Goodnight Moon


არსებობენ ადამიანები რომლების შეცოდებაც მჭირდება. ეს არანაირად არაა დაკავშირებული იმასთან, ეს ადამიანები რეალურად, ობიექტურ სიბრტყეზე იწვევენ თუ არა ასეთ განცდას (ხშირად პირიქითაა ხოლმე).

წუხელ არეულმა დავიძინე. ეს ნაწილობრივ შეიძლება იმის ბრალიც იყოს, რომ უსაზღვროდ დაღლილი და მზისგან დამწვარი დავბრუნდი უკვე გადაჩვეულ სივრცეში. მთელი დღე მწველი მზის გულზე ჯდომასაც თავის როლი უნდა ეთამაშა, თუმცა გარემოებათა ერთობლიობაა ხოლმე სწორედ ის, რაც საბოლოო ჯამში ქმნის კონკრეტულ შედეგს. მოცემულ შემთხვევაში კი უძილო ღამეს.

ღამე რთული იყო, არეული ვფიქრობდი და დამწვრობისგან გავარვარებულ სახეზე ცივ საფენებს ვიდებდი. პარალელურ რეჟიმში კი მეფიქრებოდა „ძვირფასო D12.5, ეს რა მოგსვლია?!“ (როგორ ყალბად ჟღერს ეს „ძვირფასო“).

ჰოდა, რა მოგსვლია?

არაფერ პოზიტიურს აღარ ასხივებ, შენგან რეალურად არაფერი დარჩა. რაღაც ახალ მასად იქეცი, რომელიც ისეთი უფერულია, დაინახავ და მაშინვე დაგავიწყდება.

საერთოდაც უკვე ეჭვი მეპარება იმაში რომ მართლა არსებობდი ისეთი ფორმით, როგორი ფორმითაც მე „გიცნობდი“ და მახსოვხარ. შეიძლება მე მჭირდა რაღაც და შენთან ყველაფერი ძველებურადაა. როგორც ცნობილია, ზოგადად არ მიჭირს ხოლმე რაღაცების და ვიღაცების გამოგონება და შემდეგ მათთვის, რეალურის დარქმევა. ჰოდა, თუ ეს ყველაფერი, ანუ ადრინდელი შენ, ჩემი მოგონილი იყო და გუშინ რეალობა დავინახე, ე.ი. მე მოგკალი, იმ ფორმით, რა ფორმითაც აქამდე ცოცხლობდი და შენს ნამდვილ სახესთან გაგათანაბრე. აქაურ ენაზე რომ ვთქვათ, D12.5-ს ქვეშ არსებული hyperlink, რომელზეც შენი მოგონილი სურათი მქონდა მიბმული, რეალურით ჩავანაცვლე და დამთავრდა.

ყველაფერს აქვს ლოგიკური დასასრული და ეს D12.5-ს დასასრულია, ვინაიდან მის უკან, უკვე ძალიან რეალური და არაფრით გამორჩეული ადამიანი დგას, აქაურობისთვის სრულიად შეუფერებელი, ის ვისაც არ ვიცნობ, გამარჯობასაც არ ვეტყვი და საერთოდ ვინაა ამის თქმაც კი გამიჭირდება.

ერთ დღეს, რამდენიმე საათიანი დაშორებით მოკვდით შენ და ნელი. ძალიან არ მინდოდა, აქ სადმე ნელი მომეხსენიებინა, მაგრამ ვინაიდან განუყოფელი და ერთი მთლიანი მოვლენის ნაწილად იქეცით გუშინ, სხვაგვარად არ გამოვა. წესით ჩემი კოჭლი მაცნე უნდა გამოჩენილიყო მანამდე, წინასწარ რომ შევმზადებულიყავი, მაგრამ იმდენი ხანია აღარსად მინახავს, არც კი ვიცი ცოცხალია თუ არა.

ერთი ასეთი მკვდარი უკვე გვყავს აქ, კოდური დასახელებით ორემათე. ასეა თუ ისე ყველაფერი მთავრდება, მათ შორის მანიაკებისთვისაც.

პ.ს. ეს პირველი პოსტია სადაც თეგებში ერთდროულად არიან D12.5, ნელი, კოჭლი და ორემათე. ყველაფერი ხდება.

Advertisements

ELLA


გამოუცხადებელი ომის პირობებში ვიყავით.

თეთრი დროშის აწევას არ ჩქარობდა და დაუსრულებლად მიმეორებდა ხოლმე „ელა… ელა… ელა…“

***

ადამიანების აკვიატება საშიში გატაცება იყო. ეს ვიცოდით და მაინც ვერ ვჩერდებოდით, ყოველთვის ვეძებდით ვიღაც ახალს, ვის დანახვაზეც სუნთქვა შეგვეკვრებოდა, ვიზე ფიქრიც წაგვლეკავდა, თავს დაგვაკარგვინებდა და საბოლოოდ გვაპოვნინებდა ცხოვრების აზრს.

ჯერ კიდევ მაშინ ელაზე არაფერი ვიცოდით.

ლიტერატურულ ჟურნალებს ვყიდულობდით ხოლმე, დამწყები მწერლების მოთხრობების კითხვა გვიყვარდა, შემდეგ ვიკრიბებოდით, სათვალეს ვიკეთებდით და დაყენებული ტონით ვმართავდით ინტელექტუალურ საუბრებს.

ანგელუს ტიბურონას პირველი მოთხრობა 14 აპრილს წავიკითხეთ. შეხვედრა საღამოს 8 საათზე გვქონდა დათქმული.

ჩემ სახლთან რომ გამოჩნდა წითელი ყელსახვევი ქონდა მოხვეული და ჰაეროვნად მოაბიჯებდა, ერთი ორი ბრუნიც გააკეთა სანამ ზარს დარეკავდა, მე ჭუჭრუტანიდან ვუყურებდი და ვერთობოდი მისი ამაღლებული განწყობით.

გეზი პირდაპირ ჩემი მინი ბიბლიოთეკისკენ აიღო, ცეკვა–ცეკვით გაემართა, დატრიალდა და მითხრა „დღეს ჰაეროვანი ვარ.“

ჩვენი ადგილები დავიკავეთ და ჩვეულებისამებრ სიგარეტს მოვუკიდეთ. ისეთი ღიმილი დასთამაშებდა სახეზე მივხვდი, რომ საუბარი მას უნდა დაეწყო.

„ანგელუს ტიბურონა…“ – წამოიძახა და თვალები აენთო.

„ჰო, ანგელუს ტიბურონა.“ – ვუპასუხე ღიმილით.

სახეზე აშკარა აღტაცება ეტყობოდა. ჩემზე კი ამ ახლად გამომცხვარმა, იაფფასიანი ფსევდონიმის მქონე მწერალმა დიდი ვერაფერი შთაბეჭდილება მოახდინა.

„მისი ფსევდონიმი გაშიფრე?“ – ვკითხე გამომწვევი ღიმილით.

„შენ რა გაშიფრე?“ – წამოყვირებით დამიბრუნა კითხვა.

„ჰო, ოღონდ ნუ გგონია რომ რამის მომცემი ინფორმაციაა. ყველაფერი ძალიან მარტივია – ანგელუს ლათინურად ანგელოზს ნიშნავს…“

„მაგას მეც მივხვდი!“ – შემაწყვეტინა საუბარი და იმედგაცრუების ნიშნად გადმოაბრუნა ქვედა ტუჩი.

