კალია


ვინც არ იცით, მოგახსენებთ, რომ ერთი კვირის წინ მიღებული მორიგი გენიალური გადაწყვეტილების შესაბამისად, კვირაში ერთხელ, ერთი რამ მაინც უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად.

ჰოდა, ხო ძალიან მარტივად ჟღერს? აი, რა გახდა ხო? ვერ მოგართვით! ძალიანაც რთულია. ჯერ მარტო მოფიქრებაა რთული, აღსრულებაზე რომ არაფერი ვთქვათ. რადიკალიზმისკენ ზოგადად კი მიდრეკილი ვარ, მაგრამ თავზეხელაღებული რამეების კეთება დიდად არ მეპიტნავება და მერე მაგრადაც ვლანძღავ ხოლმე ჩემს თავს. არა, ახლა მაგის ნერვები ნამდვილად არ მაქვს.

რა ვიცი, მაინც, ზრდილობის გამო გაცნობებთ რომ ცხოვრებაში პირველად გავიკეთე შილაკი (ეგრე ქვია? გავიკეთე?), არ გაინტერესებთ ხო? არც მე მაინტერესებს დიდად, მაგრამ გავიკეთე და აღარც აღვნიშნო?!

კაი, რამდენიმე დღის წინ ოჯახში ჩამოსხმული, ნატურალური ღვინო მაჩუქეს. მძიმე ორშაბათის ოდნავ შესამსუბუქებლად, ღვინოების კოლექციიდან (არ ვხუმრობ, მართლა სავსე მაქვს კარადა ნაირ-ნაირი ღვინოებით, თან ყველა ნაჩუქარია) გადმოვიღე და აღმოვაჩინე რომ სახლში ნორმალური და თანამედროვე ღვინის გასახსნელი აღარ მაქვს (აი, ამ საუკუნისთვის შესაფერისი, ფეხებიანი, კალიასავით (ტფუ!) როა, მარტივად რომ ამოქაჩავ საცობს), არ მაქვს თანამედრკვე, მაგრამ მაქვს გასული საუკუნის გადმონაშთი, აი, საცობი ხელით რომ უნდა ამოქაჩო, ეგეთი. გაგიხსნიათ ანტიკვარული გასახსნელით ღვინო? არც მე. მაგრამ ჯერ ერთი რომ ძალიან მინდა სასიამოვნო საღამო ჭიქა ღვინოსთან ერთად და მეორეც, მე თუ ვერ ვფიქრობ რა უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად, ცხოვრება (პარდონ ტავტოლოგიისთვის) მჩუქნის ღვინოს ბოთლებს, რომლებიც მევედრებიან “გამხსენიო”.

გავხსენი? გავხსენი! მართალია მარჯვენა ხელის ორ თითში მგრძნობელობა აღარ მაქვს (იმედია ღმერთი არ გამწირავს და დამიბრუნდება, თორე მერე დადექი და უხსენი ხალხს, რამ შეიწირა მარჯვენა ხელის ორი თითი) და ასევე დაძაბულობისგან მუცლის პრესი მკლავს და მარცხენა ფეხის კუნთები მიკანკალებს, მაგრამ ჩიტი ბრდღვნად, ღვინო კი გახსნად, ღირდა.

თუ, გასული საუკუნეა, გასული საუკუნე იყოს! გადმოვიღე დიდი ბებიის ნაქონი ბროლის ბოკალი და კუნთების ტკივილის გასაყუჩებლად, უგემრიელეს, სახლში დაწურულ, უეტიკეტო ღვინოს ვწრუპავ.

და თუ მკითხავთ ბოლოს როდის გააკეთე რაღაც ცხოვრებაში პირველადო, გეტყვით, 15 წუთის წინ!

IMG-69f1098ad8592773b783548173893223-V.jpg
მეტად შესაფერისი ფოტო ვერ მოვიძიე ^^
Advertisements

Wine


“This sublime nectar is quite simply incapable of lying.  Picked well or picked too late, it matters not, the wine will always whisper in your mouth unabashed honesty every time you take a sip.”

