აგვისტო # 32 Viva La Vida


ადამიანებს ათასი გაურკვეველი და დაუსაბუთებელი შიში გვაქვს.

შიშია ის, რის გამოც მოცემული მომენტით ტკბობა არ შეგვიძლია. ჰო, შიშების გამო ვერ შევიგრძნობთ რომ ცხოვრება მიმდინარეობს აქ და ახლა და ყოველი ახალი წამის მოსვლა, გასული წამის “გაწარსულებას” ნიშნავს.

კალიების მეშინია. კალიების და შვებულებების, დასვენებების და საერთოდაც კარგად ყოფნის მეშინია.

როგორ ფიქრობთ?

Things we fear most are often the things that have already happened to us?

თუ

Most of the things we fear are highly unlikely to happen?

რომელია სწორი? ალბათ ორივე?

ხშირად რაღაცების შიში იმის გამო გვიჩნდება, რომ ეს ერთხელ უკვე მოხდა და ყველაფერი რაც მომხდართან ასოცირდება, ავტომატურად იწვევს ნეგატიურ ემოციებს.

ზოგჯერ კი აკვიატებული შიშები გვაქვს, საიდანღაც ჩარჩენილი, რომლებიც არასოდეს მომხდარა და მაღალი ალბათობით არც მოხდება (თითებს ვაჯვარედინებთ, მაგიდაზე ვაკაკუნებთ, სამჯერ ვიფურთხებით და რა ვიცი ყველა ცნობილ ღმერთს შევთხოვთ რომ ასე იყოს).

მექსიკური სერიალის ბოლო სერიაში ცხოვრების შიში მაქვს. როცა ყველაფერი კარგადაა, ე.ი. დასასრულია.

ან როცა ყველაფერი კარგადაა, რაღაც ისე ვერ არის და ჩვენ ვერ ვხვდებით რა.

მოკლედ ხლართვისა და შიშების დიდოსტატი ვარ.

რა მაგის პასუხია და ერთი დღეც და აგვისტო დადგება, თვე, რომელიც გამორჩეულად მიყვარს და ვერაფერმა გადამაყვარა. თვე, რომელსაც მთელი წელი სულმოუთქმელად ველოდები ხოლმე.

11 აგვისტომდე არც ისე შორია, 32 წლის ვხდები და ცხოვრებაში პირველად მაქვს განცდა, რომ არაფერი განსაკუთრებული არ ხდება.

მაისიდან ვიწყებ ხოლმე სასწაულის ლოდინს, სასწაულის რომელიც აგვისტოში ან ჩემს დაბადების დღეზე უნდა მოხდეს. ცვლილებების ლოდინს, რომელიც ბოლო სერიასავით კარგი იქნება, ოღონდ ტიტრების გარეშე.

წელს არაფერს ველოდები. წლებთან ერთად ვაგროვებ შიშებს, შიშებს, რომლებიც უკვე გამოვიარე ან რომლებიც მაღალი ალბათობით არასოდეს გახდება რეალობა.

წუთების “გაწარსულების” მომენტის დაჭერა და ამ წუთებით ცხოვრება ვერ ვისწავლე.

აგვისტოც მოდის, 11 აგვისტოც და ნანატრი შვებულებაც პორტუგალიაში. მოუსვენრობა მაქვს და ათასი სისულელის მეშინია.

ისევ სტარტზე ვარ. აგვისტოს მოსვლით გამოწვეული გულის აჩქარებაც აქვეა და ემოციების ისეთი ნარევი მაქვს დღეში ათნაირი თინიკოს გაძლება მიწევს.

ყველაფერი იქნება ძალიან კარგად! ყველაზე ძვირფასი, ძვირფასი ადამიანების კარგად ყოფნით გამოწვეული ბედნიერებაა, რეალური ბედნიერება. იმ ადამიანების კარგად ყოფნით, რომლებიც ეგოისტურად გვიყვარს, ანუ ისინი ვისი კარგად ყოფნაც ჩვენი კარგად ყოფნისთვისაა აუცილებელი.

ცხოვრების მოტივაციაც ესაა ალბათ, ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის რომ ჩვენი ბედნიერებისთვის აუცილებელი ელემენტები, ანუ ადამიანები, რომლებსაც ზოგჯერ ვიღაცები ემოციურ ტვირთად მოიხსნიებენ, კარგად იყვნენ.

ყველაფერი იქნება ძალიან მაგრად. დაიწყო ათვლა 32-მდე. 32-ედ პორტუგალიაში უნდა დავიბადო.

P.S. Viva la Vida

 

 

Advertisements

Happy Cyprus Days


ახალი ადგილები მაბედნიერებს. ხალხმრავალ ადგილებში ვიკარგები და მუსიკის ხმა ფარავს ყველა იმ ფიქრს, რომელიც თბილისში დატოვებული საკითხების მოგვარების გეგმის შედგენისკენ მექაჩება. ახლა ამის დრო არაა!

