მეძინება ჰანს


დასვენების დღეებში მოწეულ სიგარეტს სხვანაირი გემო აქვს და სხვანაირად აბრუებს.

ახლა ზუსტად ისე მეძინება როგორც ჰანს კასტორფს ეძინებოდა მაშინ როცა მსოფლიოში “მეძინება”-ს ყველაზე მაგარი აღწერა შეიქმნა. მე რომ მკითხო უძილობის წამლადაც შეიძლება ამ აღწერის გამოყენება, შეუძლებელია კითხვის დროს ძილი არ მოგერიოს. აი, იმ მომენტში ქუთუთოები ტყვიასავით რომ უმძიმდება..

ძილთან პრობლემები არ მაქვს, უფრო სწორად უძილობასთან. ახლა პრობლემა სიგარეტის უგემურობასთან უფრო მაქვს.

ფონად ჩართული მუსიკა გამოსაფხიზლებლად არ გამოდგება, მაგრამ რა ვქნათ რომ დილიდან “The Virgin Suicides” ამეკვიატა?! არაფერიც არ უნდა ვქნათ, უნდა ვიჯდეთ და ვუყუროთ როგორ ზანტად გადაადგილდებიან თითები კლავიატურაზე, როგორ იდღაბნება გამოსახულება ეკრანისკენ თვალის გაპარებისას და როგორ გვაწუხებს ნახევრად მოწეული სიგარეტის სუნი, იმ სიგარეტის საბოლოოდ რომ მოგვწყვიტა კისერი და ჰანს კასტორფის გზას გაგვიყენა.

მგონი გადავიღალე.

ასე მგონია ახლა ჩემ გარდა ყველას სძინავს და უკანასკნელი ადამიანი ვარ ვინც ბოლომდე იბრძვის რომ არ დაეძინოს. აი ფილმებში რომაა “Wake up, don’t fall asleep!” და მერე ზლუქუნი.

მეძინება ჰანს!

Anytime, anyway
You’re my Playground Love

Advertisements

მარკოს რაქი


მიწექი, შემოალაგე ფეხები მაგიდაზე და მოუკიდე სიგარეტს.

რაქის ვერ ვსვამ.

მარკოს რაქი სხვა საქმეა.

ერთ საღამოს მაინც ხომ შეიძლება ზუსტად ერთნაირი მუსიკალური გაფორმება გვქონდეს.

კადრი ორად გაიყოს, ისე როგორ ფილმებშია.

სტამბულში უსაქმურად ყიალისას, გარეკანის სიჭრელის გამო ნაყიდი ალბომიდან აწ უკვე ჩემი საყვარელი სიმღერა უნდა გაგიზიარო.

Aaaahhhh Söyleyin Marco’ya çalsın bu gece.

სიგარეტი მუსიკოსისთვის


თავი აწმყოში ვერავინ დაიმკვიდრა, ყველა ან წარსული იყო და ან მომავალი, არც ერთ ჩემ რეალურ, თუმცა წარმოსახვითი თვისებებით დაჯილდოვებულ პერსონაჟს არ ქონია თავისი ადგილი ცხოვრების მიმდინარე მომენტში, ის ყოველთვის ან წარსული იყო და ან მომავალი, ან ორივე ერთად.

სანამ ნელის სახელობის სიგარეტი ჯერ კიდევ მეგდო მაგიდის უჯრაში, ნელი მომავალში ცხოვრობდა, მომავალში რომელიც არასოდეს გახდებოდა აწმყო და იცი რატომ? იმიტომ რომ ცხოვრება სავსეა პატარ-პატარა მოულოდნელობებით, იმას ხომ თქმაც არ უნდა რომ წინასწარ ზუსტად არავინ იცის რა მოხდება, ჰოდა, არც მე ვიცოდი და რა თქმა უნდა არც ნელიმ.

ყველაფერი კი ისე მოხდა როგორც არ ვგეგმავდი, მაგრამ როგორც ვიციდი რომ მოხდებოდა. ანუ ვიცოდი რომ ერთ დღეს აუცილებლად ავიღებდი მისი სახელობის სიგარეტს და ოფიციალური დასასრულის ნიშნად გავაბოლებდი.

მერე რა რომ ჯერ კიდევ მაქვს მისი სახელობის კულონი, რომელიც ერთ-ერთი მოგზაურობისას შევიძინე. მას თავისი ადგილი ექნება, ოღონდ მომავალში კი არა, წარსულში, იქ სადაც მისნაირი ბევრია, თუმცა ეს არანაირად არ ნიშნავს რომ ისინი ერთმანეთში არეულ მასას წარმოადგენენ, პირიქით ერთმანეთთან არაფერი აქვთ საერთო, არც მათი სტატუსი კნინდება მტვრიან თაროებზე დებით, ისინი უბრალოდ ასრულებენ იქ სადაც ლოგიკურად უნდა დაესრულებინათ, ჰოდა, ამაში არც სევდიანია რამე და არც დამაკნინებელი. პირიქით გისურვებთ ისე შეგინახოთ ვინმემ, როგორც მე ვინახავ ჩემ ყველა სამუზეუმე ექსპონანტს. ვინახავ და ვკითხულობ კიდეც, ვიხსენებ და მათი სახელობის ნივთებს არასოდეს ვუძახებ სანაგვეზე.