„არ დამიმთავრებია!“ – ვუთხარი ბრაზმორეული ტონით და განვაგრძე – გვარზე ბევრი ვიწვალე თუმცა ვერაფრით მივხვდი რას ნიშნავდა, საიდან მოიტანა და რატომ მაინც და მაინც ტიბურონა. ბოლოს ვიფიქრე რაც პირზე მოადგა ის დაწერა მეთქი და ის ის იყო ხელი უნდა ჩამექნია, რომ ისევ სახელს შევხედე, ანგელუს, ანგელუს, ანგელუს, ანგელო, ანგელო, ანგელო… ანჯელო, მიქელანჯელო ბ–უ–ო–ნ–ა–რ–ო–ტ–ი – ანგელუს ტ–ი–ბ–უ–რ–ო–ნ–ა.“ – ტაშის მოლოდინში გავჩუმდი.“

დიდი აღტაცება არ გამოუხატავს. მხრები აიჩეჩა და მითხრა რომ ანგელუს ტიბურონა სწორედ ისაა ვისაც ვეძებდით.

იმ დღიდან „ტიბურონამ“ წაგვლეკა.

ჟურნალის რედაქციასთან ვათენ–ვაღამებდით, იქნებ გამოჩენილიყო, იქნებ გვეცნო.

 ***

14 ივლისის ნომერში ტიბურონას სურათს დაბეჭდავენ.

არადა არ დგება ეს 14 ივლისი.

იმაზე უკეთესია ვიდრე წარმოგვედგინა.

 ***

15 ივლისი – ოფიციალურად მიცხადებს რომ ტიბურონა უყვარს!

 ***

14 აგვისტო. აუხსნელად ანერვიულებული ვშლი ჟურნალს ტიბურონას პირველი ჩანაწერის მოლოდინში.

„ელა ივნისში გამოჩნდა. უკითხავად შემომისახლდა, სუნთქვა შემიკრა, ჟრუანტელი მომგვარა და ცეცხლი მომიკიდა. მისი გამოჩენის შემდეგ მოსვენება დავკარგე, ძილი არ მეკარება, ხან მგონია რომ ჩემშია, სადღაც ჩამისახლდა, ხან მგონია რომ ჰაერშია გაბნეული პატარა ნაწილაკებად და ვსუნთქავ.

იისფერი ტუჩები აქვს, ბუნებრივად იისფერი და წითელ საცხს ისვამს.

სახლიდან აღარ გავდივარ, ავადმყოფური ფერი მაქვს სახეზე.

მგონია რომ საწოლზე მიყრილი ძვლების გროვა ვარ, ელა კი ჩემი საძინებლის სარკესთან დგას და დაუღალავად იღებება წითლად.

ჩაძინებისას შუბლზე მკოცნის და გვერდით მიწვება, მაშინვე ციება მიტანს და ხველა მეწყება, თავზე ხელს მისვამს და ჩურჩულებს „არ გვინდა ავე!“

გადაადგილების უნარი მიჩლუნგდება, არეულად ვფიქრობ და ექიმს ვურეკავ.

ოთახში შემოსულს მტრულად უყურებს, წითლად შეღებილ ტუჩებს გაბრაზების ნიშნად ბურცავს და სიგარეტს ეწევა, მგონია რომ პირდაპირ ჩემ ფილტვებში უშვებს კვამლს, ჰაერს მიკეტავს და მწამლავს.

ექიმი მეუბნება რომ „ავე აუცილებელია“.

გონება არეული მაქვს, ვიცი ვინ არის ელა, ვიცი რა არის ავე.

ელა თავის მოსაკლავად მექაჩება და ისევ ჩემ ფილტვებში უშვებს კვამლს.

ვენებზე მიყურებს და მეუბნება რომ სისხლი ავეს გამო ჩამექცა. დალურჯებულ ხელებს ვუყურებ და ვფიქრობ რომ მართალია, უნდა დავნებდე, უნდა დავნებდე ელას“.

ვამთავრებ კითხვას და დაუკმაყოფილებლობის შეგძნება არ მტოვებს, ინტერესი მკლავს და ჩანაწერის სიმცირე მაღიზიანებს.

მას ისევ წითელი ყელსახვევი აქვს მოხვეული, თუმცა ნაბიჯებს მძიმედ ადგამს, ბრუნს არ აკეთებს და ზარს რეკავს.

ორივე ვეჭვიანობთ ელაზე. ის უფრო ვიდრე მე, მაგრამ მეც. გამოუცხადებელი ომის პირობებში ვართ, ტიბურონას გამო „ვიბრძვით ელასთან“, ისე რომ არც ტიბურონას ვიცნობთ და არც ელას.

„იქნებ ჩვენც გვიჭრდება ეს ოხერი ავე, ამ ტიბურონას სენისგან თავის დასახსნელად?“ – ვეკითხები სიგარეტის ნელი ქაჩვით.

„და რა არის ავე?“ – მიბრუნებს კითხვას.

 ***

სახელი: „ანგელუს ტიბურონა“, დიაგნოზი: პნევმონიის კლებსიელა. დანიშნული მკურნალობა: აველოქსი 400 მგ. ინტრავენურად.

პაციენტის მიმდინარეობა დამაკმაყოფილებელი.

კლებსიელა: გრამ უარყოფითი ბაქტერია, რომელიც გრამის შეღებვის მეთოდით წითლად იღებება.

ძველი


მას შემდეგ რაც ყველა იასამნისფერი ადამიანი განაცრისფრდა გარემოს სუნებით აღქმა დავიწყე.

დღეს დილის 11 საათზე სამყარო აყროლდა და დამპალი გემო დამიტოვა პირში.

ძველი ნაცნობივით ჩამომიჯდა გვერდით და მკითხა:

–        ისევ არაფერზე წერ?

–        არაფერს ვწერ. – ვუპასუხე მე.

–        ისევ? – გამიმეორასავით კითხვა.

–        არა, ახლებურად.

მინდოდა მეთქვა ისევ ფერებზე ვარ შეშლილი და ისევ მიდუღდება სისხლი როდესაც დამნაშავის დასჯას მანამდე მოითხოვენ სანამ დანაშაული მოხდება მეთქი. ჰო, მინდოდა მეთქვა, და ვთქვი კიდეც, უხმოდ, ისე უბრალოდ გავაჟღერე და გავჩუმდი. ისევ იმ სიტყვების ძებნა დავიწყე ფერებს რომ შეიცავდნენ, წინადადებები უნდა გამეფერადებინა. ახალს ვერაფერს მივაგენი და ძველის გახუნება დამენანა.

ბოლო დროს ასე ვარ, ახალს ვერაფერს ვპოულობ, ძველი კი უკვე ვნება ჩამქრალი სიყვარულით მიყვარს, მგონია რომ ზედმეტად სათუთია და ხელის ხლება მენანება. ისევ ძველსა და შეუმდგარ ახალს შორის ვარ გაჩხერილი, ისევ ძველ მუსიკას ვუსმენ და ძველი სიტყვები მიტრიალებს თავში, ძველი წყობით დაწყობილი წინადადებები მეწერინება და ძველი აზრები მეფიქრება, დავძველდი.

–        ახალ სიმღერას მაჩუქებ? – ვკითხე უაზროდ.

–        უკვე ყველა სიმღერა გაჩუქე. – მიპასუხა სიგარეტის ნელი ქაჩვით.

–        ახალ სიტყვებს ფერებზე? – ისევ ნაწერის გაფერადებისკენ გამექცა ფიქრები.

–        აღარ მაქვს. – მიპასუხა კვამლიანი ხმით.

–        რას მაჩუქებ? – არ მოვეშვი.

–        არაფერს.

–        ეგ ხომ უკვე მითხარი? ხომ მითხარი რომ ახალ ფერს ვერ მაჩუქებდი.

გამეცინა.