ზღვა, მზე და აგვისტო, ძალიან მარტივია ბედნიერების ფორმულისთვის, მაგრამ გულწრფელად მეტი არაფერი მჭირდება.

ზუსტად ერთი წლის წინ ყველაზე საშინელი დღე გათენდა, დღე, რომლის გამოც გადავწყვიტე აგვისტოს შეზიზღება და ვერ შევძელი. აგვისტო, აგვისტოა! რა გინდა რომ ქნა?! მე ზაფხულის, მზის, ზღვის და აგვისტოს გოგო ვარ.

რა გვიხდება? “ზაგარი”? გახდომა? ფერადი კაბები? არა, ბედნიერება გვიხდება.

წელს ბედნიერება კვიპროსის ბევრ მზეში, ეგზოტიკურ პლაჟებსა და ზღვის პროდუქტებშია.

დამსვენებელი ფინიკი


ორი დღის განმავლობაში კარგი ამინდი უკვე სერიოზული მიღწევაა, ამიტომ არ ვწუწუნებ. დღეს როგორც მოსალოდნელი იყო ზღვაც აირია და ამინდიც გაფუჭდა, თუმცა ვინაიდან ჩემს კანს უკვე გაუჩნდა შოკოლადისფერი ელფერი, გავიმეორებ რომ საწუწუნო არაფერი მაქვს.

დამსვენებლები საინტერესო ხალხია. დღეს ისეთი დილა გათენდა ერთადერთი რაზეც შეიძლება იდარდო ისაა ნეტავ უახლოეს მომავალში როდის ნახავ მზეს. ასეთი შავი ცა მგონი არასოდეს მინახავს. ჰოდა, ამასობაში, აი წამი წამზე ცა რომ უნდა ჩამოვიდეს და ზღვას შეუერთდეს, ძალიან მზიანი ამინდისთვის შესაფერისად გამოწყობილი მზის სათვალიანი მამაკაცი მიდის ბასეინთან, იქვე მდგომ სასტუმროს თანამშრომელს მიანიშნებს შეზლონგზე და ეკითხება “აქ ჩრდილი იქნება დღის განმავლობაში ხომ? მზე ამ ადგილს ხომ არ დააჭერს? ბავშვები იწვებიან.” თან პირსახოცს ფენს. ამასობაში წვიმაც იწყება და სასტუმროს წარმომადგენელი პასუხობს “იცით, დღეს არ მგონია.” რთულია ამ დროს არ იყო ირონიული.

შტორმი რომ დაიწყო ამოვედი, თუმცა ძალიან ვდარდობ მზემ არ დააჭიროს იმ ადგილს და არ დაიწვან.

ზღვა ყველა სეზონზე და ყველა ამინდში მიყვარს, განსაკუთრებით მაშინ თუ მაქვს ფუფუნება მუდმივად ვუყურო.

ახლა ყველაფერი ფეხებზე მკიდია და ვფიქრობ ეგრევე დავიძინო, თუ კითხვისას ჩამეძინოს.

ადამიანები არ მიყვარს, ზედმეტი ხალხი რომ ირევა ირგვლივ მღლის, ამიტომ წვიმა და შტორმი (აუ, იყოს რა შტორმი) ნამდვილი მისწრებაა ახლა. ყველაზე მეტად ცარიელი სანაპირო, წვიმა და დიდ ტალღებში ცურვა მიყვარს, როცა ყველა სადღაცაა გაკრეფილი.

Las Palmas de Gran Canaria


შესავალი

არ ვიცი რატომ ჩავაგდე ეს პოსტი დრაფტებში და აქამდე რატომ არ გამოვაქვეყნე, თუმცა ამას არ აქვს მნიშვნელობა. მოკლედ ასე:

ჯერ კიდევ მანამ, სანამ თვითმფრინავში ავიდოდი და საბოლოოდ, ოფიციალურად გადავწყვეტდი რომ დამთავრდა, ვფიქრობდი რა უნდა დამეწერა ჩემს მოგზაურობაზე, როგორ უნდა დამეწყო, რა უნდა მომეყოლა და რა არა. ისიც კი ვიფიქრე სახლში ჩასვლამდე ვერ მოვითმენ და აქ და ახლავე შევაჯამებ ყველაფერს მეთქი, მაგრამ ვინაიდან ტექნოლოგიურად კარგად არ ვიყავი აღჭურვილი, მაინც მომიწია სახლამდე „მოთმენა“. ჰოდა, როგორც აღმოჩნდა იმდენ ხანს ვითმინე, რომ სახლში მისულს ყველაფერი დამავიწყდა და ახლა თავიდან ვცდილობ აღვიდგინო რისი თქმა მინდოდა და რატომ.

მაშ ასე, რატომ ლას პალმასი?

