Lay Down Your Arms, Give Up The Fight!


ახლა ჩემშიც და ჩემ გარეთაც ქაოსია. მგონი არ არსებობს სექტემბერი ცვლილებების გარეშე. მნიშვნელობა არ აქვს ცვლილება დიდია თუ პატარა, ცვლილება ცვლილებაა.

რაღაცები რაც შეიცვალა უკვე ყოველდღიურ საჭიროებად იქცა, რის გარეშე ყოფნაც წარმოუდგენელი მგონია. ახლა, უკვე აღარ მიკვირს დილაობით ჩემს ტელეფონზე გამოსული შეტყობინება იმ დღეს რა სიმღერას უნდა მოვუსმინო. შემოთავაზებული სიმღერებიდან ყველა ახალია ჩემთვის და თითოეულ მათგანს პირველად ვუსმენ, რის გამოც კიდევ უფრო ჯადოსნურია თითოეული მათგანი.

ეს იცოდით? How do you know when you’re in love? All the songs make sense. ჰოდა, ეს მხოლოდ სიყვარულს არ ეხება, ბევრ ემოციურ მდგომარეობას შეიძლება შევუსაბამოთ. როცა სიმღერებს მართლა აქვთ აზრი, ე.ი. რაღაც ხდება.

დღევანდელი სიმღერა ჩემზე, ჩემთვის და ამ სექტემბრისთვისაა და it makes perfect sense.

დილით, სამსახურში წამოსვლამდე, მითხრეს რომ აუცილებლად უნდა მომესმინა ამ სიმღერისთვის, აუცილებლად უნდა მომესმინა და თან ტექსტისთვის გამეყოლებინა თვალი.

Does the pain weigh out the pride?
And you look for a place to hide
Did someone break your heart inside
You’re in ruins

pride? აი, ვის რაში ენაღვლება ეს pride? ეს არის ყველაზე დიდი სისულელე, რომლის გარშემოც ტრიალებს მთელი ჩემი ცხოვრება, ყველა ჩემი გადაწყვეტილება. გადასაგდებია ძველი წესები, გადასაგდებია როცა You’re in ruins.

When you’re at the end of the road
And you lost all sense of control
And your thoughts have taken their toll
When your mind breaks the spirit of your soul
Your faith walks on broken glass
And the hangover doesn’t pass
Nothing’s ever built to last
You’re in ruins

კონტროლზე შეშლილი მანიაკი ვარ. ახლოსაც არასოდეს ვეკარები სიტუაციებს, როცა ვიცი რომ კონტროლი დამისხლტება ხელიდან. ზოგჯერ ვერ ვატყობთ ეს ისე ხდება, მერე, ცოტა გვიან ვიაზრებთ რომ სამყაროს ჩვენ არ ვმართავთ, რომ ეს აკვიატებული “ღმერთის სინდრომიც”, მხოლოდ სინდრომია, რომელიც აუცილებლად მიგვიყვანს იქამდე რომ გვიმღერონ You’re in ruins და ჰო, the hangover doesn’t pass.

When it’s time to live and let die
And you can’t get another try
Something inside this heart has died
You’re in ruins

დასასრულების და დასაწყისების დროა, დიახ, როგორც ყოველთვის ახლა ის დროა როცა ისევ ძველ წრეში ვარ, წრეში რომელიც უკვე ბოლომდე შეკრული და დახურულია. ამ წრის ცენტრში ვარ გამოჩხერილი და არ ვიცი როგორ გავიდე დასრულებული წრიდან, როგორ გავიდე იქ სადაც ახალი წრის შეკვრა უნდა დავიწყო.

Lay down your arms
Give up the fight

კარგი, ეს პირველი შემთხვევა იქნება როცა ვიტყვი რომ ვნებდები, I lay down my arms and give up the fight! I give up! Happy now?

მივხვდი რა ცვლილებების დროცაა ახლა, ჰო, მივხვდი, ცვლილებებს გარედან არ უნდა ველოდო, ცვლილებები იწყება შიგნიდან, ჩემ შიგნით მიმდინარე ქაოსში და ნამსხვრევებში იწყება ცვლილებები. სწავლის და შეცვლის დროა თინიკო. ახალი თინიკოს დაბადების დროა, მეც ხომ ვიცოდი ქვეცნობიერად რომ წლევანდელ აგვისტოს თავიდან უნდა დავბადებულიყავი, ახალი უნდა დამეწყო, ძველი დამევიწყებინა და ვყოფილიყავი ის ვინც არასოდეს ვყოფილვარ. ჰოდა, ეს ცვლილებები უკვე მოხდა, მთავარია მათი აღიარება და მიღება შევძლო. რა მნიშვნელობა აქვს მოლოდინებს ემთხვევა თუ არა მომხდარი ცვლილებები? მე ხომ ვიცი, რომ აგვისტოს მოლოდინები არასოდეს მართლდება და სექტემბრისკენ ცხოვრება ყოველთვის სხვა რეალობას მაფეთებს სახეში. ეს დროც გავა, მაგრამ მე ცვლილებებს ვნებდები, იძულებით მომხდარ, სხვა, მიუღებელ ცვლილებებს ვიღებ და ვნებდები.

