Don’t Hide in Your Shell


თითქმის ყოველ ღამე მესიზრმრება რომ ბათუმში ისევ ზაფხულია, რომ ისევ გადავსებულია სანაპირო ნაირ-ნაირი ადამიანებით, ისევ რაღაცები ხდება, ისევ ცხელა, ისევ კონცერტები ტარდება, ყველა ისევ იქაა.. მოკლედ ბათუმში ყველაფერი ისევ ისეა. აი, სარეკლამო კლიპები რომაა, კამერა ჯერ სანაპიროს რომ დაუყვება მხიარული მუსიკის ფონზე, მერე ბარებს რომ დაივლის, მერე ველოსიპედები და ბულვარი, ღამის ცხოვრება… ზუსტად ეგრე ვნახულობ ზაფხულს ყოველ ღამე.

შემდეგ ვიაზრებ, რომ კიდევ ერთი ზაფხული გავიდა და ჩაიარა, რომ სანაპირო ისევ ცივი და ცარიელია, ისევ შემოდგომაა და შემდეგ წლამდე ისევ დიდი დროა დარჩენილი.

ზაფხულის დადგომის მეშინია, არ ვიცი საიდან და რატომ გამიჩნდა ასეთი შეგრძნება, მაგრამ ვიაზრებ რომ ზაფხულის დადგომის და მისი თვალის ერთ დახამხამებაში გასვლის მეშინია.

გადავწყვიტე რომ წელს აუცილებლად უნდა უნდა ვისწავლო ველოსიპედის ტარება და რაც მთავარია აუცილებლად ბათუმში. ეს “სანამ 30 წლის გავხდები” გეგმის ნაწილი იყო, მაგრამ ვინაიდან არ გამოვიდა, 2017 წლის ზაფხულის ბოლომდე გამოვა. მასწავლებელიც არაფერში მჭირდება, თითქმის ყოველთვის, ყველაფერს ჩემით ვსწავლობ. თან ვინაიდან ეს ერთი კონკრეტული ადამიანის “პრივილეგია” უნდა ყოფილიყო, ახლა ამის სხვაზე გადაბარების არავითარი სურვილი არ გამაჩნია.

2016-ში ბათუმი ჭარბი რაოდენობით იყო და აქამდე თუ მხოლოდ ზაფხულში ვიყავი ნამყოფი, 2016-ში გაზაფხულზეც ჩავედი და შემოდგომაზეც, თან რამდენჯერმე, ლამის, ყოველ შაბათ-კვირას და დასვენების დღეს იქ ვიყავი. მოკლედ, ერთადერთი ზამთარი იყო დარჩენილი და ამ “უიკენდზე” ამასაც “გავაპლიუსებ” როგორც შესრულებულს.

ბათუმზე ყოველთვის შერეული შეგრძნებები მქონდა, ცხოვრების ყველა მნიშვნელოვან ეტაპზე შეგრძნებების გასამძაფრებლად ან ყველაფრის მოსახარშად ვლაგდები და ბათუმში მივდივარ ხოლმე, ჰოდა, 2016-ში ეს განცდა გაათმაგდა.

2016 რთული წელი იყო, დასამახსოვრებელი და გამორჩეული ზაფხულით, 2017 სხვანაირი იქნება, ოღონდ როგორი ჯერ არ ვიცი.

რაღაც x თარიღებიდან გასული დროის გადათვლას ვერ მოვეშვი, დღესაც გავიღვიძე, თარიღს შევხედე და გამახსენდა რომ ზუსტად 5 თვის წინ ძალიან კარგი დღე იყო, საშინლად მაგარი განწყობა მქონდა და ყველაფერი მიხაროდა. ალბათ ამიტომ მესიზმრება ზაფხული და ალბათ ზუსტად ამიტომ მეშინია კიდევ ერთი ზაფხულის დადგომის, რომელსაც აუცილებლად მოყვება შემოდგომა.