ყველაფერი ძალიან მარტივია (პრინციპში არც ისე, მაგრამ მაინც), არ ვიცი რომელი წელი იყო, ან მე რამდენი წლის ვიყავი, თუმცა მას შემდეგ რაც სახლში „აიეტი“ (დღეს მგონი „სუპერ ტივი“ ქვია, თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს) დავაყენეთ და ქართულის გარდა სხვა არხების ყურებაც დავიწყეთ (ეს მგონი ის პერიოდია Backstreet Boys – Get Down ახალი გამოსული რომ იყო და მთელი მსოფლიო ნიკ კარტერზე ბოდავდა), ყოველთვის ვუყურებდით Euronews-ის ამინდის პროგნოზს, ნუ ნახევარ საათში ერთხელ იყო მგონი და ამიტომ. მაშინ თბილისის პროგნოზი არ ეწერა ხოლმე, მაგრამ მაინც საინტერესო იყო რა ხდებოდა სხვაგან, სხვა ქვეყნებში. რუკაზე, კუთხეში (უკვე ბოლოსკენ) პატარა კუნძულის ერთ ქალაქსაც აჩვენებდნენ ხოლმე, კერძოდ ლას პალმასს, სადაც ზამთარშიც და ზაფხულშიც ხან 23, ხან 25 და ხანაც 28 გრადუსი იყო. ჰოდა, ამოვიჩემე, ამოვიჩემე ეს ქალაქი, ისე რომ ვერასდროს წარმოვიდგენდი ოდესმე თუ მოვხვდებოდი აქ.

ზაფხულის შვებულებას ჯერ კიდევ დეკემბერში ვგეგმავ ხოლმე, ჰოდა, მას შემდეგ რაც მრავალ მიზეზთა გამო პროტუგალიასა და სარდინიას ხაზი გადავუსვი, გამახსენდა ლას პალმასი, თქვენ წარმოიდგინეთ, პირველად სწორედ დეკემბერში გავიგე რომ ლას პალმასი კანარის ერთ-ერთ კუნძულზე მდებარეობდა (კანარის კუნძულებზეც თავისებური ასოციაცია მაქვს ბავშვობიდან გამოყოლილი). რამდენიმეთვიანი გეგმვის, booking.com-ის დაზეპირებისა და Iberia-ს ფრენების გულდასმით შესწავლის შემდეგ, როგორც იქნა გამოჩნდა თვითმფრინავის ბილეთი მისაღებ ფასად, სასტუმრომ კი რომლის საიტზეც დღეში რამდენჯერმე შევდიოდი, სპეციალური შემოთავაზება გამოდო და დიდი გადათვლა-გადმოთვლის შემდეგ, გადავიხადე ფული ოცნების ასრულებაში.

გზა

ამის შემდეგ დაიწყო დაუსრულებელი მოლოდინი, უაზროდ გაიწელა ზაფხულის პირველი ორი თვე, ბოლოსკენ კი უკვე დღეების გადათვლაზე ვიყავი გადასული და ყოველ დილით ვუახლოვდებოდი საოცნებო შვებულების თარიღს.

არ ვიცი, რატომღაც მგონია, რომ მე ერთადერთი არ ვარ, ვისაც ეშინია ყველაფერი იმის რაც ძალიან გავს ოცნების ასრულებას, აი მგონია რომ როდესაც რაღაცაზე გადარეული ვარ, აუცილებლად რამე უნდა მოხდეს, ჰოდა, ასეთ ნერვიულობაში გავატარე უკანსკნელი კვირები.

გეგმა ასეთი იყო – ბუდაპეშტიდან მივფრინავდი ბარსელონაში, სადაც ვიქნებოდი 10 საათი, შემდეგ მადრიდში, სადაც შევხვდებოდი იმას ვისთან ერთადაც უნდა დამესვენა და შემდეგ მადრიდიდან ერთად გავფრინდებოდით ლას პალმასში.

მშვენიერი განრიგია, თან თუ გავითვალისწინებთ რომ ბარსელონაში ყოფნის 10 საათს, ბარსელონას ქუჩებში სახეტიალოდაც მშვენივრად გამოვიყენებდი, ბევრი არაფერი მაგრამ საგრადა ფამილიას ვნახავდი და ლა რამბლასაც ავუყვებ-ჩავუყვებოდი. ბარსელონაზე რომ ცალკე ვოცნებობდი, ამაზე პოსტიც მაქვს დაწერილი. ჰოდა, ეს აგვისტო იყო ჩემი ოცნებების ასრულების თვე.

ბუდაპეშტიდან ფრენა დილის 8 საათზე მქონდა, ამიტომ ადრე გამოვედი რომ ჯერ მეტროთი, შემდეგ კი ავტობუსით მიმეღწია აეროპორტამდე, რასაც 1 საათზე ცოტა მეტი დასჭირდებოდა.