სამყარო რომ გაენიავებინათ და მე ისევ ფერების ძებნა დამეწყო, აუცილებლად ვეტყოდი რომ სიტყვები ფერებზე უნდა აგვეგო, ემოციების ფერებით გამოხატვა უნდა დაგვეწყო, ვეტყოდი რომ დღეიდან მეზიზღები იქნება „მეშავები“, მიყვარხარ იქნება „მეწითლები“. მხოლოდ ჩემთვის დავტოვებდი სიტყვას „მეიასამნისფრები“, დავტოვებდი განმარტების გარეშე.

მაგრამ დავძველდი, გარემოს სუნებით აღვიქვამ და პირში დამპალი გემო მაქვს. დღეს 11 საათზე სამყარო აყროლდა.

ქმნილება


ჩემი მუზეუმის მკვიდრ ცვილის ფიგურებს ჩემზე გავლენა არასოდეს ქონიათ, საკუთარ ჭკუაზე ვერასოდეს მატრიალებდნენ, უსულო ქანდაკებების მარიონეტი არასოდეს ვყოფილვარ, ძაფები ყოველთვის მაგრად მეჭირა ხელში და წარბშეუხრელად ვმართავდი მათ თითოეულ მოძრაობას.

სანამ ახალ ექსპონატს დავადგამდი თვალს. თავიდან ყველაზე სუსტი ჩანდა, გამორჩეული შტრიხების გარეშე, სხვებისგან განსხვავებული იყო და არც გარემოს უხდებოდა. მნახველებს ვერაფრით გაეგოთ რატომ გადავწყვიტე მისთვის ადგილის გამოყოფა, დიდ ხანს ათვალიერებდნენ ხოლმე, შემდეგ კი ჭიქა წითელი ღვინით ხელში დაღამებამდე საუბრობდნენ მის შეუსაბამობაზე.

კითხვებზე პასუხს არასოდეს ვცემდი, მხოლოდ ორაზროვნად ვიღიმოდი ხოლმე. მიზეზი მარტივი იყო, თავადაც არ ვიცოდი რამ მაიძულა მისი ხელში ჩაგდება და ჩემი შედევრების გვერდით გამოფენა.

მეგონა რომ ვმართავდი, ვერასოდეს დამისხლტებოდა ხელიდან, გაქცევა არც მას უცდია, ქედს იხრიდა ხოლმე ჩემ წინაშე და მასზე საკუთრების უფლებას არასოდეს აყენებდა ეჭვქვეშ, პირიქით მეუბნებოდა რომ ჩემი იყო, ვფლობდი და განვკარგავდი.

ზედმეტად თეთრი იყო, დადებით ემოციებს აღძრავდა და ჩემ რუდუნებით ნაშენებ ჭაობს საკუთარი კეთილგანწყობით გესლავდა. მძულდა მისი სამაგალითო საქციელი, მისი დამყოლი ხასიათი, ის რომ არაფერში მეწინააღმდეგებოდა.

შუაღამე იყო, მძიმე ნაბიჯით მივუახლოვდი და დაუფიქრებლად წავათრიე საწყობში, კარები მაგრად გამოვიჯახუნე და დავივიწყე.

უძილობა სტანჯავდა, ღამეს ბოლთის ცემაში ატარებდა ხოლმე, მისი ფეხის ხმა მაგიჟებდა, ვუყვიროდი, ვუბრძანებდი გაჩერებულიყო, ასეც იქცეოდა, პროტესტის გამოხატვა არასოდეს შეეძლო, სუსტი იყო, გულის ამრევად ნაზი და სათუთი.

მასში მეამბოხე არასოდეს დამინახავს, ვერც დავინახავდი არ იყო და იმიტომ, მე შევქმენი, საკუთარი ხელით დავგეგმე შეთქმულება, საკუთარ თავს ავუჯანყდი და პოზიციების დათმობა მოვთხოვე.

ცოტა ხანში ჩემი აღფრთოვანების ფეხქვეშ გათელვა დაიწყო, ყველაფერი რასაც გადამეტებულ ყურადღებას ვაქცევდი გააცამტვერა, ცხვირი აიბზუა, დაიწუნა. მე კი ჯიუტად განვაგრძობდი მუშტის ბრახუნს მაგიდაზე ცდები მეთქი. სანამ საკუთარ აგრესიაზე თვალს ამიხელდა, წინააღმდეგობის ჟინით შეპყრობილი ვიწონებდი ყველაფერს, ლამის იყო ტაშის კვრისგან ხელის გულები დამხეთქვოდა ყველაზე უნიჭო გამოსვლების დასრულების შემდგომ, ვარწმუნებდი არაფერი გესმის შეუდარებელი იყო მეთქი.

საკუთარი თავის ზიზღი დამჩემდა, ვგმობდი ყველაფერს რასაც ჩემი ჭაობის გველი გმობდა, ყოველი გაწეული წინააღმდეგობა მის მორჩილებას გამოხატავდა, მაიძულა საკუთარი თავის წინააღმდეგ გამელაშქრა, იცოდა რომ ყველაზე მეტად მეშინოდა სისუსტის, ბრძოლის ჟინით დამამარცხა და ძაფები ჩაიგდო ხელში ჩემ სამართავად.

მფლობს და განმკარგავს.

ჩემი მუზეუმი მიწასთან გაასწორა, ექსპონატები ფეხქვეშ გათელა, საწყობში მიმიჩინა ადგილი და ყოველ ღამე მიბრძანებს შევეშვა ბოდიალს.

ყველაფერი წრეზე ტრიალებს.

როლები გავცვალეთ, დამანაწევრა, ემოციებად დამყო, გამომფინა და გაბატონდა.

ჰო, როლები გავცვალეთ, მე კი ვიცი რომ ყველაფერი წრეზე ტრიალებს, ნახევარი წრე კი უკვე გავლილი გვაქვს.

ვილაყბებ ცოტას


რა დიდად მისაბაძი ჩემი აკვიატებად ქცეული ვაი მწერალი იყო არ ვიცი, მაგრამ მოულოდნელად მის სხეულში შეძვრომა და მისი ტვინის დაუფლების ისეთი ჟინი გამიჩნდა საკუთარ თავს ამ უწყინარ ახირებაზე უარი ვერ ვუთხარი. ადრე მეუბნებოდნენ თუნდაც რამდენიმე წამით ნანახი ადამიანის სახეს ისე იმახსოვრებს შენი გონება რომ ერთ დღესაც სიზმარში მისი გარეგნობის მქონე პერსონაჟს შექმნისო. მაშინ დიდი ყურადღება არ მიმიქცევია, სიზმრებს არ ვხედავდი და იმიტომ. ბოლო პერიოდში კი ღამე ისეთ აქტიურ ცხოვრებას ეწევა ჩემი ფანტაზია ლამისაა დავიჯერო ორმაგი ცხოვრებით ვცხოვრობ მეთქი. ჰოდა ბუნებრივად გამიჩნდა ეჭვი იმის თაობაზე რომ ამ ნაირ–ნაირ სახეებს ყოველი დაღამებისას ჩემი წარმოსახვა ვერსაიდან შობდა და ისინი უეჭველად სადღაც დიდი ხნის წინ ნანახი ადამიანების ასლები იყვნენ.

