აგვისტო # 32 Viva La Vida


ადამიანებს ათასი გაურკვეველი და დაუსაბუთებელი შიში გვაქვს.

შიშია ის, რის გამოც მოცემული მომენტით ტკბობა არ შეგვიძლია. ჰო, შიშების გამო ვერ შევიგრძნობთ რომ ცხოვრება მიმდინარეობს აქ და ახლა და ყოველი ახალი წამის მოსვლა, გასული წამის “გაწარსულებას” ნიშნავს.

კალიების მეშინია. კალიების და შვებულებების, დასვენებების და საერთოდაც კარგად ყოფნის მეშინია.

როგორ ფიქრობთ?

Things we fear most are often the things that have already happened to us?

თუ

Most of the things we fear are highly unlikely to happen?

რომელია სწორი? ალბათ ორივე?

ხშირად რაღაცების შიში იმის გამო გვიჩნდება, რომ ეს ერთხელ უკვე მოხდა და ყველაფერი რაც მომხდართან ასოცირდება, ავტომატურად იწვევს ნეგატიურ ემოციებს.

ზოგჯერ კი აკვიატებული შიშები გვაქვს, საიდანღაც ჩარჩენილი, რომლებიც არასოდეს მომხდარა და მაღალი ალბათობით არც მოხდება (თითებს ვაჯვარედინებთ, მაგიდაზე ვაკაკუნებთ, სამჯერ ვიფურთხებით და რა ვიცი ყველა ცნობილ ღმერთს შევთხოვთ რომ ასე იყოს).

მექსიკური სერიალის ბოლო სერიაში ცხოვრების შიში მაქვს. როცა ყველაფერი კარგადაა, ე.ი. დასასრულია.

ან როცა ყველაფერი კარგადაა, რაღაც ისე ვერ არის და ჩვენ ვერ ვხვდებით რა.

მოკლედ ხლართვისა და შიშების დიდოსტატი ვარ.

რა მაგის პასუხია და ერთი დღეც და აგვისტო დადგება, თვე, რომელიც გამორჩეულად მიყვარს და ვერაფერმა გადამაყვარა. თვე, რომელსაც მთელი წელი სულმოუთქმელად ველოდები ხოლმე.

11 აგვისტომდე არც ისე შორია, 32 წლის ვხდები და ცხოვრებაში პირველად მაქვს განცდა, რომ არაფერი განსაკუთრებული არ ხდება.

მაისიდან ვიწყებ ხოლმე სასწაულის ლოდინს, სასწაულის რომელიც აგვისტოში ან ჩემს დაბადების დღეზე უნდა მოხდეს. ცვლილებების ლოდინს, რომელიც ბოლო სერიასავით კარგი იქნება, ოღონდ ტიტრების გარეშე.

წელს არაფერს ველოდები. წლებთან ერთად ვაგროვებ შიშებს, შიშებს, რომლებიც უკვე გამოვიარე ან რომლებიც მაღალი ალბათობით არასოდეს გახდება რეალობა.

წუთების “გაწარსულების” მომენტის დაჭერა და ამ წუთებით ცხოვრება ვერ ვისწავლე.

აგვისტოც მოდის, 11 აგვისტოც და ნანატრი შვებულებაც პორტუგალიაში. მოუსვენრობა მაქვს და ათასი სისულელის მეშინია.

ისევ სტარტზე ვარ. აგვისტოს მოსვლით გამოწვეული გულის აჩქარებაც აქვეა და ემოციების ისეთი ნარევი მაქვს დღეში ათნაირი თინიკოს გაძლება მიწევს.

ყველაფერი იქნება ძალიან კარგად! ყველაზე ძვირფასი, ძვირფასი ადამიანების კარგად ყოფნით გამოწვეული ბედნიერებაა, რეალური ბედნიერება. იმ ადამიანების კარგად ყოფნით, რომლებიც ეგოისტურად გვიყვარს, ანუ ისინი ვისი კარგად ყოფნაც ჩვენი კარგად ყოფნისთვისაა აუცილებელი.