Does the pain weigh out the pride? დიახ. ჰოდა, Lay down your arms, give up the fight.

Throw up your arms into the sky
You and I…

Advertisements

Live to LOVE


დღეს ამაღლებული განწყობით გავიღვიძე. თმა შევიკარი, ისე დავიმაგრე როგორც 40-50-იან წლებში იმაგრებდნენ ქალები. ტუჩებიც შინდისფრად შევიღებე, ახალი კაბაც ჩავიცვი, ის კაბა შტორმსა და უბედურებაში შემთხვევით რომ ვნახე, ჩემი ზომა რომ არ ქონდათ და მაინც ვიყიდე. ახლა ავადმყოფობის (თან არა ერთი) გამო იმაზე ბევრად გამხდარი ვარ, ვიდრე იმ დღეს ვიყავი, როცა ვიყიდე. ისე გამოვიყურები პატარა გოგოები დედის გარდერობს რომ გადმოალაგებენ ხოლმე და კაბებს იზომავენ.

გამოვიძინე და არც ღამის განმავლობაში გამღვიძებია რამდენჯერმე, სიზმრებიც დამესიზმრა, ოღონდ სხვა სიზმრები, ჩვეულებრივი, კარგი სიზმრები, ისეთი, უბრალო და არაფრით გამორჩეულ დროს რომ ხედავენ ხოლმე ადამიანები.

თვალი რომ გავახილე სტანდარტული ფიქრები ვიფიქრე, სამშაბათი დილისთვის სრულიად შესაფერისი ფიქრები, სამსახურში წასვლამდე რომ იფიქრებს ადამიანი, ადამიანი რომლის ცხოვრებაც ჩვეულებრივი და სხვებისნაირია.

ყავასაც ძველებური გემო ქონდა და დილის საუბრებიც ჩვეულ მოტივებზე იყო აწყობილი.

დღეს ჩვეულებრივი დილა გათენდა.

სამყაროსაც აღარაფერი მოუწერია, მგონი გამებუტა და შეტყობინებებს აღარ მიგზავნის. მე კიდევ სულ რაღაც ნიშანს ველოდები. მთელი ცხოვრება რაღაც ნიშნების მოლოდინში ვარ. დროც ჩვეული სიჩქარით გადის, საათიც ერთმანეთთან დაუკავშირებელ ციფრებს ხატავს და მეც, ახალ კაბაში გამოწყობილი ძველი თინიკო ვარ.

სტანდარტულად გავედი დილით აივანზე, მოვუკიდე სიგარეტს და იმ სიმღერას მოვუსმინე გულის ჩუქებასა და ამ გულის თაროზე შემოდებაზე რომაა.

ბევრს ვეწევი, მაგრამ ახლა ეს დიდად არ მადარდებს, ხომ იცი მოვა დრო და ასე აღარ იქნება. ჰოდა, მოწევა რომ დავასრულე, ტელეფონს დავხედე და უცნობი “ნოტიფიკაციის” “იკონკა” დამხვდა, აქამდე არასოდეს მენახა და დავინტერესდი რა იყო, გავხსენი და ვნახე რომ ახალი სიმღერის მოსმენას მთავაზობდა ტელეფონი. კარგი სიმღერაა, ძალიან კარგი, ზუსტად ისეთი, მე რომ მიყვარს ანუ ერთდროულად პოზიტიური და სევდიანი. ბოლო დროს ცხოვრება უმნიშვნელო, აკვიატებული და მოგონილი სისულელეების გამო გახდა საინტერესო.

The situation’s clear
It’s fine as long as you are here
Of that I’m really sure
I will live to love you more

დილა მშვიდობისა! ცხოვრება ღირს, ნამდვილად ღირს. ბედნიერებას, კარგ კვირას, საინტერესო და ემოციებით დატვირთულ ცხოვრებას გისურვებთ.

P.S. Some things never change, you know.

ყუთები


განვიკურნე. რას ნიშნავს განკურნება გიფიქრიათ? იმ მდგომარეობაში დაბრუნებას, რომელშიც დაავადებამდე იყავით. ჰოდა, განვიკურნე.

დგება დღე, როცა მაღვიძარაზე ადრე ახელ თვალს და იგებ რომ ჯანმრთელი ხარ, ხვდები რომ როგორც იქნა შენც გეშველა, შენი დაავადებაც დასრულდა, შენი მდგომარეობაც დასტაბილურდა.

ყოველთვის მინდოდა სტაბილურად ვყოფილიყავი, ამოვარდნების გარეშე მეცხოვრა, სანდო და სტატისტიკურად პროგნოზირებადი ვყოფილიყავი, ჩამოშლის საფრთხე არასოდეს დამმუქრებოდა.

არ მიყვარს როდესაც წარმოდგენილ დიაგრამებზე ჩემი სახელობის მრუდი დაწესებული ზღვრებიდან გამოსვლის პირასაა და ზიგზაგებს ხატავს. გავსწორდი.