აღმოჩენა გავაკეთე – ერთი სათადარიგო სახელობითი სიგარეტი ყოველთვის უნდა გეგდოს უჯრაში, თუ ასეთი არ გაქვს ე.ი. ან შენი პერსონაჟი ჯერ კიდევ მომავალში ცხოვრობს და იქიდან ვერაფრით აძევებ და ან ისეთი ცარიელი ხარ, ასეთ სიცარიელეს რომ არავის ვუსურვებ.

ახლა ახალი სიგარეტის დრო დადგა, ნელ-ნელა ტრადიციასავით იქცა ადამიანების დავიწყებისთვის მათი სახელის სიგარეტზე მიჯღაბვნა და მათი ჰაერში კვამლის ნაწილაკებად განიავება. მომწონს და ვეწევი.

თუმცა ჯერ მოწევა ადრეა, სულ ახლახანს ვახოხიალე საფერფლეზე ნელი, ახალი პერსონაჟის სახელის მიწერას კი ჯერ ვერ ვბედავ.

არადა რა სასაცილოდ ჟღერს ახალი, ახლის გარდა ყველაფერია. ერთი ეგაა მისი სახელი არასოდეს დამიტანია სიგარეტზე, მეტიც, მისი მუზეუმში წაცუნცულების სურვილი პირველად რომ გამიჩნდა არც მუზეუმი მქონდა, არც საგულდაგულოდ გამოყოფილი ფართი არქივისთვის და სიგარეტსაც კი არ ვეწეოდი.

ადამიანების „მიწიდან ამოთხრა“ (ასე ვეძახი ამ პროცესს) რომ ჩემი საყვარელი საქმიანობაა ეს ადრეც მითქვამს, თუმცა სულ უფრო და უფრო მეტად ვერთობი პროცესით, რომელიც იწყება ადამიანების თავებზე გაჩენილი ფერმკრთალი კითხვის ნიშნებით და ბოლოვდება აურაცხელი რაოდენობის ინფორმაციით. ადრე მეგონა პროცესის ბოლოს, კითხვის ნიშნის გაქრობისთანავე ეკარგებოდა ხიბლი ამ პერსონაჟს, არადა ვცდებოდი, სულაც არა.

ჰოდა, იმ დღეს უკვე ვგრძნობდი რომ ნელის დრო ამოწურული იყო და უაზროდ ვწელავდი დღეებს მის არქივში ჩასაცუნცულებლად, ვხვდებოდი მაგრამ ხომ ვთქვი ისე არ უნდა იცხოვრო ერთი ექსპონანტის სახელობის სიგარეტი არ გეგდოს უჯრაში მეთქი, ჰოდა, ზუსტად ამიტომ ვწელავდი დროს.

აი, ახალი პერსონაჟის შერჩევა კი ჭეშმარიტად რთული საქმეა, იმდენი ობიექტური გარემოება და სუბიექტური დამოკიდებულებაა საჭირო, იშვიათად, რამდენიმე წელში ერთხელ თუ გაგიმართლებს. არადა ნელი სულს ღაფავდა, და ისეთი პირი უჩანდა რომ მეც მიმათრევდა არქივისკენ. წარმოიდგინე, რომ სხვა არაფერი დაგრჩა საკუთარი თავის დაარქივების გარდა, დიდი ვერაფერი წარმოსადგენია ხომ?!

იმ დღეს ტვინი სულ სხვა რამით მქონდა დაკავებული და ის ჩემი „ყმაწვილქალობის“ დროინდელი, თავზე დიდი კითხვის ნიშნიანი პერსონაჟი არც კი მახსოვდა, ან რას მემახსოვრებოდა, მაშინ ყველაფერი სხვანაირად იყო, 13 წელი პატარა დრო ხომ არ არის (გასული წლების ზუსტ რაოდენობაში დარწმუნებული არ ვარ, მაგრამ ვვარაუდობ რომ დაახლოებით ეს დრო უნდა იყოს გასული).

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ნელის ამბავი საბოლოოდ „მუსიკოსმა“ გადაწყვიტა, მოვწიე, ჩავაფერფლე, არქივში მისთვის დიდი ხნის წინ შერჩეულ ადგილზეც მოვათავსე და „მიწიდან ამოთხრის“ პროცესს შევუდექი. ვთხრი მუსიკოსს, ჰო, მუსიკოსს, ისე რომ მეტი არაფერი ვიცი.

ამოვთხარე? რა თქმა უნდა!

ახლა მთავარია მისი სახელობის სიგარეტმა დიდ ხანს გაძლოს უჯრაში.

და თუ თვითონ ჩამაქრო? რა პრობლემაა, ცინცხალ კოლოფს ვუყიდი.

singer2.tif

Hare Krishna!


-Hare Krishna! კიდევ ერთ ღერს მოვწევ.

-Hare Rama! ერთიც და მორჩა.

-My sweet Lord! ახლა ნამდვილად ჩავაქრობ.