ცხოვრების მოტივაციაც ესაა ალბათ, ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის რომ ჩვენი ბედნიერებისთვის აუცილებელი ელემენტები, ანუ ადამიანები, რომლებსაც ზოგჯერ ვიღაცები ემოციურ ტვირთად მოიხსნიებენ, კარგად იყვნენ.

ყველაფერი იქნება ძალიან მაგრად. დაიწყო ათვლა 32-მდე. 32-ედ პორტუგალიაში უნდა დავიბადო.

P.S. Viva la Vida

 

 

Advertisements

Hello, I Love You


Hello, I love you 50 წლისაა.

დღე რომელიც Hello, I love you-თი და ჯიმის ხმით დაიწყო, ცუდი ვერ იქნება.

მაღვიძარაზე 1 საათით ადრე გავიღვიძე, არ გამომირთავს, ველოდებოდი “Bring it on Bitch” განწყობით.

ცალი თვალი გავახილე, გადავწვდი ტელეფონს და ჩავრთე:

Hello, I love you

Won’t you tell me your name?

Hello, I love you

Let me jump in your game

5 დღეა ზაფხული მოვიდა, მალე აგვისტოს ან უფრო სწორედ, დაბადების დღის ციებ-ცხელება დამეწყება და ისევ გადავალ რელსებიდან.

წლევანდელი ციებ-ცხელებისა და რელსებიდან გადასვლის საუნდთრეკად Hello, I love you-ს ვაცხადებ.

ემოციებით სავსე და ატრაქციონების პარკივით ფერად, ადრენალინით სავსე ზაფხულს გისურვებთ.

Hello, I love you

Won’t you tell me your name?

Something for the First Time


When was the last time you did something for the first time? ნაცნობი კითხვაა ხომ? ათასჯერ შეგხვედრიათ ალბათ. ჩემთვისაც ნაცნობია, მეც ათასჯერ შემხვედრია და ათასჯერ გამღიმებია უაზროდ.

ძირითადად წინა სადაბადებისდღეოდ ვგეგმავ ხოლმე რაღაცების “მოსწრებას”, ჩემი ცხოვრებისთვის დამატებითი მუხტის შესაძენად, როცა ფინიში 11 აგვისტოა.

ქვეცნობიერად, ერთფეროვანი და რუტინული არსებობისგან თავის დაღწევის ისეთი სასოწარკვეთილი სურვილი მაქვს, ათას სისულელეს ვაკეთებ, ვიგონებ იმას რაც არ არის, რაც მინდა რომ მინდოდეს და არ მინდა, საკუთარი თავისთვის “დადგენილ წესებს” ვარღვევ იმის იმედით რომ კმაყოფილი ვიქნები და არ ვარ.

ჰოდა, ყველაფრის გამოსასწორებლად პირველი და მთავარი ნაბიჯის გადადგმაა საჭირო. იმის აღიარება რომ სასიცოცხლოდ აუცილებელია ყოველთვის ვაკეთო რაღაც ცხოვრებაში პირველად, რადიკალური და მოგონილი სისულელეების გარეშე, მარტივი, ბანალური პირველი გამოცდილებები მჭირდება.

გეგმა მარტივია, დღეიდან, კვირაში ერთხელ, აუცილებლად გავაკეთებ რაღაცას ცხოვრებაში პირველად და ბლოგზე შევინახავ შთაბეჭდილებებს.

წინა კვირა დიდად კი არ მეპიტნავება, მაგრამ ცხოვრებაში პირველად გავიკეთე ბოტოქსი და გაბრაზებული სახე მოვიშორე, ახლა გახსნილი შუბლი მაქვს და უფრო ხშირად ვიღიმი.