კვირას საკუთარი ემოციური ტვირთის გადმოლაგების ნაცვლად უჯრები დავასუფთავე, ნივთები დავახარისხე და ყუთებში გავანაწილე. დიდ ხანს ვუყურე ამ ყუთებს, ყუთებს, რომელთა შიგთავსიც მხოლოდ მე ვიცი, რომლებში ჩალაგებული ნივთების ურთიერთკავშირიც მხოლოდ ჩემთვისაა ცნობილი, ვუყურე და საკუთარი თავი ერთ მთლიანობად ვერ წარმოვიდგინე. დანაწევრებული, ყუთებში ჩალაგებული ადამიანი ვარ, ადამიანი რომელმაც საკუთარი ნაწილები ფეხსაცმლის ყუთებისთვის დაანაწევრა და “დასკოჩა”.

თავს ვიტყუებ. ჰო, თავს ვიტყუებ, მე ხომ კარგად ვიცი, რომ სინამდვილეში ის ვარ, ვისაც საერთო ამ ყუთებთან არ აქვს. ეს ჩემ პარალელურად მცხოვრები არსებების პატარა ისტორიებია, რომლებიც მათ ისე გადახდათ და ისე განიცადეს, რომ მე მხოლოდ ჭურჭლად გამომიყენეს.

ფინიკისა და თინიკოს შორისაც უზარმაზარი უფსკრულია და ვერანაირი ყუთებისგან გაკეთებული ხიდი მათ ვერ დააკავშირებს.

ცხოვრებით კი რეალურად მხოლოდ თინიკო ცხოვრობს, ფინიკისნაირებისთვის ფეხსაცმლის ყუთებს ინახავს, შემდეგ ანაწევრებს, პატარ-პატარა ამბებად ყოფს, “სკოჩავს” და მტვრიანი სათავსოს ყველაზე ქვედა თაროზე ჩურთავს.

ცარიელი ყუთი დამრჩა, სადაც თინიკო უნდა “ჩავალაგო”, ანუ ასეთივე ცარიელ მდგომარეობაში შემოვაკრა სკოჩი ყველა მხრიდან და ამავე სათავსოს ყველაზე ბნელ ადგილზე შევინახო.

გამოვჯანმრთელდი, ისევ კლავიატურაზე თითებით მიწებებულ არსებად ვიქეცი, რომელსაც ზოგჯერ გონია რომ ფინიკი არსებობს.

tumblr_lte4h3G1TR1qg4z24o1_r2_500

30 – დაბრუნება


რაღაცნაირად მოშვებული ვარ, დასუსტებულიც. ავადმყოფობის და უმადობის გამო ზედმეტად დასუსტებული ვაცილებ აგვისტოს. კიდევ ერთი აგვისტო და კიდევ ერთი ზაფხული მთავრდება. არ მიყვარს დასასრულები, თან ისეთი რაღაცების დასრულება რაც მიყვარს, მაგრამ ახლა ამაზე დიდად არ ვდარდობ. ყველაფერი პასიურად მიედინება, რაღაცების პარალელურად, დიალოგების, სამსახურის, ტრანსპორტის, წყვეტილი ფიქრების პარალელურად. პარალელურად ვცხოვრობ და ყველაფერს მივედ-მოვედები.

ჯადოსნური პერიოდი დასრულდა, შემდეგი წლის ივლისამდე შესვენება გვაქვს მე და ფინიკის. ფინიკი ისევ თავისთვის იწყებს ცხოვრებას და თინიკო ისევ ხდება ის ვისაც ფინიკისთან საერთო არაფერი აქვს.

ერთი შეხედვით დიდად არაფერი მადარდებს, თუმცა სინამდვილეში ყველაფერზე ერთდროულად ვნერვიულობ და საბოლოოდ ისე გამოდის რომ მივლასლასებ, ცხოვრებას კუდში მივყვები და ვერაფრით ვეწევი. ზედმეტად ბევრი რამ ხდება იმისთვის რომ ყველაფრისთვის გამოვნახო დრო, ამიტომაცაა რომ ფიქრებიც წყვეტილი მაქვს, ხასიათიც, საქმეც და ცხოვრებაც. წყვეტილი ცხოვრებით ვცხოვრობ.

რეაბილიტაციისთვის დრო მჭირდება. ზაფხულის შემდგომი რეაბილიტაცია მჭირდება და ჩემს ცხოვრებაში პირველად ბათუმში უიკენდებზე წასვლა გამოსავალი არაა.

ზოგადად ხომ მიიჩნევა რომ 30 გარდატეხების ასაკია, მეც ხომ მჯეროდა ამის?! ჰოდა, მართლა ასე აღმოჩნდა, ცოტა შემოლაწუნება, ცოტა გამოფხიზლება. გამოფხილზებისთვის თუ ზედმეტი ძალით შემოულაწუნებ ადამიანს, უარესად გაითიშება, ჰოდა მგონი ეგ მჭირს და იქნებ რაიმე სხვა მეთოდით გამომაღვიძოთ?

ცხოვრებაში პირველად არ ვიცი სად მინდა ყოფნა, ადრე ყოველთვის ვიცოდი სად არ მინდოდა და სად მინდოდა, ახლა მხოლოდ ის ვიცი რომ იქ არ მინდა სადაც ვარ, მაგრამ სად მინდა წარმოდგენა არ მაქვს, იმიტომ რომ არსად ყოფნა არ მინდა.

