30 – დაბრუნება


რაღაცნაირად მოშვებული ვარ, დასუსტებულიც. ავადმყოფობის და უმადობის გამო ზედმეტად დასუსტებული ვაცილებ აგვისტოს. კიდევ ერთი აგვისტო და კიდევ ერთი ზაფხული მთავრდება. არ მიყვარს დასასრულები, თან ისეთი რაღაცების დასრულება რაც მიყვარს, მაგრამ ახლა ამაზე დიდად არ ვდარდობ. ყველაფერი პასიურად მიედინება, რაღაცების პარალელურად, დიალოგების, სამსახურის, ტრანსპორტის, წყვეტილი ფიქრების პარალელურად. პარალელურად ვცხოვრობ და ყველაფერს მივედ-მოვედები.

ჯადოსნური პერიოდი დასრულდა, შემდეგი წლის ივლისამდე შესვენება გვაქვს მე და ფინიკის. ფინიკი ისევ თავისთვის იწყებს ცხოვრებას და თინიკო ისევ ხდება ის ვისაც ფინიკისთან საერთო არაფერი აქვს.

ერთი შეხედვით დიდად არაფერი მადარდებს, თუმცა სინამდვილეში ყველაფერზე ერთდროულად ვნერვიულობ და საბოლოოდ ისე გამოდის რომ მივლასლასებ, ცხოვრებას კუდში მივყვები და ვერაფრით ვეწევი. ზედმეტად ბევრი რამ ხდება იმისთვის რომ ყველაფრისთვის გამოვნახო დრო, ამიტომაცაა რომ ფიქრებიც წყვეტილი მაქვს, ხასიათიც, საქმეც და ცხოვრებაც. წყვეტილი ცხოვრებით ვცხოვრობ.

რეაბილიტაციისთვის დრო მჭირდება. ზაფხულის შემდგომი რეაბილიტაცია მჭირდება და ჩემს ცხოვრებაში პირველად ბათუმში უიკენდებზე წასვლა გამოსავალი არაა.

ზოგადად ხომ მიიჩნევა რომ 30 გარდატეხების ასაკია, მეც ხომ მჯეროდა ამის?! ჰოდა, მართლა ასე აღმოჩნდა, ცოტა შემოლაწუნება, ცოტა გამოფხიზლება. გამოფხილზებისთვის თუ ზედმეტი ძალით შემოულაწუნებ ადამიანს, უარესად გაითიშება, ჰოდა მგონი ეგ მჭირს და იქნებ რაიმე სხვა მეთოდით გამომაღვიძოთ?

ცხოვრებაში პირველად არ ვიცი სად მინდა ყოფნა, ადრე ყოველთვის ვიცოდი სად არ მინდოდა და სად მინდოდა, ახლა მხოლოდ ის ვიცი რომ იქ არ მინდა სადაც ვარ, მაგრამ სად მინდა წარმოდგენა არ მაქვს, იმიტომ რომ არსად ყოფნა არ მინდა.

გამოცარიელებული ვარ და ცხოვრებაში პირველად არ მაქვს დეჟა ვუს შეგრძნება. ადრე სულ იმაზე ვწუწუნებდი წრეებზე დავდივარ მეთქი, მხოლოდ პერსონაჟები იცვლება, სცენარი იგივეა მეთქი. ახლა პირველად არ მაქვს ეს განცდა. მართალია წრე შევკარი, მაგრამ სხვანაირი, სხვა რელსებზე, სხვა ბილიკით, სხვა ფინიშზე გავედი. ისე კი მართალი ხარ ფინიკი, წრე წრეა, რა მნიშვნელობა აქვს რომელი გზით შეკრავ ამ წრეს, ზოგად სიბრტყეზე ხომ მაინც იგივეა. იგივე ვარ, ცოტა უფრო მეტი ემოციური ტვირთით, ვიდრე აქამდე, ცოტა უფრო მძიმე ემოციებით, ცოტა უფრო ნაკლები სხეულის მასით. ესეც წრეა, გახსოვს ფინიკი, სხეულის მასა რატომ გვიმცირდება ხოლმე? იმიტომ რომ ემოციურად ვსუქდებით. ახლაც, გავსუქდით, თან მგონი ძალიან, აი ისე, სასწორზე დადგომის რომ გეშინია.

როგორც 25 წლის ფინიკიმ დაუწერა წერილი 30 წლის ფინიკის, მომინდა 30 წლის ფინიკის დაეწერა 35 წლის ფინიკისთვის. მგონი ვწერ, ოღონდ წერილს კი არა, უფრო დღიურს, რომელიც თავისთვის იქნება ჩემი ბლოგის დრაფტებში და თუ 5 წლის შემდეგ კიდევ მექნება ბლოგი და მემახსოვრება აქამდე მოსასვლელი გზა, აუცილებლად წავიკითხავ. თუ არადა ჭირსაც წაუღია 30 წლის ფინიკის ბოდვა, იმ ფინიკის რომელიც ბოლომდე არც ფინიკია და არც თინიკო, სადღაც გამოკიდებული არსებაა.

ახლა ერთადერთი რაც მართლა ძალიან მინდა საკუთარ თავთან მარტო დარჩენაა, რაც შეიძლება დიდ ხანს ყოფნა და საკუთარ სულში ხელების ფათური. ემოციური ბარგის გახსნა და გადმოლაგება, გადახარისხება და ახლიდან, უფრო აკურატულად ჩალაგება, არასაჭირო ნივთების სანაგვეზე მოსროლა.