მომდევნო კვირაში, აუცილებლად გავაკეთებ კიდევ რამეს ცხოვრებაში პირველად (ეს კვირა ჩავარდა), უმნიშვნელოს ან მნიშვნელოვანს, ისეთს რის გამოც საკუთარი თავის ლანძღვა არ მომიწევს და რასაც ჩემი ტვინი წესების დარღვევად არ ჩამითვლის.

მაშ ასე, იწყება ეტაპი “ცხოვრებაში პირველად” და ვნახოთ რა იქნება.

2018=11


უსახური შენობიდან ამომავალი კვამლი ჩიტების გუნდი მგონია.

სანამ ყველაფერი კარგად იქნება, იქნება 3 პარასკევი, ლუდი და 2017. 2018-ში გავხდები 32-ს, 3+2=5, ე.ი. ყველაფერი ხუთიანზე იქნება, თუ მათემატიკაში, კალენდარში ან კვირის დღეებში არ შეცვლიან რამეს. ჰოდა, რას ვამბობდი? 3+2=5, 2+0+1+8=11, 1+1=2, 2+5=7. 2018-ში ყველაფერი ხუთიანზე იქნება 7-ებისთვის, მე 7 ვარ და ჩემი სახელის პირველი ასო ანბანის მიხედვით 8-ა, 8-ს თუ ცოტა წავაყირავებთ უსასრულობაში გადავიჭრებით, 2018=11, მე 11-ში დავიბადე, 11.08-ში.

უსასრულობამდე 3 პარასკევი და ცოტა ლუდი დაგვრჩა.

ტანიდან მთელი კვირის დაღლილობას ვიფერთხავ. ახლა 22:32 საათია, ანუ 9, ჩემი ტელეფონი 74%-ზეა, ანუ 11, 1+1=2 2+9=11.

მათემატიკურად ბედნიერი ვარ.

11-ები


დღეს ზაფხულის ბოლო დღეა. აგვისტომდე 11 თვე დარჩა. 11 იღბალთან და ბედნიერებასთან ასოცირდება, 11:11-ზე სურვილებსაც ვიფიქრებ ხოლმე. ყველა დასასრული დასაწყისია, დასაწყისი კი სიახლეს ნიშნავს, სიახლე კარგია. ყველაფერი დალაგდა!

მოკლედ, ახლა ნამდვილ ახალ წელზე უფრო ნამდვილი ახალი წელია!

ველოდებით 00:00 საათს, ვხუჭავთ თვალებს და ვიფიქრებთ სურვილს!

არ ვიცი გიფიქრიათ თუ არა, მაგრამ სურვილების ჩაფიქრება, სურვილების ასრულებაზე მაგარი რამეა. ყველაზე სასიამოვნო პროცესი ასრულების მოლოდინია. მოლოდინებით ვცხოვრობთ და მოლოდინები ასწორებს.

ძვირფასო აგვისტო, 11 თვეში შევხვდებით, შევხვდებით ახალი სურვილების ასრულების მოლოდინით და შესაძლოა იმ ახალი ტატუთი, იუპიტერელებს რომ მოსწონთ.

That Nasty Word: Expectations!


უგემური აგვისტოს კიდევ უფრო უგემურ დღეებში, ჩემს საყვარელ საჭმელს ამაზრზენი გემო და სუნი აქვს. ამრეზით ვუყურებ კალენდარს და წლის ყველაზე გემრიელ დღეს ველოდები. მგონია რომ თუ წინასწარ არაფერს დავგეგმავ და არაფერს გადავწყვეტ, ყველაფერი თავისით დალაგდება და იმაზე უკეთესად გამოვა, ვიდრე მე წარმომიდგენია. უშედეგოდ ვგუგლავ how to celebrate your birthday alone, ნუ, მთლად უშედეგოდ არა, ვპოულობ “that nasty word: expectations!” ჰო, აი ზუსტად! მოლოდინები გვკლავს! მოლოდინები, რომლების გამოც გვჯერა რომ ქათმის შნიცელს, ქათმის გემო არ ექნება, მოლოდინები, რომლების გამოც გვგონია რომ ახალ სარკეში ჩახედვისას ყოველთვის მოგვეწონება ჩვენი თავი, მოლოდინები, რომლების გამოც გვგონია რომ დაუგეგმავი დაბადების დღეები თავად შექმნიან ისეთ სასწაულს, როგორსაც ჩვენც კი ვერ ვქმნით ჩვენი ყველაზე წარმოუდგენელი მოლოდინებით.