ჰოდა, დღეს სამსახურში მიმავალი ვფიქრობდი, აი მივალ ახლა პირველივე გამვლელთან, გავაჩერებ და ვეტყვი – „იცით თქვენ მე აუცილებლად დამესიზმრებით.“ შემდეგ კი უკომენტაროდ გავაგრძელებ მეთქი გზას. მაგრამ შენც არ მომიკვდე, ენა ისე ჩამივარდა მუცელში ორი ბგერის გადაბმასაც ვერ მოვახერხებდი, ეს ზედმეტი თავდაჭერილობა დამღუპავს მე. ალბათ ამიტომაა ალკოჰოლს რომ ვეძალები ხოლმე როცა თავზე ხელის აღება მინდა. არადა რა არის ჩემნაირი ადამიანის შემთხვევაში თავზე ხელის აღება? დიდი არაფერი, თუ მაგალითად ფხიზლად ყოფნის დროს თავდაჭერილ ტონალობაში გეტყოდით გამარჯობას, განსაკუთრებული შეზარხოშებისას გულიანად გაგიღიმებთ. სულ ესაა რა დარღვევებზე წასვლაც ჩემ დიად პერსონას შეუძლია. ჩარჩოში მოქცეული, საღი ადამიანი ვარ. საღი და არა ცინცხალი, მგონია რომ მოკითხვითაც ვაწუხებ ადამიანებს, ამიტომ ენა მუდმივად მუცელში მაქვს ჩაგდებული.

ზედმეტად გავილექსე მგონი. აჯობებს ისევ იქ დავბრუნდე საიდანაც დავიწყე.

ჰოდა იმას ვამბობდი ერთი ბანალური, ვაი მწერალის კანი მოვირგე ტანზე და მისი ტვინის უჯრედებში გემრიელად მოვკალათდი მეთქი.

რაზე წერდა? რაზე დაწერდა, იმ ემოციებზე მე რომ არაფერი გამეგება. ან კი რა უნდა გამეგებოდეს ჩარჩოში მოქცეულ, ზედმეტად თავდაჭერილ ადამიანს, ხშირად ცივსისხლიანობაში რომ სდებენ ხოლმე ბრალს. ცივსისხლიანი ვარ? არ ვიცი, იქნებ მიპასუხოთ ეს შეუბრალებლობის სინონიმი ხომ ნამდვილად არ არის? თუ არ არის მაშინ არ ვარ. შეუბრალებელი ვარ? შესაძლოა.

ისევ საკუთარ თავზე ლაყბობა დავიწყე არადა შემიძლია ახლავე დავიფიცო ბიბლიაზე (გინდაც კონსტიტუციაზე), რომ წვეთი არ დამილევია აგერ უკვე 48 საათი სრულდება.

ჰოდა უპრიანი იქნება ისევ ვიკითხო რას ვამბობდი მეთქი. რას ვამბობდი და ჩემ ახალ გატაცებაზე ვსაუბრობდი, ზედმეტად ხშირად რომ იწვევს ზიზღის შეგრძნებას და კიდევ უფრო ხშირად რომ აღმაფრთოვანებს ხოლმე. არადა რითი აღმაფრთოვანებს? ბანალურობით? რას გაიგებ, კაცია და გუნებაო, ჰოდა მომწონს და მორჩა.

საზოგადოებას უყვარს, მე კი ეჭვიანი ცოლივით ვერ ვიტან მათ ვინც მგზნებარე სიყვარულში უტყდება, კიდევ უფრო მეტად ვერ ვიტან მათ ვინც კრიტიკის ქარ–ცეცხლში ატარებს, ვინ ვარ მე? მე ისევ ენა მუცელში ჩაგდებული ადამიანი ვარ, რომელიც არც მის ფეხებთან ერთხმება და არც მის ლანძღვაში ათენ–აღამებს. ჰო, მართალი ბრძანდებით, ისევ იქამდე მივედით, რომ ერთი ჩვეულებრივი მაყურებელი ვარ, არაჩვეულებრივი მახასიათებლებით – არასოდეს ვყვირი ბრავოს და ბისზე არასოდეს ვუხმობ, როგორ ძალიანაც არ უნდა მინდოდეს ეს.

კარგით, ვტყუი, ბრავოს ვიძახი ხოლმე, მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ მისგან ველოდები რამეს.

ნაძირალაც ვყოფილვარ!

ისევ აღფრთოვანების ობიექტს დავუბრუნდეთ. როგორ აღწერს მას ჩემი წარმოსახვა გაინტერესებთ? გველივით სლიკინა კანი აქვს. სულ ესაა, მოკლედ გველია, ოღონდ ისეთი გველი უეცრად გველების მიმართ ყოველგვარ პატივისცემას რომ დაგაკარგვინებს.

არადა მიყვარს გველები, შორიდან მაგრამ, შორით ტრფობაც ხომ ტრფობაა?!

დღეს წარსულის სასაფლაოზე ვიყავი, გვარიანად ბევრი ადამიანი ამოვთხარე მიწიდან, თვალი შევავლე და მომეწონა, ჰო დიდი ხანია წარსული გვამების ჩიჩქვნისას კმაყოფილების შეგრძნება არ გამჩენია, გაუხრწნელ განწყობას მივადექი, დალპობას გადარჩენილი ადამიანების გაზრდილი აზრები წავიკითხე და მოვიხიბლე, ის დღეც კი ვერ გავიხსენე, როდესაც მათი დამარხვა გადავწყვიტე, ზეწარში გახვეულები ჩავყარე უპატრონო გვამებივით სამარეში და ნაჩქარევად მივაყარე მიწა.

ჰოდა მგონი დროა ჩემი ახალი გატაცებაც გავახვიო ნაცრისფერ ზეწარში და საერთო საფლავში ვუკრა თავი.

კვამლში


მოდი მოვხსნათ ეს ხელოვნურად დაწესებული ლიმიტი, ჩავთვალოთ რომ დროის გასაყვანი დრო არ გვაქვს, გადავაბიჯოთ იმ ნაბიჯებს, რომელთა გავლაც მოგვიწევს სანამ დაძაბულობის გარეშე შევძლებთ ლაყბობას ყველაფერზე, არ შეგვაწუხებს სიჩუმე, უაზროდ ჯდომა და მაგიდის რელიეფის სწავლა.

ლუდი დავლიოთ, მე მოგიყვები, რომ ბოლო პერიოდში ჭეშმარიტ მაყურებლად ჩამოვყალიბდი, თვალიერებით ვცხოვრობ, ვუყურებ და განვიცდი, ტაშს ვუკრავ და ვგმობ, მომწონს და მაცვია, არ მომწონს და მაინც მაცვია. გეტყვი რომ დაღლილობისგან უსაქმურობას მივყავი ხელი, არა სხვანაირად გეტყვი, გეტყვი ზედმეტად ბევრი საქმისგან უსაქმურობას მივყავი მეთქი ხელი, სიგარეტს მოვუკიდებ, მოვქაჩავ და კვამლის გამოშვების შემდეგ დავამატებ, ადამიანებს კვამლით ვეხები! შენ გაგეცინება და რაღაცის თქმას დააპირებ, მე არ დაგაცდი და თავხედურად განვაგრძობ საუბარს. გეტყვი, რომ თამაში მომენატრა, რომ მივუჯდებოდი მრგვალ მაგიდას უცნობ ადამიანებთან ერთად, დავიჭერდი სიგარას, დავისხამდი ვისკის და ვითამაშებდი პოკერს ანთებული თვალებით,

ვუყურებდი ტანგოს, ჰო ნახევრად შემოხეული კაბით რომ იცეკვებდა მადიანად ჩაპუტკუნებული, არა, ჩაპუტკუნებული კი არა, სავსე ქალბატონი, მისი ფეხსაცმლის წითელ ძირს ავყვებოდი ფეხზე, შემდეგ თეძოებზე შევაჩერებდი მზერას, კვამლს გამოვუშვებდი და თვალებით კიდევ უფრო ზევით ავცოცდებოდი, ამასობაში პარტნიორი მაგარდ დაიჭრერდა და ჩემკენ მოატრილებდა, ღრმად ჩაისუნთქავდა, პირს ოდნავ შეაღებდა და, და მე ისევ კვამლს გამოვუშვებდი, სანამ ვიღაც მაგრად მიიტმასნავდა ტანზე, ვისკის მოვწურპავდი, სიგარეტს ტუჩებით დავიჭერდი და ტაშს დავუკრავდი, მოგიტრიალდებოდი და გეტყოდი მომწონს, არა ასე არ გეტყოდი, ვიტყოდი „მაგარია“. შენ გაიღიმებდი და ნაკლებად ძლიერი სასმელის ყლუპს გააკეთებდი, მე? მე ისევ კვამლს გამოვუშვებდი პირიდან.