არ მიყვარს როცა მეკითხებიან რა ხდება ამა თუ იმ საკითხზე, საერთოდაც კითხვები არ მიყვარს, თუ თავად მინდა რამეზე საუბარი, ვსაუბრობ, თუ არა, მაშინ კითხვების დასმა უბრალოდ გამაღიზიანებს და რა აზრი აქვს?! თან როგორც წესი, გაცემული პასუხების მიხედვით, ადამიანები ჩემს ისტორიებს საკუთარი ინტერპრეტაციით იმახსოვრებენ, ისეთით რომელიც რეალობასთან ან არის კავშირში და ან არა. ჰოდა, აბა რაში მჭირდება ჩემი ცხოვრების ნაირ-ნაირი ინტერპრეტაციები?

ახლა, საკუთარ ნაჭუჭში ჩაკეტვის დრო არ არის, ძველი წესების აღდგენის დრო არ არის, 2016 ცვლილებების წელი იყო და უნდა მივიღო, აი ასე, უნდა ავდგე და გავიაზრო რომ ყველაფერი შეიცვალა. სადამდე მიმიყვანს ცვლილებები, ამას 2017 წელი გვანახებს, მანამდე კი შეგვიძლია ვიცხოვრობთ, დაგვესიზმროს ზაფხული, შეგვეშინდეს, მაგრამ მაინც დაველოდოთ.

გაეხსენით სამყაროს, ჩაიფიქრეთ ხოლმე სურვილები 11:11 საათზე, ათასი სისულელის ასრულებას დაპირდით საკუთარ თავს, ხშირად ჩალაგდით და წადით სადმე, გამიჯნეთ თქვენი ცხოვრება ყოველდღიური რუტინისგან, მიიღეთ ცვლილებები და Don’t hide in your shell!

Hear me
I know exactly what you’re feeling
‘Cause all your troubles are within you
Please begin to see that I’m just bleeding to
Love me, love you
Loving is the way to
Help me, help you
Why must we be so cool, oh so cool?
Oh, we’re such damn fools.

Advertisements

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?!


საკუთარი თავის საკუთარი თავისგან მიჩქმალვით ვარ დაკავებული. არ აღიარება ბევრს არაფერს ცვლის, ფაქტი ფაქტად რჩება და უძილობით მიწყალებს გულს.

გუშინ გაფართოებულ ოჯახურ ვახშამზე 2016 წლის სიკეთეებზე ვმსჯელობდით, თავი გამოვიდე ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი წელი იყო მეთქი. ჰო, ცოტა არ იყოს დაუფიქრებლად წამოვაყრანტალე ეს დასკვნა, როცა მიზეზების დასახელება მთხოვეს, მივხვდი რომ ის რის გამოც ამ წელს ცუდ შეფასებას ვაძლევ, კონფიდენციალურია და პირში წყალი ჩავიგუბე, შევეცადე ზოგადი ფრაზებით შემოვფარგლულიყავი და ვთქვი “კარგი არაფერი მომხდარა და სულმოუთქმელად ველოდები 2017 წლის მოსვლას, ასტროლოგები სასწაულებს მპირდებიან” მეთქი.

უკანასკნელი 4 წლის განმავლობაში ეს პირველი ახალი წელი იქნება, რომელსაც საქართველოში შევხვდები. არადა სიამოვნებით ავიღებდი ახლაც ბილეთს 29 დეკემბრისთვის და გავუდგებოდი ბუდაპეშტის გზას, გლინტვეინის დაგემოვნებისა და მოციგურავეების ყურების იმედით.

დილით ხასიათზე მოსვლის იმედით ტუჩებზე შინდისფერი “პომადა” (ახლა არ მთხოვოთ წმინდა ქართულით საუბარი, ისეთ ხასიათზე ვარ ფიქრითაც კი ძლივს ვფიქრობ) წავითხაპნე და დასიებულ თვალებს, თვალი ავარიდე.

