Suck It Up!


დღევანდელი დღის მოკლე შინაარსი.

We suck it up უკეთესი დღეების იმედით. ასეთიც ყოფილა, ისეთიც, უარესიც და უკეთესიც. კიდევ იქნება. ვითვლით სამამდე და მივდივართ წრეზე!

Advertisements

Man of Broken Promises


ეს სიმღერა ვეგასზეა. ჩვენი დიალოგი არა.

– სახეტიალოდ უნდა დაგპატიჟო.

– ვეგასში?

– ჰაჰ, არა, ვეგასში არა, არც ჩინეთში და არც ჩილეში, თბილისში, ბათუმში, რაჭაში, რა ვიცი, სადმე, აქვე..

– მაშინ სიმღერა რა შუაშია?

– ბევრ კითხვას სვამ, არაა ეს კარგი. სიმღერა შენზეა, იქამდე უნდა გასმენინო სანამ მსუბუქ გულის რევას არ იგრძნობ. ჰო, და შენი ხმა არ გავიგო! იმ მდგომარეობაში არ ხარ ახლა რამე გააპროტესტო, ყველაფერი ისე იქნება როგორც მე მინდა, როგორც მე ვიტყვი. დიახ, “Anything I want, anything desire!”

– სადაა Land Of Broken Promises?

– ვეგასში.

– ვერაფერი გავიგე!

– რა არის გაუგებარი? არ მაინტერესებს Land, როცა Man of Broken Promises მიდგას გვერდით და სახეტიალოდ ვეპატიჟები.

– …

I soon became the servant
A blissful blank canvas mind
Something was shining on me – promises
“Anything you want, anything you desire”

– თითები ააყოლე მუსიკას. ჰო, ჰო, ეგრე… ხედავ ღიმილი დაიმსახურე? არადა არაფერს იმსახურებ. გახსოვს რამდენ სისულელეს დაგპირდი? შენ? შენ რამდენ სისულელეს დამპირდი? ეგ გახსოვს? ჰოდა, წამო, გავისეირნოთ. მორჩი ახლა სისულელეებს, ამ ხეტიალის შემდეგ შეგიძლია აღარ უპასუხო ჩემს ზარებს, გამარჯობა არ მითხრა, უარყო რომ მიცნობ.. რა ვიცი, რაც გინდა ის ქენი, მაგრამ ახლა ამ მუსიკის თანხლებით უნდა გავისეირნოთ.

– …

– დამშვიდობების დროა. ნამდვილი დამშვიდობების დრო. უნდა დავემშვიდობოთ ერთმანეთს, “ქართული ოცნების” მაჟორიტარობის კანდიდატის ნაცნობი სახის გამოჩენამ დამაბრუნა 1 წლით უკან, იმ დროში, სანამ მე დაგპირდებოდი რამეს, სანამ შენ დამპირდებოდი რამეს, სანამ თეგებში გაჩნდებოდი, სანამ რამე იქნებოდა..

– პოლიტიკა ზუსტად ის თემაა, რომელიც ჩვენი დამშვიდობების დროს უნდა წამოგეწია. ძალიან სენტიმენტალური ხარ, გული ამიჩუყდა..

– პოლიტიკა არაფერ შუაშია, ახლა ახსნა რომ დავიწყო დიდ ხანს ვერ გავჩერდები. ადრე გეუბნებოდი, ყველაფერი, აი, ყველაფერი რასაც პარანოიის შემოტევის დროს ვიგონებ, ცხადდება მეთქი. ბადალი არ მყავს. არ ვიცი ამას როგორ ვახერხებ, მაგრამ საოცარი სიზუსტით შემიძლია გითხრა რა როგორ დამთავრდება, ვინ რას გააკეთებს.. შენ რომ Man of Broken Promises იქნებოდი, ეგეც ვიცოდი, მაგრამ დაჯერება არ მინდოდა. ჰო, თავის მოტყუებასა და ილუზიების შექმნაში არ მყავს კიდევ ბადალი.. ეგ არ მითქვამს.

– Anything you want, anything you desire!