ჰოდა, რა არის მოლოდინები? მოლოდინები ისაა რაც გვინდა, ჩვენი ძალიან კონკრეტული სურვილები, რომლებსაც მხოლოდ შეფარვით, სასხვათაშორისოდ ვაღიარებთ საკუთარ თავთან. გვინდა რომ ქათმის შნიცელს არ ქონდეს ქათმის გემო, გვინდა და იმედი გვიცრუვდება, როცა აღმოვაჩენთ რომ ქათამი, ქათამია, როგორც არ უნდა მიუდგე.

ფინიკო


ფინიკი და თინიკო გაიგივდნენ. სიმბოლურია რომ ეს აგვისტოში მოხდა, როცა ჩვენ შორის არსებული ზღვარი ისტორიულად ყოველთვის იშლება ხოლმე.

საკუთარ თავთან შეგუება ვისწავლე და ფინიკი აღარ მეუცხოვება, ან პირიქით ფინიკი შეეგუა თინიკოობას და გავ-ერთი-ანდით.

აგვისტო გარდატეხების თვეა, მართალია, წლევანდელი აგვისტო ყველა წარსულში მოტოვებული აგვისტოსგან განსხვავებულია, მაგრამ გარდატეხა მოხდა და უკან დაბრუნება უკვე შეუძლებელიცაა და ნაკლებ სასურველიც.

ყველაფერი კარგად იქნება! რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს ახლა ჩემთვის, ფინიკისთვის ან შენთვის.

შარშანდელი აგვისტოს ემოციები მომენატრა და ფინიკის თინიკო დავარქვი.

11 აგვისტო აგერ ყურის ძირშია და კიდევ ერთი, 31-ე დაბადებისთვის ვემზადები, ვემზადები ფინიკისთან ერთად.

საკუთარ თავთან უცხოდ ყოფნას კარგი არაფერი მოაქვს, შეეგუეთ და შეიყვარეთ თქვენი პიროვნების ყველა გამოვლინება.

მართალია ერთხელ ვცხოვრობთ, მაგრამ მთავარია რომ ბევრნაირად და ყოველ წელს, 11 აგვისტოს კვირაში თავიდან ვიბადებით.

ხელს აწერს ფინიკო.

This is not a Love Story


გაზზე დადგმული ჩაიდანი ისევ უსტვენს ადუღების ნიშნად… ყავის დალევის დროა. მე ისევ მეძინება, ისე მეძინება რომ მაცივრის კარს ვადებ თავს და ვიძინებ. ისევ გაზაფხულია, აღდგომა, ისევ არეული ვარ… ანუ აჭრილი.

რა მნიშვნელობა აქვს?! ბევრი რამ “ისევაა”.. რაღაცების გარდა. 1 წლის წინ ის გადაწყვეტილება მივიღე, რომლის შედეგსაც დღემდე ვიმკი. ამასაც არ აქვს მნიშვნელობა. არც იმას, რომ ჩაიდანი გვერდულად დგას და შავდება, გასწორების თავი მაინც არ მაქვს.

მაისიც მალე მოვა. არაფერი ისე არ იქნება, როგორც შარშან იყო! რას ვიზამთ ფინიკო, ყველაფერი იცვლება, ეს ნორმაა.

მომენატრე. ისევ აღდგომაა. მომენატრე. ცუდია!

ისევ რაღაცებს უნდა დავპირდე ჩემ თავს.