გახსოვთ ალბათ ფილმი “უძინართა მზე”, ამ ფილმიდან იმდენი ფრაზა მაქვს აკვიატებული, ახლა ყველას გახსენება გამიჭირდება, თუმცა ყველაზე ხშირად მაინც “ეს რა ჭირი გვჭირს ტო”-ს ვიყენებ ხოლმე. ჰოდა, წუხელ ტკივილმა რომ გამაღვიძა, აბაზანაში რომ გავედი წამლის დასალევად და საწოლში რომ დავბრუნდი, ჩაძინებამდე სიმთვრალესა და სიფხიზლეს შორის არსებული ძალიან წვრილი ზღვარი დავიჭირე, დავფიქრდი მინდოდა თუ არა საკუთარი თავის გამოლანძღვა და მივხვდი რომ მინდოდა, ოღონდ იმ მიზეზით არა, რაც თავიდან მეგონა, მომინდა საკუთარი თავი იმის გამო გამელანძღა რომ ყოველ ჯერზე, წინასწარ ვიმზადებ თავს თავის გასალანძღად.. ანუ მანამ სანამ რამეს გავაკეთებ, ვამბობ რომ ამის გამო შემდეგ გვარიანად მომიწევს თავის ლანძღვა, შემდეგ კი ვაკეთებ და ველოდები როდის დადგება ის დრო “ოჰ, რა იდიოტი ხარ თინიკო”-ს რომ ვიტყვი. აი, ესაა საკუთარ თავთან შეუგუებლობის ჭეშმარიტი მაგალითი. ჰოდა, ეს რა ჭირი გვჭირს ტო!

ადამიანი “აკრძალვა” ვარ, ჰო, ფინიკი კი არა, ნამდვილი სისხლის სამართლის კოდექსი ვარ. რა უნდა გრჯიდეს საკუთარ თავს საკუთარ თავად არ ყოფნა რომ დაუკანონო?

არადა, არ იყო ეს 2016 წელი ასეთი ცუდი, ჩემი ცხოვრება ზოგადად კი თავდაყირა დადგა, მაგრამ ეს ერთ დღეში არ მომხდარა, ეტაპობრივად ამოვტრიალდი და დავეკიდე ფეხებით. ცვლილებები რთული შესაგუებელია, მაგრამ ცუდი არ არის.

მდორე და უინტერესო ცხოვრება ზუსტად ისე მაგიჟებს როგორც მოვლენებით დატვირთული პერიოდები.

ფინიკი, დადგა ეგ შენი ცვლილებების 30 და ახლა კედელზე თავის რტყმას არავითარი აზრი არ აქვს.

პარანოიკი და შეთქმულების თეორიების დიდოსტატი რომ ვარ, ეს ადრეც მითქვამს. ჰოდა, ახალი თეორია მაქვს და რა ხრამში გადავჩეხავ ფინიკის, კაცმა არ იცის!

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?

 

მოგონილი ალერგია


ვზივარ ტელევიზორის შუქით განათებულ ოთახში, წყვეტილად ვფიქრობ ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებზე, ვიაზრებ რომ დღეს მთვრალი არ ვარ (სადღაც მგონია რომ ეს კარგია, თუმცა დარწმუნებით ვერაფერს ვიტყვი) და ვფიქრობ ეს ყველაფერი მართლა ხდება თუ მესიზმრება.

საკუთარ ოთახზე ალერგია მაქვს, ოღონდ ყოველგვარი გადატანითი მნიშვნელობის გარეშე. საკმარისია გადაბმულად რამდენიმე საათს გავჩერდე ჩემს ოთახში და თვალების წვა, ცრემლდენა და ცემინება მეწყება. იქნებ ნიშანია?!

ისევ სხვა რამეზე უნდა ვიფიქრო! პრინციპში, დიდი წვალება არ მჭირდება, ვუბრუნდები ფიქრებს ჩემი ახალი “მე”-ს აბსოლუტურ მიუღებლობაზე და გადაჭრით ვამბობ “სიმთვრალე ჯობდა!”

მოდი ისევ წრეზე წავიდეთ, ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებსა და ამ მოვლენებზე ჩვენს საპასუხო რეაქციაზე ვიფიქროთ. ცოტა ხანს გაუნძრევლად შევყურებ კედელს, ბოლოს წყვეტილ ფიქრებს ვალაგებ და ხმამაღლა (ისე რომ ტელევიზორის ხმას ვფარავ) ვამბობ: “მგონი გავგიჟდი!”