გამოცარიელებული ვარ და ცხოვრებაში პირველად არ მაქვს დეჟა ვუს შეგრძნება. ადრე სულ იმაზე ვწუწუნებდი წრეებზე დავდივარ მეთქი, მხოლოდ პერსონაჟები იცვლება, სცენარი იგივეა მეთქი. ახლა პირველად არ მაქვს ეს განცდა. მართალია წრე შევკარი, მაგრამ სხვანაირი, სხვა რელსებზე, სხვა ბილიკით, სხვა ფინიშზე გავედი. ისე კი მართალი ხარ ფინიკი, წრე წრეა, რა მნიშვნელობა აქვს რომელი გზით შეკრავ ამ წრეს, ზოგად სიბრტყეზე ხომ მაინც იგივეა. იგივე ვარ, ცოტა უფრო მეტი ემოციური ტვირთით, ვიდრე აქამდე, ცოტა უფრო მძიმე ემოციებით, ცოტა უფრო ნაკლები სხეულის მასით. ესეც წრეა, გახსოვს ფინიკი, სხეულის მასა რატომ გვიმცირდება ხოლმე? იმიტომ რომ ემოციურად ვსუქდებით. ახლაც, გავსუქდით, თან მგონი ძალიან, აი ისე, სასწორზე დადგომის რომ გეშინია.

როგორც 25 წლის ფინიკიმ დაუწერა წერილი 30 წლის ფინიკის, მომინდა 30 წლის ფინიკის დაეწერა 35 წლის ფინიკისთვის. მგონი ვწერ, ოღონდ წერილს კი არა, უფრო დღიურს, რომელიც თავისთვის იქნება ჩემი ბლოგის დრაფტებში და თუ 5 წლის შემდეგ კიდევ მექნება ბლოგი და მემახსოვრება აქამდე მოსასვლელი გზა, აუცილებლად წავიკითხავ. თუ არადა ჭირსაც წაუღია 30 წლის ფინიკის ბოდვა, იმ ფინიკის რომელიც ბოლომდე არც ფინიკია და არც თინიკო, სადღაც გამოკიდებული არსებაა.

ახლა ერთადერთი რაც მართლა ძალიან მინდა საკუთარ თავთან მარტო დარჩენაა, რაც შეიძლება დიდ ხანს ყოფნა და საკუთარ სულში ხელების ფათური. ემოციური ბარგის გახსნა და გადმოლაგება, გადახარისხება და ახლიდან, უფრო აკურატულად ჩალაგება, არასაჭირო ნივთების სანაგვეზე მოსროლა.

ამ სიმღერამ ახალი დატვირთვა შეიძინა, ადრე მეგონა რომ D12.5-ს შეესაბამებოდა, ახლა ვხვდები რომ არც D12.5 და არც სხვა ვინმეა ამ სიმღერისთვის საჭირო, ახლა ზუსტად ასე ვარ – The nights that I twist on the rack, is the time that I feel most at home. რამდენიმე თვის წინ დავწერე პოსტი, რომელშიც ვთქვი ეს ბოლო პოსტია თეგით D12.5 მეთქი და მართლა ასე იყო, მაგრამ მაშინ რაღაცნაირი პრინციპულობა უფრო იყო ეს, ვიდრე სხვა რამ, ახლა კი ეს რაღაც კოდი (რომლის უკანაც ვიღაც უნდა იდგეს) იმდენად არაფერია, საერთოდ ფეხებზე მკიდია იქნება თუ არა ამ ან სხვა პოსტის თეგებში, იმიტომ რომ ამ სახელის უკან აღარაფერი დგას. აღარც ფინიკისთვის და აღარც თინიკოსთვის. ავადმყოფობა ზოგჯერ კურნავს სხვა ავადმყოფობას. ჰოდა, გილოცავ ახალი დაავადებით გამოჯანმრთელებას თინიკო.

როგორც ადრე, ახლაც გამოვივლებდი ფიქრებში სოდიან წყალს ანთების ჩასაქრობად.

რაზე და როგორ ფიქრია ახლა სწორი წარმოდგენა არ მაქვს. ბევრ არასწორ ფიქრს ვფიქრობ, ბევრ არასწორ დასკვნას ვაკეთებ, ბევრ მცდარ დარდს ვდარდობ და ბევრი უკუღმართი ემოცია მაქვს. ბევრი რამ დაემთხვა ერთმანეთს და ამიტომ მაქვს განცდა რომ ეს სხვა წრეა, ახალი წრე, რომელიც ადრე არასოდეს შემიკრავს. ჰო, ბევრი რამ დაემთხვა, მაგრამ დამთხვევების მიუხედავად ამ წრის შიგნით ბევრი ნაცნობი წრეა შეკრული. საკუთარ თავთან მიმართებაში გაკეთებული დასკვნები მეცნობა, არადა გადაგდებას ვაპირებდი უკვე.

ყველა დასასრული დასაწყისია, თუმცა ყველა დასაწყისი კარგი ისევე არაა, როგორც ყველა დასასრული ცუდი.

ეს არ არის ახალი ცხოვრება თინიკო, ეს უფრო დაბრუნებას გავს, დაბრუნებას იქ სადაც ბევრი რამ შეიცვალა, მაგრამ დაბრუნება ხომ მაინც დაბრუნებაა.

