აგვისტო # 32 Viva La Vida


ადამიანებს ათასი გაურკვეველი და დაუსაბუთებელი შიში გვაქვს.

შიშია ის, რის გამოც მოცემული მომენტით ტკბობა არ შეგვიძლია. ჰო, შიშების გამო ვერ შევიგრძნობთ რომ ცხოვრება მიმდინარეობს აქ და ახლა და ყოველი ახალი წამის მოსვლა, გასული წამის “გაწარსულებას” ნიშნავს.

კალიების მეშინია. კალიების და შვებულებების, დასვენებების და საერთოდაც კარგად ყოფნის მეშინია.

როგორ ფიქრობთ?

Things we fear most are often the things that have already happened to us?

თუ

Most of the things we fear are highly unlikely to happen?

რომელია სწორი? ალბათ ორივე?

ხშირად რაღაცების შიში იმის გამო გვიჩნდება, რომ ეს ერთხელ უკვე მოხდა და ყველაფერი რაც მომხდართან ასოცირდება, ავტომატურად იწვევს ნეგატიურ ემოციებს.

ზოგჯერ კი აკვიატებული შიშები გვაქვს, საიდანღაც ჩარჩენილი, რომლებიც არასოდეს მომხდარა და მაღალი ალბათობით არც მოხდება (თითებს ვაჯვარედინებთ, მაგიდაზე ვაკაკუნებთ, სამჯერ ვიფურთხებით და რა ვიცი ყველა ცნობილ ღმერთს შევთხოვთ რომ ასე იყოს).

მექსიკური სერიალის ბოლო სერიაში ცხოვრების შიში მაქვს. როცა ყველაფერი კარგადაა, ე.ი. დასასრულია.

ან როცა ყველაფერი კარგადაა, რაღაც ისე ვერ არის და ჩვენ ვერ ვხვდებით რა.

მოკლედ ხლართვისა და შიშების დიდოსტატი ვარ.

რა მაგის პასუხია და ერთი დღეც და აგვისტო დადგება, თვე, რომელიც გამორჩეულად მიყვარს და ვერაფერმა გადამაყვარა. თვე, რომელსაც მთელი წელი სულმოუთქმელად ველოდები ხოლმე.

11 აგვისტომდე არც ისე შორია, 32 წლის ვხდები და ცხოვრებაში პირველად მაქვს განცდა, რომ არაფერი განსაკუთრებული არ ხდება.

მაისიდან ვიწყებ ხოლმე სასწაულის ლოდინს, სასწაულის რომელიც აგვისტოში ან ჩემს დაბადების დღეზე უნდა მოხდეს. ცვლილებების ლოდინს, რომელიც ბოლო სერიასავით კარგი იქნება, ოღონდ ტიტრების გარეშე.

წელს არაფერს ველოდები. წლებთან ერთად ვაგროვებ შიშებს, შიშებს, რომლებიც უკვე გამოვიარე ან რომლებიც მაღალი ალბათობით არასოდეს გახდება რეალობა.

წუთების “გაწარსულების” მომენტის დაჭერა და ამ წუთებით ცხოვრება ვერ ვისწავლე.

აგვისტოც მოდის, 11 აგვისტოც და ნანატრი შვებულებაც პორტუგალიაში. მოუსვენრობა მაქვს და ათასი სისულელის მეშინია.

ისევ სტარტზე ვარ. აგვისტოს მოსვლით გამოწვეული გულის აჩქარებაც აქვეა და ემოციების ისეთი ნარევი მაქვს დღეში ათნაირი თინიკოს გაძლება მიწევს.

ყველაფერი იქნება ძალიან კარგად! ყველაზე ძვირფასი, ძვირფასი ადამიანების კარგად ყოფნით გამოწვეული ბედნიერებაა, რეალური ბედნიერება. იმ ადამიანების კარგად ყოფნით, რომლებიც ეგოისტურად გვიყვარს, ანუ ისინი ვისი კარგად ყოფნაც ჩვენი კარგად ყოფნისთვისაა აუცილებელი.

ცხოვრების მოტივაციაც ესაა ალბათ, ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის რომ ჩვენი ბედნიერებისთვის აუცილებელი ელემენტები, ანუ ადამიანები, რომლებსაც ზოგჯერ ვიღაცები ემოციურ ტვირთად მოიხსნიებენ, კარგად იყვნენ.