ამ სიმღერამ ახალი დატვირთვა შეიძინა, ადრე მეგონა რომ D12.5-ს შეესაბამებოდა, ახლა ვხვდები რომ არც D12.5 და არც სხვა ვინმეა ამ სიმღერისთვის საჭირო, ახლა ზუსტად ასე ვარ – The nights that I twist on the rack, is the time that I feel most at home. რამდენიმე თვის წინ დავწერე პოსტი, რომელშიც ვთქვი ეს ბოლო პოსტია თეგით D12.5 მეთქი და მართლა ასე იყო, მაგრამ მაშინ რაღაცნაირი პრინციპულობა უფრო იყო ეს, ვიდრე სხვა რამ, ახლა კი ეს რაღაც კოდი (რომლის უკანაც ვიღაც უნდა იდგეს) იმდენად არაფერია, საერთოდ ფეხებზე მკიდია იქნება თუ არა ამ ან სხვა პოსტის თეგებში, იმიტომ რომ ამ სახელის უკან აღარაფერი დგას. აღარც ფინიკისთვის და აღარც თინიკოსთვის. ავადმყოფობა ზოგჯერ კურნავს სხვა ავადმყოფობას. ჰოდა, გილოცავ ახალი დაავადებით გამოჯანმრთელებას თინიკო.

როგორც ადრე, ახლაც გამოვივლებდი ფიქრებში სოდიან წყალს ანთების ჩასაქრობად.

რაზე და როგორ ფიქრია ახლა სწორი წარმოდგენა არ მაქვს. ბევრ არასწორ ფიქრს ვფიქრობ, ბევრ არასწორ დასკვნას ვაკეთებ, ბევრ მცდარ დარდს ვდარდობ და ბევრი უკუღმართი ემოცია მაქვს. ბევრი რამ დაემთხვა ერთმანეთს და ამიტომ მაქვს განცდა რომ ეს სხვა წრეა, ახალი წრე, რომელიც ადრე არასოდეს შემიკრავს. ჰო, ბევრი რამ დაემთხვა, მაგრამ დამთხვევების მიუხედავად ამ წრის შიგნით ბევრი ნაცნობი წრეა შეკრული. საკუთარ თავთან მიმართებაში გაკეთებული დასკვნები მეცნობა, არადა გადაგდებას ვაპირებდი უკვე.

ყველა დასასრული დასაწყისია, თუმცა ყველა დასაწყისი კარგი ისევე არაა, როგორც ყველა დასასრული ცუდი.

ეს არ არის ახალი ცხოვრება თინიკო, ეს უფრო დაბრუნებას გავს, დაბრუნებას იქ სადაც ბევრი რამ შეიცვალა, მაგრამ დაბრუნება ხომ მაინც დაბრუნებაა.

გამარჯობა ფინიკი, წინ კიდევ ბევრი რამ გვაქვს, ოღონდ ჯერ გავარკვიოთ და გავიყოთ ვის რისი გადატანა მოგვიწევს.

30 წლის თინიკო.

Advertisements

აგვისტოს დასასრული


ახლა არაფრის არც დაწერა მინდა და არც შემიძლია, ნუ, ცოტა ხანში ალბათ შემეძლება, იმიტომ რომ სათქმელი ბევრი მაქვს, აი ქაოტურად რომ ირევა თავში ყველაფერი.

რაღაცნაირი ზიზღი გამიჩნდა აქაურობის მიმართ, ფინიკის მიმართაც, მოკლედ, არ მინდა ამაზე საუბარი.

საერთოდ რატომ ვწერ ამას ვერ ვიგებ, ვისთვის ვწერ ვერც ეს გამიგია, მაგრამ უნდა დავწერო, ისე რომ დიდად არ მინდა საერთოდ ვინმემ წაიკითხოს.

ახლაც არ ჩამოვუშვა ცხვირი? ისევ პოზიტიური განწყობა უნდა შევინარჩუნო?

ძალიან გაბრაზებული ვარ, ჯერ ამან უნდა გადამიაროს.

ერთადერთი რისი თქმაც ახლავე მინდა ისაა, რომ აი, როგორც იქნა, ამდენი ხნის შემდეგ მიაღწიე იმას რომ მეზიზღება აგვისტო, ხომ ვერაფრით იგებდი რატომ მიყვარდა, ჰოდა, აღარ მიყვარს, მინდა რომ დროზე წავიდეს და წარმოდგენაც არ მინდა რომ კიდევ მოვა. ჩემი დაბადების დღეც მეზიზღება და ის ადგილიც სადაც სულ გავრბოდი ხოლმე, ყველაფერი რაც მიყვარდა მეზიზღება. ხომ მითხარი ეს დაბადების დღე შენ ცხოვრებაში საუკეთესო უნდა იყოსო, მე კიდევ გიპასუხე საუკეთესო არ ვიცი, დასამახსოვრებელი უნდა იყოს მეთქი. ჰოდა, არასოდეს დამავიწყდება.

დანარჩენი მერე, ცოტა დრო რომ გავა.

It’s The End Of The Year


ჰო, ჩემთვის წლის დასასრული ამ დროს უფროა ვიდრე დეკემბერში, კი, წელი ზუსტად ახლა მთავრდება!