– ჰო, Anything I want, anything I desire… ახლა, ფილმი რომ იყოს ყველაფერი ამ ფრაზაზე დამთავრდებოდა. კამერა დაგვშორდებოდა, ხალხში ავირეოდით გადაბმული ყურსასმენებით, სიმღერის ხმა მოიმატებდა, ნელ-ნელა მთლიანად გადაფარავდა სხვა ხმებს და დარჩებოდა მხოლოდ ჩემი ნათქვამი “Anything I want, anything I desire”. ფილმში არ ვართ, მაგაშიც არ გაგვიმართლა. აქ არ მთავრდება, აქ არაფერი მთავრდება, არ დაწყებული ამბები არ შეიძლება მთავრდებოდეს.

Turn the bad blood into good
Bring the laughter, bring the love

გამარჯობა ზერო! მომენატრე! კი, კი ფინიკისაც მოენატრე.

ფინიკი, რატომ ვეძახდით თავს ზეროს გახსოვს? ჰო, ბევრი მიზეზი იყო, მაგრამ ზეროც ხომ “წრეა”, ნუ თითქმის, ჰოდა, ამაზე არასოდეს გვიფიქრია. წრეების შეკვრის ბოლოს, პოსტებზე ხელს ისევ ზეროს სახელით ვაწერთ ხოლმე, ეს აღარ გვახსოვდა ან არ ვიცოდით. ახლა ვიცით.

ხელს აწერს განახლებული ზერო. ზერო Made in China, რა სიმბოლურია!

არა, არა, ჯობია სხვანაირად დავიწეროთ Made by the Man of Broken Promises.

კეთლი იყოს შენი მობრძანება ჩემს თეგებში, გისურვებ არასოდეს გაიზარდო. ჰო, მუდმივ ახალგაზრდობას გისურვებ.

– სახეტიალოდ უნდა დაგპატიჟო. ყურსასმენები მოამზადე!

წრეში ბურთი


ყველაფერი წრეზე ტრიალებს.
ერთსა და იმავე წრეში ვდგავარ, ბურთს სხვადასხვა ადამიანები მესვრიან, ოღონდ ერთნაირად. ტრიალისას ახალ სახეებს რომ ვხედავ, ილუზია მაქვს რომ რაღაცები იცვლება. ბურთი იგივეა, სათამაშო მოედანიც და ჩემი თამაშის სტილიც. დიდი ხნის წინ უნდა გავსულიყავი წრიდან, თამაშის წესია ასეთი, როცა ბურთი მოგხვდება უნდა გახვიდე. ჰოდა, მერამდენედ მოგხვდა ფინიკი ბურთი, “ნუ ჟილკობ”! ახლა სხვა უნდა ჩადგეს ამ წრეში, შენ გვერდზე ეზოს ბავშვები გელოდებიან, ვინც არ უნდა იყვნენ, როგორი მიედანიც არ უნდა ქონდეთ და როგორ მაგრადაც არ უნდა ისროდნენ.
ის რომ დედამიწა მრგვალია სულაც არ ნიშნავს რომ წრეზე სიარული მაქვს გამოწერილი.
Fuck it all! მე გავდივარ, გმადლობთ, არ გამაცილოთ, ამბობენ ცუდი ნიშანიაო.

image

The Sun Will Freeze


როცა გარეთ ბნელა და 2 საათის წინ მიღებული ანტიდეპრესანტი აქტიურ მოქმედებას იწყებს, არასოდეს ვარ დარწმუნებული რომ არ ვბოდავ.

Repeat-ზე დაყენებული სიმღერაც, რომელიც ერთხელ უკვე მოვიბეზრე ზუსტად ამ დაუსრულებელი replay-ს გამო, კიდევ უფრო მიმძაფრებს შეგრძნებას იმის თაობაზე, რომ ახლა, ამ მომენტში მთლად ადეკვატური არ უნდა ვიყო.

თუმცა მოცემულ მომენტში ამას არ აქვს მნიშვნელობა, როგორც წესი საკუთარი თავი ყველაზე მეტად სწორედ ასეთი ბოდვის დროს მაინტერესებს.

არც არავის მოკითხვის სურვილი, არც დაუოკებელი ლაპარაკის ჟინი, არც ენაზე მომდგარი სიტყვების კბილებს შორის მოქცევის მცდელობით გამოწვეული დაღლილობა მჭირს. არაფერი, საერთოდ არაფერი მაწუხებს. მატარებლით ჩაქჩაქის შემდგომი დაღლილობაც პირველივე ღერმა სიგარეტმა გაანეიტრალა და ახლა ისეთივე გაურვეველი ვარ, როგორიც ის სიმღერა რომელიც თავიდან უნდა მოვიბეზრო.

