სამხრეთელი


პოსტის წერას სათაურით არასოდეს ვიწყებ. პირიქით, როგორც წესი სათაურს ყველაფრის დასრულების შემდეგ ვარჩევ ხოლმე და ზოგჯერ იმდენს ვფიქრობ მთლიან პოსტსაც ვისვრი სანაგვეზე.

ეს პირველი პოსტია როცა ჯერ სათაური გაჩნდა და თან ისეთი სათაური, რომელიც tag-ადაც იქცევა. დავაკვირდები როგორ გაიზრდება სამხრეთელი და როგორ დაჩრდილავს სხვებს.

სამხრეთელი რაღაც ახალია, ან იქნებ უფრო სწორი იქნებოდა მეთქვა, ვიღაც მეთქი, მაგრამ არ ვარ დარწმუნებული რომ უფრო ვიღაცაა ვიდრე რაღაც.

ზაფხულივითი სახელია და წესით ძალიანაც უნდა მომწონდეს, მაგრამ არ მომწონს. ზაფხული კი მიყვარს, მაგრამ სამხრეთი და სამხრეთელები არა.

ორი დღის წინ გამოჩნდა. გაცნობამდე სრულიად სხვა წარმოდგენის ვიყავი და სულ სხვა ვინმე შემრჩა ხელში. ანუ ეს ის შემთხვევაა როდესაც ვიღაცაზე (ან უფრო რაღაცაზე) წინასწარ გაქვს შექმნილი გარკვეული შთაბეჭდილება და გაცნობისას აღმოაჩენ რომ შენი წინასწარი დამოკიდებულება ძალიან აცდენილი იყო რეალობას.

კომედიური პერსონაჟი არ უნდა იყოს, უფრო პირიქით, მაგრამ ყველაფერი რაც მასთანაა დაკავშირებული ისეთი კომიკურია რომ გახსენების დროსაც კი ვერ ვიკავებ სიცილს.

არადა საერთო ბევრი გვაქვს. უფრო სწორად მე და სამხრეთელის მეგობარს გვაქვს ბევრი საერთო, მაგრამ ვინაიდან სამხრეთელი ხშირად ეთანხმება მისი მეგობრის მოსაზრებებს, ე.ი. საერთო სამხრეთელთანაც მაქვს, რაოდენ კომიკურად უნიათოც არ უნდა იყოს თავად სამხრეთელი.

იცი როგორია? ზედმეტი უსაქმურობისგან ფილოსოფიას რომ მიჰყოფენ ხოლმე ხელს ეგეთი. არადა, აი ეგეთებს ვერ ვიტან. დიდი ფუფუნებაა მუდმივად ცხოვრების ამაოებაზე და საკუთარ რაობაზე ფიქრი.

მისი მეგობარი კი იმიტომ მომწონს, რომ უფრო მარტივია, მარტივი პასუხებით და ისეთი მარტივი “სიყვარულებით” მე რომ მახასიათებს. ჰოდა, რახან ესეც ეთანხმება, მაშინ როცა ის ამ ყველაფერს ფილოსოფიურად ფუთავს, ე.ი. არც ჩვენ ვართ ერთმანეთს დიდად აცდენილი.

თან საცოდავია, ამ სიტყვის ყველაზე ცუდი გაგებით და სამხრეთელის არც არაფერი სცხია.

მთელი შეგნებული ცხოვრება მარტივ ჩვევებსა და ფილოსოფიაში დახარჯა, ცხოვრების კი არაფერი გაეგება და ისეთ სისულელეებს აკეთებს, მოგინდება მაგრად შეაჯანჯღარო.

მაგრამ ორი დღის წინ გაცნობილი სამხრეთელი, რომელიც იდეაში სულ სხვა არასამხრეთელის გასაცნობად მჭირდებოდა, ძალიანაც არ გავს იმ არასამხრეთელს ან მე მგონია რომ არ გავს, იმიტომ რომ ძალიან არ მინდა გავდეს.

ისევ ყველაფერი ავხლართე. თუმცა ვინაიდან სამხრეთელის გაცნობა მნიშვნელოვან მოვლენად შევრაცხე, ამ თემაზე ბოდვის კორიანტელი რომ არ დამეყენებინა ფინიკის სახელით, ვერ მოვითმენდი.

კეთილი იყოს სამხრეთელო შენი გაჩენა ჩემი თეგების ღრუბელში.

Strategist-Shadow-System

Y & X ღრუბლებში


წარმოიდგინეთ თქვენი ფიქრის ძირითადი სუბიექტები, მოვლენები და საკითხები იარლიყებად რომ გეკიდებოდნენ ტანზე. თითოეული იარლიყის მოცულობა მასზე ფიქრის სიხშირით რომ იზრდებოდეს ზომაში, რა იარლიყები გექნებოდათ ჩამოკიდებული ბოლო 1 წლის მანძილზე?

რთული სათქმელია ხომ?!

იარლიყებით სიარული რომ დავიწყე მოხიბლული ვიყავი ადამიანი X-თ და სხვა საკითხებთან ერთად, ფიქრის ძირითად სუბიექტს, სწორედ X წარმოადგენდა. ყოველ დილით, გაღვიძებისას, ვკვირდებოდი როგორ იზრდებოდა X-ს იარლიყი ზომაში და როგორ უმნიშვნელოდ გამოიყურებოდნენ მის ფონზე სხვები.

დროთა განმავლობაში, X-თან არსებულმა მომაბეზრებელმა ერთფეროვნებამ, გააჩინა Y, ან კი არ გააჩინა, დააბრუნა.

Y-ზე ფიქრის სიხშირისა და მისი იარლიყის ზომის ზრდა, პირდაპირპროპორციულად ამცირებდა X-სას, ბოლოს კი გათანაბრდნენ. ჰოდა, ეს გათანაბრება, სინამდვილეში X-ს სრულ გაქრობაზე მიუთითებს, იმიტომ რომ ზომაში მათი გათანაბრება, ნიშნავს იმას რომ X დარჩა სადღაც, ფიქრის ღრუბლების მიღმა, Y კი გამუდმივდა.

უკან ვბრუნდებით ფინიკო?! უკან ვბრუნდებით.

***

ახლა წარმოიდგინეთ რომ გაქვთ ბლოგი და გაქვთ TAG-ების ღრუბელი. ჰოდა, voilà! არაფრის წარმოდგენა აღარ გჭირდებათ.

687474703a2f2f6661726d372e7374617469632e666c69636b722e636f6d2f363032332f353934343232383033355f336264353765386462325f622e6a7067