დღეს, 2016 წლის 7 აგვისტოს, საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილი გავხსენი, რომელიც ზუსტად 5 წლის წინ დავწერე 30 წლის ფინიკისთვის (ან რაღა ფინიკისთვის, ახლა მაინც მოვიხსენიებ ჩემს თავს სახელით – თინიკოსთვის) როგორც ეს წერილი დავწერე 11 აგვისტომდე რამდენიმე დღით ადრე, ასევე გავხსენი და იცი რატომ? იმიტომ რომ ახლა საშინლად არ მეძინება, ახლა ძალიან არეული ვარ და ჩემი ამ დღეების საუნდთრეკი მიმღერის:

It’s the end of the year
But it’s not too late

დიახ, it’s not too late! მერე რა რომ ახლა საშინლად ავჩუყდი და მეტირება, დიდი ხანია ასეთ მშვიდ განწყობაზე არ მიტირია და ვინ იცის იქნებ მომიხდეს კიდეც.

ჰოდა, ჩემო თითქმის 25 წლის თინიკო, დიდი ვერაფერი ამბები მაქვს. ჰო, კარგი, პირველ პუნქტში, რომელიც მიზნად დამისახე პლიუსი მაქვს, მართალია ცოტა სახეცვლილი ფორმით, მაგრამ მაინც შევასრულე და რომ მწერ თუ შეასრულე ვამაყობ შენითო, დადექი და იამაყე!

მეორე პუნქტზე მგონი აჯობებს საერთოდ გავჩუმდე, ყველაფერი ისევ იქაა გაყინული სადაც 2011 წელს იყო და მოდი ამის შეცვლის ვადა გავზარდოთ და შანსი 35 წლის თინიკოს მივცეთ ახალ წერილში. არა, თან როგორ გიწერია? აი, იცი როგორ? დარწმუნებული რომ იყავი 30 წლის ფინიკის (ისევ ვერ ვეძახი საკუთარ თავს ნამდვილ სახელს) წერილის კითხვისას ამაზე გულიანად გაეცინებაო. შენ წარმოიდგინე საერთოდ არ მეცინება თინიკო!

არ ვიცი რა ჭირად ჩათვალე წერილში ჩვენი მაშინდელი წონის მოხსენიება საჭიროდ, მაგრამ მინდა მოგახსენო რომ ამ “სიბერეშიც” ზუსტად მაგდენივეს ვიწონით, ასე რომ კიდევ ერთი პლიუსი ჩვენს ანგარიშზე.

მაშინ D12.5-ს რომელიც წელს საბოლოოდ ამოიძირკვა ჩემი ცხოვრებიდან, თურმე მოტო მოტოს ვეძახდი. ჰოდა, გილოცავ თინიკო, აკვიატებების სანაგვეზე მოსროლის უნარი მაინც აღმოგვაჩნდა!

აუცილებლად ვაკოცებ ჩვენს 6 წლის სანშაინს, ნუ სულ 1 საათის წინ ვაკოცე, მაგრამ ხვალაც ვაკოცებ.

ჰაჰაჰა, ციტატა – “ბლოგს წერ კიდევ? არ მითხრა აღარო, არადა როგორ ძალიან მიყვარს.” ნუ, მინდა გითხრა ძირითადად ვბოდავ და თუ შენი 2011 წლის პოსტებს გადავხედავთ, არც შენ იყავი სხვა რამით დაკავებული.

5 წელი ძალიან დიდი დროაო რომ მწერ, მინდა მოგახსენო რომ არც ისეთი, ასაკთან ერთად დროის შეგრძნება იცვლება, თუ 25 წლის თინიკოსთვის 20 წლის თინიკო საუკუნის წინანდელი იყო, ჩემთვის 25 წლის თინიკო ასეთი არ არის.

ჰო, კაი ისევ ვბოდავ.

ეს 29 წლის თინიკოს ბოლო პოსტია, 30 წლამე აღარაფერს დავწერ, იმიტომ რომ It’s the end of the year, but it’s not too late!

30 წლის ფინიკის კი ყველაზე მაგარი მუსიკალური გაფორმება აქვს.

It’s the end of the year
It’s the end of the year
But it’s not too late
To start again

თინიკო, This time of year, won’t bring us tears!!

ამ სიმღერასავით, highs & Lows მაქვს ახლა.

ზედმეტი ემოციებისგან აზრებს ვერ ვალაგებ.

ყველაფერი კარგად იქნება!

საკვირაო პოსტი


საკუთარ თავთან გატარებულ დროს არაფერი შეედრება. უკუღმა ათვლა დაიწყო, 5, 4, 3, 2, 1.. სტარტზე ვარ, ოღონდ ფინიში არ მეჩქარება, ყველაზე მნიშვნელოვანი სწორედ სტარტსა და ფინიშს შორის არსებული დრო და მანძილია. ნეგატივი დამიგროვდა, ისეთი სიგარეტის კვამლთან ერთად რომ ვერ გაფანტავ. ნიორი ვიყიდე, ძმარში ჩავალაგე და ხვალიდან ყოველ დილით, სამსახურში წასვლამდე ჩავმარხავ ხოლმე ნეგატივით გავარდისფრებულ ნიორს ეზოში.

დღეს, 5 წლის წინ საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილის გახსნის სურვილი გამიჩნდა, მაგრამ გადავწყვიტე რომ 11 აგვისტომდე არ გავხსნი, ბოლოს და ბოლოს წერილი ჩემთვის კი არა, 30 წლის ფინიკისთვის დავწერე, რომელიც ჯერ არ არსებობს, მე კი ჯერ კიდევ მაქვს დრო, ის ისეთად ვაქციო 25 წლის ფინიკის რომ მოეწონებოდა (მიუხედავად იმისა რომ თითქმის დარწმუნებული ვარ ბოდვის მერი არაფერი დაუწერია).