ან ჭირსაც წაუღია ყველაფერი! ჭირსაც წაუღიხარ მოკლედ. ვიჯდებოდი იქ სადაც ჯანსაღი ცხოვრების სტილზე საუბარს არავინ დაიწყებდა, პირიქით ყველაზე გახრწნილ საზოგადოებას მივუჯდებოდი გვერდით, მოვუსმენდი გამაყრუებელ მუსიკას, დავთვრებოდი ისე მე რომ მიყვარს თრობა, თვალები რომ მენთება სხვანაირად, ჰო, ჰო ეგრე! დავათვალიერებდი მოცეკვავეებს, მოვწევდი სიგარეტს, გავერთობოდი დაფლეთილი კაბების და თვალებანთებული კაცების ყურებით.

ჭირსაც წაუღია ბნელი ოთახის კუთხეში ჯდომა და დამპალი, დეპრესიული სიმღერების მოსმენა.

თინათინ


„თინათინ“ – წაიჩურჩულა და გულიანად გაეღიმა, იფიქრებდი ელოდება როდის უპასუხებსო, სიგარეტი მოქაჩა და გაიმეორა „თინათინ!“ – ტონი უფრო მომთხოვნი გაუხდა, თითქოს გამოღვიძებას ცდილობდა. ახლა უკვე ხმით გაეცინა და სავარძელზე გემრიელად მოკალათდა.

„თინათინ, იდგებოდი ახლა კარებთან ფოსტალიონის მოლოდინში. მისი ყოველი გამოჩენისას გარეთ გავარდებოდი და კითხავდი „ჩემთვის არაფერია?“ უარის ნიშნად თავს გააქნევდა, შემდეგ კი გულითადი მეგობარივით გეტყოდა „იქნება თინათინ, აუცილებლად იქნება“-ო. შენც მოხუცი ფოსტალიონის სიტყვებით დაიმედებული შებრუნდებოდი სახლში და ჩაის დაისხამდი მოჩუქურთმებულ ჭიქაში. შემდეგ საწერ მაგიდას მიუჯდებოდი და კიდევ ერთი წერილის წერას დაიწყებდი. დიდ ხანს იფიქრებდი შესავალზე, ათასჯერ მაინც გადაშლიდი ერთი და იგივე წინადადებას, ბოლოს მოაბამდი თავს დასაწყისს და დაწერდი. „საკუთარი სახელის ვნებიან სიყვარულში გამოვიჭირე თავი, ასე მგონია მე რომ მიხდება ისე არავის მოუხდება მეთქი, ვზივარ ახლა გიჟივით სავარძელზე და საკუთარ თავს ვუმეორებ „თინათინ, თინათინ, თინათინ….“ სახლში ჯდომა არ უხდება ჩემ ფრიად პრეტენზიულ განწყობას, იფეთქებს ხოლმე და შემდეგ ყელი მტკივაო წუწუნებს, ავად ვარო იჩემებს და მიმეორებს ნამდვილად დავიხოცებითო. იქამდე არ ჩერდება სანამ ამის დაჯერებას არ დავიწყებ, შიში, რომ შემეპარება ხოლმე მეცინება ყველაფერზე რასაც გადამეტებულ ყურადღებას ვანიჭებდი.

ჩემთვის ბედნიერებისკენ მიმავალი გზა დასასრულზე გადის, მთავარია აღფრთოვანება მეჩქარებოდეს, ჩვეულებრივ დღეებში კი ვგრძნობ, რომ თავბრუდამხვევი ბედნიერების მოსაპოვებლად ჯერ კიდევ ძალიან ბევრი დრო მაქვს, ჰოდა რაღას ვიჩქარო?!

ოჰ, როგორ ვერ ვიტან კითხვას რა არის ბედნიერება? თქვენ ალბათ პირიქით ხომ? რატომღაც მგონია, რომ თქვენში აღმოჩენილი სრულყოფილება სხვა ადამიანების საუკეთესო თვისებების მსგავსებაზე გადის. უაზროდ ვპრანჭავ წინადადებებს, სინამდვილეში კი მხოლოდ იმის თქმა მინდოდა, რომ თქვენ თქვენი დახვეწილი ნორმალურობის ხარჯზე იზიდავთ ყველას. რა არის მეთქი ბედნიერება? ბავშვობაში ბედნიერება მუსიკალური ზარდახშა იყო, რომელშიც ბალერინა ცეკვავდა და რომელიც არასოდეს მქონია. დღეს გამახსენდა და ისე მომინდა თითქოს ისევ პატარა ბავშვი ვიყო. მაშინვე გავიფიქრე საკუთარ თავს ვუყიდი და გავახარებ მეთქი, მაგრამ მგონია, რომ მისი მაგიური დატვირთვისთვის აუცილებელია ის საჩუქრად მივიღო. სულელურად ჟღერს ხომ? კი ნამდვილად ასეა, ამიტომაცაა, რომ ვზივარ და ვიმეორებ „თინათინ! თინათინ! თინათინ…“

წინა წერილში ჩემ ახალ გატაცებაზე გწერდით, არაფრით გგავთ და ამით მომნუსხა მეთქი, დღეს დავიჩემე, რომ ზედმეტად ფემინურია, ქალური კი არა, ფემინური! ძვირფასი კახპასავით გამომწვევი და მაცდური, ღამეს, რომ გაატარებ და ამრეზით, რომ დატოვებ საწოლში, მოსაღამოვებისას კი ისევ მასთან რომ გაექანები ისეთი. ჰოდა, სანამ მოსაღამოვდება გეტყვით, რომ შემზიზღდა.“

მორჩებოდი წერილის წერას და სასწრაფოდ დალუქავდი კონვერტს. მეზობელი გესტუმრებოდა დის შვილთან ერთად, გოგონას შენ ოთახში შეიპატიჟებდი და გამოკითხავდი „უცხოეთის“ ამბებს, გამომწვევი ღიმილით გეტყოდა შენ „ადრესატს“ გადავეყარე ქუჩაში ახალგაზრდა ქალბატონთან ერთადო, დაამატებდა ბედნიერები ჩანდნენო და მოჩუქურთმებულ ჭიქას მიიტანდა ტუჩის წვერთან.

ჰო, ყველაფერი გაცილებით უკეთესი იქნებოდა ასეთი მარტივი, რომ არ გაეხადათ.“

გაჩუმდა, წამოიზლაზნა სავარძლიდან, მაგიდასთან მივიდა, Facebook-ის ფანჯარა გაშალა და Sent messages კიდევ ერთხელ გადაიკითხა, შემდეგ search-ში სახელის პირველი რამდენიმე ასო ჩაწერა.

Image

წითელი


„საზოგადოს ვერაფერს ვიტან, მძულს ემოციები, რომლებიც ნაწილებად იშლება ირგვლივ და ათასობით ადამიანი გულმოდგინედ კრეფს.“ – ვუჩურჩულე ყურში.

ცოტა ხანს გაუნძრევლად იჯდა, კედელს უყურებდა გაშტერებული თვალებით, შემდეგ წამოდგა და ოთახში ბოლთის ცემა დაიწყო.

სიგარეტი მოვქაჩე, კმაყოფილი მივაწექი სკამის საზურგეს.