გამოვდივარ ბუდაპეშტის ცარიელ ქუჩებში, მივდივარ მეტროს სადგურისკენ, ბნელა (ჯერ გათენებული არ არის), სადაც მეტროს სადგური მეგულება, ცარიელი კედლები, ჩამონგრეული ჩასასვლელი, საშინელი მტვერი და დიდი ღობე მხვდება. დავტრიალებ ამ ღობეს და ვფიქრობ რომ გამორიცხულია სადგური დროებით მაინც გაეუქმებინათ, აქედან უახლოესი მეტროს სადგური déli pályaudvar-ია, რომელიც ფეხით სავალზე ნაკლებადაა და აშკარად აეროპორტში დავაგვიანებ. ინტერნეტი არ მაქვს, რომ ვნახო რომელი ავტობუსი წავა შემდეგ სადგურამდე და ვდგავარ მტვერში ყბაჩამოვარდნილი. ყბაჩამოვარდნილი დიდხანს დგომა კარგს არაფერს მომიტანს, ამიტომ რამდენიმე გამვლელს ვთხოვ დახმარებას, არ ვიცი იცით თუ არა, მაგრამ უნგრელებს უცხოელები დიდად არ უყვართ (მსუბუქად რომ ვთქვათ), ამიტომ დილის 5 საათზე თავს დიდად არავინ იწუხებს ჩემთან გამოლაპარაკებით. როგორც იქნა, ერთი ქალის ყურადღება მივიქციე, მეტრო მეთქი რომ ვუხსენე, ხელით მანიშნა გამოვყევიო, ავედევნე და როგორც აღმოჩნდა, მეტროს ჩასასვლელი ამ ნანგრევებს შორის სადღაც დაუტოვებიათ, ჰოდა ჩამიყვანა. ბილეთი უნდა მეყიდა, თუმცა სალაროები დაკეტილი აღმოჩნდა, ამ ქალს ვკითხე ბილეთი მეთქი და ხელით მანიშნა ამ დროს ბილეთი არ გჭირდებაო. რა თქმა უნდა მჭირდებოდა, მაგრამ ამის დრო არ იყო და რომც ყოფილიყო, ბილეთს არავინ ყიდდა.

ჩავჯექი მეტროში, გადავჯექი შემდეგ ხაზზე და დავიწყე ტუჩის კვნეტა ნერვიულობით. მეტროდან გიჟვით ამოვვარდი, ვიპოვნე ავტობუსი და ავედი. აქ ტუჩის კვნეტა თავიდან დავიწყე, დრო საოცრად გაიწელა, თუმცა აეროპორტში რომ მივედი, იმდენი დრო დამრჩა რომ გემრიელი სენდვიჩის ჭამაც კი მოვასწარი.

ვინაიდან დაბალბიუჯეტიანი ავიაკომპანიით მივფრინავდი, „გასასვლელი“ მაინც და მაინც კარგ ადგილას არ იყო და  თვითმფრინავში ასასვლელად გარეთ მომიწია გასვლა, ამასობაში თავსხმა წვიმა დაიწყო და მე ძალიან საზაფხულო გამოწყობილი, აბსოლუტურად სველი, ფეხების ჭყაპუნით ავედი თვითმფრინავში. დიდი ვერაფერი დასაწყისია ხომ? ასეა, მაგრამ წინ ბარსელონა და შემდეგ ნანატრი ლას პალმასი რომ გაქვს, ამაზე დიდად აღარ ფიქრობ.

როგორც იქნა ჩავფრინდი ბარსელონაში, ბედნიერი ღიმილით გამოვედი აეოპორტიდან, ავედი ავტობუსში და გიჟივით დავიწყე პალმების თვალიერება, Plaça de Catalunya აეროპორტთან ახლოსაა, 30 წუთში დანიშნულების ადგილზე ვიყავი, მოვიმარჯვე რუკა და დავიწყე მოედანზე წრეების რტყმა. ვინაიდან საგრადა ფამილიასთან მეტროთი უნდა წავსულიყავი, აეროპორტში კი ავტობუსი ისევ Plaça de Catalunya-დან გადიოდა, გადავწყვიტე ჯერ საგრადა ფამილია მენახა, დავბრუნებულიყავი და შემდეგ მშვიდად მეხეტიალა ლა რამბლაზე.

ამოვედი მეტროდან, ბედნიერი სახით მოვიარე საგრადა ფამილია, სელფიც გადავიღე (ჰო, სელფიც გადავიღე), მოვემზადე დასაბრუნებლად, ამოვიღე ბილეთი და ჩავედი მეტროში.