დერეფანში ხალხის ნაკადის საპირისპირო მხარეს ვდგები, მუსიკას მაგრად ვიმაგრებ ყურებში, 30–მდე ვითვლი და პირში ჩაგუბებულ კვამლს ვუშვებ წამლის სუნით გაჟღენთილ ჰაერში. კრემისფერ, კუთხეებში ჭუჭყშეპარულ იატაკს ვუყურებ  და ამ ფონზე ჩემი წითელი ფეხსაცმელი სასაცილოდ მეჩვენება.

1 სართულით ქვემოთ.

ისევ დერეფანი, მუსიკა და კვამლისგან დამწვარი, წითლად შეღებილ ტუჩებში გამოკეტილი ენა.

-Hare Krishna! ჯობდა კიდევ ერთი ღერი მომეწია.

-Hare Rama! ერთით მეტი, ერთით ნაკლები.

-My sweet Lord! ვაგვიანებ.

თუ ნახევრად დაგლეჯილ ფურცელზე გაკეთებულ ნაჯღაბნს დავუჯერებთ, კიდევ 1 სართულით ქვემოთ, „რადიოლოგიის განყოფილებაში მოსული პაციენტები ჩადით მიწის ქვეშ.“

-Hare Krishna! მგონი მანდ ყველა ჩავალთ.

-Hare Rama! ახლა თუ გამეცინა, მერე ვეღარაფერი გამაჩერებს.

-My sweet Lord! მგონი აქ უნდა შევიდე.

ისევ დამავიწყდა! უნდა გავიხადო თუ არ უნდა გავიხადო?! მომკალი და არ მახსოვს. არადა ახლა საკუთარი სისულელეების თავი არ მაქვს, ისიც მეყოფა ვიღაც ჭკვიანმა მიწის ქვეშ რომ გამისტუმრა მხოლოდ იმიტომ რომ რენტგენი მაქვს დანიშნული.

ვიკითხავ. ვის არ მოსვლია?! ყოველ დღე კი არ დავდივარ აქ, გადაუდებელი აუცილებლობა რომ არ ყოფილიყო კიდევ რამდენ წელს არ მოვიდოდი კაცმა არ იცის.

–სიგარეტს ეწევი? – აჰა, ეგრევე შენობითი ფორმით და ეგრევე ასეთი „ჩამჭრელი“ კითხვა. ხომ ღირსია ვუთხრა არა მეთქი.

–დიახ.

–ნწუ… – თავის უაზრო ქნევა.

-Hare Krishna! თქვენ ღვიძლი უნდა ნახოთ.

-Hare Rama! მოკეტე და ილოცე.

-My sweet Lord! მგონი მართლა რაღაც დაინახა.

–მოდი კვამლი განახო. – აჰა, ისევ შენობითი ფორმა. მოიცა, რა დროს შენობითი ფორმაა, მგონი გაგიჟდა, შენი ჭირიმე, ეს თუ მანდ ახლა კვამლს ხედავს, ან ჩემი საქმე ვერაა კარგად და ან მაგისი.

ნუ თავხედობ! მიდი და შეხედე.

სასწრაფოდ მოსაფიქრებელია შეცხადების შესაფერისი ფორმა.

–უი!..

ახლა საპასუხოდ მიქიცინებს თავს და უკმაყოფილო სახით მიყურებს. მგონი უნდა შემრცხვეს!

-Hare Krishna! ცუდად ვიქცევი.

-Hare Rama! ბევრს ვეწევი.

-My sweet Lord! კიდევ უფრო მეტს ვსვამ.

–რა დღეში გაქვს ფილტვები!

ეგ ყველაფერი კარგი მაგრამ, ამ „რა დღეში“–ში კონკრეტულ დიაგნოზს გულისხმობთ თუ უბრალოდ ვიზუალით ვერ მოიხიბლეთ?!

რახან აღარაფერს ამბობს, ე.ი. ვიზუალმა დიდი ვერაფერი სასიამოვნო ეფექტი მოახდინა.

როგორც იქნა დასრულდა.

ახლა აკურატულად დახატული ისარი მანიშნებს რომ გასასვლელი ზემოთაა.

ამას ქვია მკვდრეთით აღდგომა.

დერეფანს იმავე მიმართულებით მივუყვები რა მიმართულებითაც სხვები, აღარც ჩემი წითელი ფეხსაცმელი მგონია უადგილო და ენაც დიდად აღარ მეწვის.

ისევ მუსიკა. ახლა ვედრების ნაცვლად, ფიქრებს მადლობის ტონში ვაყოლებ.

-Hare Krishna! მგონი ამჯერად გადავრჩი.

-Hare Rama! მწეველი არასოდეს უნდა გაუშვა გულმკერდის რენტგენზე.

-My sweet Lord! ერთ ღერსაც მოვწევ და წავალ.

ბინძურ საფერფლესთან ვდგები და ვუკიდებ, ასე გემრიელად არასოდეს მომიწევია.

ფიქრები უკვე სხვა მიმართულებით გამირბიან.

–იქნებ ამ წელს მაინც შეიცვალოს რამე. Hare Krishna!

–იქნებ ამ წელს მაინც ვიყო ბედნიერი. Hare Rama!