ყველაფერი იქნება ძალიან მაგრად. დაიწყო ათვლა 32-მდე. 32-ედ პორტუგალიაში უნდა დავიბადო.

P.S. Viva la Vida

 

 

Advertisements

18-ს 12.02


ახლა, როცა ტაქსის მძღოლი შუქნიშანზე დგომისას, მწვანე შუქის მოლოდინში უაზროდ აღმუვლებს მანქანას, გალაკტიონი მთაწმინდის მთვარეს კითხულობს და მე უაზრო ემოციების ნარევში ხან ყბა მიკანკალებს, ხან მეღიმება.

გალაკტიონს James Blunt ცვლის, ჰო, James Blunt, იმ სიმღერით ჩემი ფავორიტი რომ იყო პირადი ფინანსებით შეძენილი პირველი ალბომიდან. ახლაც მახსოვს ის შეგრძნება, 30 ლარი ავიღე “ხელფასის სახით” და James Blunt -ის ალბომი ვიყიდე ვაკე-საბურთალოს კუთხეში.

I’m just so relieved that it’s over! ახალი რამ რომ დაწყებულიყო კიდევ უკეთესი იქნებოდა. ისევ შორიდან ვუყურებ იმ ფილმს ჩემი ცხოვრება რომ მგონია და ერთადერთი, რაც მომწონს საუნდთრეკებია.

დღეს დედაჩემის დაბადების დღეა, ერთადერთი ზამთრის დაბადების დღე ოჯახში, დანარჩენი ყველა მზისა და ზაფხულის გოგო-ბიჭები ვართ. მე, აგვისტოს მზესავით გოგო ვარ და ზოგჯერ მგონია, რომ ფინიკი უფრო მზიანია ვიდრე თინიკო.

წლევანდელი მზე ყველაზე მცხუნვარე უნდა იყოს თინიკოს ცხოვრებაში, რაც აქამდე ყოფილა! ხელებს გავშლი, შოკოლადისფერ მკლავებს მზეს მივუშვერ, ცხელ ჰაერს შევისუნთქავ და მზის გულზე ბედნიერების რამდენიმე ბრუნს გავაკეთებ.

ზაფხული მოდის!

ფინიკი-ები


რა ხდება როცა ქუჩაში ნაცნობ ბლოგერს მოკრავ თვალს? სად ქუჩაში? სად და ბათუმში! შეკრების ადგილივითაა, ბლოგი, ფინიკი და ბლოგერები ბათუმში იყრიან ხოლმე თავს. ჰოდა, რას ვკითხულობდი? ა, გამახსენდა, რას და რა ხდება როცა ბათუმში უმისამართო ხეტიალისას ნაცნობ ბლოგერს მოკრავ მეთქი თვალს, რა ხდება და უღიმი (მერე რა რომ თვითონ ვერ გცნობს, ან, გცნობს და ერთმანეთს უღიმით), მერე ტვინში მის ბლოგს აცოცხლებ, არქივებში იქექები, პოსტები გახსენდება, ფრაზები, კომენტარები, მოკლედ ყველაფერი ის, რაც უფლებას გაძლევს იფიქრო რომ იცნობ, იცნობ და გიცნობს..

ანონიმური ალკოჰოლიკების კლუბივითაა, წრეზე რომ სხედხართ და ისტორიებს ყვებით, ერთმანეთს სახელითაც მიმართავთ და ტაშსაც უკრავთ, წრის მიღმა, კი ერთმანეთი არასდროს გინახავთ, იღიმით და გვერდს ისე უვლით ერთმანეთს, სამყაროში მხოლოდ თქვენ იცით, რომ ისევ შეხვდებით იქ, სადაც ისევ მეგობრებივით ისაუბრებთ. სადაც მე ისევ ფინიკი ვიქნები (ზოგჯერ თინიკოსაც შევურევ, მაგრამ მაინც ფინიკი) დანარჩენებსაც მოგონილი სახელები ერქმევათ, მაგრამ ისევე რეალურად იმეგობრებთ, როგორც დღეს თინიკო მეგობრობს თაკოებთან, სოფოებთან, ნინოებთან და ნათიებთან.