ღვინოს თავის ხასიათი აქვს, ზოგჯერ მძიმე და ბუზღუნა, ზოგჯერ პირიქით, მსუბუქი და პოზიტიური, ზოგჯერ კი ჰაეროვანი და ქარაფშუტა. დღეს შევურიე, დავმძიმდი და შევმსუბუქდი, მებუზღუნა და ვებუზღუნე, ზედმეტად სერიოზულიც ვიყავი და გადაჭარბებულად ბევრიც ვიცინე. დღეს ბევრნაირ ღვინოს შევხვდი და ყველასთან გამოვნახე ენა, ადამიანებისგან განსხვავებით.

ადამიანები რომ ღვინოები იყვნენ იმაზე მეტს ვიკონტაქტებდი მათთან, ვიდრე ახლა. ცოტა უფრო გულწრფელიც ვიქნებოდი და ცოტა უფრო ქარაფშუტაც, ცოტა უფრო ხშირად ვიქნებოდი ფინიკი ვიდრე თინიკო.

უხასიათო ღვინოები მიყვარს, ლაპარაკი რომ ეზარებათ, არც შენი სახელი რომ აინტერესებთ და არც გვარი, არც ის რომ ზედმეტად ცოტას ლაპარაკობ და არც ის რომ მათ მხოლოდ დასალევად შეხვდი. ორივეს გესმით რომ თქვენი ურთიერთობა მხოლოდ დღევანდელი საღამოთი შემოიფარგლება, განმეორებით შეხვედრას არც ერთი ელით და თუ ისე მოხდა რომ რამდენიმე დღეში ისევ შეხვდით ერთმანეთს, არც ერთს გექნებათ პრეტენზია იმაზე თუ რას აკეთებდა აქამდე მეორე და ამდენ ხანს რატომ არ დარეკა.

La Vie En Rose


ვსვამ საუკუნის წინანდელ, უკვე დაძმარებულ, ფერშეცვლილ ღვინოს და ველოდები როდის დამიწყნარდება პულსი, რომ შემდეგ სხვა მიზეზით ამიჩქარდეს.

ალკოჰოლი (თუნდაც ძმრად ქცეული ღვინო) ორმაგ ეფექტს ატარებს, ჯერ დალევის მიზეზის გამო არსებულ სიმპტომატიკას კურნავს, შემდეგ იგივე სიმპტომებს აბრუნებს და მიზეზს ცვლის.

ედიტ პიაფის შავ-თეთრი მუსიკა უხდება სიტუაციას, თან როცა La Vie En Rose-ს მღერის.

პარიზი მომენატრა.

Looking for Alaska


წიგნებზე არასოდეს ვწერ, თუმცა ვინაიდან ამ ჩვეულების დარღვევას ვაპირებ, ალბათ მართებული იქნებოდა მეთქვა „წიგნებზე თითქმის არასოდეს ვწერ“ მეთქი.

„ალასკა“ არც გეგმაში ყოფილა და არც იმ გრძელ სიაში, რომელიც კვირიდან კვირამდე იზრდება და ძალიან იშვიათად კლებულობს.

კვირა დღის მომაბეზრებელ ერთფეროვნებაში და „tumblr”–ს უაზრო ქექვაში აღმოჩენილ წიგნზე უნდა დავწერო, ოღონდ ისე კი არა როგორც ამას ზოგადად აკეთებენ ხოლმე (ვინაიდან ე.წ. „რევიუების“ წერის არც გამოციდლება გამაჩნია და იმაშიც დარწმუნებული ვარ, რომ ამას სხვები ჩემზე გაცილებით უკეთესად გააკეთებენ), არამედ ისე როგორც მე მჩვევია, მე ანუ ადამიანს, რომელიც ნებისმიერ თემაზე საუბრისას, ყოველთვის საკუთარ თავზე საუბრობს.