გამარჯობა ფინიკი, წინ კიდევ ბევრი რამ გვაქვს, ოღონდ ჯერ გავარკვიოთ და გავიყოთ ვის რისი გადატანა მოგვიწევს.

30 წლის თინიკო.

It’s The End Of The Year


ჰო, ჩემთვის წლის დასასრული ამ დროს უფროა ვიდრე დეკემბერში, კი, წელი ზუსტად ახლა მთავრდება!

დღეს, 2016 წლის 7 აგვისტოს, საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილი გავხსენი, რომელიც ზუსტად 5 წლის წინ დავწერე 30 წლის ფინიკისთვის (ან რაღა ფინიკისთვის, ახლა მაინც მოვიხსენიებ ჩემს თავს სახელით – თინიკოსთვის) როგორც ეს წერილი დავწერე 11 აგვისტომდე რამდენიმე დღით ადრე, ასევე გავხსენი და იცი რატომ? იმიტომ რომ ახლა საშინლად არ მეძინება, ახლა ძალიან არეული ვარ და ჩემი ამ დღეების საუნდთრეკი მიმღერის:

It’s the end of the year
But it’s not too late

დიახ, it’s not too late! მერე რა რომ ახლა საშინლად ავჩუყდი და მეტირება, დიდი ხანია ასეთ მშვიდ განწყობაზე არ მიტირია და ვინ იცის იქნებ მომიხდეს კიდეც.

ჰოდა, ჩემო თითქმის 25 წლის თინიკო, დიდი ვერაფერი ამბები მაქვს. ჰო, კარგი, პირველ პუნქტში, რომელიც მიზნად დამისახე პლიუსი მაქვს, მართალია ცოტა სახეცვლილი ფორმით, მაგრამ მაინც შევასრულე და რომ მწერ თუ შეასრულე ვამაყობ შენითო, დადექი და იამაყე!

მეორე პუნქტზე მგონი აჯობებს საერთოდ გავჩუმდე, ყველაფერი ისევ იქაა გაყინული სადაც 2011 წელს იყო და მოდი ამის შეცვლის ვადა გავზარდოთ და შანსი 35 წლის თინიკოს მივცეთ ახალ წერილში. არა, თან როგორ გიწერია? აი, იცი როგორ? დარწმუნებული რომ იყავი 30 წლის ფინიკის (ისევ ვერ ვეძახი საკუთარ თავს ნამდვილ სახელს) წერილის კითხვისას ამაზე გულიანად გაეცინებაო. შენ წარმოიდგინე საერთოდ არ მეცინება თინიკო!

არ ვიცი რა ჭირად ჩათვალე წერილში ჩვენი მაშინდელი წონის მოხსენიება საჭიროდ, მაგრამ მინდა მოგახსენო რომ ამ “სიბერეშიც” ზუსტად მაგდენივეს ვიწონით, ასე რომ კიდევ ერთი პლიუსი ჩვენს ანგარიშზე.

მაშინ D12.5-ს რომელიც წელს საბოლოოდ ამოიძირკვა ჩემი ცხოვრებიდან, თურმე მოტო მოტოს ვეძახდი. ჰოდა, გილოცავ თინიკო, აკვიატებების სანაგვეზე მოსროლის უნარი მაინც აღმოგვაჩნდა!

აუცილებლად ვაკოცებ ჩვენს 6 წლის სანშაინს, ნუ სულ 1 საათის წინ ვაკოცე, მაგრამ ხვალაც ვაკოცებ.

ჰაჰაჰა, ციტატა – “ბლოგს წერ კიდევ? არ მითხრა აღარო, არადა როგორ ძალიან მიყვარს.” ნუ, მინდა გითხრა ძირითადად ვბოდავ და თუ შენი 2011 წლის პოსტებს გადავხედავთ, არც შენ იყავი სხვა რამით დაკავებული.

5 წელი ძალიან დიდი დროაო რომ მწერ, მინდა მოგახსენო რომ არც ისეთი, ასაკთან ერთად დროის შეგრძნება იცვლება, თუ 25 წლის თინიკოსთვის 20 წლის თინიკო საუკუნის წინანდელი იყო, ჩემთვის 25 წლის თინიკო ასეთი არ არის.

ჰო, კაი ისევ ვბოდავ.

ეს 29 წლის თინიკოს ბოლო პოსტია, 30 წლამე აღარაფერს დავწერ, იმიტომ რომ It’s the end of the year, but it’s not too late!

30 წლის ფინიკის კი ყველაზე მაგარი მუსიკალური გაფორმება აქვს.

It’s the end of the year
It’s the end of the year
But it’s not too late
To start again

თინიკო, This time of year, won’t bring us tears!!

ამ სიმღერასავით, highs & Lows მაქვს ახლა.

ზედმეტი ემოციებისგან აზრებს ვერ ვალაგებ.

ყველაფერი კარგად იქნება!