ვინაიდან ერთი ცხოვრება არ კმარა იმისთვის რომ ყველა ჩვენი განშტოება ვიცხოვროთ, რეინკარნაციას კი დიდი, მსუქანი კითხვის ნიშანი აქვს, ფინიკიების სიცოცხლე ფასდაუდებელი საჩუქარია თინიკოებისთვის.

You must believe in 2018!


უკვე ბევრი წელია რაც წლის შემაჯამებელ პოსტებს ერთი კონკრეტული სიმღერის ფონზე ვწერ და ამ სიმღერას პოსტის “საუნდთრეკად” მოვიხსენიებ ხოლმე. სიმღერები ყოველთვის დაუფიქრებლად, ძალდაუტანებლად, უეცრად მოდის და ალბათ მთელი ხიბლიც სწორედ ესაა. მჯერა რომ “შემთხვევით არაფერი ხდება”, ჰო, მჯერა რომ ყველა შემთხვევითობას აქვს კონკრეტული დანიშნულება.

რა მაგის პასუხია და ძილში თქვენი ტვინიც გირთავთ ხოლმე სიმღერებს?

ჩემი ტვინი დიდადაა გატაცებული ჩვენი (ჰო, ზუსტად ჩვენი) ცხოვრების “background მუსიკის” შერჩევით. არც დრო იცის და არც სიტუაცია, მიადგება ხოლმე მუსიკალურ არქივებს, წამოედება რაღაც სიმღერას და ჩართავს (არ ეძინება და მოკალი!). ალბათ ამ დროს ფრიად კმაყოფილი სახით მიწვება ხოლმე სავარძელზე და სიგარეტიან ხელს მუსიკას აყოლებს.

წუხელ წამიღიღინა: Are there bags under your eyes? არაფერი მითქვამს, Do you leave dents where you sit? მეძინება! Will you survive? You must survive!

ზოგჯერ მგონია, რომ ჩემი ემოციური და დაუფიქრებელი ქმედებებისგან შოკირებული ჩემივე ტვინი სადღაც გულწასული აგდია ხოლმე… ან არა, შვებულებაშია და ცალი თვალით მაკვირდება, თან ფიქრობს “Bring it on bitch! დავბრუნდები და დავილაპარაკებთ!” აი, მერე მომადგება ხოლმე და პუნქტებად მიყვება ყველაფერს რაც ჩვენს შორის გაფორმებული შეთანხმების მიხედვით ჩემს “ვალდებულებებშია” მოხსენიებული და იწყებს იმ ყველაფრის ჩამოთვლას რაც დავარღვიე, არაფრის ღირსი რომ არ ვარ, თავი რომ მოვჭერი და საერთოდ ამდენი წელი როგორ მიძლებს რომ ვერ გაუგია.

ჰო, ეგრეა, მაგრამ ზოგჯერ ჩემზე უკეთ ხვდება რა გვჭირდება და თავად მირთავს ხოლმე სიმღერებს, რომლებითაც უნდა დავასრულოთ წელი და დავიწყოთ ახალი.

2018 წლიდან ჩვენ შორის გაფორმებული ხელშეკრულების გადახედვის დროა. ახალ წესებზე და ახალ ვალდებულებებზე უნდა შევთანხმდეთ. წარმოიდგინეთ თქვენსა და თქვენს ტვინს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება:

“2018 წლის 1 იანვრიდან, მხარეები ფინიკი (შემდგომში მოხსენიებული როგორც “თინიკო”) და თინიკოს ტვინი (შემდგომში მოხსენიებული როგორც “ტვინი”) 31 წლის წინ დაწყებული ურთიერთთანამშრომლობის ხელშეკრულების ფარგლებში ვთანხმდებით შემდეგზე…

შეიძლება ჩათვალოთ რომ 2017-18 წლების გასაყარზე დგომისას ძალიან არასაახალწლო სიმღერა შევარჩიე, მაგრამ When there’s no love in town, this new century keeps bringing you down.