– My sweet Lord! My sweet, sweet Lord!

images

Looking for Alaska


წიგნებზე არასოდეს ვწერ, თუმცა ვინაიდან ამ ჩვეულების დარღვევას ვაპირებ, ალბათ მართებული იქნებოდა მეთქვა „წიგნებზე თითქმის არასოდეს ვწერ“ მეთქი.

„ალასკა“ არც გეგმაში ყოფილა და არც იმ გრძელ სიაში, რომელიც კვირიდან კვირამდე იზრდება და ძალიან იშვიათად კლებულობს.

კვირა დღის მომაბეზრებელ ერთფეროვნებაში და „tumblr”–ს უაზრო ქექვაში აღმოჩენილ წიგნზე უნდა დავწერო, ოღონდ ისე კი არა როგორც ამას ზოგადად აკეთებენ ხოლმე (ვინაიდან ე.წ. „რევიუების“ წერის არც გამოციდლება გამაჩნია და იმაშიც დარწმუნებული ვარ, რომ ამას სხვები ჩემზე გაცილებით უკეთესად გააკეთებენ), არამედ ისე როგორც მე მჩვევია, მე ანუ ადამიანს, რომელიც ნებისმიერ თემაზე საუბრისას, ყოველთვის საკუთარ თავზე საუბრობს.

პარასკევი საღამოს ნაადრევი დასრულებისას, იმედგაცრუება კი ვიგრძენი, მაგრამ მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რომ შუაზე გამწყდარი დიალოგის დასასრულს, ყველაზე საინტერესო რამეს მეტყოდა, იმას რაც მაიძულებდა ერთდროულად შვებაც მეგრძნო (ეს რომ ადრე მცოდნოდა ისე მოვიქცეოდი როგორც არ უნდა მოვქცეულიყავი) და გულიც დამწყვეტოდა, იმის გამო, რომ საკუთარი თავისთვის ეს შანსი არასოდეს მიმიცია. პარასკევს რომ დიალოგი დამესრულებინა და კვირას „ალასკას ძიებაში“ წამეკითხა, დღეს აუცილებლად ვიქნებოდი სხვაგან, როგორც ის გამოგონილი პერსონაჟი, რომელიც საკუთარი უპასუხისმგებლობით მაოცებს, რომელიც ძალიან მგავს და ამავდროულად არაფერი აქვს ჩემთან საერთო.

კარგია, როდესაც წიგნის კითხვას ისე იწყებ, რომ მასზე არაფერი გსმენია, არავის არაფერი უთქვამს და არც არავის რეკომენდაცია მოგისმენია, სხვანაირი გაურკვევლობის განცდა გეუფლება და იცი რომ ვერასოდეს შეიქმნი მოლოდინს მოვლენათა შესაძლო განვითარების შესახებ, მეტიც, სანამ ალასკას კარებზე დააკაკუნებდე, ის მხოლოდ ამერიკის შტატი გეგონება, რომლისკენაც წიგნის მთავარმა გმირმა უნდა აიღოს გეზი (გიკვირს კიდეც, რატომ აგვიანებს ავტორი სიუჟეტის ამ „ცალსახა“ განვითარებას, ყველაფერი ხომ ისედაც ცხადია).

გაუბედავობა ყოველთვის ჩემი სისუსტე იყო, ალბათ ამიტომაც ვებღაუჭებოდი ზედმეტად გამბედავი და პირდაპირი პერსონაჟის მსგავსებებს ჩემთან. დიდ ხანს ლოდინი არ მომიწია, ჩემთვის უკვე კარგად ნაცნობი კითხვა რომ დაუსვეს “Why do you smoke so damn fast?” ისეთი პასუხი გასცა მე რომ ვერასოდეს მოვიფიქრებდი “Y’all smoke to enjoy it. I smoke to die.” აწი მეცოდინება რა პასუხი უნდა გავცე ყველა იმ ადამიანს, რომელიც ნახევრად წუწუნითა და ნახევრად ინტერესით მეკითხება რატომ ვეწევი სიგარეტს ყველაზე სწრაფად.

ყველაფერი უკუღმა ათვლით იწყება, მოვლენამდე რომელსაც ვერასოდეს გამოიცნობ, ან მე ვერასოდეს გამოვიცნობდი, რადგან წიგნზე არც არაფერი ვიცოდი და არც მისი კითხვისას გაჩენილი სიმსუბუქის განცდა მიბიძგებდა წინასწარ გამეთვალა ავტორის ჩანაფიქრი, ყველაზე უარესი რაც წარმოვიდგინე ის იყო, რომ ზედმეტად მორცხვ და პასუხისმგებლობის გრძნობით აღსავსე მთავარ გმირს სკოლიდან გარიცხავდნენ.

პატარა ბავშვივით ვარ, ისევ მჯერა რომ პერსონაჟებს ჩემი შეცვლა შეუძლიათ. ჰო, კიდევ იმისიც მჯერა რომ შემთხვევით არაფერი ხდება და რომ მიუხედავად ჩემი „წასაკითხი წიგნების“ თვალუწვდენელი ნუსხისა, მაინც და მაინც იმ წიგნის წაკითხვა გადავწყვიტე, რომელიც რამდენიმე საათითაც კი არ მიმატებია ამ ნუსხას.