უნდა აღვნიშნო რომ საშინლად მშიშარა ვარ, ამიტომ ყოველ 30 წუთში ერთხელ ვიმოწმებ ხოლმე ჩანთაში ხომ ყველაფერი ადგილზე მაქვს. ჰოდა, სანამ მეტრო მოვიდოდა, ჩვეულებისამებრ მოვიჩხრიკე ჩანთა, ყველაფერი ადგილზე მაქვს, ერთადერთი პასპორტს ვერ ვგრძნობ ხელით (გახსენებაზეც ცივი ოფლი მასხამს), ამიტომ ვიწყებ ღრმად სუნთქვას და უკვე ხელის ცეცებასთან ერთად თვალებსაც ვაცეცებ ჩანთაში, ჯერ მშვიდად (ყველაფერი ადგილზეა, საფულეც კი), შემდეგ ცოტა ნერვიულად, უფრო ნერვიულად… პანიკა!!!

მეტრო მოდის, მე ფეხებზე მკიდია, გამოვდივარ მოსაცდელი ზონიდან, კიბის ქვეშ ბინძურ ქვაფენილზე ვჯდები, ვეყრდნობი კედელს და ვატრიალებ არც თუ ისე დიდ ჩანთას, ყველაფერი ადგილზეა, ყველაფერი, გარდა პასპორტისა. დავიღუპე! დაახლოებით 5 საათში შემდეგი ფრენა მაქვს, დღეს ღამე ოცნება უნდა ავისრულო და ლას პალმასში ჩავიდე, მადრიდში მელოდებიან, მე კი ბარსელონას მეტროში, ქვაფენილზე ვზივარ და კედელს ვურტყამ თავს.

აი ისიც, რისიც მეშინოდა, რაც ყოველთვის ახლავს ხოლმე ოცნებების ასრულებას.

ვბრუნდები Plaça de Catalunya-ზე, წარმოდგენა არ მაქვს რა გავაკეთო, მაქვს ისტერიკა, ვარ მარტო და ვისთან ერთადაც ვისვენებ რამდენიმე წუთში მადრიდში გაფრინდება, იქ რომ შევხვდეთ ერთმანეთს. როგორ დავურეკო? აი, მითხარით როგორ დავურეკო და ვუთხრა რომ ლას პალმასში მარტო ჩავა ბავშვთან ერთად, მე კიდევ ვრჩები ბარსელონაში, რომ მხოლოდ მე კი არ ამოვიმწარე შვებულება (რასაც კიდევ გადაიტანს კაცი), რომ მე კი არ დავკარგე მთელი გადახდილი ფული (ამასაც გადაიტან), არამედ ამ ფაქტის გამო კიდევ უფრო უარეს მდგომარეობაში ჩავაყენე ის, ვისთან ერთადაც მივდივარ (ჩემი და).

ნუ მეტი რა გზაა, ვრეკავ, არ პასუხობს, მალე ფრენა აქვს, სანამ თვითმფრინავში ავა მანამდე მაინც გავაგებინო. თვითონ მირეკავს, მე ვერ ვპასუხობ, კიდევ ვურეკავ და რომ მპასუხობს ისტერიკით ვეუბნები რომ პასპორტი დავკარგე…

პოლიციაში უნდა წავიდე, ერთადერთი გზა პოლიციაში წასვლაა, მეტი გზა არ არსებობს. ჩემი და უკვე ცაშია, ბარგი ჩაბარებული აქვს, ლას პალმასში აუცილებლად უნდა შაფრინდეს.

ქუჩაში პატრულთან მივდივარ და ვეკითხები სად წავიდე, მასწავლის რომ Plaça de Catalunya-ზე, ფანტანებს შორის, ერთ-ერთი ფანტანის ქვეშ არის კიბე, მიწისქვეშ არის პოლიციის განყოფილება (ღმერთო ჩემო).

პოლიცია – თვალები დასიებული, ცრემლები ნიკაპთან ხვდებიან ერთმანეთს
და მერე საერთო ღვარად ჩამოდიან ყელზე, მამშვიდებენ, მთხოვენ დავჯდე და ვუთხრა რა მოხდა. ვბოდავ, ინგლისურად, ზლუქუნით ვყვები რომ დავკარგე პასპორტი. ვიცი რომ ბევრი არალეგალი აცხადებს, რომ პასპორტი დაკარგა, ამიტომ დიდ ნდობას ასეთი განცხადება არ იწვევს, თუმცა ისეთ მდგომარეობაში ვარ, ოსკარი მეკუთვნის თუ ვთამაშობ.