საკვირაო პოსტი


საკუთარ თავთან გატარებულ დროს არაფერი შეედრება. უკუღმა ათვლა დაიწყო, 5, 4, 3, 2, 1.. სტარტზე ვარ, ოღონდ ფინიში არ მეჩქარება, ყველაზე მნიშვნელოვანი სწორედ სტარტსა და ფინიშს შორის არსებული დრო და მანძილია. ნეგატივი დამიგროვდა, ისეთი სიგარეტის კვამლთან ერთად რომ ვერ გაფანტავ. ნიორი ვიყიდე, ძმარში ჩავალაგე და ხვალიდან ყოველ დილით, სამსახურში წასვლამდე ჩავმარხავ ხოლმე ნეგატივით გავარდისფრებულ ნიორს ეზოში.

დღეს, 5 წლის წინ საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილის გახსნის სურვილი გამიჩნდა, მაგრამ გადავწყვიტე რომ 11 აგვისტომდე არ გავხსნი, ბოლოს და ბოლოს წერილი ჩემთვის კი არა, 30 წლის ფინიკისთვის დავწერე, რომელიც ჯერ არ არსებობს, მე კი ჯერ კიდევ მაქვს დრო, ის ისეთად ვაქციო 25 წლის ფინიკის რომ მოეწონებოდა (მიუხედავად იმისა რომ თითქმის დარწმუნებული ვარ ბოდვის მერი არაფერი დაუწერია).

ჰო, ფინიკო ბოდვა ვერ მოვიშალეთ. მაგრამ განვიკურნეთ, იმ დაავადებისგან რომელიც 5 წლის წინ გვქონდა და ეს აუცილებლად გაუხარდება 25 წლის ფინიკის.

მგონი დროა 35 წლის ფინიკოსთვისაც დავწერო ასეთი წერილი და ეს ტრადიციად ვაქციო, მანამ სანამ ჯერ კიდევ იარსებებს ადრესატი რომელიც გახსნის და წაიკითხავს.

მშვიდი აგვისტოა, ქარიშხლის წინა პერიოდს გავს.

დავდექით სტარტზე.

Stupid Girl


ძილის წინ ამეკვიატა ეს სიმღერა. გაუგებარი სულაც არაა რატომ. ყველაფერი მარტივია, ახლა ზუსტად ის დროა საკუთარ თავს რომ უნდა ვუმღერო stupid girl.

პატარა და დიდი დასასრულების პერიოდია you stupid girl.

ასეთ დროს თუ აბსოლუტურ მრისხანებაში ვიქნებოდი, ახლა ფეხებზე მკიდია. ყველაფერი რაც სანაგვეზეა მოსასროლი, წავა სანაგვეზე. დაიკიდე რა, you stupid girl!

You stupid girl, all you had you wasted.

გამოფხიზლდი you stupid girl?

What drives you on
Can drive you mad
A million lies to sell yourself
Is all you ever had

ეს რომელს გვეხება ფინიკი? მე თუ შენ?

მე მეხება, მე, და ის რაც მეხება მე, გეხება შენც. იქნებ ერთხელ მაინც ვთქვათ ყველაფერი ისე როგორც სინამდვილეშია, ბოდვის გარეშე.

Don’t believe in fear
Don’t believe in pain
Don’t believe in anyone
That you can’t tame

ცოტაც და თავიდან დაიბადები you stupid girl. ისევ ისეთი, როგორიც იყავი, ოღონდ ზედმეტი ხარა-ხურის გარეშე, რომლებიც რომელიღაც ილუზიაში რაღაცას წარმოადგენდნენ.

You stupid girl, all you had you wasted.

დიდი დრო დაგჭირდა, მაგრამ ვის რაში ედარდება დრო.

Don’t believe in anything
That you can’t waste

ჩემნაირების ცხოვრებაში ყველაზე საშიში ის მომენტია, როდესაც ჩხუბისა და ყველაფრის თავზე დამხობის სურვილი არ არსებობს, ე.ი. ყველაფერი გადაწყვეტილია და როცა ყველაფერი გადაწყვეტილია, აღარაფერი შეიცვლება. წელს განსაკუთრებით ბევრი ილუზია მოვისროლეთ სანაგვეზე you stupid girl. ხომ გინდოდა განსაკუთრებული წელი you stupid girl? ჰოდა, what you need, is what you get! ამაში ძალიან ნიჭიერი ხარ you stupid girl.

გამარჯობა ფინიკო


ნამდვილი ანგელოზი ვარ.

დღეს? არა, რატომ მხოლოდ დღეს, ზოგადად, მაგრამ შესაძლოა დღეს უფრო.

ისევ რაღაცები უნდა ვიბოდიალო, თუმცა ამ პერიოდში მეპატიება, იმიტომ რომ მიმდინარე პერიოდში ყველაფერი მეპატიება.

ყველა ადამიანს აქვს გამორჩეულად საყვარელი პერიოდი, სულ სხვადასხვა მიზეზით, მაგრამ ყველას აქვს, ჰოდა, ახლა ჩემი მზიანი ზაფხული დაიწყო, მერე რა რომ ზაფხულის 2 თვე უკვე გასულია, ჩემთვის ახლა დაიწყო მზიანი პერიოდი, რომელსაც ველოდები ხოლმე.

25 წლის რომ ვხდებოდი, 30 წლის თინიკოსთვის წერილი დავწერე, დავლუქე და დავივიწყე, ვიფიქრე რომ 5 წელი უსაშველოდ დიდი დრო იქნებოდა.