ჰო, ფინიკო ბოდვა ვერ მოვიშალეთ. მაგრამ განვიკურნეთ, იმ დაავადებისგან რომელიც 5 წლის წინ გვქონდა და ეს აუცილებლად გაუხარდება 25 წლის ფინიკის.

მგონი დროა 35 წლის ფინიკოსთვისაც დავწერო ასეთი წერილი და ეს ტრადიციად ვაქციო, მანამ სანამ ჯერ კიდევ იარსებებს ადრესატი რომელიც გახსნის და წაიკითხავს.

მშვიდი აგვისტოა, ქარიშხლის წინა პერიოდს გავს.

დავდექით სტარტზე.

Stupid Girl


ძილის წინ ამეკვიატა ეს სიმღერა. გაუგებარი სულაც არაა რატომ. ყველაფერი მარტივია, ახლა ზუსტად ის დროა საკუთარ თავს რომ უნდა ვუმღერო stupid girl.

პატარა და დიდი დასასრულების პერიოდია you stupid girl.

ასეთ დროს თუ აბსოლუტურ მრისხანებაში ვიქნებოდი, ახლა ფეხებზე მკიდია. ყველაფერი რაც სანაგვეზეა მოსასროლი, წავა სანაგვეზე. დაიკიდე რა, you stupid girl!

You stupid girl, all you had you wasted.

გამოფხიზლდი you stupid girl?

What drives you on
Can drive you mad
A million lies to sell yourself
Is all you ever had

ეს რომელს გვეხება ფინიკი? მე თუ შენ?

მე მეხება, მე, და ის რაც მეხება მე, გეხება შენც. იქნებ ერთხელ მაინც ვთქვათ ყველაფერი ისე როგორც სინამდვილეშია, ბოდვის გარეშე.

Don’t believe in fear
Don’t believe in pain
Don’t believe in anyone
That you can’t tame

ცოტაც და თავიდან დაიბადები you stupid girl. ისევ ისეთი, როგორიც იყავი, ოღონდ ზედმეტი ხარა-ხურის გარეშე, რომლებიც რომელიღაც ილუზიაში რაღაცას წარმოადგენდნენ.

You stupid girl, all you had you wasted.

დიდი დრო დაგჭირდა, მაგრამ ვის რაში ედარდება დრო.

Don’t believe in anything
That you can’t waste

ჩემნაირების ცხოვრებაში ყველაზე საშიში ის მომენტია, როდესაც ჩხუბისა და ყველაფრის თავზე დამხობის სურვილი არ არსებობს, ე.ი. ყველაფერი გადაწყვეტილია და როცა ყველაფერი გადაწყვეტილია, აღარაფერი შეიცვლება. წელს განსაკუთრებით ბევრი ილუზია მოვისროლეთ სანაგვეზე you stupid girl. ხომ გინდოდა განსაკუთრებული წელი you stupid girl? ჰოდა, what you need, is what you get! ამაში ძალიან ნიჭიერი ხარ you stupid girl.

გამარჯობა ფინიკო


ნამდვილი ანგელოზი ვარ.

დღეს? არა, რატომ მხოლოდ დღეს, ზოგადად, მაგრამ შესაძლოა დღეს უფრო.

ისევ რაღაცები უნდა ვიბოდიალო, თუმცა ამ პერიოდში მეპატიება, იმიტომ რომ მიმდინარე პერიოდში ყველაფერი მეპატიება.

ყველა ადამიანს აქვს გამორჩეულად საყვარელი პერიოდი, სულ სხვადასხვა მიზეზით, მაგრამ ყველას აქვს, ჰოდა, ახლა ჩემი მზიანი ზაფხული დაიწყო, მერე რა რომ ზაფხულის 2 თვე უკვე გასულია, ჩემთვის ახლა დაიწყო მზიანი პერიოდი, რომელსაც ველოდები ხოლმე.

25 წლის რომ ვხდებოდი, 30 წლის თინიკოსთვის წერილი დავწერე, დავლუქე და დავივიწყე, ვიფიქრე რომ 5 წელი უსაშველოდ დიდი დრო იქნებოდა.

5 წელი დიდი დროა, თუმცა არ ვიცი ზუსტად რა მოხდა და რა შეიცვალა ამ პერიოდში. ერთი ეგაა, რატომღაც მგონია რომ ის მოლოდინები რომლებიც მქონდა 30 წლის მე-სთან ბოლომდე ვერ გამართლდა და არ მინდა წერილში ისეთ პუქნტებს გადავეყარო, რომლებისთვისაც ხელი არ მიხლია და ისევ ისეა მიგდებული.

ფრაგმენტულად მახსოვს რაზე ვაკეთებდი აქცენტებს, ამიტომ ვფიქრობ ნაყოფიერად გამოვიყენო დარჩენილი დღეები და ისეთი რამეები შევცვალო, რაც 5 წლის მანძილზე ვერ შევცვალე.

სასაცილოა ხომ 17 დღეში იმის შეცვლა, რაც თითქმის 5 წლის მანძილზე არ შეცვლილა? სასაცილოა, მაგრამ ეს ის პერიოდია როდესაც თავს ვაძლევ უფლებას სასაცილო იყოს და თან სულაც არ ეხამუშებოდეს ეს.

ცვლილებების დროა. ან იქნებ დღეს ვარ ასეთ ხასიათზე? ასეთზე როგორზე? აი ისეთზე, როცა ვამბობ რომ ნამდვილი ანგელოზი ვარ.

წავიდეთ წრეზე? ოღონდ ახლა არ ამახსნევინო რომელ წრეზე, იმ წრეზე არა რომ გეზიზღება, იმ წრეზე თავს გადამეტებული მოლოდინების ქონის უფლებას რომ აძლევ და იმედგაცრუებებეის რომ არ გეშინია.

