ზაფხული


როცა ძალიან ვიღლები, ადამიანები განსაკუთრებულად მიყვარს. უცნაური კორელაციაა ღმერთმანი.

როცა ძალიან ვიღლები, ლუდს ვსვამ. – ნუ, ეს უფრო გასაგებია..

ძალიან დაღლილზე რომ ვსვამ ლუდს, ადამიანები განსაკუთრებულად მიყვარს. – აჰა, მგონი ეგაა!

ჰოდა, ძალიან მიყვარს ადამიანები და კიდევ უფრო მიყვარს ადამიანები, რომლებსაც უყვართ ადამიანები და ზრუნავენ სხვებზე.

გაიღიმეთ, რაც არ უნდა ხდებოდეს. ზაფხული მოდის!

Advertisements

Wish You Were Here


ცოტა ხნის წინ, საათის ყიდვა რომ გადავწყვიტე, შევნიშნე რომ ჩემს მეგობარს მაჯის საათი მარცხენა ხელზე ეკეთა. გულწრფელად გამიკვირდა და ვუმტკიცებდი გამონაკლისი ან ცაცია ხარ მეთქი. ნურას უკაცრავად, ადამიანების უმრავლესობა საათს მარცხენა ხელზე ატარებს. ბევრი რამ წავიკითხე ამასთან დაკავშირებით, მთავარი არგუმენტი კი ისაა რომ ვინაიდან მარჯვენა ხელი ზოგადად უფრო აქტიურია (21-ე საუკუნეში მინ. “მაუსზეა” პასუხისმგებელი) საათს კი მოფრთხილება უნდა, არაცნობიერ დონეზე დასწავლილი გვაქვს რომ საათი მარცხენა ხელისთვისაა შექმნილი. არადა ინსტინქტურ დონეზე, რატომღაც მარჯვენა ხელზე დახედვა უფრო ლოგიკური მგონია და ვერ ვხვდები რატომ ირჩევს ადამიანთა უმრავლესობა გაუცნობიერებლად მარცხენა ხელს. საათი რომ უნდა მეყიდა, შერჩეული მოდელის ხელზე მოსინჯვა დავაპირე, კონსულტანტმა ცოტა გააპროტესტა მარჯვენა ხელზე რომ დავიწყე გაკეთება, მე ღიმილით ავუხსენი რომ იმ მცირე ჯგუფს მივეკუთვნებოდი, ვინც საათს მარჯვენა ხელზე ატარებს.

არადა, არ ყოფილა ასე. საათი კი მარჯვენა ხელზე მიკეთია და სხვაგვარად ვეღარც წარმომიდგენია, მაგრამ ადრეც, წლების წინაც ხომ მქონდა მაჯის საათი? მაშინაც მარჯვენაზე მეკეთა? რატომ არავის უკვირდა? რატომ მე არ მიკვირდა? პასუხებისთვის ძველ ფოტოებს დავუარე და აღმოჩნდა რომ მეც, ყველა საათი რომელიც კი ოდესმე მქონია, მარცხენა ხელზე მეკეთა. როდის ამომიტრიალდა ეს წარმოდგენა წარმოდგენა არ მაქვს. ინსტინქტების დონეზე მაშინ ვიღებდი გადაწყვეტილებებს, თუ პირიქით, ახლა? გაუცნობიერებელი უმცირესობაში ყოფნის მოთხოვნილებაა ეს თუ დასწავლილი ქცევების განსწავლის სურვილი? არ ვიცი და პრინციპში ამას არ აქვს დიდი მნიშვნელობა. ვიცვლებით, რაღაცებს ვსწავლობთ და სამყაროს ჩვენს თავზე ვირგებთ, მარცხენა ან მარჯვენა ხელზე.

ახლა ტაქსიში ვზივარ, უაზროდ დაქანცული, მუხლებზე ტანვარჯიშის ბურთი და ლახტი მიდევს, საათს დავყურებ და ყურის ძირში მყოფ ორშაბათზე ვფიქრობ, მძღოლი რაღაცას მელაპარაკება და მე უაზროდ ვცემ პასუხებს. ლაპარაკში რომ ვერ ამიყოლია, მუსიკა ჩართო და ხმას აუწია.