Oh, what are you really looking for?
ყველაფერი რაც არ უნდა ჩაიფიქროთ მომავალი წლისთვის, რაც არ უნდა მოინდომოთ, რაც არ უნდა დაგეგმოთ, რაზეც არ უნდა იოცნებოთ, ყველაფერი ერთიანდება სიყვარულში. იმ ადამიანების მიმართ, რომლებთან ერთადაც ვაკეთებთ საქმეს და მომავალ წელსაც გავაკეთებთ, რომლებთან ერთადაც ვერთობით და კიდევ გავერთობით, რომლებსაც საჩუქრებს ვუკეთებთ და გვიხარია, რომლებთან ერთადაც ვცხოვრობთ, რომლებთან ერთადაც დღის უმეტეს ნაწილს ვატარებთ.. ან იქნებ, საბოლოოდ ყველაფერი საკუთარი თავის მიმართ სიყვარულში ერთიანდება. სწორედ ამის გამოხატულებაა ის ყველაფერი რაც გვინდა, კონკრეტული თუ აბსტრაქტული, ნივთი, თუ ემოცია. პატარ-პატარა ბედნიერებები, სასიხარულო მომენტები, წარმატებები, მეგობრები, საჩუქრები… ახალი წლის მთელი ხიბლი, არსებული სიყვარულის თავისუფლად გამოხატვაშია, როცა ჩვენი ტვინი, როგორი მომთხოვნიც არ უნდა იყოს, ამ გამოხატულებას გვპატიობს და არ აინტერესებს საერთო ფონიდან ამოვარდნილები ხომ არ ვიქნებით, საზოგადოების მიერ დაწესებული ნორმებიდან ხომ არ გადავუხვევთ, გიჟად ხომ არ შეგვრაცხავენ, რამეს ხომ არ იფიქრებენ, ზედმეტ “გამოსენტიმენტალურებას” ხომ არ დაგვაბრალებენ. ჰო, უფლებას გვაძლევს და ზუსტად ამიტომ ვართ ყველაზე პოზიტიურები ამ დროს.

ჰოდა, თუ მკითხავთ რა მინდა მომავალი წლისთვის, ახლა ზუსტად ვიცი რომ “სიყვარული”, ის რაც ყველაფერს მოიცავს, ყველაფერს რაც შეიძლება მინდოდეს, მატერიალურს თუ არამატერიალურს. და ეს ისაა რაც პირველ რიგში საკუთარი თავის გადაკეთებას მოითხოვს.

Do not turn down the love songs that you hear
‘Cause you can’t avoid the sentiment
That echoes in your ear
Saying love will stop the pain
Saying love will kill the fear
Do you believe
You must believe!

ყველას იმ ყველაფერს გისურვებთ რაც მთელი გულით გინდათ და ვინაიდან დაწვრილმანება არც მე მინდა და არც თქვენ, სიყვარულს გისურვებთ, რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს თქვენთვის.

ფინიკო


ფინიკი და თინიკო გაიგივდნენ. სიმბოლურია რომ ეს აგვისტოში მოხდა, როცა ჩვენ შორის არსებული ზღვარი ისტორიულად ყოველთვის იშლება ხოლმე.

საკუთარ თავთან შეგუება ვისწავლე და ფინიკი აღარ მეუცხოვება, ან პირიქით ფინიკი შეეგუა თინიკოობას და გავ-ერთი-ანდით.

აგვისტო გარდატეხების თვეა, მართალია, წლევანდელი აგვისტო ყველა წარსულში მოტოვებული აგვისტოსგან განსხვავებულია, მაგრამ გარდატეხა მოხდა და უკან დაბრუნება უკვე შეუძლებელიცაა და ნაკლებ სასურველიც.

ყველაფერი კარგად იქნება! რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს ახლა ჩემთვის, ფინიკისთვის ან შენთვის.

შარშანდელი აგვისტოს ემოციები მომენატრა და ფინიკის თინიკო დავარქვი.

11 აგვისტო აგერ ყურის ძირშია და კიდევ ერთი, 31-ე დაბადებისთვის ვემზადები, ვემზადები ფინიკისთან ერთად.

საკუთარ თავთან უცხოდ ყოფნას კარგი არაფერი მოაქვს, შეეგუეთ და შეიყვარეთ თქვენი პიროვნების ყველა გამოვლინება.