ცოტაც და ისევ მოვა აგვისტო.

08f43f35-fa6e-4f47-b25a-6514a9d210b5

დრაფტებისგან შეთითხნილი პოსტი – მანამდე და მერე


დღეს დრაფტებს დავუარე, გავაერთიანე და მოვიფრინე სანაგვეზე. გამოუქვეყნებელი პოსტები შეიძლება დაიყოს ორ კატეგორიად – “მანამდე” და “მერე”.

მანამდე (01.08)

ღმერთი რომ ვიყო განკითხვის დღე იქნებოდა დედამიწაზე.

ილოცეთ ჩემს მიკრო სამყაროში მცხოვრებო მოფუთფუთე ელემენტებო, თუ ნორმალურ არსებობას არ ისწავლით 30 წლის რისხვა დაგატყდებათ თავს და მერე არ გავიგო ჩემს ზურგს უკან ჭორაობა, რომ ღმერთი ყოველ დღე სვამს, მოწევასაც აშკარად მოუმატა, ძილითაც აღარ იძინებს და ბოლო პერიოდში სულ გაუფუჭდა ხასიათი. ყველაფერი მესმის, ყველაფერი ვიცი, ყველგან ვარ.

მერე (20.09)

ბევრი მოდის, ცოტა რჩება. ძირითადად მიდიან ზაფხულში, როდის მოდიან არ მინახავს, დასაწყისამდე ჩასვლა ყოველთვის მეზარება ხოლმე, თან ახლა დასასრულები უფრო მაინტერესებს.

სხვების არქივებში გეძებ, შენი არსებობის სიხშირე მაინტერესებს, ცვეთა უნდა დაგარიცხო.

დახურულ არქივებში რა ხდება არც ვიცი და ვერც გავიგებ, ამიტომ დასკვნების გაკეთება მიჭირს და ისევ საკუთარ დაშვებებს ვენდობი.

გაცვეთილი ხარ, დახურულ არქივებში შენახული, ხშირი და იმაზე მეტი მეტასტაზი გაქვს, ვიდრე მე მინდა ვიცოდე.

ობსესია არაა ხომ სწორი ფორმა? აკვიატებაა? გუშინ ვეცნობოდი ნამდვილ ისტორიებს ადამიანებზე, რომლებმაც სხვა ადამიანები აიკვიატეს. ეს დარღვევაა? თუ ასეა, კიდევ ერთი დიაგნოზი მიამატეთ ჩემს სამედიცინო ისტორიას.

მანამდე (ზუსტი თარიღი უცნობია, ვინაიდან მობილურის local draft-ია)

იმედი მაქვს ამ tag-ით ბოლო პოსტს ვწერ. ყელშია უკვე და იმიტომ.

კომენტარი: სულ ესაა, ანუ პოსტი კი არა რაღაც გაელვება იყო. “ამ tag”-ში იგულისხმება D12.5 ანუ დაახლოებით მაისია. ამის მერე მართლა არარაობად იქცა.

მერე (16.09)

მოდი ვილაპარაკოთ. რომ გითხრა სალაპარაკო გვაქვს მეთქი, მოგატყუებ, სალაპარაკო არასოდეს არაფერი გვქონია, მაგრამ ხომ ვახერხებდით რაღაცას? ჰოდა, ახლა რატომ უნდა მოვიგონო რომ რაღაც მნიშვნელოვანი გვაქვს განსახილველი?! ისევ სისულელეზე, ისევ არაფერზე, მოკლედ ისევ ისე, როგორც ადრე.

შეცვლილი მეჩვენები, ეს ჩინეთის გავლენაა თუ იუპიტერის? დიდი ხანია შენგან წერილი არ მიმიღია, მომიყევი რა ხდება იუპიტერზე, ბოლოს და ბოლოს მზის სისტემა ხომ მზის სისტემაა და მაინც აქვეა, რა დრო უნდა გჭირდებოდეს მაქედან წერილის გამოსაგზავნად 21-ე საუკუნეში, ტექნოლოგიების ეპოქაში? კარგი, მელაპარაკე და ხმას არ ამოვიღებ.