11


ხშირად ვამბობ ხოლმე, ადამიანები ზუსტად იმას ვიღებთ რაც გვინდა. ჰო, აი ასე, მოვინდომებთ და გვაქვს. ერთი ეგაა, მერე ვხვდებით რომ კარგად ვერ გავიაზრეთ რას ნიშნავდა სასურველის მიღება, ყველა პირობა ვერ გავითვალისწინეთ, დეტალებზე არ ვიფიქრეთ და voila, სულ სხვა რაღაც შეგვრჩა ხელში.

სანამ აგვისტოში დაწყებული ცვლილებები ნელ-ნელა გამოკვეთილ ფორმას იღებენ, მე არ ვიცი რა მოვუხერხო გაუცხოვებულ საკუთარ თავს. ის ვიღაც, ვინც მე და ფინიკის შემოგვისახლდა, ვისთანაა და რას აკეთებს ვერც ერთი ვიგებთ და ვერც მეორე.

სექტემბერში დაწყებული ოცნება 2015 წლის ამავე პერიოდში დაბრუნებაზეც აგვიხდა. ჰო, ახლა ნუ გაიოცებთ, ხომ ვთქვი, უმეტესად დეტალებს და პირობებს ვერ ვიაზრებთ მეთქი და შედეგად სულ სხვა რეალობა გვრჩება ხელში. ჰოდა, კეთილი იყოს შენი დაბრუნება 2015 წლის ნოემბერში ფინიკი, 2016 წლის აგვისტოს შემდეგ, ეს მარტივი არ იქნება.

ვინ ვარ ვერც მე გამიგია და ვერც ჩემ ირგვლივ მყოფებს. ცვლილებების მიღება მარტივი არასოდესაა, თუმცა ახლა სრულ ქაოსში აღმოვჩნდი.

Yes Man ნანახი გაქვთ? აი, ეგ დამემართა, ოღონდ რა თქმა უნდა ეგეც ცოტა სახეცვლილი ფორმით. ყველაფერზე უპირობო თანხმობას არ ვაცხადებ, მაგრამ იმ ყველაფერს ვაკეთებ, რასაც ადრე მთვრალზეც კი არ გავაკეთებდი. ოღონდ სტოპ! ახლა წარმოიდგინეთ რომ აქამდე ჩემი ნაჭუჭის იქით არასოდეს გავსულვარ. ჩემი მოგონილი წესების ტომები მაქვს და თითოეული მათგანის დარღვევაზე ლამის თავით ვაგებ პასუხს.

ჰოდა, აი, ავდექი და გადავწყვიტე რომ ეს წესები სანაგვეზე იყო მოსასროლი, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩემი მოგონილი იყო, იმისთვის რომ რაც შეიძლება უფერული ცხოვრებით მეცხოვრა, რატომღაც ასეთი ვალდებულება დავუწესე საკუთარ თავს და შემდეგ ამის დასაბალანსებლად შევქმენი ფინიკი. ახლა მე და ფინიკი ისე გადავიხლართეთ ერთმანეთში, სად იწყება ერთი და მთავრდება მეორე, ეშმაკიც ვერ გაიგებს.

2015-ში დაბრუნებაც მხოლოდ იმისთვის მინდოდა, რომ სხვანაირად მეცხოვრა, ის 1 წელი თავიდან მეცხოვრა, რომელმაც აგვისტოში დამდგარ ცვლილებებამდე მიმიყვანა. ჰო, ნუ ცხადია 2015-ში არ დავბრუნებულვარ, მაგრამ ყველაფერი ისე ვითარდება, თამამად შემიძლია ვთქვა ცხოვრება სახეში მაფეთებს ყველაფერ იმას რაც 2015-ს ძალიან გავს და მელოდება როგორ მოვიქცევი.

როგორ მოვიქცევი? როგორ მოვიქცევი და განვაცხადებ – ძვირფასო ფინიკი, სინამდვილეში არავინ მოთრეულა, თინიკო გაფინიკდა და ეს ვერ გაგვიგია.

ვნახოთ სადამდე მივა წარმოსახვიდან რეალობაში გადმოსული ფინიკი.