მართალია ერთხელ ვცხოვრობთ, მაგრამ მთავარია რომ ბევრნაირად და ყოველ წელს, 11 აგვისტოს კვირაში თავიდან ვიბადებით.

ხელს აწერს ფინიკო.

7 თვე


როცა რაღაც რეალურ რეალობაში არ გამოდის, გამოვა წარმოსახვითში. ან არ გამოვა, მაგრამ ვინაიდან წარმოსახვითია, ილუზიას შეიქმნი რომ გამოდის და ამ რეალობაში არსებულ შენ თავს მიეკედლები.

ვიღაცების გაზიარებულ წარმოსახვით რეალობებში დავეხეტები და თავი მათი ამბების გმირი მგონია, ან რატომ გმირი? დამკვირვებელი, პრინციპში როგორც ყოველთვის.

ორშაბათიც მივახრჩვეთ, არადა, დილიდან მგონია რომ სამშაბათია, გეგონება რამე იცვლებოდეს ამით.

წუხელ მთელი ღამე მეგონა რომ დამწვარი ხის სუნი იდგა ჩემს ოთახში, იმ დონემდე მივედი, ვიფიქრე სახლი იწვოდა. მერე, ჩავთვალე ვინაიდან თმა 2 დღის წინ შევიღებე, ე.ი. საღებავის სუნი მცემს მეთქი და ნამდვილი მანიაკივით დავიწყე თმების ყნოსვა. საღებავის სუნს, დამწვარი ხის სუნთან საერთო არაფერი აქვს.

დამწვარი ხის სუნი, სინამდვილეში ზამთრის სუნია, ე.ი. გაზაფხულის მოსვლასთან მაქვს პრობლემა, ისევე როგორც ორშაბათთან, რომელიც სამშაბათი მგონია.

ვბოდავ.. “კონსტრუქციული ელემენტები”.. რა დროს კონსტრუქციული ელემენტებია, სამშაბათი, ფუ, სამშაბათი რა იყო და ორშაბათი გავიდა.

არ მიყვარს როცა ფინიკისთან გავლებულ ზღვარს ვშლი და ფინიკის თინიკოსთან ვაიგივებ. ფინიკის და თინიკოს საერთო რომ არაფერი აქვთ, ამაზე დიდი ხნის წინ შევთანხმდით და ფინიკიმ თავისთვის დაიტოვოს ყველა ისტორია, რომელთანაც თინიკოს არავითარი კავშირი არ აქვს.

სადაც მთავარ გმირს ფინიკი წარმოადგენს, იმის ქვეშ ხელი თინიკომ არ უნდა მოაწეროს და დავიშალეთ რა!

ანტიდეპრესანტის აბს ვათამაშებ ხელში და თავი ეგზორცისტი მგონია, აი, წუთი წუთზე ცუდი განწყობის განდევნის რიტუალი რომ უნდა დაიწყოს.

თუ ანტიდეპრესანტის მიღების შემდეგ ეგრევე გეძინება, რა გამოდის? ნეგატივის განდევნის შემდეგ შენგან არაფერი რჩება?

არაფერიც არ გამოდის, ქიმიური შემადგენლობის შედეგია და თუ ბოდვას იმ ადამიანებთან ერთად გაეშვები, რომლებიც მხოლოდ ფინიკის ცხოვრების შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენენ, ფინიკიც მოისვენებს და შენც.

ჰო, საზეიმოდ უნდა დავდო პირობა იმის თაობაზე რომ თინიკოს და ფინიკის ცხოვრებების გადაკვეთას არ დავუშვებ, მერე გიჟივით რომ არ ველაპარაკო ჭერში ფინიკის ძველ ნაცნობებს, მის ახალ ნაცნობებთან დაკავშირებულ პრეტენზიებთან დაკავშირებით.

Hello Astronomer!


თინიკოს ცხოვრებაში მნიშვნელოვან ადამიანებს ფინიკის ბლოგზე საკუთარი Tag აქვთ. ფინიკის ბლოგის არსებობის 7 წლიან ისტორიაში იმდენმა ადამიანმა იცხოვრა აქ, ყველას გახსენება გამიჭირდება თუ Tag-ებს სათითაოდ არ ჩავივლი. Tag-ების სიხშირეები უნდა დავთვალო პერიოდების მიხედვით და ჩემი ემოციური დამოკიდებულებების ხანდაზმულობის ვადის საშუალო მაჩვენებელი გამოვიყვანო.