კიდევ უფრო ბავშვურმა იდეებმაც გამიელვა, ვიფიქრე შვილი თუ მეყოლება აუცილებლად ალასკას დავარქმევ მეთქი, სასაცილოა ხომ?! კიდევ უფრო სასაცილო იცი რა არის? როცა დედაშენს ინდიანა ქვია და თან ზუსტად იგივე მიზეზით. ალბათ გენეტიკურია.

წიგნი იმაზე თუ როგორ უნდა იყო „მისაღებად პირდაპირი“, როგორ უნდა დააგემოვნო ღვინო და მოწიო სიგარეტი, როგორ უნდა მოაწყო ბუნტი და როგორ უნდა ისწავლო რელიგია. იმაზე რომ ყველას განსხვავებული ინტერესი აქვს და ვიღაც თუ ცნობილი ადამიანების სიკვდილის წინა სიტყვებს აგროვებს, ვიღაც ქვეყნების დედაქალაქების დაზეპირებითაა დაკავებული, თუმცა არასოდეს უნდა კითხო ამ ადამიანებს, რატომ გააჩნიათ ეს ერთი შეხედვით უცნაური გატაცება, ყველაფერი ახსნადი არაა და უმეტესად მთელი იდეაც ის არის, რომ ამ კითხვაზე პასუხი მხოლოდ ერთია „არ ვიცი“.

ჰო, კინაღამ დამავიწყდა, თურმე არსებობს ძილის ისეთი სახეობა როგორიცაა That deep, can-still-taste-her-in-my-mouth sleep.

tumblr_ly7t9rZKU81qbg1lho1_500

მწეველები


დღეს დაახლოებით 63–ჯერ გამოვუშვი კვამლი და ორჯერ არ ვთქვი გამარჯობა. სამჯერ შემეძლო გამეღიმა და სამჯერვე ხელი ავიფარე სახეზე.

63–ჯერ გამოშვებულ კვამლში გაგანიავე, ამიტომაც მეწვოდა ენა სიგარეტის ყოველი მოქაჩვისას.

სიგარეტის კოლოფს აუცილებლად უნდა ეწეროს „მწეველები კვდებიან ადრე, ურთიერთობები მწეველებზე ადრე“.

ასეთი კოლოფი რომ მქონდეს აუცილებლად გამოგიგზავნიდი და თითოეულ ღერს მივაწერდი „გამანიავე“.

tumblr_le3d0rmHC11qzi8hgo1_500

ვითამაშოთ


მონეტას ყოველთვის რამდენჯერმე ვაგდებ, მაშინაც კი როცა პირველივე ცდაზე ვიღებ სასურველ შედეგს. პროცესი უფრო მხიბლავს ვიდრე შედეგი, ჭეშმარიტად მნიშვნელოვან საკითხებს არასოდეს ვდებ სასწორზე, მგონია რომ ერთხელ თუ მაინც ითამაშებ საკუთარი ცხოვრებით, ეს ავტომატურად ჩაითვლება ფსონად, შემდეგ კი ყველაფერი ფორტუნაზეა დამოკიდებული. კაზინოდან გამარჯვებული ვერასოდეს გამოხვალ, მთავარია მოგება შეგეძლოს და არასოდეს სთხოვო კრუპიეს კიდევ ერთხელ გაათამაშოს კარტი, იმაში დასარწმუნებლად ნამდვილად მოიგე თუ არა.

ფულზე იმიტომ ვთამაშობ, თამაშის საშუალება რომ მქონდეს, სინამდვილეში კი ყოველი ფსონის უკან ფულზე გაცილებით მეტი დგას.

მკითხავებთან სიარულის ნაცვლად კაზინოში დავდივარ, ფორტუნასთან სასაუბროდ შუამავლები არ მჭირდება.

გუშინ მოგებული ფული, დღეს, თითოეული ფსონის უკან ჩაფიქრებულ სურვილთან ერთად გავანიავე. ჯიბეგაფხეკილი და სურვილებგამოლეული დავბრუნდი სახლში.

სათამაშოდ ფულს კიდევ ვიშოვნი, მთავარია ახალი სურვილების მოფიქრება შევძლო.

***

ყოველი ფსონის ჩამოსვლისას თავი ღმერთი მგონია, ჯიბეში ჩაკუჭული თითოეული ლარი ვიღაცის სულად ვაქციე და დაუნანებლად ვანიავებ.

წერილების წერა უნდა დავიწყო, მოკლე შეტყობინებები ვაგზავნო აღმა–დაღმა „დღეს კარტში წაგაგე“ ან პირიქით.

აი წარმოიდგინე, დღეს შენი სული ფულზე გადავახურდავე, სათამაშო მაგიდას მივუჯექი და შენი დანაწევრებული ცხოვრებით რამდენიმე ხელი ვითამაშე, შენ სამომავლო გეგმებს ხაზი გადავუსვი და ფულთან ერთად, შენთან დაკავშირებული ყველა სურვილი ჩავიბღუჯე ჯიბეში. ერთ მშვენიერ საღამოს, შენი ცხოვრება დაკუჭულ და გაცვეთილ ფულის შეკვრად ვაქციე, დაუნანებლად გაგცვალე სასმელსა და სიგარეტზე, ფორტუნას გავურიგდი და გიყიდე.