პარასკევი საღამოს ნაადრევი დასრულებისას, იმედგაცრუება კი ვიგრძენი, მაგრამ მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რომ შუაზე გამწყდარი დიალოგის დასასრულს, ყველაზე საინტერესო რამეს მეტყოდა, იმას რაც მაიძულებდა ერთდროულად შვებაც მეგრძნო (ეს რომ ადრე მცოდნოდა ისე მოვიქცეოდი როგორც არ უნდა მოვქცეულიყავი) და გულიც დამწყვეტოდა, იმის გამო, რომ საკუთარი თავისთვის ეს შანსი არასოდეს მიმიცია. პარასკევს რომ დიალოგი დამესრულებინა და კვირას „ალასკას ძიებაში“ წამეკითხა, დღეს აუცილებლად ვიქნებოდი სხვაგან, როგორც ის გამოგონილი პერსონაჟი, რომელიც საკუთარი უპასუხისმგებლობით მაოცებს, რომელიც ძალიან მგავს და ამავდროულად არაფერი აქვს ჩემთან საერთო.

კარგია, როდესაც წიგნის კითხვას ისე იწყებ, რომ მასზე არაფერი გსმენია, არავის არაფერი უთქვამს და არც არავის რეკომენდაცია მოგისმენია, სხვანაირი გაურკვევლობის განცდა გეუფლება და იცი რომ ვერასოდეს შეიქმნი მოლოდინს მოვლენათა შესაძლო განვითარების შესახებ, მეტიც, სანამ ალასკას კარებზე დააკაკუნებდე, ის მხოლოდ ამერიკის შტატი გეგონება, რომლისკენაც წიგნის მთავარმა გმირმა უნდა აიღოს გეზი (გიკვირს კიდეც, რატომ აგვიანებს ავტორი სიუჟეტის ამ „ცალსახა“ განვითარებას, ყველაფერი ხომ ისედაც ცხადია).

გაუბედავობა ყოველთვის ჩემი სისუსტე იყო, ალბათ ამიტომაც ვებღაუჭებოდი ზედმეტად გამბედავი და პირდაპირი პერსონაჟის მსგავსებებს ჩემთან. დიდ ხანს ლოდინი არ მომიწია, ჩემთვის უკვე კარგად ნაცნობი კითხვა რომ დაუსვეს “Why do you smoke so damn fast?” ისეთი პასუხი გასცა მე რომ ვერასოდეს მოვიფიქრებდი “Y’all smoke to enjoy it. I smoke to die.” აწი მეცოდინება რა პასუხი უნდა გავცე ყველა იმ ადამიანს, რომელიც ნახევრად წუწუნითა და ნახევრად ინტერესით მეკითხება რატომ ვეწევი სიგარეტს ყველაზე სწრაფად.

ყველაფერი უკუღმა ათვლით იწყება, მოვლენამდე რომელსაც ვერასოდეს გამოიცნობ, ან მე ვერასოდეს გამოვიცნობდი, რადგან წიგნზე არც არაფერი ვიცოდი და არც მისი კითხვისას გაჩენილი სიმსუბუქის განცდა მიბიძგებდა წინასწარ გამეთვალა ავტორის ჩანაფიქრი, ყველაზე უარესი რაც წარმოვიდგინე ის იყო, რომ ზედმეტად მორცხვ და პასუხისმგებლობის გრძნობით აღსავსე მთავარ გმირს სკოლიდან გარიცხავდნენ.

პატარა ბავშვივით ვარ, ისევ მჯერა რომ პერსონაჟებს ჩემი შეცვლა შეუძლიათ. ჰო, კიდევ იმისიც მჯერა რომ შემთხვევით არაფერი ხდება და რომ მიუხედავად ჩემი „წასაკითხი წიგნების“ თვალუწვდენელი ნუსხისა, მაინც და მაინც იმ წიგნის წაკითხვა გადავწყვიტე, რომელიც რამდენიმე საათითაც კი არ მიმატებია ამ ნუსხას.

კიდევ უფრო ბავშვურმა იდეებმაც გამიელვა, ვიფიქრე შვილი თუ მეყოლება აუცილებლად ალასკას დავარქმევ მეთქი, სასაცილოა ხომ?! კიდევ უფრო სასაცილო იცი რა არის? როცა დედაშენს ინდიანა ქვია და თან ზუსტად იგივე მიზეზით. ალბათ გენეტიკურია.