დღეს არაფრის მეშინია.

ნამდვილი ანგელოზი ხარ და იმიტომ? – არა, აი ასე, უბრალოდ, არაფრის მეშინია. ეს ნამდვილი ანგელოზი ვარ, იმ ოპერიდანაა სადაც ვიღაცებს “დამპალ ნაბიჭვრებად” მოვიხსენიებ. ანუ თავი პერსონაჟი მგონია და საკუთარ თავს სულაც არ ვაიგივებ ფინიკისთან, რომელიც რატომღაც ბოლო პერიოდში უარს აცხადებს საკუთარი, თინიკოსგან განცალკევებული ცხოვრებით ცხოვრებაზე.

კიდევ ერთი აღმოჩენა, თუ წლის ნებისმიერ დროს მჯერა, რომ ფინიკისა და თინიკოს საერთო არაფერი აქვთ, ამ დროს ყოველთვის ერთი ცხოვრებით ვცხოვრობთ, ოღონდ მე გადავდივარ ფინიკის რელსებზე და არა პირიქით, რაც არის კიდეც ამ პერიოდის მაგიურობის მთელი აზრი.

Hello-August

Play ▻


ვერ ვიტან როდესაც სხვებზე ვარ დამოკიდებული, აი, ყველაზე მეტად ეს მდგომარეობა მეზიზღება. საკუთარი თავისგან ყველაფრის იდეალურად შესრულებას და გადაწყვეტას მოვითხოვ, აბსოლუტურად ყველა საკითხში პერფექციონისტი ვარ და ყველაზე მეტი მოთხოვნა სწორედ რომ საკუთარი თავის წინაშე მაქვს დაწესებული. საშინლად ვღიზიანდები როდესაც თავს მოდუნების საშუალებას ვაძლევ, როდესაც ჩემივე მოფიქრებული წესების დარღვევის ვიწყებ, მინდა საკუთარი ფეხით მივიდე კუთხეში და დავდგე.

დღეს დილით გამოვაცხადე რომ რაც კი რამე კარგი მომხდარა ჩემს ცხოვრებაში ყველაფერი ივლისი-აგვისტოს პერიოდში მოხდა. აი, სრულიად გაუცნობიერებლად გავაკეთე ეს დასკვნა და შემდეგ დავფიქრდი რომ არც თუ ისე უსაფუძვლოდ. მიუხედავად იმისა რომ როგორც წესი, ამ დროს ყველაზე რთული პერიოდი მაქვს ხოლმე და ყველაზე მეტი საკითხი გადასაწყვეტი, ყველაფერი კარგი მაინც ამ დროს ხდება.

ჰოდა, თუ რამე გამოვა, გამოვა ახლა, უახლოესი 1,5 თვის განმავლობაში, ან კიდევ 1 წელი გადავა “მოლოდინის რეჟიმზე”. როცა ჩემი ცხოვრება გადადის მოლოდინის რეჟიმზე, მე, როგორც წესი ყოველდღიური რუტინით ვარ დაკავებული და არაფერს ველოდები და როცა ცხოვრება ისევ “ფლეის” ღილაკს აწვება, მე გადავდივარ იმ რეჟიმზე, რომელზეც მთელი 10 თვის განმავლობაში უნდა ვყოფილიყავი.

კონტროლზე შეშლილი მანიაკი ვარ.

ადამიანურ ენაზე რომ ავხსნათ, ესაა პერიოდი როდესაც საკუთარი თავისგან ვიღებ შვებულებას და ველოდები ცვლილებებს, რომლებსაც მიმდინარე პერიოდში ნაკლებად აღქვიქვამ და ძირითადად მაშინ ვაფასებ, როცა უკვე წარსულშია დარჩენილი.

მოკლედ, მხოლოდ კონტროლზე შეშლილი კი არ ვარ, აწმყოს აღქმა მაქვს დაქვეითებული.

ჰოდა, მგონი დღეს გადავიდა ჩემი ცხოვრება “ფლეის” რეჟიმზე, რაც ავტომატურად ნიშნავს რომ ჩემი თავისგან შვებულება ავიღე.

ფინიკი, კეთილი იყოს შენი დაბრუნება სამყაროში, სადაც წესები არ არსებობს.

მეშვიდე წელია, ამ პერიოდის დაწყებას, Lorene Scafaria-ს ამ სიმღერით ვაფორმებ.

ფ(თ)ინიკი(ო)


უნდა წავიდე. დიახ, აი ასე, უნდა ავდგე და გადავცხოვრდე სადმე, სადმე არა ბათუმში. დიდი გასაქანი არც ისეა და ბარემ იმ ქალაქს მივაშურებ სადაც არც “ცხოვრების უფლება” დამჭირდება და რომელიც მიყვარს. და რომ ვერ გადავცხოვრდები? ისე, რომ წავიდე? ცოტა ხნით, 2 დღით, 1 დღით, ნუ 1 ღამით, ღამე დარჩენის გარეშე წასვლას რა აზრი აქვს? მარტო ხომ უნდა წავსულიყავი ისედაც, ნუ, წავსულიყავი რა, უნდა წავიდე, ჯერ დრო მაქვს. 1,5 თვე. 1,5 თვეში იმდენი რამ შეიძლება მოხდეს, ბათუმში 2 დღით (ნუ 1 დღით.. ნუ 1 ღამით) წასვლა რა პრობლემაა. და თან რომ რაღაცნაირად არ ვარ დარწმუნებული მარტო წასვლა მინდა თუ არა? აი, კი მომწონს წარმოდგენის დონეზე, მაგრამ პროცედურულად თუ პროცესის სახით, თუ როგორცაა, ხანგრძლივად რომ წარმოვიდგენ, არ ვარ დარწმუნებული რომ მინდა. მარტო ყოფნა თან მიყვარს და თან არ მიყვარს. საერთოდაც სულაც არ ვარ დარწმუნებული, რომ რამეში ვარ დარწმუნებული. ისევ სისულელეების ხლართვა უნდა დავიწყო ახლა.

