Wish You Were Here


ცოტა ხნის წინ, საათის ყიდვა რომ გადავწყვიტე, შევნიშნე რომ ჩემს მეგობარს მაჯის საათი მარცხენა ხელზე ეკეთა. გულწრფელად გამიკვირდა და ვუმტკიცებდი გამონაკლისი ან ცაცია ხარ მეთქი. ნურას უკაცრავად, ადამიანების უმრავლესობა საათს მარცხენა ხელზე ატარებს. ბევრი რამ წავიკითხე ამასთან დაკავშირებით, მთავარი არგუმენტი კი ისაა რომ ვინაიდან მარჯვენა ხელი ზოგადად უფრო აქტიურია (21-ე საუკუნეში მინ. “მაუსზეა” პასუხისმგებელი) საათს კი მოფრთხილება უნდა, არაცნობიერ დონეზე დასწავლილი გვაქვს რომ საათი მარცხენა ხელისთვისაა შექმნილი. არადა ინსტინქტურ დონეზე, რატომღაც მარჯვენა ხელზე დახედვა უფრო ლოგიკური მგონია და ვერ ვხვდები რატომ ირჩევს ადამიანთა უმრავლესობა გაუცნობიერებლად მარცხენა ხელს. საათი რომ უნდა მეყიდა, შერჩეული მოდელის ხელზე მოსინჯვა დავაპირე, კონსულტანტმა ცოტა გააპროტესტა მარჯვენა ხელზე რომ დავიწყე გაკეთება, მე ღიმილით ავუხსენი რომ იმ მცირე ჯგუფს მივეკუთვნებოდი, ვინც საათს მარჯვენა ხელზე ატარებს.

არადა, არ ყოფილა ასე. საათი კი მარჯვენა ხელზე მიკეთია და სხვაგვარად ვეღარც წარმომიდგენია, მაგრამ ადრეც, წლების წინაც ხომ მქონდა მაჯის საათი? მაშინაც მარჯვენაზე მეკეთა? რატომ არავის უკვირდა? რატომ მე არ მიკვირდა? პასუხებისთვის ძველ ფოტოებს დავუარე და აღმოჩნდა რომ მეც, ყველა საათი რომელიც კი ოდესმე მქონია, მარცხენა ხელზე მეკეთა. როდის ამომიტრიალდა ეს წარმოდგენა წარმოდგენა არ მაქვს. ინსტინქტების დონეზე მაშინ ვიღებდი გადაწყვეტილებებს, თუ პირიქით, ახლა? გაუცნობიერებელი უმცირესობაში ყოფნის მოთხოვნილებაა ეს თუ დასწავლილი ქცევების განსწავლის სურვილი? არ ვიცი და პრინციპში ამას არ აქვს დიდი მნიშვნელობა. ვიცვლებით, რაღაცებს ვსწავლობთ და სამყაროს ჩვენს თავზე ვირგებთ, მარცხენა ან მარჯვენა ხელზე.

ახლა ტაქსიში ვზივარ, უაზროდ დაქანცული, მუხლებზე ტანვარჯიშის ბურთი და ლახტი მიდევს, საათს დავყურებ და ყურის ძირში მყოფ ორშაბათზე ვფიქრობ, მძღოლი რაღაცას მელაპარაკება და მე უაზროდ ვცემ პასუხებს. ლაპარაკში რომ ვერ ამიყოლია, მუსიკა ჩართო და ხმას აუწია.

The same old fears

Wish you were here

ტვინი ორშაბათზე ფიქრს გაეშვა. ჰო, the same old fears, wish you were here.

How I wish, how I wish you were here.

Advertisements

სარეცხი კოსმოსიდან


სანამ ჩემი სარეცხის მანქანა კოსმოსში გასაფრენად ემზადება, მეზობლის ბავშვი პიანინოზე დაკვრას სწავლობს და გულს მიწვრილებს. ათასჯერ გადახვეულ სცენას ათასმეერთედ ვახვევ ტვინში და ახლა უკვე შენელებული კადრის ეფექტით ვუყურებ, კარგად ვიცი, ასე იქამდე მოვიქცევი სანამ აბსოლუტურ გულგრილობას არ ვიგრძნობ და საბოლოოდ არ მოვიბეზრებ.

პარალელურად ვკითხულობ რომ შფოთვითი აშლილობისკენ მიდრეკილი ადამიანები თურმე ხშირად იწიწკნიან ტუჩებს და თითებით ქვედა ტუჩს ვექაჩები. სცენა კი უკვე replay-ზე მაქვს დაყენებული და დასრულებისთანავე თავიდან იწყება.

ამასობაში სარეცხის მანქანა ახალ სიმძლავრეებს რთავს და იუპიტერის წითელ შტორმთან შეხვედრის იმედით, სარეცხის წურვას იწყებს.