ვიწყებ „ჩვენების მიცემას“, საიდან ვარ, რა მქვია… მახსენდება რომ მაქვს ქართული ID ბარათი, ეს უკვე კარგია, მინიმუმ ჩემი იდენტიფიცირება მაინცაა შესაძლებელი. დგება და გადის, შემოდის ვიღაც, მეუბნება „გამარჯობა“… მე შუშის თვალებით ვუყურებ, წარმომიდგენია რამდენი ქართველი უნდა ყოფილიყო მოსული, გამარჯობა რომ ესწავლებინათ. ვპასუხობ “Hello”, მოდის და რაღაცას მეუბნება გამართული ქართულით, მე ისევ შუშის თვალებით ვუყურებ და მგონია რომ გავგიჟდი, ნამდვილად გავგიჟდი, ინგლისურად მელაპარაკებიან და მე ქართული მგონია. ცოტა დრო დამჭირდა გამეგო რომ ქართული ნამდვილად ქართულია და ის ვიღაც კიდევ ქართველი. ჰო, გამართლება ხომ გინდა ბარსელონაში პოლიციის განყოფილებაში ქართველი შეგხვდეს. ფილმია რა…

ვყვები ყველაფერს ქართულად, ვუხსნი რომ წინ 2 ფრენა მაქვს, რომ დღეს ჩემი შვებულების პირველი დღეა, რომ ლას პალმას დე გრან კანარიაში მივფრინავ, რომ აუცილებლად უნდა გავფრინდე, რომ მოვკდვები თუ არ გავფრინდები. მამშვიდებენ, მაძლევენ ცნობას პასპორტის დაკარგვაზე, ერთადერთი შანსი რაც არსებობს, არის ის რომ ვინაიდან უკვე ესპანეტში ვარ და ესპანეთიდან, ესპანეთში მივფრინავ, შეიძლება გამიშვან.

საკონსულო, საკონსულოში გადაღებული სურათი შენახული მაქვს, ხომ გინახავთ ფილმებში რომ დააპატიმრებენ, რა სურათებს უღებენ ხოლმე, აი ზუსტად ეგეთი სურათი მაქვს. ერთი თვალი ერთ მხარეს გამირბის, მეორე, მეორე მხარეს, თმა გაწეწილი მაქვს, სახეზე სრული სასოწარკვეთა და დაღლილობის ენით აღუწერელი გამოხატულება. სურათი რა თქმა უნდა შავ-თეთრია. მაძლევენ ცნობას, რომლითაც 1 თვის განმავლობაში უნდა დავბრუნდე საქართველოში.

სხვა გზა არაა, მივდივარ აეროპორტში, ველოდები როდის დაიწყება ჩასხდომა, რომ მივაწოდო ბილეთი და ცნობები, ან გამატარებენ და ან არა. ვფიქრობ თუ უარს მეტყვიან ფეხებში ჩავუვარდე და მიწას თავი ვურტყა.

ყველა ჩემ წინ მდგომის მშურს, რომელსაც ხელში პასპორტი უჭირავს, ჩემი რიგია, ვაძლევ ჩასხდომის ბარათს და ცნობას, მიღიმიან და მატარებენ…

წარმოუდგენელია, მადრიდი, კიდევ ერთი თვითმფრინავი, დაშვება, ღამეა, მაგრამ ლას პალმასში ვარ. მზად ვარ სიხარულისგან მიწაზე ვიფორთხო. ვეღარ დავდივარ, ახალი კედები მეცვა მთელი დღე და ბარსელონაში სირბილ-სირბილისგან, შეიძლება ითქვას რომ დავკოჭლდი.

მაგრამ ლას პალმასში ვარ. მთავარია რომ ლას პალმასში ვარ.

ლას პალმასი

უფრო ლათინო ამერიკული ქვეყნების ქალაქს გავს, ვიდრე ევროპას. პატარა ქუჩები, ფერადი შენობები, დიდი ოქროსფერი სანაპირო, ლურჯი ოკეანე, ირგვლივ ოკეანეში შეჭრილი კლდეები.

საოცრად მწველი მზე… ენით აღუწერელი ადგილები (კლდეებში მომწყვდეული ოკეანე, ზვირთებად წამოსული ტალღები, სერფინგისტები).

რუკაზე ხშირად ვიყურები, რომ კარგად გავაცნობიერო სად ვარ, ოკეანეში გამოჩხერილ პატარა წერტილზე ვარ, მაროკოსთან ახლოს.

ოქროსფერი სილის მთები და წყალში შეჭრილი უდაბნო, შუა უდაბნოში ნუდისტების პლიაჟი (სადაც შემთხვევით აღმოვჩნდი, მართლა). ნუდისტები ძირითადად 50 წელს გადაცილებული ქალები და კაცები არიან.

უზარმაზარი კაკტუსები და კლდეები, საოცარი პარკი დელფინარიუმით, ნაირ-ნაირი თუთიყუშებით (ერთი თუთიყუში ველოსიპედსაც კი ატარებს), ფლამინგოებით, ნიანგებით.

ასეთი გარუჯული არასოდეს ვყოფილვარ მგონი (ძალიან მიყვარს შოკოლადისფერში რომ გადავდივარ ხოლმე).

მოჰიტო ყოველ საღამოს.

უკანა გზა, დაკარგული ბარგი, რომელიც ლონდონის გავლით ძლივს გამოუშვეს რამდენიმე დღეში, თვითმფრინავზე ძლივს მისწრება და როგორც ფილმებშია ხოლმე, სირბილით შევარდნა გასასვლელ დერეფანში.