ისევ ისტერიკა რომ დამემართოს? ნუ ისტერიკა რა, ჯერ რომ ვიცინო და მერე ვიტირო? ან პირიქით ჯერ ვიტირო და მერე ვიცინო? არა ეგრე არ მომსვლია, სიცილიც იყო და ტირილიც, მაგრამ მთლად ერთდროულად არა. იქნებ ენერჯაიზერების ბრალია ეს ყველაფერი და მე გადაცხოვრებას, ნუ გადაცხოვრებას რა 2 დღით წასვლას, ჰო, კაი 1 დღით წასვლას.. ნუ 1 ღამით წასვლას ვაბრალებ.

ვბოდავ. პრინციპში, ეს დიდი ხანია ასეა და სიახლეს არ წარმოადგენს, შესაბამისად უბრალოდ აღვნიშნე, ვინმეს თუ ეჭვი ეპარებოდა “ეს ხომ არ ბოდავსო”, ვუდასტურებ რა. ყველაფერი შეიცვალა მაგრამ ეს სისულელეების ბჟუტური ვერ მოვიშალე, წავალ, გადავალ, გადმოვალ, აი ამას ვიზამ, იმას ვიზამ, შევცვლი, გადავცვლი, გადმოვცვლი, 1 დღით წავალ, 1 ღამით, სამუდამოდ, 2 საათით.

ვერსადაც ვერ წავალ.

ვერ რა, უფრო არ, იმიტომ რომ აი ეგრე ვიქცევი ხოლმე. ფინიკია, ფინიკო თუ თინიკო, სამივე ეგრე ვიქცევით ხოლმე. ანუ დაუსრულებლად ვბოდავთ, ბოდვის იქით არაფერს ვაკეთებთ და რა მნიშვნელობა აქვს რომელმა მობოდა რა უნდა გაეკეთებინა დანარჩენ ორს. ისე სამნი როდის აქეთ გავხდით? ბოლოს მახსოვს თინიკო და ფინიკი ვიყავით. არ ვართ სამნი, არც ორნი, ნუ მეორეზე კიდევ შეიძლება ფიქრი, მაგრამ ეს მესამე მეტისმეტია.

ისე, ისტერიკა არაა მგონი სწორი ფორმა, ისტერიაა ხომ? ისე რა არის ეს ისტერია? ისტერია ფრიად ნაირსახოვან კლინიკურ სურათს ავითარებს: ავადმყოფი ფანტაზიორობს, ახდენს ორგანული დაავადების კლინიკური სურათის ინსცენირებას და ამით გარშემო მყოფთა ყურადღების ცენტრში ხვდება. – ეგ ყოფილა. რა ბჟუტურია, ვერაფერი გავიგე და მაინც არაფერში ვეთანხმები. ნუ ფინიკის. ფინიკოს თუ თინიკოს ისტერიას ამასთან კავშირი არ აქვს. მოიცა, ახლა რა გამოდის, ე.ი. მე ვიგონებ ისტერიას, რომელიც განხილულია როგორც დაავადება/დიაგნოზი (ისტერიული ნევროზი), ვიჯერებ რომ ეგაა და სინამდვილეში არაა, ანუ მაინც ისტერიაა, იმიტომ რომ ისტერიის კლინიკური სურათია ავადმყოფი ფანტაზიორობს, ახდენს ორგანული დაავადების კლინიკური სურათის ინსცენირებას. დასკვნა: ჯერ ვიგონებ ისტერიას, მერე ვარკვევ და უარვყოფ ისტერიას და ამ უარყოფის გამო, ვადასტურებ ისტერიას.

ხომ ვამბობ უნდა წავიდე მეთქი?! უნდა გადავცხოვრდე. ნუ გადავცხოვრდე რა, 2 დღით წავიდე, ნუ კაი 1 დღით, ჰო, ჯანდაბას 1 ღამით. მარტო? მარტო რატომ მინ. 2 ვართ და მესამეც დაგვიმატებია ამასობაში. ფინიკი და თინიკო უნდა წავიდნენ? არა ჯერ თინეიჯერობამდე არ მისული ფინიკის თავი, 30 წლის (ნუ კაი ჯერ 29) თინიკოს არ ექნება. ხუმრობ? მინ. 36 საათი ერთმანეთს რომ ვუყუროთ, ისტერიას მოვიგონებთ, მერე უარვყოფთ და მერე დიაგნოზს დაგვისვამენ.

ანუ არ უნდა წავიდე. არ რა ვერსადაც ვერ წავალ.

სანამ ისევ ამიხლართავს, ვიყიდი 2 მატარებლის ბილეთს და სადგურზე ვინმეს ვაჩუქებ, ჰო, ერთს, აბა ორივე რომ ვაჩუქო მე ვერსადაც ვერ წავალ.

118


განწყობის აღწერა რომ დავიწყო მომაბეზრებელი და არაფრის მთქმელი იქნება. თუ მაინც ძალიან გაინტერესებთ პულსი წუთში 118-ჯერ მირტყამს. მოკლედ სპორტული მანქანასავით ძვირფასი და სწრაფი ვარ (რა საშინელი შედარებაა).