მე რომ მკითხო სარეცხის მანქანებს “ნასა” უნდა აწარმოებდეს და გასარეცხად შეყრილი ტანსაცმლის ტრიალის ნაცვლად, მრგვალ ფანჯარაზე პლანეტები უნდა ტრიალებდნენ მზის გარშემო. სიჩქარეებიც პლანეტების მიხედვით უნდა იყოს დალაგებული. ხვალ, იუპიტერის ციკლონებში გატარებულ ტანსაცმელს ჩავიცვამდი და წითელ “პომადას” წავისვამდი (აირის გიგანტის, ყველაზე საყვარელი წითელი ლაქის პატივსაცემად).

მერე, ვენერაზე გარეცხილ კაბებში ჩაცმული გოგოები, მარსზე გარეცხილ წითელ, კუბოკრულ პერანგიან ბიჭებს შეხვდებოდნენ და ახალი წიგნი გამოვიდოდა “ქალები ვენერაზე რეცხავენ ტანსაცმელს, კაცები მარსზე”.

ამასობაში ვესტელის სარეცხის მანქანამ რეცხვა დაასრულა და არსადაც არ გაფრენილა.

Time


გაღვიძების მომენტიდან თავი სიზმარში მგონია, სიგარეტთან ერთად მოსული დეჟა ვუს შეგრძნებაც სიზმარია, ტაქსიში ჩართული Pink Floyd-იც, გადაკეტილი გზაც, სკოლაც, ბავშვებიც, კოკა კოლაც, რომელსაც ახლა ვსვამ და მუსიკაც რომელსაც ახლა ვუსმენ.

ადამიანები, რომლებსაც მხედველობის პრობლემა აქვთ სამყაროს ისევე აღიქვამენ როგორც ისინი, ვისაც 100%-ანი მხედველობა აქვთ? სამყაროს “წყალქვეშ” აღქმა, დამოკიდებულებებს არ ცვლის? როცა ადამიანების სახეებს ხშირად ვერ ხედავ, გიწევს წარმოიდგინო.

მოგიხსნიათ სათვალე იმის გამო რომ ისევ “წყალქვეშ” დაგენახათ ადამიანები, რომლებიც “ხმელეთზე” აღარ მოგწონთ?

სათვალიანი ადამიანებისთვის წარმოსახვითი სამყარო სათვალის მოხსნის მომენტიდან იწყება.

ჰოდა, იმას ვამბობდი რომ გაღვიძების მომენტიდან თავი სიზმარში მგონია და ცხოვრება ფილმი ან სერიალი რომ იყოს, დღევანდელი სერია Pink Floyd-ის Time-ით დაიწყებოდა, აი იმ მომენტიდან აივანზე რომ გავედი, სიგარეტს რომ მოვუკიდე და დეჟა ვუს შეგრძნებამ კუპრზე და მხუთავ აირზე მეტად რომ მომგუდა.

ვბოდავ.

You are young and life is long and there is time to kill today.

მოგონილი ალერგია


ვზივარ ტელევიზორის შუქით განათებულ ოთახში, წყვეტილად ვფიქრობ ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებზე, ვიაზრებ რომ დღეს მთვრალი არ ვარ (სადღაც მგონია რომ ეს კარგია, თუმცა დარწმუნებით ვერაფერს ვიტყვი) და ვფიქრობ ეს ყველაფერი მართლა ხდება თუ მესიზმრება.

საკუთარ ოთახზე ალერგია მაქვს, ოღონდ ყოველგვარი გადატანითი მნიშვნელობის გარეშე. საკმარისია გადაბმულად რამდენიმე საათს გავჩერდე ჩემს ოთახში და თვალების წვა, ცრემლდენა და ცემინება მეწყება. იქნებ ნიშანია?!

ისევ სხვა რამეზე უნდა ვიფიქრო! პრინციპში, დიდი წვალება არ მჭირდება, ვუბრუნდები ფიქრებს ჩემი ახალი “მე”-ს აბსოლუტურ მიუღებლობაზე და გადაჭრით ვამბობ “სიმთვრალე ჯობდა!”

მოდი ისევ წრეზე წავიდეთ, ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებსა და ამ მოვლენებზე ჩვენს საპასუხო რეაქციაზე ვიფიქროთ. ცოტა ხანს გაუნძრევლად შევყურებ კედელს, ბოლოს წყვეტილ ფიქრებს ვალაგებ და ხმამაღლა (ისე რომ ტელევიზორის ხმას ვფარავ) ვამბობ: “მგონი გავგიჟდი!”

