ჩ(ვ)ემ(ნ)ზე


ადრეც მითქვამს, ვერ ვიტან როდესაც იმ მასის ნაწილად წარმომიდგენენ, რომელსაც “ყველა”-თი მოვიხსენიებთ. ჰო, ყოველთვის ვიჟინებდი რომ მე ამ მასის ნაწილი არ ვარ და არც მინდა რომ ვიყო. ეს განდიდების მანიაა? რაც გინდათ ის დაარქვით, დიდად არ მაინტერესებს, კიდევ ბევრი სხვა მანია მაქვს და ამ ერთსაც გადავიტან.

იცი რითი განვსხვავდებით? იმით რომ სხვები შენზე საუბრისას ყვებიან შენზე, მე კი ვსაუბრობ და ვყვები ჩემზე. ჰო, იმის უფლება ნამდვილად გაქვს ამის გამო ეგოცენტრიკი და ნარცისი დამიძახო, კიდევ ბევრი სხვა გადაპრანჭული ეპითეტითაც შეგიძლია მომიხსენიო, მაგრამ რა ვქნა, ეს ახლა სულ არ მადარდებს.

არადა, თუ ამ ზედაპირულობას მოვეშვებით, მიხვდები რატომაა ეს კარგი და არა ცუდი, როგორც ეს ერთი შეხედვით ჩანს. გიფიქრია რომ ადამიანებს მხოლოდ საკუთარ თავზე საუბრის უფლება გვაქვს? რომ მხოლოდ საკუთარი ისტორიების მოყოლის უფლება გვაქვს და სხვებისას მანამ არ უნდა შევეხოთ, სანამ ისინი არ მოგვცემენ ამის უფლებას? მეტიც, იმაზეც კი არ ვსაუბრობ რაც შეიძლება “ჩვენის” სტატუსით განვიხილოთ, იმიტომ რომ ესეც საერთოა, ორი ადამიანის საკუთრებას წარმოადგენს და მხოლოდ ერთ მხარეს არ აქვს უფლება მიიღოს გადაწყვეტილება მის გასაჯაროებაზე.

როცა ვსვამ, ან უფრო სწორი იქნება ვთქვა, როცა ბევრს ვსვამ და შენზე ლაპარაკის სურვილი მიჩნდება, ვსაუბრობ მხოლოდ ჩემზე, მხოლოდ იმაზე რაც მომწონს ან რაც მომწონდა.

როცა ვყვები შენზე, რეალურად ვყვები მხოლოდ ჩემ თავზე, ვცდილობ არასოდეს შევეხო იმას რაც შენია, რაც შენ გეხება, რაც შენი ისტორიაა, რისი უფლებაც არ მოგიცია.

შესაძლოა დანარჩენები (აი, ის დანარჩენები, რომელთა ნაწილადაც არ მინდა მოვიაზრებოდე) ფიქრობენ, რომ აუცილებელია ვისაუბროთ სხვებზე, მით უფრო თუ მათზე მხოლოდ კარგს ვსაუბრობთ, ვინაიდან შეუძლებელია კარგის საუბრით რამეს ვაშავებდეთ, არადა, ვაშავებთ. ამ სხვებისგან მოსმენილი “კარგით” იმდენი არც თუ ისე კარგი რამ გავიგე შენზე, რომ ამას ვერც ამ ისტორიების მთხრობელები წარმოიდგენენ და ვერც შენ. როცა ერთ ადამიანზე, ბევრი სხვადასხვა წყაროდან ისმენ ისტორიებს, შემდეგ კი ამ ყველაფერს აერთიანებ, იმ ყველაფერთან რაც შენ გაქვს მოსმენილი პირველი წყაროდან, უნებურად გამოგაქვს დასკვნები, რომლებიც არც საჭიროა და არც სასიამოვნო.

ბოლოს და ბოლოს, კარგსაც იმ ადამიანებთან და იმ დოზით ვამჟღავნებთ, ვისთანაც და როგორც საჭიროდ ვთვლით, სწორედ იმ დაშვებით, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ ამ ადამიანთან დარჩება და იმ ისტორიის ნაწილი იქნება რომელსაც “ჩვენ” ქვია.

სინამდვილეში კარგი იცი რა არის? ის რაც შენ გამო მე ჩემ თავზე უნდა ვილაპარაკო. კარგი მხოლოდ ისაა, რითაც მე არ დავარღვევ შენს პირად სივრცეს.