საინტერესო ისაა, რომ Tag-ებად მხოლოდ ის ადამიანები იქცევიან, რომლებიც ფინიკისთვისაც “მნიშვნელოვანი”-ს სტატუსს ატარებენ, იმიტომ რომ რამდენიმე ადამიანი, რომელიც თინიკოსთვის ყოველდღიურ ცხოვრებაში ძალიან მნიშვნელოვან როლს ასრულებს, ფინიკისთვის უინტერესოა და შესაბამისად აქ ადგილსაც ვერ ეღირსა.

გამოდის რომ ფინიკი და თინიკო ვერასოდეს გადაიკვეთებიან, ან არა, გამოდის რომ ფინიკი, თინიკოს არაოფიციალური ვერსიაა, თუ როგორ ქვია მაგას? აი, ის ვერსია Vermillion Lies – The Astronomer -ს რომ უსმენს.

სიხშირეებს თუ დავუბრუნდებით, საშუალოდ 4 თვეში ერთხელ ცვლიან Tag-იანები ერთმანეთს, უმეტესად ერთის გაქრობა მეორეს დაბრუნებას ნიშნავს და არა ახალი Tag-იანის გამოჩენას. ე.ი. ფინიკის ერთგვაროვანი ემოციები ბეზრდება და საშუალოდ 4 თვეში ერთხელ იქექება წარსულში.

ახალი Tag-ები იშვიათობაა, თუმცა დღეს ეგ დღეა, Hello Astronomer! 4 თვეზე მეტ ხანს გაძლებას გისურვებ.

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?!


საკუთარი თავის საკუთარი თავისგან მიჩქმალვით ვარ დაკავებული. არ აღიარება ბევრს არაფერს ცვლის, ფაქტი ფაქტად რჩება და უძილობით მიწყალებს გულს.

გუშინ გაფართოებულ ოჯახურ ვახშამზე 2016 წლის სიკეთეებზე ვმსჯელობდით, თავი გამოვიდე ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი წელი იყო მეთქი. ჰო, ცოტა არ იყოს დაუფიქრებლად წამოვაყრანტალე ეს დასკვნა, როცა მიზეზების დასახელება მთხოვეს, მივხვდი რომ ის რის გამოც ამ წელს ცუდ შეფასებას ვაძლევ, კონფიდენციალურია და პირში წყალი ჩავიგუბე, შევეცადე ზოგადი ფრაზებით შემოვფარგლულიყავი და ვთქვი “კარგი არაფერი მომხდარა და სულმოუთქმელად ველოდები 2017 წლის მოსვლას, ასტროლოგები სასწაულებს მპირდებიან” მეთქი.

უკანასკნელი 4 წლის განმავლობაში ეს პირველი ახალი წელი იქნება, რომელსაც საქართველოში შევხვდები. არადა სიამოვნებით ავიღებდი ახლაც ბილეთს 29 დეკემბრისთვის და გავუდგებოდი ბუდაპეშტის გზას, გლინტვეინის დაგემოვნებისა და მოციგურავეების ყურების იმედით.

დილით ხასიათზე მოსვლის იმედით ტუჩებზე შინდისფერი “პომადა” (ახლა არ მთხოვოთ წმინდა ქართულით საუბარი, ისეთ ხასიათზე ვარ ფიქრითაც კი ძლივს ვფიქრობ) წავითხაპნე და დასიებულ თვალებს, თვალი ავარიდე.