„მიყვარს ყველა ვისაც ვუყვარვარ.“ – მითხრა და ფანჯარასთან შეჩერდა. – „შენ გინდა მითხრა, რომ ეს ტყუილია?“

გამეცინა, დარწმუნებული ვიყავი, რომ ამას მიპასუხებდა. სწორად ვერ გაიგო ჩემი ნათქვამი და ეწყინა, ამან გამახარა, შურისძიების სურვილით ვიყავი განმსჭვალული, მინდოდა ფეხქვეშ გამეთელა მისი კეთილგანწყობა, კეთილშობილება, ყველა გრძნობა, რომელიც „სიკეთესთან“ იყო კავშირში.

„ტყუილი… რა შუაშია ტყუილი, რატომ ხდი სიყვარულს საზიაროს მეთქი ეს ვიკითხე“ – ვუპასუხე მცირე ხნიანი დუმილის შემდეგ.

„ყველა ვისაც ვეუბნები, რომ მიყვარს, მიყვარს ერთნაირად.“

„ამას ვგულისხმობ, საკუთარ გრძნობას აუფასურებ. ის რაც ყველას აქვს ნაკლებად მოთხოვნადია ხოლმე.“ – შევეცადე ამეხსნა.

„ხელები ყველას გვაქვს, მაგრამ ვისაც არ აქვს უბედურია, მაშინ მითხარი რა ღირს წყვილი ხელი?“ – მითხრა და საათისკენ გაექცა თვალი.

„უაზრო მაგალითია.“ – ვუპასუხე და გავიფიქრე, რომ ჩემდა გასაოცრად საინტერესო პასუხი გამცა.

„ხედავ?!“ – მითხრა გამარჯვებული სახით, მაჯის საათს დახედა და განაგრძო – „უნდა წავიდე.“

გავუღიმე და დავემშვიდობე.

ვიცოდი, რომ 7 საათზე ქონდა შეხვედრა.

წიგნების მაღაზიის მფლობელი იყო, თავადაც წერდა და დიდი პოპულარობით სარგებლობდა, განსაკუთრებით ქალბატონებში. ყოველ პარასკევს, 19:00 საათზე შეხვედრას მართავდა მკითხველებთან, წინასწარ მომზადებულ რამდენიმე ფურცლიან ნაშრომს კითხულობდა ხოლმე.

სწრაფად ჩავიცვი, გასაღები ავიღე ხელში და კარები გამოვიჯახუნე.

ათობით ადამიანი ირეოდა ოთახში, ის კი მაგიდასთან იჯდა და ფურცლებს ჩაჰყურებდა, თავისუფალ სკამს მოვკარი თვალი, მაგიდაზე სასმელი იდო, მოვიხიბლე გარემოს გაფორმებით, მარტინი ავიღე და უკანასკნელ სკამზე ჩამოვჯექი.

რამდენიმე წუთში უკვე ყველა ადგილზე იჯდა.

გაიღიმა, თმა მარცხენა ხელით გადაიწია, ჩემთვის უკვე კარგად ნაცნობ ნაიარევს მოვკარი თვალი, რომელზეც არასოდეს არაფერი უთქვამს და რომელიც გონების დაბინდვამდე მიყვარდა. ნერვიულმა კანკალმა ამიტანა, ტანზე ეკალმა დამაყარა და შევეცადე ღრმად მესუნთქა, უცნაური განწყობა დამეუფლა, ისეთი დამპალ წინათგრძნობად რომ ვნათლავ ხოლმე.

მუსიკა ჩართო, მაგიდაზე სანათი ედგა, გარეთ უკვე გვარიანად ბნელოდა და მისი სახის გარჩევა ვეღარ შევძელი.

ისევ თმა გადაიწია, ოდნავ გასაგონად ჩაილაპარაკა „მოგესალმებითო“ და ყოველგვარი შესავლის გარეშე დაიწყო კითხვა.

„უკიდეგანო გადაღლის შეგრძნებით მიწოლილიყო სავარძელზე, სიცივისგან გამსკდარ ტუჩს იქამდე კვნეტდა სანამ სისხლის მლაშე გემო არ იგრძნო, საჩვენებელი თითი მიიტანა პირთან და სისხლით შეფერადებულ ანაბეჭდებს დაუწყო თვალიერება.

ადამიანების ქონის მანიით იყო ავად. ყველა ვისაც ისურვებდა, ვისაც თითს დაადებდა მისი უნდა გამხდარიყო ნებისმიერ ფასად.

…იმედგაცრუებები ერთი მეორის მიყოლებით ცვლიდნენ ერთმანეთს.

***

ახალ წლამდე რამდენიმე დღე იყო დარჩენილი. თოვლის ბაბუის არასოდეს სჯეროდა, მისთვის არასოდეს უთქვამთ არსებობსო, როდესაც გაიგო, უკვე იცოდა, რომ მითს უყვებოდნენ.

ბალიშის ქვეშ რამდენიმე შოკოლადი დამალა ბავშვობის ყველაზე სანუკვარი მოგონების გაცოცხლების მიზნით, იმ შოკოლადების გემო დღემდე ახსოვდა, არასოდეს უკითხავს ვინ დატოვა ისინი იქ, სიმართლის მოსმენა არ სურდა და იმიტომ.

„დალახვროს ეშმაკმა“  – ჩაილაპარაკა – „ნუთუ ასეთი რთული იყო ტყუილის თქმა?!“

სარკესთან მივიდა, თითის წვერებზე აიწია, საკუთარ თავს გამომცდელი მზერა ესროლა, რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა, ნაზად ააყოლა ფეხი მუსიკას და თვალები დახუჭა.

დიდ ხანს ემზადებოდა ამ დღისთვის, დღისთვის, როდესაც ნაძვის ხეს დადგამდა და პირველ სათამაშოს ჩაუთქვამდა სურვილს.

საკუთარი სურვილების გამო სირცხვილით იწვოდა, ამიტომ არასოდეს, არასოდეს ჩაუთქვამს ის რაც ნამდვილად უნდოდა.

„ეს ეგოიზმია“ – იმართლებლდა ხოლმე თავს – „გაცილებით მნიშვნელოვანი საკითხები არსებობს ვიდრე ჩემი ხუშტური.“

წელს სხვანაირი იყო, საკუთარი თავისთვის გაძვირფასებული, შეუდარებელი, გემრიელი.

მალე მისი ტუტუცი ხუშტურების წელი დგებოდა.

წითელი არაფრით გამორჩეული ბურთი აათამაშა ხელში, ჯერ კიდევ შიშველ ნაძვის ხესთან მივიდა და პირველივე ტოტზე დაკიდა.

***

რამდენიმე წელიწადში მისი ნაძვის ხე ათობით წითელ ბურთს ითვლიდა, ათობით ადამიანის სული ეკიდა მის სახლში წინა საახალწლოდ.

ადამიანების ქონის მანიით იყო ავად.

მოძველებული სულები ჩამოხსნა ტოტებიდან და ნამსხვრევებად აქცია.

კაკუნი შემოესმა, არავის ელოდა, დამფრთხალმა გაიხედა ჭუჭრუტანიდან და ნაცნობ, კარგად დავიწყებულ სილუეტს მოკრა თვალი. კარები ოდნავ შესამჩნევი ღიმილით გააღო, ხელში მისი ბურთი ეჭირა დასამსხვრევად გამზადებული.

სახლში შეიპატიჟა, წინ გაუძღვა და სავარძელზე მიუთითა. სიგარეტს მოუკიდა და გამომწვევად დაიწყო ბურთის ხელში თამაში.

„ეს ესაა სასიკვდილო განაჩენი გამოგიტანე“ – უთხრა კმაყოფილი ხმით.