საკვირაო პოსტი


საკუთარ თავთან გატარებულ დროს არაფერი შეედრება. უკუღმა ათვლა დაიწყო, 5, 4, 3, 2, 1.. სტარტზე ვარ, ოღონდ ფინიში არ მეჩქარება, ყველაზე მნიშვნელოვანი სწორედ სტარტსა და ფინიშს შორის არსებული დრო და მანძილია. ნეგატივი დამიგროვდა, ისეთი სიგარეტის კვამლთან ერთად რომ ვერ გაფანტავ. ნიორი ვიყიდე, ძმარში ჩავალაგე და ხვალიდან ყოველ დილით, სამსახურში წასვლამდე ჩავმარხავ ხოლმე ნეგატივით გავარდისფრებულ ნიორს ეზოში.

დღეს, 5 წლის წინ საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილის გახსნის სურვილი გამიჩნდა, მაგრამ გადავწყვიტე რომ 11 აგვისტომდე არ გავხსნი, ბოლოს და ბოლოს წერილი ჩემთვის კი არა, 30 წლის ფინიკისთვის დავწერე, რომელიც ჯერ არ არსებობს, მე კი ჯერ კიდევ მაქვს დრო, ის ისეთად ვაქციო 25 წლის ფინიკის რომ მოეწონებოდა (მიუხედავად იმისა რომ თითქმის დარწმუნებული ვარ ბოდვის მერი არაფერი დაუწერია).

ჰო, ფინიკო ბოდვა ვერ მოვიშალეთ. მაგრამ განვიკურნეთ, იმ დაავადებისგან რომელიც 5 წლის წინ გვქონდა და ეს აუცილებლად გაუხარდება 25 წლის ფინიკის.

მგონი დროა 35 წლის ფინიკოსთვისაც დავწერო ასეთი წერილი და ეს ტრადიციად ვაქციო, მანამ სანამ ჯერ კიდევ იარსებებს ადრესატი რომელიც გახსნის და წაიკითხავს.

მშვიდი აგვისტოა, ქარიშხლის წინა პერიოდს გავს.

დავდექით სტარტზე.

ონკანი


ონკანი მოუშვა, მას შემდეგ რაც ხელოსანი მოიყვანა და უწყვეტად მომდინარე ცივი წყლის ნაკადის რამენაირად გადაკეტვა სთხოვა, თბილი წყლით სარგებლობა საერთოდ შეუძლებელი გახდა, ცხელი წყალი წამის მეათასედში ჩანჩქერივით დაიწყებდა ხოლმე დენას, ცივი ნაკადი კი ან საერთოდ არ მოდიოდა ანაც ისე უხვად დაიწყებდა ჩქეფას წყალს სითბოს ნატამალსაც კი ვერავინ შეატყობდა. ნიჟარის თავზე განლაგებულ თაროზე, მტვერშემხმარი ჭიქიდან კბილის ჩოთქი ამოაძვრინა, წყალს შეუშვირა და თითებით რამდენჯერმე სცადა უკვე გადატყავებული ზედაპირის შესწორება, პირში თითქმის გაყინული წყალი ჩაიგუბა და ხეხვა დაიწყო, შუა ღამე იყო და ჩოთქის კბილებზე გასმის ხმა ექოსავით ისმოდა მთელ სააბაზანოში, თავი ფილმის პერსონაჟი ეგონა, წარმოიდგინა როგორ იჯდა მაყურებელი სრულ სიბნელეში ეკრანს მიჩერებული და როგორ უსმენდა წყლის ხმაში არეული ხეხვის ხმას. დიდი ვერაფერი მოსასმენი უნდა ყოფილიყო, სიუჟეტი კი დაუყოვნებლივ ითხოვდა განვითარებას.

3 კვირაზე მეტი იყო ენერგეტიკული სასმელის სუნი აღარ ასდიოდა, საღამოობით კი ლუდის სუნად ყარდა და მოწყვეტით ეშვებოდა ხოლმე საწოლზე. მაღვიძარას როლს თავის აუტანელი ტკივილი ითავსებდა და ინსტინქტურად გეზს პირდაპირ მაცივრისკენ იღებდა, სადაც ტკივილგამაყუჩებლის ულევი რაოდენობა ქონდა მომარაგებული.