გახსოვთ ალბათ ფილმი “უძინართა მზე”, ამ ფილმიდან იმდენი ფრაზა მაქვს აკვიატებული, ახლა ყველას გახსენება გამიჭირდება, თუმცა ყველაზე ხშირად მაინც “ეს რა ჭირი გვჭირს ტო”-ს ვიყენებ ხოლმე. ჰოდა, წუხელ ტკივილმა რომ გამაღვიძა, აბაზანაში რომ გავედი წამლის დასალევად და საწოლში რომ დავბრუნდი, ჩაძინებამდე სიმთვრალესა და სიფხიზლეს შორის არსებული ძალიან წვრილი ზღვარი დავიჭირე, დავფიქრდი მინდოდა თუ არა საკუთარი თავის გამოლანძღვა და მივხვდი რომ მინდოდა, ოღონდ იმ მიზეზით არა, რაც თავიდან მეგონა, მომინდა საკუთარი თავი იმის გამო გამელანძღა რომ ყოველ ჯერზე, წინასწარ ვიმზადებ თავს თავის გასალანძღად.. ანუ მანამ სანამ რამეს გავაკეთებ, ვამბობ რომ ამის გამო შემდეგ გვარიანად მომიწევს თავის ლანძღვა, შემდეგ კი ვაკეთებ და ველოდები როდის დადგება ის დრო “ოჰ, რა იდიოტი ხარ თინიკო”-ს რომ ვიტყვი. აი, ესაა საკუთარ თავთან შეუგუებლობის ჭეშმარიტი მაგალითი. ჰოდა, ეს რა ჭირი გვჭირს ტო!

ადამიანი “აკრძალვა” ვარ, ჰო, ფინიკი კი არა, ნამდვილი სისხლის სამართლის კოდექსი ვარ. რა უნდა გრჯიდეს საკუთარ თავს საკუთარ თავად არ ყოფნა რომ დაუკანონო?

არადა, არ იყო ეს 2016 წელი ასეთი ცუდი, ჩემი ცხოვრება ზოგადად კი თავდაყირა დადგა, მაგრამ ეს ერთ დღეში არ მომხდარა, ეტაპობრივად ამოვტრიალდი და დავეკიდე ფეხებით. ცვლილებები რთული შესაგუებელია, მაგრამ ცუდი არ არის.

მდორე და უინტერესო ცხოვრება ზუსტად ისე მაგიჟებს როგორც მოვლენებით დატვირთული პერიოდები.

ფინიკი, დადგა ეგ შენი ცვლილებების 30 და ახლა კედელზე თავის რტყმას არავითარი აზრი არ აქვს.

პარანოიკი და შეთქმულების თეორიების დიდოსტატი რომ ვარ, ეს ადრეც მითქვამს. ჰოდა, ახალი თეორია მაქვს და რა ხრამში გადავჩეხავ ფინიკის, კაცმა არ იცის!

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?

 

11


ხშირად ვამბობ ხოლმე, ადამიანები ზუსტად იმას ვიღებთ რაც გვინდა. ჰო, აი ასე, მოვინდომებთ და გვაქვს. ერთი ეგაა, მერე ვხვდებით რომ კარგად ვერ გავიაზრეთ რას ნიშნავდა სასურველის მიღება, ყველა პირობა ვერ გავითვალისწინეთ, დეტალებზე არ ვიფიქრეთ და voila, სულ სხვა რაღაც შეგვრჩა ხელში.

სანამ აგვისტოში დაწყებული ცვლილებები ნელ-ნელა გამოკვეთილ ფორმას იღებენ, მე არ ვიცი რა მოვუხერხო გაუცხოვებულ საკუთარ თავს. ის ვიღაც, ვინც მე და ფინიკის შემოგვისახლდა, ვისთანაა და რას აკეთებს ვერც ერთი ვიგებთ და ვერც მეორე.

სექტემბერში დაწყებული ოცნება 2015 წლის ამავე პერიოდში დაბრუნებაზეც აგვიხდა. ჰო, ახლა ნუ გაიოცებთ, ხომ ვთქვი, უმეტესად დეტალებს და პირობებს ვერ ვიაზრებთ მეთქი და შედეგად სულ სხვა რეალობა გვრჩება ხელში. ჰოდა, კეთილი იყოს შენი დაბრუნება 2015 წლის ნოემბერში ფინიკი, 2016 წლის აგვისტოს შემდეგ, ეს მარტივი არ იქნება.

ვინ ვარ ვერც მე გამიგია და ვერც ჩემ ირგვლივ მყოფებს. ცვლილებების მიღება მარტივი არასოდესაა, თუმცა ახლა სრულ ქაოსში აღმოვჩნდი.