ასეთ დროს ვხვდები რომ არ არსებობს მოგზაურობაზე დიდი ბედნიერება.

ყველაფერს ახლავს სირთულეები, კატასტროფებიც კი, თუმცა ესეც ცხოვრებაა, გულის გაჩერებებიც ცხოვრებაა.

P.S. ბარსელონაში ჩემი ფეხი აღარ იქნება. ოცნებებს ესეც ახასიათებთ ხოლმე.

ფერადი აგვისტო


15 აგვისტო – დღე როდესაც გადავწყვიტე ელ. ფოსტა აღარ შემემოწმებინა. ზოგჯერ უბრალოდ უნდა იცხოვრო, რაც არ უნდა მოხდეს მერე… დაე, მოხდეს მერე.
თქვენი ბედნიერება თქვენზე მეტად თქვენს საქმეებს სჭირდება, უბედური და ნაცრისფერი ადამიანები საქმეს ან ვერ აკეთებენ და ან უფერულ შედეგს გაძლევენ. ირგვლივ ყველა და ყველაფერი სძულთ. მე კი უბრალოდ მინდა მადლობას ვიხდიდე და მიყვარდეს, ბედნიერი ვიყო და ადამიანების მიმართ აგრესიის ნატამალიც არ გამაჩნდეს.

რაც მადლობების გადახდა დავიწყე ბევრ რამეს მივხვდი, მათ შორის იმასაც რომ უბედურება და ზღვარგადასული ნერვიულობა სწორედ იმას აყენებს ყველაზე დიდ ზიანს რაზეც ვნერვიულობ.
ფერად დღეებს გისურვებთ! ამას ყველა იმსახურებს.

დაგვიანებული


ემოციების გზაჯვარედინზე ვარ, ანუ იქ სადაც არც ბედნიერი და არც უბედური ადამიანები ჩერდებიან, სადაც არც სიხარული ჭარბობს და არც დარდი, ყველაფერი ქრება და ცხოვრება არჩევანის გაკეთების საშუალებას გართმევს.

ფიქრებზე ფილტრი დავაყენე და თავი ისე დამიცარიელდა სიზმრებსაც ვეღარ ვხედავ, ერთადერთი რასაც განუწყვეტლივ ვგრძნობ არის დროის გასვლა, ორად ვიხლიჩები, თან სულის ამოხდამდე მინდა რომ თვალის ერთ დახამხამებაში გავიდეს ჩემი განმარტოვების დარჩენილი რამდენიმე საათი, თან გულს მირევს დაბრუნების აუცილებლობა.

იქ სადაც მე ვარ განაჩენის გამოტანა ისეთი მარტივია როგორც არსად, გამვლელების აზუზუნებულ სუნთქვას განაბული უგდებ ყურს და თუ ერთს მაინც წამოახველებს ყველაფერი გადაწყვეტილია, ე.ი. მკურნალობს. შემდეგ საკუთარ სუნთქვაზე იწყებ დაკვირვებას და ნერვების დასამშვიდებლად განუწყვეტლივ ეწევი სიგარეტს.

განმარტოვება კარგს არაფერის უქადით ადამიანებს რომლებსაც მოგონებებისგან გაწმენდა აქვთ გადაწყვეტილი. არც დიდი დოზით მელანი და საწერად გამზადებული ფურცლები გამოდგება დეტოქსიკაციისთვის. ჯერ კედლები იწყებენ მოახლოვებას, შემდეგ ჭერი გაწვება თავზე, საყვარელი სიმღერები მახინჯდება და ტექსტი შეუმჩნევლად იწყებს მასში პირველად აღმოჩენილი აზრის დაკარგვას, უაზრო სიტყვების კორიანტელად იქცევა და „ლა, ლა, ლა, ლა, ლა, ლა….“-დ იწებს გონებაში ტრიალს.

სიჩუმე წყევლად მექცა, ვცდილობ გავექცე, არასოდეს გამოვრთო მუსიკა, ვისაუბრო ტელეფონზე, ვუყურო ტელევიზორს, ოღონდ სიჩუმეში არ ჩავიძირო.

ნანატრი ძილიც არა და არ მეკარება, თვალები მეწვის, ქუთუთოები მიმძიმდება, ბალიშის ქვეშ ხელს ვაცურებ, ვრთავ გონებას და ის ისაა უნდა გავითიშო რომ ფიქრების ფილტრი გამოდის მწყობრიდან, ფუნქციონირებას წყვეტს და განგაშის ზარით მაყრუებს. მარტო ყოფნას ერთდროულად ვეტრფი და ვუფრთხი. ჩამოუყალიბებლობის სენი მახსენებს თავს და ვგრძნობ რომ მიუხედავად შექმნილი მდგომარეობისა გადაწყვეტილების მიღებას ვერასოდეს შევძლებ. გადაწყვეტილებას ვერ მივიღებ, იმიტომ რომ გადასაწყვეტი არაფერი მაქვს, ყველაფერი თავის ნებაზე მივუშვი და საკუთარი თავი გადავაწყვეტინე, როგორც ყოველთვის უგულისყურო მაყურებელივით მოვიქეცი, უემოციო სახით ვუყურე წარმოდგენას და ფარდის დაშვებისას ტაშის დასაკრავადაც კი არ გავისარჯე. ალბათ ამას ეძახიან სიზარმაცეს.