ჰო, ფორტუნა სუტენიორია, მე კლიენტი.

brothel

ვირთხა


ჩემ უკვე გვარიანად მობერებულ ვირთხას კუდში ჩავავლე ხელი და მთელი ძალით მოვქაჩე ჩემკენ, მტვრიანი თათები მაგიდის ზედაპირზე გაახახუნა და მძიმედ გამოსრიალდა ხაოიან საფარზე.  მოსუქებულ გვერდებში ხელი ჩავავლე და ცარიელ ფურცელს მივაჩერდი. ფიქრებში ისევ საკუთარი ცხოვრების ამოცანების ამოხნას შევუდექი და ციფრები გავშალე.

როცა თავში ერთი ღირებული აზრიც კი არ მომდის და დასაწერი არაფერი მაქვს , ჩემი წითელთვალება ვირთხა ისე მიძალიანდება, ადგილიდან ძლივს ვძრავ ხოლმე.

ჭიდაობა რომ მომბეზრდა, ფეხსაცმლის ყუთიდან გამოჩრილ არყის ბოთლს შევეჩეხე თვალით და გაზავებაზე ფიქრი დავიწყე, კარადებში მტვრის მეტს რომ ვერაფერს გადავეყარე, მაცივრის ზედა თაროზე შემოდებულ ნახევრად გამოწურულ ლიმონს დავავლე ხელი და საბოლოოდ ამოვხადე სული.

ტანში სითბო პირველი ყლუპისთანავე ჩამეღვარა და კმაყოფილი სახით მივუბრუნდი მაგიდას, სადაც ჩემი მსუქანი და გატრუნული ვირთხა მელოდა.

მაგიდაზე გაშლილი ციფრები უჯრაში ჩავკუჭე და ისევ ცარიელ ფურცელს მივაშტერდი. ნაცრისფერ ვირთხას თავში საჩვენებელი თითი ორჯერ ჩავუკაკუნე და საგანგებოდ შეძენილ პორტსიგარს დავუწყე თვალიერება, დარჩენილი სიგარეტის ღერები გადავთვალე, ერთი ღერი ტუჩზე ჩამოვიკიდე და სანთებელა გავაჩხაკუნე.

ზარის ხმა გაისმა, მძიმედ წამოვდექი სავარძლიდან და უკითხავად გავაღე კარები, ხელში ქანცგაწყვეტილი ფოსტალიონი შემრჩა, რომელიც უკანასკნელი ორი წლის განმავლობაში ყოველ დღე მოდიოდა ჩემთან. ზრდილობიანად გამიღიმა, მეც ცალყბად მოვიკითხე და ულაპარაკოდ მოვუწერე ხელი გზავნილის „ჩაბარებაზე“. მაგიდასთან მიბრუნებულმა მოუთმენლად დავგლიჯე კონვერტი და პატარა ფურცელი ამოვაძვრინე. წერილის ტექსტი სტანდარტული იყო „ელ.ფოსტა შეამოწმე.“

მე ელექტრონულ ურთიერთობებს ვერ ვიტანდი, ის მოძველებულ მიმოწერას, არც ერთი ვიშლიდით ჩვენსას, ჰოდა 2 წლის განმავლობაში ერთსა და იმავე ტექსტს მწერდა, მე კი დაჟინებით ვუბრუნებდი პასუხს, „მომწერე რა გინდა!“ სამსახურში მისვლისას, მისგან მოსულ ყველა გზავნილს წაუკითხავად ვშლიდი და ველოდებოდი როდის ინებებდა კეთილს და სათქმელს ადამიანური ფოსტით გამომიგზავნიდა, ის კი ყოველ ჯერზე მიბრუნებდა გაუხსნელ კონვერტებს.

ალკოჰოლი რომ მომეკიდა, თავი ვერ შევიკავე და ჩემ ვირთხას ვეცი, რა გასაკვირია რომ ის ნამდვილი ვირთხასავით მოიქცა, თათები აიშვირა და ისე თავისუფლად გამოსრიალდა მაგიდაზე, რომ რამდენიმე წამში უკვე მის ელექტრონულ გზავნილს ვუყურებდი.

ბევრი არაფერი შეცვლილა, ხელი ისევ ჩემი ვირთხის ზურგზე მქონდა შემოდებული და ისევ ცარიელ ფურცელს მივშტერებოდი. საინტერესოა მთელი ორი წელი ცარიელ ფურცელს მიგზავნიდა თუ თავიდან მაინც იწუხებდა ხოლმე თავს წერილის შინაარსზე ფიქრით.

კიდევ ერთი ილუზია მივახვრჩვე, მარჯვენა ხელში არყის ბოთლი მოვიგდე, მარცხენაში პორტსიგარი.