Yes Man ნანახი გაქვთ? აი, ეგ დამემართა, ოღონდ რა თქმა უნდა ეგეც ცოტა სახეცვლილი ფორმით. ყველაფერზე უპირობო თანხმობას არ ვაცხადებ, მაგრამ იმ ყველაფერს ვაკეთებ, რასაც ადრე მთვრალზეც კი არ გავაკეთებდი. ოღონდ სტოპ! ახლა წარმოიდგინეთ რომ აქამდე ჩემი ნაჭუჭის იქით არასოდეს გავსულვარ. ჩემი მოგონილი წესების ტომები მაქვს და თითოეული მათგანის დარღვევაზე ლამის თავით ვაგებ პასუხს.

ჰოდა, აი, ავდექი და გადავწყვიტე რომ ეს წესები სანაგვეზე იყო მოსასროლი, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩემი მოგონილი იყო, იმისთვის რომ რაც შეიძლება უფერული ცხოვრებით მეცხოვრა, რატომღაც ასეთი ვალდებულება დავუწესე საკუთარ თავს და შემდეგ ამის დასაბალანსებლად შევქმენი ფინიკი. ახლა მე და ფინიკი ისე გადავიხლართეთ ერთმანეთში, სად იწყება ერთი და მთავრდება მეორე, ეშმაკიც ვერ გაიგებს.

2015-ში დაბრუნებაც მხოლოდ იმისთვის მინდოდა, რომ სხვანაირად მეცხოვრა, ის 1 წელი თავიდან მეცხოვრა, რომელმაც აგვისტოში დამდგარ ცვლილებებამდე მიმიყვანა. ჰო, ნუ ცხადია 2015-ში არ დავბრუნებულვარ, მაგრამ ყველაფერი ისე ვითარდება, თამამად შემიძლია ვთქვა ცხოვრება სახეში მაფეთებს ყველაფერ იმას რაც 2015-ს ძალიან გავს და მელოდება როგორ მოვიქცევი.

როგორ მოვიქცევი? როგორ მოვიქცევი და განვაცხადებ – ძვირფასო ფინიკი, სინამდვილეში არავინ მოთრეულა, თინიკო გაფინიკდა და ეს ვერ გაგვიგია.

ვნახოთ სადამდე მივა წარმოსახვიდან რეალობაში გადმოსული ფინიკი.

პ.ს. 2015 და 2016 (5+6=11).

We're Explosions in Slow Motion

თავდაყირა


სათქმელი არაფერი მაქვს, უბრალოდ აქ შემობოდიალება მომინდა. დიდი ხანია აღარავის დაუძახია ჩემთვის ფინიკი, მომენატრა.

ჰო, სხვაგვარადაც საუკუნეა აღარ მოუმართავთ, არადა, ძალიან მომბეზრდა ეს “თინიკო” და “თინა”.

ვბოდავ. პრინციპში, ბოლო პერიოდში ბოდვის მეტს არაფერს ვაკეთებ. ფიქრებშიც კი ვბოდავ, საღამოები მავიწყდება და დილით ვლოცულობ, რომ ყველაფერი რასაც ფიქრებში ვბოდავ, სადმე ვინმესთან არ მეყრანტალა.

დროა ენას კბილი დავაჭირო, ყველაფერი რაც დახურულ არქივშია მოსათავსებელი, მოვათავსო და გავიარო. რაც უფრო ბევრს ვლაპარაკობ, მით უფრო ვაუფასურებ. გაითვალისწინეთ რისთვისაც ფასის დაკლება არ გინდათ, თქვენთვის შეინახეთ, დღის შუქზე გამოფენილი ემოციები მიდრეკილი არიან გახუნებისკენ.

რაც უფრო მეტს ვილაპარაკებ შენზე, მით უფრო ნაკლებად მომენატრები, რაც უფრო მეტ სისულელეს ჩავიდენ, მით უფრო ნაკლებს ვიფიქრებ.

ჰოდა, რელსებზე დაბრუნების დროა ფინიკი, ფინიკო, თინი..

Give a little bit
Give a little bit of your love to me
I’ll give a little bit
I’ll give a little bit of my love to you
There’s so much that we need to share
So send a smile, and show you care