გადარჩეულ და შელამაზებულ ამბებს ვყვები ჩემზე, ისიც მხოლოდ იმათთან, ვინც შენზე არაფერი იცის.

რა მაგის პასუხია და ეს სიმღერა ავიკვიატე, ძალიან გგავს, მაგრამ ესეც ჩემი ისტორიაა მხოლოდ.

ახლა არაფერში მჭირდება სხვების ისტორიები, არაფერში მჭირდება ჩემი, ჩვენი, შენი, თქვენი ისტორიების ერთმანეთში არევა, იმიტომ რომ ყველას უნდა გვჯეროდეს იმის რისიც გვჯერა.

I hear only what I want to hear
But, I have to believe in something
Have to believe just one thing

Oh, Sister Robinson, you’re all washed up,
Collecting teardrops in a paper cup,
Can someone tell me what I need to know?
Can someone help me to get on with the show?

Advertisements

ჩემი, შენი, სხვისი


იმდენ რამეზე მინდა დაწერა, ეს ყველაფერი ერთმანეთს როგორ შეეთავსება წარმოდგენა არ მაქვს. თემები ცალსახად განსხვავებულია, მათი ცალკე პოსტებად დაყოფა კი არც თუ ისე კარგი იდეა მგონია.
ადრეც დამიწერია, საზოგადოს ვერაფერს ვიტან, პერსონალური მირჩევნია. საზიარო მილოცვების ადრესატიც საკუთარი თავი არასოდეს მგონია, ჩემი მხრიდან მათი მოწონების ერთადერთ საფუძველს კი როგორც წესი, საერთო პოზიტივის გამოხატულება წარმოადგენს.
ადამიანთა საკმაოდ მოზრდილმა ჯგუფმა, ეს პერიოდი მოძღვრების გაზიარების პერიოდად აქცია და არ შემიძლია არ ვიფიქრო რომ დღეს და ახლა მეც ამ ჯგუფის ნაწილი ვხდები. რაც ერთის მხრივ სამწუხაროა, მეორეს მხრივ კი ვინაიდან რაღაცის თქმა მინდა და ვამბობ, ეს ცუდი არ უნდა იყოს.
დროთა განმავლობაში, საკუთარი „ტრადიციების“ (საკუთარში პერსონალურს, „ჩემსას“ და „შენსას“ ვგულისხმობ) „გაპრავების“ აუცილებლობის წინაშე დავდექით. სიტყვებსაც და აზრებსაც ათასჯერ ვწონით, იმისთვის რომ შემთხვევით ჩვენთვის საყვარელი საქმიანობის გაზიარებით, სხვების საყვარელ საქმიანობას, რომელიც ჩვენსას არაფრით გავს, შეურაცხყოფა არ მივაყენოთ. დავკომპლექსდით და ამ კომპლექსის გამო, ორ თანაბრად რადიკალურ, თუმცა საშინლად იდიოტურ პოზიციაში აღმოვჩნდით. ამ შემთხვევაში რატომღაც, არ ვავრცელებთ, იმ ზოგად პრინციპს, რომელიც გარკვეული ჯგუფისთვის ყველაზე ღირებულად იქცა – „ჩემი ჩემია, სხვისი სხვისი. და ის რაც ჩემი არაა, ლოგიკურია რომ არც ჩემი საქმეა.“ უცნაურია, როდესაც ვწერთ რომ ყველას, ყველაფერ საუკეთესოს ვუსურვებთ და მანდვე ვაყოლებთ, რომ ისინი ვინც „საუკეთესოს“ ჩვენი დეფინიციის გამზიარებლები არ არიან, ჯანდაბამდე გზა ქონიათ. მეორეს მხრივ, ვცდილობთ დავმალოთ ის რაც ჩვენთვის, ჩვენი გაგებით საუკეთესოა და იმ ადამიანების ადვოკატებად ვიქცეთ, ვისაც ჩვენი გაგებით კომპლექსი აქვთ და როგორმე უნდა დავიცვათ „დისკრიმინაციისგან“, რაც იდეაში ყველაზე დიდ დისკრიმინაციას წარმოადგენს. მოკლედ ავიხლართეთ და კიდევ ერთხელ ვერ მოვდუნდით.

სხვა თემებისთვის არც დრო დამრჩა და არც ადგილი.