ონკანი რომ გადაკეტა, ქაღალდს გადასწვდა, თვალებზე ჩამოყრილი თმა ყურებზე გადაიწია, ქაღალდს სველი ხელი წაუსვა და შუბლის წმენდას შეუდგა, იქამდე იხეხა სანამ ქაღალდის ნაფლეთები არ მიეწება კანზე, შემდეგ უნიტაზში ჩაუძახა, დაიცადა სანამ დარწმუნდებოდა რომ შუბლი საბოლოოდ გამოუშრა, სარკესთან მივიდა და კბილების თვალიერება დაიწყო. შუქი ისე ურტყამდა, ადვილად გაარჩევდი სად მთავრდებოდა მისი კბილები და იწყებოდა „პლომბი“, რომელსაც ის წესისამებრ „ბჟენებს“ ეძახდა, ერთი ეგ ვერ გაერკვია სწორი ფორმა ბჟენი იყო თუ ბჯენი, ან იქნებ სხვადასხვა რამ იყო, მაგრამ ეს დიდად არ ედარდებოდა, თუ საქმე წერას არ ეხებოდა, ასეთ დროს კი საკუთარი თავისგან იდეალურ ნაწერსა და გრამატიკულად სრულიად გამართულ წინადადებებს ითხოვდა. ისევე როგორც ყველაფერში, აქაც დიდ ვერაფერ წარმატებას აღწევდა და გარდა საშინლად ერთნაირი აბზაცებისა, ვერც პუნქტუაციას უხერხებდა რამეს, საშუალოდ წერდა და საშუალოდ ცხოვრობდა, კბილების ხეხვის დროს კი ეგონა რომ ფილმის პერსონაჟი იყო და ონკანიდან მომდინარე წყლის მელოდიურობას აკვირდებოდა ხოლმე.

ალკოჰოლის დაუოკებებელი სურვილისგან კბილებს მაგრად აჭერდა ერთმანეთზე და ფიქრობდა რომ მთავარი იყო კვირაში 1 დღიანი შესვენება მაინც გაეკეთებინა, 36 საათი მაინც გაეძლო სასმელის გარეშე, საკუთარი თავის ალკოჰოლიზმში დადანაშაულების მომენტებში საწინააღმდეგო არგუმენტის ქონა დასჭირდებოდა და იმიტომ.

ნახევარი კოლოფი სიგარეტი თითქმის ხელუხლებელი იყო, დაღამებას ელოდებოდა გემრიელად რომ ჩაეშვა კვამლი ფილტვებში, თუმცა გემრიელი მანამ იყო სანამ მოქაჩავდა ხოლმე, შემდეგ მხოლოდ მსუბუქ თავრუსხვევას გრძნოდა და ბარბაცით მიუყვებოდა საკუთარი ოთახისკენ მიმავალ დერეფანს.

ყველაფერს ერთდროულად ჩამორჩა, ასეთ დროს კი რაც უფრო ნაკლებად ჩქარობ დაწევას, მით უფრო მეტი საქმე გიგროვდება, საბოლოოდ კი რამის გამოსწორება შეუძლებელი ხდება და შეგუებას იწყებ, საშუალო ხდები, კბილების ხეხვით, ონკანების შეკეთებითა და შუბლის გამოშრობით კავდები. ალკოჰოლის წარმოდგენაზე კბილები გიკაწკაწებს და ერთი ნაფაზისთვის მზად ხარ სული გაყიდო.

ხელი მაშინ ჩაიქნია როცა მიხვდა „უსათვალოდ ნახევარი ადამიანი ვარო“. ვერაფრით გაეგო კარგად იქცეოდა სათვალეს რომ არ იკეთებდა თუ ამით მხოლოდ გარდაუვალ იმედგაცრუებას წელავდა დროში.

თავი ყოველთვის შორს ეჭირა, შორიდან მიესალმებოდა ხოლმე, ესეც იჯდა თავისთვის კუთხეში და ებრძოდა სათვალის გაკეთების დაუოკებელ ჟინს, სახეს კარგად ვერ ხედავდა და მისი გადღაბნილი ნაკვთები მოსწონდა.

რამდენიმეთვიანი ურთიერთობის შემდეგ მიუახლოვდა, თვალის გასწორება რომ სცადა, გადღაბნილი ნაკვთების ნაცვლად, ხელში კარგად აღქმადი მამაკაცის სახე შერჩა, ჯობდა თავიდანვე კეთებოდა სათვალე.

კვირის უალკოჰოლო დღე იყო, კოლოფში შემორჩენილ სიგარეტის ღერებს ითვლიდა და მთელდღიანი უმაქნისობისგან დამძიმებულ მუცელს აკვირდებოდა სარკეში.

როცა დარწმუნდა რომ შუბლი გამოშმრალი ქონდა, თმა ისევ თვალებზე ჩამოიყარა.

„თუ ფულს ვიშოვი აუცილებლად ვიყიდი მაღალი ხარისხის ვისკის და 1 ბოთლს მთელ კვირაზე გამოვიზოგავო“ ფიქობდა კბილების ყოველ გაკრაჭუნებაზე. 1 ბოთლი ვისკის ფული ვალებს მაინც ვერ დაუფარავდა, მთვრალზე კი პრობლემებისთვის თვალის გასწორება გაცილებით მარტივი უნდა ყოფილიყო.

 tumblr_lnh9kqM8H21qf9vxco1_500