ადამიანურ ენაზე გული მაქვს ცუდად, ცოტა უფრო მეცნიერულად ტაქიკარდია მაქვს.

ისე ბუკოვსკის სურათს ვუყურებ და ვფიქრობ ფეხსაცმელი ლურჯად შევღებო (მერე რა რომ არანაირი young man მე არ ვარ და სხვა პუნქტების შესრულება რომც მოვინდომო მინ. ცალფეხა ქალბატონს ვერ მოვიყვან ცოლად. ჰო, კარგი ვიცი, რომ ასე უაპელაციოდ ყველა პუნქტის შესრულება არ მოიაზრება და საერთოდ სულ სხვა რამეზეა ეს ყველაფერი. კბილები რომ ბენზინით გამოვიხეხო? არც ეგ?).

აი, ხომ საგიჟეთია, ერთი შეხედვით ხომ არაფერი გამოდის, გულის მდგომარეობა ხომ უკეთესის სურვილს ტოვებს, ხომ მძიმე პერიოდია, კალიებიც ხომ შემოვიდნენ უკვე, ხომ დაცხა კიდეც, აგვისტოც ხომ მალე მოვა? ახლა, საერთოდ არაფერი მადარდებს.

P.S. ახლა აღმოვაჩინე, 118 ანუ 11/8 ანუ 11 აგვისტო, ანუ რაღაც არსებობს ან მე ვერ ვარ კარგად.

636016364877206636732772._SX540_SY540_

გეგმა “სანამ 30 წლის გავხდები” – ნაწილი I


საქმე არც ბედნიერებაშია და არც სხვა რამეში, რეალურად საქმე არაფერშია, ეს ყველაფერი ჩემი მორიგი აკვიატებაა და მეტი არაფერი. ცუდია ეს თუ კარგი, ამას არ აქვს მნიშვნელობა. როდესაც საკუთარ თავს რაღაც ვადას უწესებ გარკვეული „დავალებების“ შესასრულებლად, ისეთი განცდა ჩნდება რომ ყველაფერი ამ ვადაში უნდა ჩაატიო, ყველაფერი რისი გაკეთებაც გინდოდა და გამბედაობა არ გყოფნიდა, იმიტომ რომ შემოსაზღვრული ვადები, რაღაც „ჯადოსნურ“ ატმოსფეროს ქმნის. იცი რას გავს? რომ გგონია ვადის ამოწურვის შემდეგ არაფერი იქნება და თითქოს, თვალის გასწორება მიღებული გადაწყვეტილებებისა თუ განხორციელებული ქმედებების შედეგისთვის არ მოგიწევს. ძალიან მნიშვნელოვანია, ჩამოყალიბდე სად გადის ზღვარი და რომელი ქმედების შედეგი იქნება დესტრუქციული, ვინაიდან ამ პერიოდის ჯადოსნური დატვირთვა დასრულება კი არა დასაწყისია. ჰო, ანუ ყველაფერი რასაც გადაწყვეტ და აღასრულებ, რაღაცას ჩაუყრის საფუძველს, რაღაც ახალს, შესაბამისად, მიუხედავად კონკრეტული მომენტებით მიღებული წარმოსახვითი სიამოვნებისა, მთავარი მაინც ალბათ შედეგი იქნება, ჰოდა, მეტი პასუხისმგებლობაა საჭირო.

მეორე სირთულეს მაშინ აწყდები, როცა იაზრებ რომ ეშმაკმა უწყის რატომ, მაგრამ გადაწყვიტე რომ ყველაფერი, ყველა გადაწყვეტილება თუ ქმედება საქვეყნოდ გამოგეფინა (მერე რა თუ ეს „საქვეყნოდ გამოფენა“ შესაძლოა სულ რამდენიმე, თითზე ჩამოსათვლელ ადამიანს გულისხმობდეს). შენც ხომ იცი რომ სინამდვილეში არავითარი ზღვარი ფინიკისა და თინიკოს შორის არ არსებობს და როგორ მონდომებითაც არ უნდა აკიდო ყველა სამომავლო ქმედებაზე პასუხისმგებლობა ამ მოგონილ არსებას, შედეგებს მაინც შენ იწვნევ.

ჩვენს შორის რომელიღაცამ (ფინიკიმ ან თინიკომ) ყურები (თუ ხელები) ჩამოყარა, ისევ Other Lives ჩართო და დეპრესიულ უმოქმედობაში გადაეშვა. მოტყუებით უდარდელობას მიეცა და „მიმიფურთხებია“ პოზაში მიაწვა სკამის საზურგეს.

როდესაც საკუთარ გადაწყვეტილებებს საჯარო სივრცეში აქვეყნებ, პასუხისმგებლობა მათ შესრულებაზე გიათმაგდება, რაც მათი შესრულების ერთგვარ გარანტს წარმოადგენს, ეს იმიტომ ხდება რომ შენნაირებისთვის საჯაროდ დადებული პირობების შესრულებაზე მნიშვნელოვანი არაფერია (საკუთარი თავი რამდენჯერაც გინდა იმდენჯერ გააცურე, ამას გადაიტან). „გაგიკვირდებათ“ და ამ განცხადებაში ასტროლოგები უცნაურს ვერაფერს დაინახავდნენ და ერთხმად მოყვებოდნენ იმის მტკიცებას, ნამდვილად ასეა, აგვისტოში დაბადებულები აი, ეგეთები არიანო.