The same old fears

Wish you were here

ტვინი ორშაბათზე ფიქრს გაეშვა. ჰო, the same old fears, wish you were here.

How I wish, how I wish you were here.

The Hanged Man


იყავი ის ვინც ხარ.. თუ როგორაა ეგ? ნუ, რა მნიშვნელობა აქვს?! იყავი ის ვინც ხარ… საერთოდ თუ ხარ ვინმე.. თვეზე მეტია მგონი აღარც ბოდვისთვის გამომიყვია დრო და არც უაზრო აზრების ხლართვისთვის, ჰოდა, დროა! დროა ვისაუბროთ 2018-ს სტარტზე, იმედებზე და იმედგაცრუებებზე, ოპტიმიზმზე და იმაზე, რომ ღმერთები არც წელს გვპასუხობენ.

გადასაგდები დიალოგებისა და წაგებული თამაშების წელი დაიწყო. მე, ისევ იმ მაგიდასთან ვზივარ სადაც ლეპტოპი ერთდება.. ულეპტოპოდ. ერთით მეტი “მაიკა” მაქვს წელს, თან უბრალო “მაიკა” კი არა, ჯიმ მორისონის გამოსახულებით. ისეთი, ერთ გარდაცვლილ მეგობარს განსაკუთრებულად რომ მოეწონებოდა.

თითქმის ერთი თვეა 2018 დაიწყო და უკვე ტაროს კარტის hanged man-ივით ვარ, ანუ უკუღმა, ანუ ისე, რომ როცა კარტი წაღმა დაჯდება, მე უკუღმა ვეკიდები.

აი, ისევ ვბოდავ!

ჰოდა, ზოგჯერ როცა კარტი წაღმა ჯდება, ჩვენ ფეხებით ვართ ხოლმე ჩამოკიდებული და უკუღმა ვუყურებთ ცხოვრებას.

დროა კარტები ამოვატრიალოთ და უკუღმართად დაწყებულ წელს, წაღმად შევხედოთ.

ყველაფერი იქნება ძალიან მაგრად!

22.09.15.16.17


დღეს 22 სექტემბერია, 2017-ის? 2017-ს არა, 2015 წლის 22 სექტემბერია.

დღეს პირველად ვილაპარაკეთ, ველოსოპედებზე და ეკლერებზე, ეკლერებზე უფრო მეტი, მაგრამ ველოსიპედებზეც, ცოტა ბათუმზეც, ეს რა თქმა უნდა ჩემი ინიციატივით. ბათუმი რომ ყველგან არ ჩავაკვეხო ხომ არ შემიძლია. დიახ, ბათუმი და აგვისტო!

მერე პინოჩეტიზე, ჩილეზე, მიკ ჯაგერზე, ინკვიზიციაზე, პირად ჰოროსკოპზე, ტაროზე, მუსიკაზე (აბა როგორ?!), ჩემს გეგმაზე გალუთერანების შესახებ, ღვინოზე, ლუდზე, კატებზე, ისევ ველოსიპედზე, ჩემს ასაკზე, 30-ზე და ბუღალტერიაზე (ასეთზეც და ისეთზეც), ავსტრიაზე და უნგრეთზე, ბაჭიებზე და ბატებზე, ვისკიზე და პესიმიზმზე, ფეხბურთზე და გერმანიაზე, ტაქსისტებზე და ტატუებზე, მაგიაზე და კუდიანებზე..

მოკლედ რაზე არ ვილაპარაკეთ.

დღეს 22 სექტემბერია, 2017-ის? 2017-ს არა, 2016 წლის 22 სექტემბერია, თვეზე მეტია აღარ გვილაპარაკია. არც ბათუმზე და არც აგვისტოზე, არც ველოსიპედზე და არც მუსიკაზე, არც ლუდზე და არც ლუთერანობაზე, არც ჩემი კლასელების შეკრებაზე და არც იმაზე რომელ სკოლაში ვსწავლობდი. დღეს 2016 წლის 22 სექტემბერია, მე ველოსიპედებზე და ეკლერებზე ვფიქრობ. თითებზე ვითვლი რამდენი დღე გავიდა.