5 წელი დიდი დროა, თუმცა არ ვიცი ზუსტად რა მოხდა და რა შეიცვალა ამ პერიოდში. ერთი ეგაა, რატომღაც მგონია რომ ის მოლოდინები რომლებიც მქონდა 30 წლის მე-სთან ბოლომდე ვერ გამართლდა და არ მინდა წერილში ისეთ პუქნტებს გადავეყარო, რომლებისთვისაც ხელი არ მიხლია და ისევ ისეა მიგდებული.

ფრაგმენტულად მახსოვს რაზე ვაკეთებდი აქცენტებს, ამიტომ ვფიქრობ ნაყოფიერად გამოვიყენო დარჩენილი დღეები და ისეთი რამეები შევცვალო, რაც 5 წლის მანძილზე ვერ შევცვალე.

სასაცილოა ხომ 17 დღეში იმის შეცვლა, რაც თითქმის 5 წლის მანძილზე არ შეცვლილა? სასაცილოა, მაგრამ ეს ის პერიოდია როდესაც თავს ვაძლევ უფლებას სასაცილო იყოს და თან სულაც არ ეხამუშებოდეს ეს.

ცვლილებების დროა. ან იქნებ დღეს ვარ ასეთ ხასიათზე? ასეთზე როგორზე? აი ისეთზე, როცა ვამბობ რომ ნამდვილი ანგელოზი ვარ.

წავიდეთ წრეზე? ოღონდ ახლა არ ამახსნევინო რომელ წრეზე, იმ წრეზე არა რომ გეზიზღება, იმ წრეზე თავს გადამეტებული მოლოდინების ქონის უფლებას რომ აძლევ და იმედგაცრუებებეის რომ არ გეშინია.

დღეს არაფრის მეშინია.

ნამდვილი ანგელოზი ხარ და იმიტომ? – არა, აი ასე, უბრალოდ, არაფრის მეშინია. ეს ნამდვილი ანგელოზი ვარ, იმ ოპერიდანაა სადაც ვიღაცებს “დამპალ ნაბიჭვრებად” მოვიხსენიებ. ანუ თავი პერსონაჟი მგონია და საკუთარ თავს სულაც არ ვაიგივებ ფინიკისთან, რომელიც რატომღაც ბოლო პერიოდში უარს აცხადებს საკუთარი, თინიკოსგან განცალკევებული ცხოვრებით ცხოვრებაზე.

კიდევ ერთი აღმოჩენა, თუ წლის ნებისმიერ დროს მჯერა, რომ ფინიკისა და თინიკოს საერთო არაფერი აქვთ, ამ დროს ყოველთვის ერთი ცხოვრებით ვცხოვრობთ, ოღონდ მე გადავდივარ ფინიკის რელსებზე და არა პირიქით, რაც არის კიდეც ამ პერიოდის მაგიურობის მთელი აზრი.

Hello-August

ფ(თ)ინიკი(ო)


უნდა წავიდე. დიახ, აი ასე, უნდა ავდგე და გადავცხოვრდე სადმე, სადმე არა ბათუმში. დიდი გასაქანი არც ისეა და ბარემ იმ ქალაქს მივაშურებ სადაც არც “ცხოვრების უფლება” დამჭირდება და რომელიც მიყვარს. და რომ ვერ გადავცხოვრდები? ისე, რომ წავიდე? ცოტა ხნით, 2 დღით, 1 დღით, ნუ 1 ღამით, ღამე დარჩენის გარეშე წასვლას რა აზრი აქვს? მარტო ხომ უნდა წავსულიყავი ისედაც, ნუ, წავსულიყავი რა, უნდა წავიდე, ჯერ დრო მაქვს. 1,5 თვე. 1,5 თვეში იმდენი რამ შეიძლება მოხდეს, ბათუმში 2 დღით (ნუ 1 დღით.. ნუ 1 ღამით) წასვლა რა პრობლემაა. და თან რომ რაღაცნაირად არ ვარ დარწმუნებული მარტო წასვლა მინდა თუ არა? აი, კი მომწონს წარმოდგენის დონეზე, მაგრამ პროცედურულად თუ პროცესის სახით, თუ როგორცაა, ხანგრძლივად რომ წარმოვიდგენ, არ ვარ დარწმუნებული რომ მინდა. მარტო ყოფნა თან მიყვარს და თან არ მიყვარს. საერთოდაც სულაც არ ვარ დარწმუნებული, რომ რამეში ვარ დარწმუნებული. ისევ სისულელეების ხლართვა უნდა დავიწყო ახლა.

ისევ ისტერიკა რომ დამემართოს? ნუ ისტერიკა რა, ჯერ რომ ვიცინო და მერე ვიტირო? ან პირიქით ჯერ ვიტირო და მერე ვიცინო? არა ეგრე არ მომსვლია, სიცილიც იყო და ტირილიც, მაგრამ მთლად ერთდროულად არა. იქნებ ენერჯაიზერების ბრალია ეს ყველაფერი და მე გადაცხოვრებას, ნუ გადაცხოვრებას რა 2 დღით წასვლას, ჰო, კაი 1 დღით წასვლას.. ნუ 1 ღამით წასვლას ვაბრალებ.