Desert

reclaims the land,

and we return full in colour.

Dark Sea

don’t bother me,

when water turns into land.

ხელახალ წრეზე წავედი, დასასრული მშვენივრად მომეხსენება, მაგრამ ვცდილობ უკვე კარგად გადაღეჭილ სცენარში მცირედი ცვლილებები შევიტანო. ეს იმას გავს, ფილმს მეათედ რომ უყურებ და განსხვავებული დასასრულის იმედი გაქვს. დასასრული იგივე იქნება, დიალოგებიც, ქმედებაც, კიდევ ერთ წრეს შევკრავ და ისევ იმ სტარტზე დავდგები, სადაც ბოლო რამდენიმე წელი ვიდექი ახალი წრის მოლოდინში.

Oh our end

has come at last,

and we return full in colour.

Oh I see

I see the fires ahead,

but in my mind

it’s turning cold.

ერთადერთი რაც არ გაცვდა და ალბათ აღარც არასდროს გაცვდება, ამ პატარა წრეების მოხაზვის დროს არსებული ემოციებია, ყოველ ჯერზე თითოეული მათგანი ისეთი ცინცხალია, მგონია რომ აქამდე არასოდეს განმიცდია.

იქნებ ამ ჯერზე მაინც მქონდეს რამე მოსაყოლი.

ასეთ დროს წესად მაქვს სადმე გაქცევა, ყოველთვის სადღაც გავრბივარ, რატომღაც მგონია რომ თუ მოვლენების განვითარებისგან შორს ვიქნები, ემოციები უფრო ძლიერი იქნება. სადაც მე არ ვარ, იქ არაფერი ხდება. ფინიკის ცხოვრება მიმდინარეობს იქ სადაც ფინიკია, რეალურ ცხოვრებაში კამერა ყოველთვის ჩვენ დაგვყვება და სხვების ცხოვრების კადრები, მხოლოდ სხვების ფილმში ჩანს.

The Sun

will freeze

and our fate don’t bother me.

ახლა სანამ დაძინებას გადავწყვეტ, მეც ჩვეულებრივი მოკვდავებივით გავაბამ დიალოგს საკუთარ თავთან, ისე რომ ყველაფერი რეალური და ხელშესახები მეგონება.

The rise

of the sea

does not concern me when

all of your city lights

turn you brightest day

into sleepless night.

ისე ვიქცევი თითქოს დრო მქონდეს. ისე ვაბამ წარმოსახვით დიალოგებს, თითქოს სამყარო მართლა სტოპზე მეყენოს. საკუთარი თავისთვის დრო მხოლოდ მაშინ მაქვს, როდესაც სხვებს სძინავთ. რა იქნება ერთ დღეს, ყველა ჩემს ფილმში წარმოდგენილ მეორეხარისხოვან როლის შემსრულებელს ერთდროულად გაუფუჭდეს მაღვიძარა და ყველამ ერთად გამოიძინოს.

ყველაზე მეტად მაშინ მიყვარს ადამიანებთან კონტაქტი, როდესაც რაღაც მაქვს მოსაყოლი, როდესაც პარალელურად რაღაც მიმდინარეობს. ასეთ დროს ყველაზე მეტად მიყვარს სხვების მოსმენა, ჰო, ზუსტად მოსმენა და არა ლაპარაკი.

ახალ წრეზე პირველი ნაბიჯი უკვე გადავდგი და სანამ კარგად ნაცნობ მოსახვევში შევიდოდე, უკვე მგონია რომ ადამიანებთან კონტაქტის დრო დადგა, ჩემი ახალი წრე დაიწყო და მიუხედავად იმისა მოვლენებმა უკვე აკრიფეს თუ არა სიჩქარე, წინასწარ მაინც ვიცი რომ მოსაყოლი აუცილებლად მექნება, ანუ ისევ ის გავხდები, ვინც ალკოჰოლით ხელში მოგადგებათ სახლში, მოგადგებათ მხოლოდ იმიტომ რომ მოგისმინოთ.

ყველაფერი გამარტივდა.

The Sun

will freeze,

and our fate don’t bother me.

But it’s not me,
No it’s not me.