წიგნი იმაზე თუ როგორ უნდა იყო „მისაღებად პირდაპირი“, როგორ უნდა დააგემოვნო ღვინო და მოწიო სიგარეტი, როგორ უნდა მოაწყო ბუნტი და როგორ უნდა ისწავლო რელიგია. იმაზე რომ ყველას განსხვავებული ინტერესი აქვს და ვიღაც თუ ცნობილი ადამიანების სიკვდილის წინა სიტყვებს აგროვებს, ვიღაც ქვეყნების დედაქალაქების დაზეპირებითაა დაკავებული, თუმცა არასოდეს უნდა კითხო ამ ადამიანებს, რატომ გააჩნიათ ეს ერთი შეხედვით უცნაური გატაცება, ყველაფერი ახსნადი არაა და უმეტესად მთელი იდეაც ის არის, რომ ამ კითხვაზე პასუხი მხოლოდ ერთია „არ ვიცი“.

ჰო, კინაღამ დამავიწყდა, თურმე არსებობს ძილის ისეთი სახეობა როგორიცაა That deep, can-still-taste-her-in-my-mouth sleep.

tumblr_ly7t9rZKU81qbg1lho1_500

დამსვენებელივით


დღეს ტურისტულ ჯგუფს ელოდებიან, წინასწარ მაფრთხილებენ რომ ჩემ სმიყუდროვეს რამდენიმე საათით მოეღება ბოლო, თვალს უკვე ნაცნობი ქალბატონისკენ ვაპარებ და მისგან მხარდაჭერას ველი, მინდა ვაგრძნობინო რომ მისი იმაზე უკეთ მესმის ვიდრე წარმოუდგენია, იმის თქმაც მინდა რომ ღამით ორივეს მშვიდად დაგვეძინება და მიუხედავად ჩვენი მარტოობისა დაცულობის შეგრძნების ილუზია მაინც გვექნება.

გახარებული ჩანს, ე.წ. „ტურისტული ჯგუფის“ დაცვის ბიჭებთან ერთად უყურებს ტელევიზორის და უარით მისტუმრებს როდესაც სავახშმოდ ჩემ მაგიდასთან ვპატიჟებ.

„ტურისტული ჯგუფი“ კი დელეგაციად იქცა, არ ვიცი აქაურ ლექსიკონებში ან ტურისტულ ჯგუფს ანაც დელეგაციას როგორ განმარტავენ, თუმცა თუ დაცვის რაოდენობას არ ჩავთვლით თამამად შეგვიძლია ვთქვათ რომ საუბარი ერთ კონკრეტულ ადამიანზეა, რომელმაც „მისტერ იქსად“ დარჩენა არჩია. ალბათ ამიტომ ჩამოუჯდა ჩემი ხანშიშესული ვარიანტი დაცვის ბიჭებს ტელევიზორთან, ცნობისმოყვარეობა ალბათ მასაც ისევე ახრჩობს როგორც მე, თუმცა დიალოგის სურვილს პოლიციის ფორმაში გამოწყობილ მამაკაცებს აშკარად ვერ ვამჩნევ და ვიცი რომ მისი მცდელობა წინასწარაა განწირული კრახისთვის.

იაფფასიან ღვინოს შევეჩვიე, ყლუპებად ვსვამ, ჩაყლაპვამდე ვაგემოვნებ და შემდეგ მადიანად ვილოკავ ტუჩს მასზე შერჩენილი სიმჟავით დასატკბობად. უცხო ადამიანი იტყოდა რომ მეც ამ ღვინოსავით მჟავე და იაფფასიანი ვარ, მე კი მგონია რომ აქ ყოფნით მიღებული სიტკბოს გასანეიტრალებლად ვეძალები უჩვეულოდ მჟავე ღვინოს და არათუ იაფფასიანი არ ვარ, არამედ საერთოდ არ ვიყიდები.