ვბოდავ. პრინციპში, ეს დიდი ხანია ასეა და სიახლეს არ წარმოადგენს, შესაბამისად უბრალოდ აღვნიშნე, ვინმეს თუ ეჭვი ეპარებოდა “ეს ხომ არ ბოდავსო”, ვუდასტურებ რა. ყველაფერი შეიცვალა მაგრამ ეს სისულელეების ბჟუტური ვერ მოვიშალე, წავალ, გადავალ, გადმოვალ, აი ამას ვიზამ, იმას ვიზამ, შევცვლი, გადავცვლი, გადმოვცვლი, 1 დღით წავალ, 1 ღამით, სამუდამოდ, 2 საათით.

ვერსადაც ვერ წავალ.

ვერ რა, უფრო არ, იმიტომ რომ აი ეგრე ვიქცევი ხოლმე. ფინიკია, ფინიკო თუ თინიკო, სამივე ეგრე ვიქცევით ხოლმე. ანუ დაუსრულებლად ვბოდავთ, ბოდვის იქით არაფერს ვაკეთებთ და რა მნიშვნელობა აქვს რომელმა მობოდა რა უნდა გაეკეთებინა დანარჩენ ორს. ისე სამნი როდის აქეთ გავხდით? ბოლოს მახსოვს თინიკო და ფინიკი ვიყავით. არ ვართ სამნი, არც ორნი, ნუ მეორეზე კიდევ შეიძლება ფიქრი, მაგრამ ეს მესამე მეტისმეტია.

ისე, ისტერიკა არაა მგონი სწორი ფორმა, ისტერიაა ხომ? ისე რა არის ეს ისტერია? ისტერია ფრიად ნაირსახოვან კლინიკურ სურათს ავითარებს: ავადმყოფი ფანტაზიორობს, ახდენს ორგანული დაავადების კლინიკური სურათის ინსცენირებას და ამით გარშემო მყოფთა ყურადღების ცენტრში ხვდება. – ეგ ყოფილა. რა ბჟუტურია, ვერაფერი გავიგე და მაინც არაფერში ვეთანხმები. ნუ ფინიკის. ფინიკოს თუ თინიკოს ისტერიას ამასთან კავშირი არ აქვს. მოიცა, ახლა რა გამოდის, ე.ი. მე ვიგონებ ისტერიას, რომელიც განხილულია როგორც დაავადება/დიაგნოზი (ისტერიული ნევროზი), ვიჯერებ რომ ეგაა და სინამდვილეში არაა, ანუ მაინც ისტერიაა, იმიტომ რომ ისტერიის კლინიკური სურათია ავადმყოფი ფანტაზიორობს, ახდენს ორგანული დაავადების კლინიკური სურათის ინსცენირებას. დასკვნა: ჯერ ვიგონებ ისტერიას, მერე ვარკვევ და უარვყოფ ისტერიას და ამ უარყოფის გამო, ვადასტურებ ისტერიას.

ხომ ვამბობ უნდა წავიდე მეთქი?! უნდა გადავცხოვრდე. ნუ გადავცხოვრდე რა, 2 დღით წავიდე, ნუ კაი 1 დღით, ჰო, ჯანდაბას 1 ღამით. მარტო? მარტო რატომ მინ. 2 ვართ და მესამეც დაგვიმატებია ამასობაში. ფინიკი და თინიკო უნდა წავიდნენ? არა ჯერ თინეიჯერობამდე არ მისული ფინიკის თავი, 30 წლის (ნუ კაი ჯერ 29) თინიკოს არ ექნება. ხუმრობ? მინ. 36 საათი ერთმანეთს რომ ვუყუროთ, ისტერიას მოვიგონებთ, მერე უარვყოფთ და მერე დიაგნოზს დაგვისვამენ.

ანუ არ უნდა წავიდე. არ რა ვერსადაც ვერ წავალ.

სანამ ისევ ამიხლართავს, ვიყიდი 2 მატარებლის ბილეთს და სადგურზე ვინმეს ვაჩუქებ, ჰო, ერთს, აბა ორივე რომ ვაჩუქო მე ვერსადაც ვერ წავალ.

ფილტრი


როგორც ამბობენ, თუ კარგის თქმა არ შეგიძლია, ჯობია არაფერი თქვა. შეიძლება ამაზე ფილოსოფიური მსჯელობა, თუმცა ზედაპირულად აბსოლუტურად ვეთანხმები, ასე ვიქცევი თუ არა, სხვა საქმეა.
ამ წესის დანერგვა პირველ რიგში საკუთარი კეთილდღეობისთვისაა საჭირო. ნეგატივის გამოხატვისას, ეს ნეგატივი ყველაზე დიდი დოზით ისევ მე მიბრუნდება და შემდეგ საათები გადის იმაზე ფიქრში რა ამაზრზენი ვარ. თუ პოზიტიური გარემოს შექმნას ვცდილობ, ნეგატივის ფრქვევა ამის მისაღწევად ნამდვილად არ გამოდგება. სწორედ ის ადამიანები უნდა გაფილტროთ თქვენი ცხოვრებიდან, რომლებთანაც ვერც კარგს ამბობთ და ვერც გაჩუმებას ახერხებთ.
დღეს ძალიან არ მიყვარს ჩემი თავი.
ცუდი გოგო ხარ შენ ფინიკო!

image