ახლა წარმოიდგინეთ რაოდენ რთულია შემოსაზღვრული ვადით გაჩენილი ჯადოსნურობის გამო გაჩენილი გიჟური იდეების გადარჩევა, როდესაც ის ვინც, შენს წარმოსახვაში ძალიან გგავს და აჟიტირებული დახტუნავს ყველა ამ იდეის გაჟღერებაზე, უნდა მოთოკო და აუხსნა რომ რაღაცების დაგეგმვას აზრი არ აქვს, ვინაიდან განხორციელება მაინც არ უწერია, შენ, ანუ იმას, ვისაც ამ გადარეულივით მოხტუნავე არსებასთან საერთო თითქმის არაფერი გაქვს და თუ მას მუხრუჭები არ უჭერს, შენ გადასარევად აკონტროლებ სად არ ღირს გიჟივით მიაწვე გაზს. მეორეს მხრივ, თუ ყველაფერს დაბლოკავ და ისევ იმ ჩარჩოებში მოაქცევ, რომელ ჩარჩოებშიც აქამდეც გადასარევად ცხოვრობდით, ყველაფერი „გამოჩვეულებრივდება“ და აზრს დაკარგავს. ჰოდა, სადაა ზღვარი?!

ჰო, ეს ყველაფერი იმაზე რთული აღმოჩნდა, ვიდრე წარმომედგინა. კონტროლზე შეშლილი არსებისგან, ეს სულაც არაა გასაკვირი.

რა მინდა? ერთი შეხედვით წარმოდგენა არ მაქვს, მაგრამ ესეც იმ ჩემი იდიოტური დამოკიდებულების ბრალია, რომელიც მკარნახობს რომ ზოგჯერ სურვილები არ უნდა გავამჟღავნო (მათ შორის არც ჩემ თავთან), საკუთარი თავის რომ არ შემრცხვეს.

ასეთი განწყობით არაფერი გამოვა. საკუთარი თავი უნდა „დავარესტარტო“. ისევ ვადების შემჭიდროვებით გაჩენილ მაგიურ ატმოსფეროს დავუბრუნდე და საკუთარ თავს ის ვალდებულებები დავუწესო, რომელიც ერთი შეხედვით შესასრულებლად წარმოუდგენელი გონია, თუმცა მეორეს მხრივ აიძულებს გიჟივით იხტუნავოს ერთ ადგილზე.

წარმოდგენაც კი არავის შეუძლია, რამხელა ბრძოლასთანაა ეს ყველაფერი დაკავშირებული. ჩამოვწერო გეგმა? კი ჩამოვწერდი მაგრამ ხომ არ აჯობებს X თარიღამდე (ანუ 30-ე დაბადების დღემდე) ყოველი დღე მოულოდნელობებით დავტვირთო და ისეთი რამეები ვაკეთო, რასაც იმ დღეს ჩავთვლი სასურველად და 30 წლამდე მოსასწრებად? არა, მეც ხომ კარგად მესმის, რომ ეს თავშივე კრახისთვისაა განწირული, ასეთ შემთხვევაში არაფრის გამკეთებელი მე არ ვარ და ყველაფერი ისე ჩაივლის, არც კი დაიწყება. ახლა მეორე ვარიანტი განვიხილოთ – წინასწარ გავწერო გეგმა, რის გაკეთებას ვაპირებ – ეს ნიშნავს რომ ისეთ რაღაცებში უნდა „გამოვუტყდე“ საკუთარ თავს, ისეთი რაღაცები უნდა ვაღიარო საჯარო სივრცეში, რომ ამის წარმოდგენაზე სხეულის ყველა კუნთი მეჭიმება.

ცოტა მარტივით რომ დავიწყოთ?

მაშ ასე, 11 აგვისტომდე ანუ მანამ, სანამ 30 წლის გავხდები უნდა მოვასწრო/გავაკეთო:

  1. მარტო წავიდე ბათუმში – ამის გაკეთება ყოველთვის, ყოველთვის მინდოდა, ჰოდა, მგონი წინ არაფერი უდგას, ავდგები ერთ შაბათ-კვირას, დავჯდები მატარებელზე და ვნახოთ რა იქნება;
  2. ვისწავლო ველოსიპედზე ჯდომა – არ ვიცი ვის მივმართავ დასახმარებლად, მაგრამ უკვე იმდენი წელია მინდა, სანამ ჩემი ასაკი 3-იანით დაიწყება, ეს აუცილებლად უნდა გავაკეთო;
  3. ვისწავლო მანქანის მართვა – ამისთვის ვიცი ვისაც უნდა მივმართო, ვის და პროფესიონალ მასწავლებელს;
  4. 24 საათით გამოვრთო ტელეფონი და არ შევამოწმო არც ელ.ფოსტა, არც სოც. ქსელების ანგარიშები – ვნახოთ თუ დაიქცევა ქვეყანა. რომელიმე არასამუშაო დღეს ავიღებ ამისთვის;
  5. ყვავილები გავუგზავნო ვინმეს – ყოველთვის მინდოდა ამის გაკეთება (მსურველები გამომეხმაურეთ);
  6. ვიყიდო მუსიკალური ყუთი, რომელშიც იცეკვებს (იტრიალებს) ბალერინა – მგონი მთელი ცხოვრებაა ეს მინდა, რატომღაც ოცნებების ასრულებასთან ასოცირდება.

ეს დასაწყისისთვის, ნელ-ნელა გავზრდი ამ სიას და თითოეული პუნქტის განხორციელებასთან დაკავშირებით დავწერ პოსტებს.

30-before-30 (1).jpg