გატრუნული ვირთხა ისევ თათებით ებღაუჭებოდა მაგიდას.

tumblr_lb6hedzxSu1qbo784o1_500

იქსი


ორზე ვიყოფით. ჩვენი მათემატიკური უნარები 2–ზე გაყოფითა და გამრავლებით შემოიფარგლება, ნებისმიერი შეკრებისას 8–ს ვიღებთ და შემდეგ თავიდან ვყოფთ ორზე.

შუბლზე გადაჭიმული კანითა და სიფხიზლისგან ამწვარი თვალებით  ჩავკირკიტებთ ციფრებს. მარტივად გასაშიფრები ვართ.

ჩვენი ცხოვრებისგან ერთუცნობიან განტოლებებს ვადგენთ, იქსი ყოველთვის ისაა, ჰოდა, ყოველთვის მას ვეძებთ.

მეუბნება რომ იგრეკი ვერასოდეს გავხდები, ასე ყველაფერს გავართულებთ და სისტემა დაგვჭირდება ამოსახსნელად, ვპასუხობ რომ ასე უფრო სამართლიანი იქნება, ერთის პოვნით მოვძებნით მეორეს, ახლა მხოლოდ მას ვეძებთ.

თავს ღირებულად გრძნობს, როცა გვერდით ტოლობას ვუწერ უაზროდ მიღიმის და მეუბნება რომ ისევ გაიყო ორზე.

 ***

მწერს „საშინელი დღეა 1–x=1“, ვპასუხობ „ცდები 1+ x=2“, მცირე ხნიანი ფიქრის შემდეგ ისევ მწერს „ახლა შენ ცდები, 1+ x=8“, „8/2 ხომ არ დაგველია?“.

სანამ ის მაგიდაზე გაბნეულ შაქრის ნამცეცებს აგროვებს თითით, მე იქსი ნაპოვნი მყავს და ჭიქების ძებნაზე ვარ გადასული.

დილიდან მწკლატე გემო მაქვს პირში და თითებზე სიგარეტის სუნი ამდის.

„მათემატიკის მასწავლებელი ვიპოვნე“ – მეუბნება სასხვათაშორისოდ.

ვეჭვიანობ სხვასთან ერთად რომ მოუწევს განტოლებების ამოხსნა.

„იქსი ვინ არის?“ – ვეკითხები იქსს.

„მათემატიკაში იქსი ადამიანი არ არის.“

„ორუცნობიან განტოლებებსაც ამოხსნით?“ – ისევ იგრეკობაზე გამექცა ფიქრი.

„ახლა არ მკითხო იგრეკი ვინ იქნებაო“ – გაღიზიანებული მიბრუნებს პასუხს.

 ***

როცა ორზე გაყოფა და ერთ უცნობიანი განტოლებების ამოხსნა გვბეზრდება, მათემატიკის მასწავლებლებს ვპოულობთ ხოლმე.

solve

ონკანი


ონკანი მოუშვა, მას შემდეგ რაც ხელოსანი მოიყვანა და უწყვეტად მომდინარე ცივი წყლის ნაკადის რამენაირად გადაკეტვა სთხოვა, თბილი წყლით სარგებლობა საერთოდ შეუძლებელი გახდა, ცხელი წყალი წამის მეათასედში ჩანჩქერივით დაიწყებდა ხოლმე დენას, ცივი ნაკადი კი ან საერთოდ არ მოდიოდა ანაც ისე უხვად დაიწყებდა ჩქეფას წყალს სითბოს ნატამალსაც კი ვერავინ შეატყობდა. ნიჟარის თავზე განლაგებულ თაროზე, მტვერშემხმარი ჭიქიდან კბილის ჩოთქი ამოაძვრინა, წყალს შეუშვირა და თითებით რამდენჯერმე სცადა უკვე გადატყავებული ზედაპირის შესწორება, პირში თითქმის გაყინული წყალი ჩაიგუბა და ხეხვა დაიწყო, შუა ღამე იყო და ჩოთქის კბილებზე გასმის ხმა ექოსავით ისმოდა მთელ სააბაზანოში, თავი ფილმის პერსონაჟი ეგონა, წარმოიდგინა როგორ იჯდა მაყურებელი სრულ სიბნელეში ეკრანს მიჩერებული და როგორ უსმენდა წყლის ხმაში არეული ხეხვის ხმას. დიდი ვერაფერი მოსასმენი უნდა ყოფილიყო, სიუჟეტი კი დაუყოვნებლივ ითხოვდა განვითარებას.

3 კვირაზე მეტი იყო ენერგეტიკული სასმელის სუნი აღარ ასდიოდა, საღამოობით კი ლუდის სუნად ყარდა და მოწყვეტით ეშვებოდა ხოლმე საწოლზე. მაღვიძარას როლს თავის აუტანელი ტკივილი ითავსებდა და ინსტინქტურად გეზს პირდაპირ მაცივრისკენ იღებდა, სადაც ტკივილგამაყუჩებლის ულევი რაოდენობა ქონდა მომარაგებული.