„გეშლება. დიდი ხანია.“ – უპასუხა იმან ვის სულსაც ხელში უაზროდ ათამაშებდა.

ბურთს ხელი გაუშვა და ის წითელ ნამსხვრევებად გაიფანტა ოთახში.

„წელს ჩემი სურვილი სანაგვეზე მოისროლეს.“ – წაისისინა – „მე კი არასოდეს ვმეორდები.“

მცირე ხნიანი დუმილის შემდეგ იატაკზე ნამსხვრევებად გაშლილმა უცნობმა ფურცელი გაუწოდა „დღეს ამას წავიკითხავ“ – უთხრა დაძაბული ხმით.

„რაზე წერ? ბედნიერებაზე? სასწაულებზე? ჯადოსნურ არსებებზე? ახალ წელზე? სიყვარულზე?“ – იკითხა ამრეზით, რამდენიმე წუთში კი განაგრძო – „საზოგადოს ვერაფერს ვიტან, მძულს ემოციები, რომლებიც ნაწილებად იშლება ირგვლივ და ათასობით ადამიანი გულმოდგინედ კრეფს.“

უცნობი კარებამდე მიაცილა და ახალი ბურთის თვალიერება დაიწყო „ვინ? ვინ? ვინ?…“ ჩურჩულებდა ბრაზმორეული ხმით.

დიდ ხანს იდგა გაუნძრევლად, შემდეგ ნაძვის ხესთან მივიდა,  ბურთი ტოტზე ჩამოკიდა „არავინ“–ო რამდენჯერმე გაიმეორა და ოთახში გაშლილ ნამსხვრევებზე შიშველი ფეხით გაიარა.

საწოლში შეწვა, ბალიში აწია, შოკოლადები დაყარა და ემოციებისგან დაცლილს ჩაეძინა.“

გარეთ გამოვედი, აკანკალებული ხელით მოვუკიდე სიგარეტს და ქუჩას გავუყევი.

შედევრი


 „ თუ სული არ არსებობს, თუ სიკვდილი სიკვდილია და არა გარდაცვალება, მაშინ ყველა ფიქრი, რომელიც არასოდეს გამიხმოვანებია, არსად დამიწერია, არავისთვის მითქვამს, არ დამიხატავს, ჩემთან ერთად მოკვდება?!

არადა, უკვდავებას დაგპირდი!“ – დავწერე ფურცელზე, საწერი მაგიდის თავთან გავიკარი, სიგარეტს მოვუკიდე და საათს შევხედე. ვაგვიანებდი, სასწრაფოდ ჩავიცვი და გარეთ გავედი.

12 საათზე უკვე კარებთან ვიდექი, ბინა # 38, კარები ჩაპუტკუნებულმა, თავიდან ფეხებამდე საღებავით მოთხვრილმა მამაკაცმა გამიღო, მადლობა გადავუხადე იმისთვის, რომ შეხვედრაზე დამთანხმდა, ვიცოდი ჭირვეული ხასიათი ქონდა. მომესალმა და სავარძელზე მიმითითა, ჩამოვჯექი, სიგარეტი ამოვიღე კოლოფიდან, გადმოიხარა და მომიკიდა, გავუღიმე მადლობის ნიშნად, ჩავახველე და ვუთხარი:

„როგორც აგიხსენით შეკვეთა მინდა მოგცეთ…“ დავიწყე ახსნა.

„მე კი გითხარით, რომ შეკვეთებზე არ ვმუშაობ“- შემაწყვეტინა მან.

„ვიცი და ამის მიუხედავად გადავწყვიტე თქვენთან მოსვლა. კარგად გადავიხდი.

მე არც ხატვის ნიჭი მაქვს, არც წერის, არც მუსიკას ვქმნი, მოკლედ ხელოვანი ჩემზე არ ითქმის.

აქამდე მეგონა, რომ ჩემი იდეები, გრძნობები, ფიქრები აჩუქებდნენ უკვდავებას იმას, ვისაც უკვდავებას დავპირდი. ახლა კი ვფიქრობ, რომ სხეულთან ერთად კვდება ყველაფერი, ხელშესახები ქმნილებების გარდა. მინდა, რომ ჩემი გრძნობები, ის ვისაც უკვდავებას დავპირდი ხელშესახები გახადოთ, მოგიყვეთ მასზე, თქვენ კი დახატოთ.

მინდა ნაცრისფერი სხეული ქონდეს, შავი თვალები, თხელი თითები, სევდიანი ღიმილი, მომნსუხველი მზერა, მინდა მის ფეხქვეშ ეგებოდეს სამყარო, მიდა კვარცხლბეკზე იდგეს სიამაყის გარეშე, მინდა, რიჟრაჟი იყოს, მინდა ტაშს უკრავდნენ, მინდა ერთბაშად აღფრთოვანებასა და ზიზღს იწვევდეს, მინდა სისხლისფერი ტუჩები ქონდეს, მინდა ირგვლივ მზე იღვრებოდეს.“

***

წამოვედი, ორი საათი ხდებოდა, ტაქსი გავაჩერე და თხუთმეტ წუთში უკვე ადგილზე ვიყავი, მაგიდას მივუჯექი, საათს დავხედე, ოფიციანტს ყავა ვთხოვე და ხალხის თვალიერება დავიწყე, 5 წუთში შემომიერთდა, მომესალმა, დააზუსტა მე ვესაუბრე თუ არა ტელეფონზე, მსუბუქი ღიმილით დავეთანხმე, ხელი გავუწოდე კეთილგანწყობის ნიშნად. კაპუჩინო შეუკვეთა, სიგარეტს მოუკიდა და ღიმილით მანიშნა, რომ შემეძლო დამეწყო.

„მინდა წიგნი დაწეროთ, რომანის შეკვეთა მინდა. ვიცი უცნაური თხოვნაა, მაგრამ მინდა წიგნი იმაზე დაწეროთ ვინც ჩემი მუზა იქნებოდა წერის ნიჭი, რომ მქონოდა.

უკვდავებას შევპირდი, შედევრი ვუწოდე, ახლა კი მგონია, რომ სიკვდილის შემდეგ ჩემი გრძნობების ფასი იმდენივე იქნება, რამდენიც ჩემი სხეულის, ხვდებით ალბათ რასაც ვგულისხმობ.

მინდა დაწეროთ იმაზე ვისაც უმიზეზოდ აღმერთებენ, ვინც მაიძულა შემყვარებოდა საკუთარი თავი და შემდეგ მაგრძნობინა, რომ მე არაფრით გამორჩეული, მორიგი, ჩვეულებრივი ადამიანი ვიყავი. ჰო, შეუდარებელი კეთილგანწყობით გააკეთა ეს. მინდა დაწეროთ ადამიანზე, რომლის სიყვარულსაც ეპიდემიას ვეძახი და რატომღაც იდიოტურად მჯერა, რომ მე განსაკუთრებულად მიყვარს. არადა ასეა, აბა მითხარით, რომელი მისი თაყვანისმცემელი გადაწყვეტდა მასზე რომანი შეეკვეთა თქვენთვის?!

მინდა დაწეროთ იმაზე ვისი პირით მონათხრობი დეპრესიაც კი სანუკვარ ოცნებად იქცევა. მინდა დაწეროთ იმაზე ვინც ჩემი აზრით ნაძირალაა, სხვების აზრით კი ღვთაება.

მინდა დაწეროთ ფეტიშზე.

მინდა მისგან შედევრი შექმნათ. მინდა შეპირებული უკვდავება ვაჩუქო.“

ბევრი ვისაუბრეთ, დაინტერესდა, შევთანხმდით, რომ ყოველ კვირას ვივლიდი მასთან და მოვუყვებოდი მის „ახლად გამომცხვარ მუზაზე“.