პ.ს. 2015 და 2016 (5+6=11).

We're Explosions in Slow Motion

Acceptable, Respectable, Presentable, a Vegetable!


ახლა კითხვების პერიოდია, იმ კითხვების, რომლებიც ცვლილებებს ახლავს თან. ასეა, ცვლილებები უპასუხო კითხვების ორომტრიალში დგება.

ცვლილებები საკუთარი თავის დაკარგვას ნიშნავს? ან კი რა არის ეს “საკუთარი თავი” ან “მე”, ჯამში რისგან შევდგებით? თუ ცხოვრების მანძილზე ჩვენ ირგვლივ მიმდინარე მოვლენების გამო ტრანსფორმაციას განვიცდით, საბოლოოდ ვინ ვართ და რას წარმოვადგენთ?

რამდენიმე სიტყვით რომ დაგვახასიათონ, რა იარლიყებს მოგვაწებებენ? ჩვენ რა იარლიყებს ვიწებებთ და რისგან გვინდა რომ შევდგებოდეთ? როგორ უნდა აღვწეროთ საკუთარი თავი? ის უნდა ვთქვათ ვინ ვართ თუ ის ვინ გვინდა რომ ვიყოთ?

დაჟინებით ვცდილობ ცხოვრებას ის პასუხები გამოვგლიჯო, რომლებიც სინამდვილეში აღარ არსებობს. ჰო, ვცდილობ დავიჯერო, რომ სადღაც პარალელური სამყაროს მიმდინარე რეალობაში ყველა ამ კითხვას პასუხი უკვე გაცემული აქვს, რომ სადღაც ის ამოუხსნელი ამოცანები უკვე ამოიხსნა, რომლებზეც თავს ყოველ დილით, საწოლში წოლისას ვიმტვრევ. იმ ფინიკის მშურს, რომელიც ახლა იქაა, სადაც სხვა მოვლენები ხდება, სადაც კითხვებს პასუხები აქვს, მშურს და ვფიქრობ, რომ სავარაუდოდ ისიც ზის ახლა და წერს პოსტს იმაზე, რომ ჯობია ზოგ კითხვას არასოდეს გაეცეს პასუხი, რომ ზოგჯერ ჯობია პასუხები თავად მოიგონო და ის დაიჯერო რისი დაჯერებაც გინდა.

ყოველი დღე ახალ პასუხს მაფეთებს სახეში, რომელიც თავის მხრივ კიდევ უფრო მეტ კითხვას აჩენს.

ზოგ კითხვაზე პასუხის ცოდნა არ მინდა, ან არა, მინდა, უბრალოდ მინდა ჯერ გავიგო და შემდეგ გადავწყვიტო გავუცვალო თუ არა რეალობა იმ ფინიკის, რომელიც ჯერ კიდევ კითხვებზე პასუხების ძებნითაა დაკავებული და ოცნებობს იმასთან როლის გაცვლაზე, ვისაც პასუხები უკვე აქვს.

ზოგ კითხვაზე ჯობდა პასუხი არ მიმეღო.

Watch what you say or they’ll be calling you a radical,
Liberal, fanatical, criminal.
Won’t you sign up your name, we’d like to feel you’re
Acceptable, respectable, presentable, a vegetable!

უმნიშვნელო სისულელეების მნიშვნელობა


არასოდეს ვიცით და ვერასოდეს წარმოვიდგენთ რომ თითოეულ ჩვენს, ერთი შეხედვით აბსოლუტურად რუტინულ და არაფრით გამორჩეულ ქმედებას, შეუძლია ისეთ მოვლენებს დაუდოს სათავე, რომლებიც ჩვენს ცხოვრებას ძირფესვიანად შეცვლიან.

არასოდეს არაფერს დაუძახოთ უმნიშვნელო, ცხოვრება სიურპრიზებითაა სავსე და ყველაფერს მოყვება შედეგი. შეიყვარეთ თითოეული მომენტი.

ეს შენ გეხება ფინიკო, მოისმინე და დაიმახსოვრე.

tumblr_nvrweieigs1soop08o1_500
სამყარო შენ ხარ!