ახლა პოზიტივის დრო არაა, ღამეა ბოლოს და ბოლოს, თან ცუდი ამინდია და თან შემოდგომა, აი, მითხარი რა დროს პოზიტივია?!

მართალი ხარ, წარსულით ცხოვრებას ვერ შევეშვი, სულ ასე იყო, სულ ასე იქნება, ამიტომ მისხლტება აწმყო ხელიდან ასე სწრაფად და ასე უაზროდ. მაგრამ ახლა, ზუსტად ამ მომენტში ყველაფერი ფეხებზე მკიდია, აწმყოც და მომავალიც, ჰო, ყველაფერი ფეხებზე მკიდია წარსულის გარდა.

იცი რატომ?

ამავე დღეს მეორე დრაფტიცაა:

მობილურის დატენვასა და მუსიკის მოსმენას შორის არჩევანი მუსიკის მოსმენაზე შევაჩერე. ადრე ასე არ მოვიქცეოდი, სხვა გზას ვნახავდი, ბოლოს და ბოლოს ახალ დენის წყაროს მოვძებნიდი არც ერთი რომ დამეთმო, ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა, ახლა დიდად არაფერი მაღელვებს იმის გარდა რომ მუდმივად ჩართული იყოს მუსიკა და თან რაც შეიძლება მაღალ ხმაზე.

ღამეები არ მიყვარს, შესაძლოა არც ადრე მიყვარდა დიდად, ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ ახლა დანამდვილებით ვიცი რომ დაღამება არ მინდა.

მანამდე (ზუსტი თარიღი აქაც უცნობია, ვინაიდან მობილურის local draft-ია)

საკუთარი თავისთვის დადგენილი სტანდარტებისგან გასრესილ არარაობად და ძვლების ტვინგამოცლილ გროვად ქცეული ვყრივარ საწოლზე. კოფეინის გადაჭარბებული დოზა შხუილით მიედინება ძარღვებში და გული ყურებში მიცემს.

პ.ს. არადა “ძვლების ტვინგამოცლილ გროვად ქცეული ვყრივარ საწოლზე” “მერე” კატეგორიას უფრო მოუხდებოდა.

tumblr_lcjs8xoicl1qb6f1po1_500

Lay Down Your Arms, Give Up The Fight!


ახლა ჩემშიც და ჩემ გარეთაც ქაოსია. მგონი არ არსებობს სექტემბერი ცვლილებების გარეშე. მნიშვნელობა არ აქვს ცვლილება დიდია თუ პატარა, ცვლილება ცვლილებაა.

რაღაცები რაც შეიცვალა უკვე ყოველდღიურ საჭიროებად იქცა, რის გარეშე ყოფნაც წარმოუდგენელი მგონია. ახლა, უკვე აღარ მიკვირს დილაობით ჩემს ტელეფონზე გამოსული შეტყობინება იმ დღეს რა სიმღერას უნდა მოვუსმინო. შემოთავაზებული სიმღერებიდან ყველა ახალია ჩემთვის და თითოეულ მათგანს პირველად ვუსმენ, რის გამოც კიდევ უფრო ჯადოსნურია თითოეული მათგანი.

ეს იცოდით? How do you know when you’re in love? All the songs make sense. ჰოდა, ეს მხოლოდ სიყვარულს არ ეხება, ბევრ ემოციურ მდგომარეობას შეიძლება შევუსაბამოთ. როცა სიმღერებს მართლა აქვთ აზრი, ე.ი. რაღაც ხდება.

დღევანდელი სიმღერა ჩემზე, ჩემთვის და ამ სექტემბრისთვისაა და it makes perfect sense.