ონკანი რომ გადაკეტა, ქაღალდს გადასწვდა, თვალებზე ჩამოყრილი თმა ყურებზე გადაიწია, ქაღალდს სველი ხელი წაუსვა და შუბლის წმენდას შეუდგა, იქამდე იხეხა სანამ ქაღალდის ნაფლეთები არ მიეწება კანზე, შემდეგ უნიტაზში ჩაუძახა, დაიცადა სანამ დარწმუნდებოდა რომ შუბლი საბოლოოდ გამოუშრა, სარკესთან მივიდა და კბილების თვალიერება დაიწყო. შუქი ისე ურტყამდა, ადვილად გაარჩევდი სად მთავრდებოდა მისი კბილები და იწყებოდა „პლომბი“, რომელსაც ის წესისამებრ „ბჟენებს“ ეძახდა, ერთი ეგ ვერ გაერკვია სწორი ფორმა ბჟენი იყო თუ ბჯენი, ან იქნებ სხვადასხვა რამ იყო, მაგრამ ეს დიდად არ ედარდებოდა, თუ საქმე წერას არ ეხებოდა, ასეთ დროს კი საკუთარი თავისგან იდეალურ ნაწერსა და გრამატიკულად სრულიად გამართულ წინადადებებს ითხოვდა. ისევე როგორც ყველაფერში, აქაც დიდ ვერაფერ წარმატებას აღწევდა და გარდა საშინლად ერთნაირი აბზაცებისა, ვერც პუნქტუაციას უხერხებდა რამეს, საშუალოდ წერდა და საშუალოდ ცხოვრობდა, კბილების ხეხვის დროს კი ეგონა რომ ფილმის პერსონაჟი იყო და ონკანიდან მომდინარე წყლის მელოდიურობას აკვირდებოდა ხოლმე.

ალკოჰოლის დაუოკებებელი სურვილისგან კბილებს მაგრად აჭერდა ერთმანეთზე და ფიქრობდა რომ მთავარი იყო კვირაში 1 დღიანი შესვენება მაინც გაეკეთებინა, 36 საათი მაინც გაეძლო სასმელის გარეშე, საკუთარი თავის ალკოჰოლიზმში დადანაშაულების მომენტებში საწინააღმდეგო არგუმენტის ქონა დასჭირდებოდა და იმიტომ.

ნახევარი კოლოფი სიგარეტი თითქმის ხელუხლებელი იყო, დაღამებას ელოდებოდა გემრიელად რომ ჩაეშვა კვამლი ფილტვებში, თუმცა გემრიელი მანამ იყო სანამ მოქაჩავდა ხოლმე, შემდეგ მხოლოდ მსუბუქ თავრუსხვევას გრძნოდა და ბარბაცით მიუყვებოდა საკუთარი ოთახისკენ მიმავალ დერეფანს.

ყველაფერს ერთდროულად ჩამორჩა, ასეთ დროს კი რაც უფრო ნაკლებად ჩქარობ დაწევას, მით უფრო მეტი საქმე გიგროვდება, საბოლოოდ კი რამის გამოსწორება შეუძლებელი ხდება და შეგუებას იწყებ, საშუალო ხდები, კბილების ხეხვით, ონკანების შეკეთებითა და შუბლის გამოშრობით კავდები. ალკოჰოლის წარმოდგენაზე კბილები გიკაწკაწებს და ერთი ნაფაზისთვის მზად ხარ სული გაყიდო.

ხელი მაშინ ჩაიქნია როცა მიხვდა „უსათვალოდ ნახევარი ადამიანი ვარო“. ვერაფრით გაეგო კარგად იქცეოდა სათვალეს რომ არ იკეთებდა თუ ამით მხოლოდ გარდაუვალ იმედგაცრუებას წელავდა დროში.

თავი ყოველთვის შორს ეჭირა, შორიდან მიესალმებოდა ხოლმე, ესეც იჯდა თავისთვის კუთხეში და ებრძოდა სათვალის გაკეთების დაუოკებელ ჟინს, სახეს კარგად ვერ ხედავდა და მისი გადღაბნილი ნაკვთები მოსწონდა.

რამდენიმეთვიანი ურთიერთობის შემდეგ მიუახლოვდა, თვალის გასწორება რომ სცადა, გადღაბნილი ნაკვთების ნაცვლად, ხელში კარგად აღქმადი მამაკაცის სახე შერჩა, ჯობდა თავიდანვე კეთებოდა სათვალე.

კვირის უალკოჰოლო დღე იყო, კოლოფში შემორჩენილ სიგარეტის ღერებს ითვლიდა და მთელდღიანი უმაქნისობისგან დამძიმებულ მუცელს აკვირდებოდა სარკეში.

როცა დარწმუნდა რომ შუბლი გამოშმრალი ქონდა, თმა ისევ თვალებზე ჩამოიყარა.

„თუ ფულს ვიშოვი აუცილებლად ვიყიდი მაღალი ხარისხის ვისკის და 1 ბოთლს მთელ კვირაზე გამოვიზოგავო“ ფიქობდა კბილების ყოველ გაკრაჭუნებაზე. 1 ბოთლი ვისკის ფული ვალებს მაინც ვერ დაუფარავდა, მთვრალზე კი პრობლემებისთვის თვალის გასწორება გაცილებით მარტივი უნდა ყოფილიყო.

 tumblr_lnh9kqM8H21qf9vxco1_500