აქ საკუთარი მაგიდა მაქვს, ფარდებსაც ნაცნობი სუნი ასდით, მომსახურე გოგონას კეხიან ცხვირსაც შევაჩვიე თვალი, არც მისი ზედმეტად გამოწკეპილი ჩაცმულობა მაღიზიანებს და არც ის მიკვირს რომ საღამოობით სალაროს მანამ ხურავს სანამ გადახდას შევძლებ. სოსისსაც ნაცნობი გემო აქვს და თითქმის მზად ვარ გაუსინჯავად დაწუნებული მარნეულის ჯემი გავსინჯო პურის მინიატურულ ნაჭერთან ერთად. აღარც ყავა მახსენებს სადღაც დარჩენილ რეალობას, სიგარეტმაც შეიცვალა დატვირთვა, ბილიკებიც ვისწავლე და სამანქანო გზებიც ზეპირად ვიცი.

თითები გამიზარმაცდა და გაფილტრული ფიქრებისგან გამოფიტული ტვინის ნაკარნახევ სიტყვებს საათობით კრეფენ კლავიატურაზე, დაწუნების ნიჭიც დავკარგე და ლამისაა ყველა უნიჭოდ შესრულებულ აბზაცს კომენტარის სახით მივაწერო „ბრავო“.

ერთი სართულით ზემოთ მცხოვრები ქალბატონის მიმართაც გამინელდა ინტერესი, აღარც მისი გაუმართავი მეტყველება მაოცებს და არც მისი ხელნაწერების წაკითხვის სურვილი მახრჩობს. არადა საკუთარ თავს მახსენებს, მგონია რომ ცოტაც და მეც მის მსგავსად უსახური, არაფრით გამორჩეული ჩრდილი გავხდები, მარტო ჩამოვალ შუაგულ ტყეში და ვივლი უმისამართოდ, დიდ ხანს ვიფიქრებ წიწიბურა ვჭამო სადილად თუ პიურე, ცარიელ სასტუმროში ყოფნა ისე შემაშინებს რომ სართულის გასაღებს მოვითხოვ და მაგრად ჩავრაზავ ჩემამდე მოსასვლელ ყველა კარს, ფანჯრებზე მძიმე ფარდებს ჩამოვაფარებ და გახედვის შემეშინდება, თავზე გადავიფარებ საბანს და სანამ სული არ შემეხუთება მანამდე ვიქნები ემბრიონის პოზაში გაშეშებული. შემომხედავენ და იტყვიან რომ მარტო ყოფნის გამო გავგიჟდი, ან არა, იტყვიან რომ მარტოობისგან „გავრეკე“ და ამაში ბრალს ისევ მე დამდებენ, სანამ ვინმე ჩემნაირი არ გამოჩნდება და არ იტყვის რომ ზოგჯერ მარტოობა არჩევანი არ არის და ის ისე გეხვევა ირგვლივ რომ მისგან თავის დაღწევას ვეღარ ახერხებ. თუმცა ისეთი მშვიდი გამომეტყველებით მიღიმის ხოლმე რომ ზოგჯერ მგონია უბედური არ უნდა იყოს, რომ სხვა თუ არაფერი წერა მაინც შეუძლია, იქნებ არა მხოლოდ შეუძლია არამედ ამაში ბადალი არ ყავს, იქნებ შთაგონებისთვის ჩამოვიდა აქ და მერე რა რომ ღამით საბანში გახვეულს ყოველ გაფაჩუნებაზე შეშინებულს ეღვიძება, მერე რა რომ ამ დროს მზადაა ყველაფერი გასცეს საიმისოდ რომ სიცარიელე ვინმემ შეუვსოს. იქნებ რეალიზებულობის შეგრძნებით გამოწვეული კმაყოფილება ყველაფრად ღირს, იქნებ მარტოობა ზუსტად ისაა რასაც მთელი ცხოვრების განმავლობაში ეძებდა, ჰოდა ჭირსაც წაუღია ყველა წყვილი ვისაც გონია რომ მარტო ყოფნა სასიკვდილო განაჩენზე უარესია.

გაფილტრულ ფიქრებში გველივით მიძვრება სიმღერის ტექსტი და გამომშრალი ტუჩებით ვიმეორებ „AND I’m not happy and I’m not sad”.