უკვე მომეძალა აქ ყოფნისთვის გამოყოფილი საათების გაწელვის სურვილი, ცრემლის გუბესავით მეჩხირება ყელში ბურთი იმის წარმოდგენისას რომ სულ ცოტაც და უკუღმა ათვლას დავიწყებ, შემდეგ კი დადგება მომენტი როდესაც ვიტყვი „სამი, ორი, ერთი… გავედით.“

„ბატონი იქსი“ ტყეში სასეირნოდაც კი ორი მანქანით მიდის, ერთში თავად ზის და ამაყად იჭყიტება დაბურული მინებიდან, მეორეში კი მისი 6 კაცისგან შემდგარი დაცვაა განლაგებული, მძღოლი ავტომობილის მართვისას ისე ჭუტავს თვალებს იფიქრებ ნამდვილად განძი გადააქვს და ეშინია მოულოდნელად ხიფათს არ გადაეყაროსო. ჩვენ კი ვერაფრით გავიგეთ ვინაა უკვე განძად ქცეული იაფფასიანი კოდური სახელის მქონე „ბატონი იქსი“.

ან კი ვის რაში აინტერესებს მისი ვინაობა, მიმიფურთხებია რომ ეს ზედმეტად ცხიმიანი შემწვარი კარტოფილიც მხოლოდ იმიტომ შეიტანეს მენიუში რომ ამ საიდუმლოებით მოცულმა პიროვნებამ დასდოთ პატივი და ესტუმრათ. ისეთი სიხარულით მოვითხოვე ორი პორცია მომიტანეთ მეთქი მაშინვე უნდა მივმხვდარიყავი რომ უეჭველად მომწამლავდა და საბოლოოდ ღვინის სმაზეც კი მათქმევინებდა უარს,

არადა ვინმემ რომ იცოდეს რის ფასად დამიჯდა ეს შვიდ ლარიანი ღვინო. დასახლებული პუნქტიდან 7 კილომეტრში ვიმყოფები, დაღამებისას ლამის სირბილით ჩავიარე მთელი ტყე იმისთვის რომ მაღაზიამდე მიმეღწია და კიდევ ერთხელ მეგრძნო უკვე ვნებიანად შეყვარებული სიმჟავე ჩემ გამომშრალ ტუჩებზე. მოხუც ტაქსის მძღოლსაც ვაიძულე ღამით ჩაქჩაქით ამოევლო უღრანი ტყე და მთელი გზა საკუთარი თავი ელანძღა იმის გამო რომ ბენზინი კი წამოიღო (დიდი წინდახედული ვინმე იყო), მაგრამ ძაბრის ჩაგდება ამოუვარდა თავიდან. ლამის მთელი გზა ლოცვაში გავატარე სანამ ნაცნობ შენობას მოვკარი თვალი, მანქანიდან ჩამოსვლის შემდეგ კი იმის მაგივრად რომ შვებით ამომესუნთქა და კედლების კოცნა დამეწყო იმაზე დავიწყე ნერვიულობა დაბლა როგორღა ჩავა მეთქი. არადა ახველებდა, აქ კი ხველა განაჩენია.

სანამ ღვინის საყიდლად ვიკაწრავდი ფეხებს ქალბატონმაც დატოვა სასტუმრო და „ტურისტულ ჯგუფად“ (ასევე დელეგაციად ცნობილმა) „ბატონმა იქსმაც“. სასტუმროს მმართველმა კი რომელიც სამუშაო დროის უმეტეს ნაწილს ტყეში ატარებს სასტუმროს ცენტრალური შესასვლელის გასაღების დატოვება შემოგვთავაზა და ჩემი მეგობრისგან ცივი უარის მიღების შემდეგ მშვიდობიანი ღამე გვისურვა ცარიელ სასტუმროში.

მმართველს, უფრო სწორად კი მენეჯერს (როგორც მას აქ მოიხსენიებენ) კაბინეტში ძველებური სეიფი უდგას, ისეთი როგორიც ბებიაჩემს ედგა სამსახურში, თუმცა ბებიაჩემისგან განსხვავებით ის შიგნით არც კანფეტებსა და ტკბილეულს ინახავს და არც ჩემ ნახატებს.

ღამდება, ღვინო მაქვს, სასტუმრო კი მისი ყველა კუთხე-კუნჭულით ჩემ განკარგულებაშია.

სიმღერის ტექსტის კონტექსტიდან ამოგლეჯილი ფრაზა კი ისევ მიძვრება გაზარმაცებულ ტვინში და ღიღინებს „This night has opened my eyes, and I will never sleep again.”

tumblr_l8g6wedPW81qaq41go1_500