დღეს 22 სექტემბერია, 2017 წლის 22 სექტემბერი, წელიწადზე მეტია აღარ გვილაპარაკია და ნუ, ვეღარც ვილაპარაკებთ.

როცა ძვირფასი, შენთვის ძალიან ახლობელი ადამიანები კვდებიან, ყველა თემა რომელზეც საუბრობდით, ერთი, დახურული, ტაბუ დადებული ამბის ნაწილი ხდება, იმ ადამიანის ექსკლუზივი, რომელთანაც ამ თემებზე ვეღარასოდეს ილაპარაკებ. ილუქება წარწერებიან ყუთში იმ ნივთებთან, სუნებთან და ტანსაცმელთან ერთად, რომლებიც თქვენი ისტორიის ნაწილი იყო.

Ray


პარასკევის ფიქრები:

სახლში ფეხით წავიდე?

რა სიმღერას მოვუსმინო?

მთელ დღიანი ღლიცინის შემდეგ ტვინში “პასიტო, პასიტო” ისმის.

მაღაზიაში შევიარო?

tumblr-ზე იმ ბლოგის სახელი დამავიწყდა, მგონი follow-ს დავაჭირე ბოლოს.

ეს სურათები მობილურიდან როგორ გადავიტანო ლეპტოპში.

იმან რომ მომწერა ვუპასუხე? ჯგუფში მოიწერა და დიდი პრობლემა არაა.

მაღაზიაში შევივლი.

რამდენი ხანია დესკტოპზე Ray Manzarek-ის სურათი მიყენია.

რამე ხომ არ დამავიწყდა.

აუ, ორშაბათი რა დღე იქნება, უკვე დავიღალე.

მაგარი სულელური პარასკევი საღამო მაქვს.

მაღაზიაში ისევ ლუდის ბოთლი ხომ არ გადმოვათხლიშო და გავიწუწო, გავმხიარულდები ცოტას.

პასიტო, პასიტო.

გასოლინასაც ეს დედი იანკი არ მღეროდა?

გასოლიინა

არანაირი ველოსიპედის ტარების მსწავლელი მე არ ვარ!

აუ, ამ ლაივებზე ნოტიფიკაციებმა ხო შემჭამა.

“You’re So Down To Earth and I’m up in the Stars”..

აუ, როგორ მეზიზღებიან ეგეთი ტიპები რა.

მგონი იწვიმებს.

სტოპ! რა You’re So Down To Earth and I’m up in the Stars?

google: You’re So Down To Earth and I’m up in the Stars

You’re So Down To Earth
And I’m up in the Stars
Show me the Sea
And I’ll Take you to Mars

Show me a New Beginning,
And i’ll take you somewhere Far
Nowhere you’ve ever been
We’ll Travel to Jupiter and mars.

არაპარასკევის ფიქრები:

მოკითხვა იუპიტერზე!

Ray-ს სურათი კიდევ დიდ ხანს იქნება ჩემს დესკტოპზე!

© Copyright 2013 CorbisCorporation

11-ები


დღეს ზაფხულის ბოლო დღეა. აგვისტომდე 11 თვე დარჩა. 11 იღბალთან და ბედნიერებასთან ასოცირდება, 11:11-ზე სურვილებსაც ვიფიქრებ ხოლმე. ყველა დასასრული დასაწყისია, დასაწყისი კი სიახლეს ნიშნავს, სიახლე კარგია. ყველაფერი დალაგდა!

მოკლედ, ახლა ნამდვილ ახალ წელზე უფრო ნამდვილი ახალი წელია!

ველოდებით 00:00 საათს, ვხუჭავთ თვალებს და ვიფიქრებთ სურვილს!

არ ვიცი გიფიქრიათ თუ არა, მაგრამ სურვილების ჩაფიქრება, სურვილების ასრულებაზე მაგარი რამეა. ყველაზე სასიამოვნო პროცესი ასრულების მოლოდინია. მოლოდინებით ვცხოვრობთ და მოლოდინები ასწორებს.

