვიცხოვრებ რომელიმე პატარა ქალაქში და დილაობით გამოვალაგებ ხოლმე ჩემივე ხელით შეკრულ თაიგულებს.

მერე 30 სექტემბერი დადგება, მერე ოქტომბერი მოვა … ბევრს ვიფიქრებ, ბევრ გადაწყვეტილებას არ მივიღებ, საკუთარ თავს როგორღაც მივათრევ დეკემბრამდე, გავიყინები ბუდაპეშტში, დავბრუნდები, მოვა აღდგომა, ბევრჯერ წავალ სადღაც, ბევრს ვინერვიულებ, ათასჯერ გამოვლანძღავ საკუთარ თავს, 3-ჯერ მაინც ვიტირებ, მერე შემრცხვება, მერე ისევ არ მივიღებ გადაწყვეტილებებს, ისევ შემეშინდება 30-ს, მაგრამ დაველოდები… ცუდი ზაფხული მექნება, კარგი დაბადების დღით.. მერე ცუდი შვებულება.. მერე ისევ სამსახური და მერე ისევ დავჯდები, შევხედავ თარიღს და წარმოვიდგენ რომ ისევ 2015 წლის სექტემბერია.

tumblr_nkr9tfmuif1u6h9nno1_500
28.09.2015

tumblr_mll5rrdbcq1qkww7to1_500
29.09.2015
tumblr_lck7f8mnog1qa9u6ko1_500
28.09.2016

Remember


მესამე წელია სიმღერებზე აწყობილი განწყობით ველოდები ახალ წელს.

წელს აღმოვაჩინე რომ ყველა საშობაო/საახალწლო ფილმზე (სერიალის სერიაზე) მეტირება. ჰო, უკიდურეს კომედიებზეც კი.

წლის ეს დრო ყველაზე „ადამიანურია“ ჩემთვის (თუმცა ზუსტად არ ვიცი რას ვგულისხმობ „ადამიანურში“).

ამიტომ მიყვარს, ყველა თავისი იმედგაცრუებით და ყველა თავისი მოლოდინით.

ეს ის დროა როცა გადამეტებული „ადამიანურობა“ „გვეპატიება“.

2014 წელი რომ დგებოდა ვწერდი:

–იქნებ ამ წელს მაინც შეიცვალოს რამე. Hare Krishna!

–იქნებ ამ წელს მაინც ვიყო ბედნიერი. Hare Rama!

– My sweet Lord! My sweet, sweet Lord!

2014 წლის მიწურულს, 2015-ს რომ ველოდებოდი:

-Ground Control to Major Tom.

-ცვლილებებისთვის მზად არ ვარ.

-Ground Control to Major Tom.

-მგონი არც არასოდეს ვიქნები.

-Take your protein pills. put your helmet on. – ეს სხვისთვისაა. მე არ მოვფრინავ.

არც გავფრენილვარ, 1 წელი გავიდა და უკვე ბევრი ვერტმფრენი გაფრინდა უჩემოდ.

ან არა, გავფრინდი, გადაწყვეტილებას ყოველთვის ვიღებ, ერთ ვერტმფრენს თუ არ ვახტები, სხვა მიმართულებით მიმავალს მაინც ყოველთვის მივყვები ხოლმე.

წელს ჩემს ცხოვრებას მუსიკალურად აფორმებდნენ:

  1. Chinatown – Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square – სულ დამავიწყდა რომ წელს დიდი ხნის ოცნება ავისრულე და სტამბულში დაკოჭლებამდე ვიბოდიალე;

  2. The Smiths – I Know It’s Over – წერტილიც დავსვი, ბუდაპეშტში, ერთ ღამეს, როცა არ მეძინებოდა;

  3. Other Lives – The Sun Will Freeze – იქნებ ამ ჯერზე მაინც მქონდეს რამე მოსაყოლი. – მეთქი. ეს იმ ოპერიდანაა ვერტმფრენზე შეხტომის რომ მჯერა ხოლმე;

  4. Other Lives – Take Us Alive – ახლა, ისეთ სტადიაზე ვარ, ნებისმიერ გადაწყვეტილებას (რასაც ადრე არავითარ შემთხვევაში არ მივიღებდი) მივიღებ და ნებისმიერ გამოწვევას დავთანხმდები. – მეთქი. ჰოდა, ვინმემ დაიჯერა?!

  5. Nancy Sinatra – These Boots Are Made for Walkin’ – ძვირფასო, “დამპალო ნაბიჭვარო”, this is sad on so many levels. – მეთქი. დასამატებელი არაფერი მაქვს;

  6. Lera Lynn – My Least Favorite Life – მე, როგორც დაავადება ანუ საერთაშორისო კლასიფიკაციით T11.8 – ზემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა, დაუზუსტებელ დონეზე გადავეკიდე სულ სხვა თავში მოხსენიებულ დიაგნოზს კოდით D12.5, ანუ სიგმოიდური კოლინჯის კეთილთვისებიან სიმსივნე-ს. – ეს იმდენი ხნის წინ დაიწყო, არ მგონია ოდესმე დასრულდეს;

  7. The Doors – The Way To The Next Whiskey Bar – ჰოდა, ვინაიდან დღეს ნაყინზე არავინ წამიყვანს, show me the way to the next whiskey bar. – უკომენტაროდ;

  8. Сергей Никитин – Со Мною Вот Что Происходит – დიდი დოზით ყოფილა D12.5 წელს;

  9. The Beatles – I’ll Be Back – განსაკუთრებული სასოწარკვეთისას მოსასმენი ფერადი სიმღერა;

  10. Özlem Bulut – Marco’nun Rakısı – უკან სტამბულში.

წლევანდელი დეკემბერი უფრო იმაზეა რაც იყო, ვიდრე იმაზე რაც იქნება.

Remember is a place from long ago

Remember, filled with everything you know

Remember, when you’re sad and feeling down

Remember, turn around.

Remember life is just a memory – ჩვენ ვართ ის რაც გვახსოვს, ჩვენი ცხოვრება მოგონებებისგან შედგება, დეკემბერი კი საუკეთესო დროა ყველაფრის ერთბაშად გასახსენებლად.

Remember close your eyes and you can see

Remember, think of all that life can be – ის რაც შეიძლება იყოს, შეიძლება იყოს 2016-ში. ახლა არც ვერტმფრენს ველოდები და არც ცვლილებები მაშინებს. არც გადამეტებული მოლოდინები მაქვს და არც ჩამოყრილი ყურები, ყველაფერი კარგად იქნება, მანამ სანამ ყველაფერი კარგადაა.

იქნება თუ არა 2016 გამორჩეული? რა თქმა უნდა იქნება, რომელი წელი არ იყო გამორჩეული?!

ფუსფუსის, შეჯამების, იმედების, გეგმების, ზრუნვის და ადამიანობის გამოხატვის პერიოდი გვიდგას და გამოვიყენოთ.

წლის ყველაზე საოცარი პერიოდია, როცა სითბოს გამოხატვა გვეპატიება.

giphy