დილით, სამსახურში წამოსვლამდე, მითხრეს რომ აუცილებლად უნდა მომესმინა ამ სიმღერისთვის, აუცილებლად უნდა მომესმინა და თან ტექსტისთვის გამეყოლებინა თვალი.

Does the pain weigh out the pride?
And you look for a place to hide
Did someone break your heart inside
You’re in ruins

pride? აი, ვის რაში ენაღვლება ეს pride? ეს არის ყველაზე დიდი სისულელე, რომლის გარშემოც ტრიალებს მთელი ჩემი ცხოვრება, ყველა ჩემი გადაწყვეტილება. გადასაგდებია ძველი წესები, გადასაგდებია როცა You’re in ruins.

When you’re at the end of the road
And you lost all sense of control
And your thoughts have taken their toll
When your mind breaks the spirit of your soul
Your faith walks on broken glass
And the hangover doesn’t pass
Nothing’s ever built to last
You’re in ruins

კონტროლზე შეშლილი მანიაკი ვარ. ახლოსაც არასოდეს ვეკარები სიტუაციებს, როცა ვიცი რომ კონტროლი დამისხლტება ხელიდან. ზოგჯერ ვერ ვატყობთ ეს ისე ხდება, მერე, ცოტა გვიან ვიაზრებთ რომ სამყაროს ჩვენ არ ვმართავთ, რომ ეს აკვიატებული “ღმერთის სინდრომიც”, მხოლოდ სინდრომია, რომელიც აუცილებლად მიგვიყვანს იქამდე რომ გვიმღერონ You’re in ruins და ჰო, the hangover doesn’t pass.

When it’s time to live and let die
And you can’t get another try
Something inside this heart has died
You’re in ruins

დასასრულების და დასაწყისების დროა, დიახ, როგორც ყოველთვის ახლა ის დროა როცა ისევ ძველ წრეში ვარ, წრეში რომელიც უკვე ბოლომდე შეკრული და დახურულია. ამ წრის ცენტრში ვარ გამოჩხერილი და არ ვიცი როგორ გავიდე დასრულებული წრიდან, როგორ გავიდე იქ სადაც ახალი წრის შეკვრა უნდა დავიწყო.

Lay down your arms
Give up the fight

კარგი, ეს პირველი შემთხვევა იქნება როცა ვიტყვი რომ ვნებდები, I lay down my arms and give up the fight! I give up! Happy now?

მივხვდი რა ცვლილებების დროცაა ახლა, ჰო, მივხვდი, ცვლილებებს გარედან არ უნდა ველოდო, ცვლილებები იწყება შიგნიდან, ჩემ შიგნით მიმდინარე ქაოსში და ნამსხვრევებში იწყება ცვლილებები. სწავლის და შეცვლის დროა თინიკო. ახალი თინიკოს დაბადების დროა, მეც ხომ ვიცოდი ქვეცნობიერად რომ წლევანდელ აგვისტოს თავიდან უნდა დავბადებულიყავი, ახალი უნდა დამეწყო, ძველი დამევიწყებინა და ვყოფილიყავი ის ვინც არასოდეს ვყოფილვარ. ჰოდა, ეს ცვლილებები უკვე მოხდა, მთავარია მათი აღიარება და მიღება შევძლო. რა მნიშვნელობა აქვს მოლოდინებს ემთხვევა თუ არა მომხდარი ცვლილებები? მე ხომ ვიცი, რომ აგვისტოს მოლოდინები არასოდეს მართლდება და სექტემბრისკენ ცხოვრება ყოველთვის სხვა რეალობას მაფეთებს სახეში. ეს დროც გავა, მაგრამ მე ცვლილებებს ვნებდები, იძულებით მომხდარ, სხვა, მიუღებელ ცვლილებებს ვიღებ და ვნებდები.

Does the pain weigh out the pride? დიახ. ჰოდა, Lay down your arms, give up the fight.

Throw up your arms into the sky
You and I…