ძვირფასო აგვისტო, 11 თვეში შევხვდებით, შევხვდებით ახალი სურვილების ასრულების მოლოდინით და შესაძლოა იმ ახალი ტატუთი, იუპიტერელებს რომ მოსწონთ.

You Decide!


დღეს ლუდის და დიდი ხნის უნახავი მეგობრის საღამო მოვიწყვე. დავბრუნდი, ეს არც კარგია და არც ცუდი, ფაქტია და უნდა აღინიშნოს.

დაბრუნებები არ მიყვარს, დასასრულებთან ასოცირდება, ერთადერთი შარშან მიხაროდა დაბრუნება და შარშანაც ზუსტად დაბრუნების დღეს აღმოვაჩინე რომ აბსოლუტურ სიცარიელეში მოვდიოდი, გაუსაძლის, დამპალ სიცარიელეში, იმაზე დიდ სიცარიელეში ვიდრე ნებისმიერი სიცარიელე შეიძლება იყოს. ერთი წლის განმავლობაში ამოივსო ეს სიცარიელე, შეხორცდა, გაქრა, წავიდა და დაბრუნება ისევ არ მიხარია, ოღონდ ახლა, ის ადგილი სადაც ვბრუნდები ათასი სიცარიელითაა სავსე.

ახლა არ მაქვს განცდა რომ ახალი რაღაც იწყება, არაფერს ვგეგმავ და არაფერი ვიცი, მაგრამ სამყარომ ასანთის კოლოფი გამომიგზავნა, სიგარეტზე მომიკიდა და მითხრა რომ ყველაფერს მე ვწყვეტ! ჰო, დავბრუნდი და ახლა მთავარია გადავწყვიტო სად.

ფინიკო, you decide!

wp-image-1704412182

იფიქრე ლურჯად


როცა ქვაფენილზე სიარულისას ხაზებს ფეხს არ ვადგამ და გიჟივით მივაბოტებ, ე.ი. კარგად ვარ.

ყველაფერი ერთდროულად ირევა თავში და მაინც მგონია რომ ახლა არაფერზე ფიქრის დროა. ხაზებზე ფეხის არ დადგმის დრო.

შეგიძლია ის იყო რაც გინდა, შეგიძლია ის ისწავლო რაც გინდა, შეგიძლია “სერფერი” იყო ან ზვიგენების ექსპერტი, ან ძილის დარღვევების სპეციალისტი ან რაც გინდა ის.

ჰო, ნუ მომღერალი ვერ იქნები, ხმა არ გაქვს, მაგრამ ვის რად უნდა მომღერლობა?!

ყველაფერი შეგიძლია იყო, შეგიძლია “ლურჯი გონება” გქონდეს და წყალთან ახლოს დაიწყო ცხოვრება.

მზე და წყალი აბედნიერებს, ჰო, ზუსტადაც რომ აბედნიერებს და არა მ-აბედნიერებს. წყალთან ახლოს ყოფნისას ლურჯად ვფიქრობთ და მზისგან შოკოლადივით ვხდებით.

ზოგჯერ ჩვენი საყვარელი ცივი ყავა კატასტროფულად მწარეა, მაგრამ რას დავეძებთ?!

ახალი ქალაქები, შუა ქუჩაში გამოდგმული საზღვრები, მზე, ზღვა, ნავსადგომები, ჩამოსასხმელი ლუდი და აივანი, რომელზეც საღამოობით ვცხოვრობ. მგონი მართლა მოვდუნდი და იმას რაც თბილისშია იმაზე იშვიათად ვიხსენებ ვიდრე მეგონა, იმას კი რაც ერთი წლის წინ იყო, ტვინის ყველაზე მტვრიან თაროებზე ვალაგებ.

რაც არ უნდა იყოს წინ, აუცილებლად იქნება რაღაც კარგი, ისეთი თუ ასეთი, სერფერები გავხდებით თუ ზვიგენების ექსპერტები, ბიოლოგები ვიქნებით თუ ისევ შეთქმულების თეორიებს მივაწვებით, იუპიტერზე წავალთ თუ დედამიწაზე დავრჩებით, ისევ უცხოპლანეტელად ვიგრძნობთ თავს ჩვენთვის ძვირფასი ადამიანების მეგობრებში თუ ადგილობრივებად.. რაღაც იქნება, რაღაც კარგი!