***

სახლში დავბრუნდი, სავარძელზე მივესვენე.

არასოდეს, არასოდეს, არასოდეს გამოიყენო მაგია სხვისი თავისუფალი ნების წინააღმდეგ! – ეს წესი ზეპირად ვიცოდი, ყოველთვის ვოცნებობდი მის დარღვევაზე და დაპირებული სასჯელი ფეხებზე მეკიდა. თუმცა სასაცილო იყო ის, რომ მისი თავისუფალი ნების წინააღმდეგ წასვლის შემთხვევაში ყველაზე დიდი სმხვერპლის გაღება თავად მომიწევდა – თავმოყვარეობა და სიამაყე! ორი გრძნობა, რომელიც იმად მქმნიდა ვინც ვიყავი, ჰოდა ისიც კი არ მიღირდა ამად.

ხელში საკუთარი „სასიკვდილო განაჩენი“ მეჭირა.

კედლიდან ფურცელი ჩამოვხსენი, კიდევ ერთხელ გადავიკითხე.

„თუ სული არ არსებობს, თუ სიკვდილი სიკვდილია და არა გარდაცვალება, მაშინ ყველა ფიქრი, რომელიც არასოდეს გამიხმოვანებია, არსად დამიწერია, არავისთვის მითქვამს, არ დამიხატავს, ჩემთან ერთად მოკვდება?!

არადა უკვდავებას დაგპირდი!“

მუსიკა ჩავრთე და წერა განვაგრძე.

„უკვდავებას დაგპირდი და მეგონა, რომ საკუთარი გამორჩეული, იდეალური სიყვარულით უკვე გაჩუქე ის. ახლა ვხვდები, რომ ეს ტყუილია.

მინდა უკვდავება გაჩუქო, შენგან შექმნილი სრულყოფილების მშობელი ვიყო და ამით საკუთარი თავი ვიხსნა დავიწყებისგან.

ეს ესაა მაგიის ყველაზე დიდი კანონი დავარღვიე – შენი თავისუფალი ნების წინააღმდეგ წავედი! თუმცა ამაზე პასუხს ვერავინ, ვერასოდეს მაგებინებს.

უკვდავებას გაჩუქებ! ხელოვნების ნიმუშად, შედევრად გაქცევ, რითიც ჩემზე სამუდამო ფიქრის განაჩენს გამოგიტან.

ვერასოდეს, ვერავინ გამიმეორებს. შეუდარებელი, დაუვიწყარი ვიქნები.

მე, უკვდავება ვიჩუქე.“

კინაღამ


დასაწყისი უღიმღამო იყო, ვერაფერი გავიგე, შუა გზაში მყოფმა კი გადავწყვიტე, რომ სანაცვლოდ დასასრული იქნებოდა გრანდიოზული, იმის დასასრული, რასაც განსაკუთრებულად სენტიმენტალური ადამიანების აზრით დასასრული არ აქვს.

მიყვარს დიდი ხნის „ტყვეობის“ შემდეგ თავისუფლება, რომ შემეპარება ხოლმე, სიამოვნებით რომ მინათდება თვალები, მზერა ისევ ცივი და უემოციო, რომ მიხდება და სიგარეტის თითოეულ მოქაჩვას მთელი ტანით, რომ ვგრძნობ.

დასასრულის წარმოდგენაზე კმაყოფილებისგან ტუჩს ვიკვნეტ, სათნოდ ვიღიმი ყოველთვის, როდესაც „ის“ თავად მიბიძგებს ფინიშისკენ, ტაშს ვუკრავ და ბრავოს ძახილით ლამისაა ხმა სამუდამოდ დავკარგო, თუმცა მომწონს როდესაც დაძაბულობისგან ხმა მეცვლება, მიბოხდება, უცხოობის შეგრძნება მაქვს ხოლმე, მე კი ძალიან მიყვარს, როდესაც ჩემ სხეულს ჩემთვის უცხო და ახალი პერსონაჟები სტუმრობენ.

დანამდვილებით ვიცი, რომ წინა ცხოვრებაში მეც ის ვიყავი, ვინც მოუთმენლად ელოდა სასწაულის დასაწყისს და დასასრულის წარმოდგენაზეც კი ტანში უსიამოვნო ჟრუანტელი უვლიდა. ის ვიყავი ვისაც სჯეროდა, რომ სამყარო იყოფოდა სამად – მე, ის და ყველა დანარჩენი. მას შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა სამყარო ჩემთვის უკვე კარგად ნაცნობ ორ ნაწილად იყოფა, წინა ცხოვრებისგან განსხვავებით კი, მისი სამად დაყოფის სურვილით არ ვიწვი.

მგონია, რომ ნახევრებად, მეოთხედებად, მეათედებად ვიბადებით ხოლმე, შემდეგ ქვეცნობიერად მივისწრაფვით გამთლიანებისკენ, გზად იმდენ უსარგებლო ნაწილს ვირგებთ, რომ ძებნის ინსტინქტი გვიქვეითდება და ბოლოს ბედს ვეგუებით – დიდად არ მიხდება, მაგრამ არაფერია არგუმენტით. მრავალი ცხოვრების შემდეგ კი იმდენ ნაწილად ვართ გაფანტული სამყაროში, რომ გამთლიანების იდეა შეუსრულებელ მისიად გვეჩვენება და წინა ცხოვრებებში განცდილი გადაღლსიგან დამოუკიდებლობის ფასს ვიგებთ – „დაე, ერთ დროს მთლიანობად შეკრულმა და შემდეგ გაფანტულმა მეებმა ერთმანეთი უჩემოდ იპოვნონ, მე ამ ცხოვრებაში სასწაულები აღარ მჭირდება.“ ერთ დღეს კი იმდენად მოგვბეზრდება ეს დაუსრულებელი ძიების პროცესი, რომ ყველა მთლიანობად ვიქცევით, მიუხედავად იმისა, რომ უმაღლესმა გონმა ნაწილაკად ჩაგვიფიქრა და უკანასკნელ ცხოვრებას ვიცხოვრებთ. სად წავალთ შემდეგ? სადმე სადაც, არ გვეტყვიან, რომ დაუსრულებელი პროექტი ვართ.

დასასრული ვახსენე, ჰო, ჩემი წინა ცხოვრებებისგან განსხვავებით დასასრულის აღნიშვნა განსაკუთრებულ სიამოვნებას მანიჭებს, ოღონდ თუ ღმერთი გწამთ ამას ქელეხს ნუ უწოდებთ, ნუ შეურაცხყოფთ ჩემი ცხოვრების ყველაზე დიდი ზეიმს, ან უფრო ზეიმებს.

მტანჯველი სენისგან ვთავისუფლდები, ცინიკური ღიმილით ვუყურებ ყველას ვინც იმის მოხდენას ცდილობს, ვინც მიუხედავად მრავალცხოვრებიანი გამოცდილებისა ვნებიანობის ჟამს საკუთარ ნაწილაკად მივიჩნიე და სულელურად, თითქოს გამოუცდელი, სამყაროში ახლად გატყორცნილი, ტუტუცი მოლეკულა ვყოფილიყავი ისე შემიყვარდა.

ისევ ავცდი დასასრულის იდეას, არადა დღეს უნდა ვიზეიმო.

იმას ვამბობდი, როგორ მიყვარს ჯერ კიდევ საკუთარ განუმეორებლობაში დარწმუნებული, ათრთოლებული დაუსრულებელი პროექტების ნახვა, რომლებიც იმას იზომავენ გასახდელში ვინც კინაღამ სამუდამოდ დამიბნელა გონება და კიდევ ერთი სიცოცხლისთვის გამწირა.

კარგი სიტყვაა არა კინაღამ?!