26.08.2017

Happy Cyprus Days


ახალი ადგილები მაბედნიერებს. ხალხმრავალ ადგილებში ვიკარგები და მუსიკის ხმა ფარავს ყველა იმ ფიქრს, რომელიც თბილისში დატოვებული საკითხების მოგვარების გეგმის შედგენისკენ მექაჩება. ახლა ამის დრო არაა!

ზღვა, მზე და აგვისტო, ძალიან მარტივია ბედნიერების ფორმულისთვის, მაგრამ გულწრფელად მეტი არაფერი მჭირდება.

ზუსტად ერთი წლის წინ ყველაზე საშინელი დღე გათენდა, დღე, რომლის გამოც გადავწყვიტე აგვისტოს შეზიზღება და ვერ შევძელი. აგვისტო, აგვისტოა! რა გინდა რომ ქნა?! მე ზაფხულის, მზის, ზღვის და აგვისტოს გოგო ვარ.

რა გვიხდება? “ზაგარი”? გახდომა? ფერადი კაბები? არა, ბედნიერება გვიხდება.

წელს ბედნიერება კვიპროსის ბევრ მზეში, ეგზოტიკურ პლაჟებსა და ზღვის პროდუქტებშია.

In My Life


ახალი პოსტის დასაწერად ახალ ფანჯარას რომ ვხსნი, ვორდპრესი მწერს “share your story”-ო და მელოდება.

დიდ ხნიანი პაუზის შემდეგ, სამყარო ისევ გამოდის კონტაქტზე და შეტყობინებას მიგზავნის. გახსნას არ ვჩქარობ, საღამოს ვწერ: მახსოვს.

დროთა განმავლობაში ყველაფერი მარტივდება. წარსულში დაგეგმილი და წარმოდგენილი მოგონებების სიმძაფრე, აწმყოში მნიშვნელოვნად განსხვავდება. ეს არც კარგია და არც ცუდი, ეს იმ ოპერიდანაა როცა ვფიქრობთ როგორი ცუდია ის რომ “ყველაფერი კარგად იქნება”.

თუ პოზიტიური გარემო გვინდა პირველებმა ჩვენ უნდა გავიღიმოთ, სიარულის დროს საკუთარი ნაბიჯების თვლის ნაცვლად წინ უნდა ვიყუროთ, კი, გვერდებზე გახედვაც შეიძლება, ყუთებიდან უნდა გამოვიდეთ. უმიზეზოდ უნდა ვუყიდოთ ადამიანებს საჩუქრები (რაც უნდათ ის იფიქრონ!), ხშირად უნდა ვიფიქროთ იმაზე რომ გაცემული ემოციები ბუმერანგივით გვიბრუნდება. ჰო, კაი, ყოველთვის არა, მაგრამ როცა ასე არ ხდება, გვგონია რომ ყველა გაგიჟდა და ისევ ნაბიჯების თვლას ვიწყებთ.

შარშან აღმოვაჩინე რომ ჩემი გალაქტიკის მიღმა კიდევ უამრავი გალაქტიკაა, სადაც თქვენ წარმოიდგინეთ სიცოცხლე არსებობს. სიცოცხლის განსხვავებულ ფორმებთან ურთიერთობისას ვერასოდეს ვიგებთ უცხოპლანეტელები ჩვენ ვართ თუ ისინი. მაგრამ სტატუსს რა მნიშვნელობა აქვს?!

ერთი წელი ხდება რაც მონატრებულ დედამიწას დავუბრუნდი და თავი ისევ საკუთარ ნაჭუჭში ვიგრძენი.

კარგია იქ ყოფნა, სადაც ჰაერიც გვემსუბუქება, უნიჭოდ შესრულებული სიმღერებიც, წყალიც და ადამიანებიც, სადაც 70 წლამდე ასაკის წყვილებიც ხელჩაკიდებული დადიან და მხოლოდ იმისთვის ჩერდებიან რომ ერთმანეთს აკოცონ.

ესეც სამყაროსგან მიღებული ახალი შეტყობინება: