ფინიკო


ფინიკი და თინიკო გაიგივდნენ. სიმბოლურია რომ ეს აგვისტოში მოხდა, როცა ჩვენ შორის არსებული ზღვარი ისტორიულად ყოველთვის იშლება ხოლმე.

საკუთარ თავთან შეგუება ვისწავლე და ფინიკი აღარ მეუცხოვება, ან პირიქით ფინიკი შეეგუა თინიკოობას და გავ-ერთი-ანდით.

აგვისტო გარდატეხების თვეა, მართალია, წლევანდელი აგვისტო ყველა წარსულში მოტოვებული აგვისტოსგან განსხვავებულია, მაგრამ გარდატეხა მოხდა და უკან დაბრუნება უკვე შეუძლებელიცაა და ნაკლებ სასურველიც.

ყველაფერი კარგად იქნება! რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს ახლა ჩემთვის, ფინიკისთვის ან შენთვის.

შარშანდელი აგვისტოს ემოციები მომენატრა და ფინიკის თინიკო დავარქვი.

11 აგვისტო აგერ ყურის ძირშია და კიდევ ერთი, 31-ე დაბადებისთვის ვემზადები, ვემზადები ფინიკისთან ერთად.

საკუთარ თავთან უცხოდ ყოფნას კარგი არაფერი მოაქვს, შეეგუეთ და შეიყვარეთ თქვენი პიროვნების ყველა გამოვლინება.

მართალია ერთხელ ვცხოვრობთ, მაგრამ მთავარია რომ ბევრნაირად და ყოველ წელს, 11 აგვისტოს კვირაში თავიდან ვიბადებით.

ხელს აწერს ფინიკო.

Advertisements

7 თვე


როცა რაღაც რეალურ რეალობაში არ გამოდის, გამოვა წარმოსახვითში. ან არ გამოვა, მაგრამ ვინაიდან წარმოსახვითია, ილუზიას შეიქმნი რომ გამოდის და ამ რეალობაში არსებულ შენ თავს მიეკედლები.

ვიღაცების გაზიარებულ წარმოსახვით რეალობებში დავეხეტები და თავი მათი ამბების გმირი მგონია, ან რატომ გმირი? დამკვირვებელი, პრინციპში როგორც ყოველთვის.

ორშაბათიც მივახრჩვეთ, არადა, დილიდან მგონია რომ სამშაბათია, გეგონება რამე იცვლებოდეს ამით.

წუხელ მთელი ღამე მეგონა რომ დამწვარი ხის სუნი იდგა ჩემს ოთახში, იმ დონემდე მივედი, ვიფიქრე სახლი იწვოდა. მერე, ჩავთვალე ვინაიდან თმა 2 დღის წინ შევიღებე, ე.ი. საღებავის სუნი მცემს მეთქი და ნამდვილი მანიაკივით დავიწყე თმების ყნოსვა. საღებავის სუნს, დამწვარი ხის სუნთან საერთო არაფერი აქვს.

დამწვარი ხის სუნი, სინამდვილეში ზამთრის სუნია, ე.ი. გაზაფხულის მოსვლასთან მაქვს პრობლემა, ისევე როგორც ორშაბათთან, რომელიც სამშაბათი მგონია.

ვბოდავ.. “კონსტრუქციული ელემენტები”.. რა დროს კონსტრუქციული ელემენტებია, სამშაბათი, ფუ, სამშაბათი რა იყო და ორშაბათი გავიდა.

არ მიყვარს როცა ფინიკისთან გავლებულ ზღვარს ვშლი და ფინიკის თინიკოსთან ვაიგივებ. ფინიკის და თინიკოს საერთო რომ არაფერი აქვთ, ამაზე დიდი ხნის წინ შევთანხმდით და ფინიკიმ თავისთვის დაიტოვოს ყველა ისტორია, რომელთანაც თინიკოს არავითარი კავშირი არ აქვს.

სადაც მთავარ გმირს ფინიკი წარმოადგენს, იმის ქვეშ ხელი თინიკომ არ უნდა მოაწეროს და დავიშალეთ რა!

ანტიდეპრესანტის აბს ვათამაშებ ხელში და თავი ეგზორცისტი მგონია, აი, წუთი წუთზე ცუდი განწყობის განდევნის რიტუალი რომ უნდა დაიწყოს.

თუ ანტიდეპრესანტის მიღების შემდეგ ეგრევე გეძინება, რა გამოდის? ნეგატივის განდევნის შემდეგ შენგან არაფერი რჩება?

არაფერიც არ გამოდის, ქიმიური შემადგენლობის შედეგია და თუ ბოდვას იმ ადამიანებთან ერთად გაეშვები, რომლებიც მხოლოდ ფინიკის ცხოვრების შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენენ, ფინიკიც მოისვენებს და შენც.

ჰო, საზეიმოდ უნდა დავდო პირობა იმის თაობაზე რომ თინიკოს და ფინიკის ცხოვრებების გადაკვეთას არ დავუშვებ, მერე გიჟივით რომ არ ველაპარაკო ჭერში ფინიკის ძველ ნაცნობებს, მის ახალ ნაცნობებთან დაკავშირებულ პრეტენზიებთან დაკავშირებით.

Hello Astronomer!


თინიკოს ცხოვრებაში მნიშვნელოვან ადამიანებს ფინიკის ბლოგზე საკუთარი Tag აქვთ. ფინიკის ბლოგის არსებობის 7 წლიან ისტორიაში იმდენმა ადამიანმა იცხოვრა აქ, ყველას გახსენება გამიჭირდება თუ Tag-ებს სათითაოდ არ ჩავივლი. Tag-ების სიხშირეები უნდა დავთვალო პერიოდების მიხედვით და ჩემი ემოციური დამოკიდებულებების ხანდაზმულობის ვადის საშუალო მაჩვენებელი გამოვიყვანო.

საინტერესო ისაა, რომ Tag-ებად მხოლოდ ის ადამიანები იქცევიან, რომლებიც ფინიკისთვისაც “მნიშვნელოვანი”-ს სტატუსს ატარებენ, იმიტომ რომ რამდენიმე ადამიანი, რომელიც თინიკოსთვის ყოველდღიურ ცხოვრებაში ძალიან მნიშვნელოვან როლს ასრულებს, ფინიკისთვის უინტერესოა და შესაბამისად აქ ადგილსაც ვერ ეღირსა.

გამოდის რომ ფინიკი და თინიკო ვერასოდეს გადაიკვეთებიან, ან არა, გამოდის რომ ფინიკი, თინიკოს არაოფიციალური ვერსიაა, თუ როგორ ქვია მაგას? აი, ის ვერსია Vermillion Lies – The Astronomer -ს რომ უსმენს.

სიხშირეებს თუ დავუბრუნდებით, საშუალოდ 4 თვეში ერთხელ ცვლიან Tag-იანები ერთმანეთს, უმეტესად ერთის გაქრობა მეორეს დაბრუნებას ნიშნავს და არა ახალი Tag-იანის გამოჩენას. ე.ი. ფინიკის ერთგვაროვანი ემოციები ბეზრდება და საშუალოდ 4 თვეში ერთხელ იქექება წარსულში.

ახალი Tag-ები იშვიათობაა, თუმცა დღეს ეგ დღეა, Hello Astronomer! 4 თვეზე მეტ ხანს გაძლებას გისურვებ.

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?!


საკუთარი თავის საკუთარი თავისგან მიჩქმალვით ვარ დაკავებული. არ აღიარება ბევრს არაფერს ცვლის, ფაქტი ფაქტად რჩება და უძილობით მიწყალებს გულს.

გუშინ გაფართოებულ ოჯახურ ვახშამზე 2016 წლის სიკეთეებზე ვმსჯელობდით, თავი გამოვიდე ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი წელი იყო მეთქი. ჰო, ცოტა არ იყოს დაუფიქრებლად წამოვაყრანტალე ეს დასკვნა, როცა მიზეზების დასახელება მთხოვეს, მივხვდი რომ ის რის გამოც ამ წელს ცუდ შეფასებას ვაძლევ, კონფიდენციალურია და პირში წყალი ჩავიგუბე, შევეცადე ზოგადი ფრაზებით შემოვფარგლულიყავი და ვთქვი “კარგი არაფერი მომხდარა და სულმოუთქმელად ველოდები 2017 წლის მოსვლას, ასტროლოგები სასწაულებს მპირდებიან” მეთქი.

უკანასკნელი 4 წლის განმავლობაში ეს პირველი ახალი წელი იქნება, რომელსაც საქართველოში შევხვდები. არადა სიამოვნებით ავიღებდი ახლაც ბილეთს 29 დეკემბრისთვის და გავუდგებოდი ბუდაპეშტის გზას, გლინტვეინის დაგემოვნებისა და მოციგურავეების ყურების იმედით.

დილით ხასიათზე მოსვლის იმედით ტუჩებზე შინდისფერი “პომადა” (ახლა არ მთხოვოთ წმინდა ქართულით საუბარი, ისეთ ხასიათზე ვარ ფიქრითაც კი ძლივს ვფიქრობ) წავითხაპნე და დასიებულ თვალებს, თვალი ავარიდე.

გახსოვთ ალბათ ფილმი “უძინართა მზე”, ამ ფილმიდან იმდენი ფრაზა მაქვს აკვიატებული, ახლა ყველას გახსენება გამიჭირდება, თუმცა ყველაზე ხშირად მაინც “ეს რა ჭირი გვჭირს ტო”-ს ვიყენებ ხოლმე. ჰოდა, წუხელ ტკივილმა რომ გამაღვიძა, აბაზანაში რომ გავედი წამლის დასალევად და საწოლში რომ დავბრუნდი, ჩაძინებამდე სიმთვრალესა და სიფხიზლეს შორის არსებული ძალიან წვრილი ზღვარი დავიჭირე, დავფიქრდი მინდოდა თუ არა საკუთარი თავის გამოლანძღვა და მივხვდი რომ მინდოდა, ოღონდ იმ მიზეზით არა, რაც თავიდან მეგონა, მომინდა საკუთარი თავი იმის გამო გამელანძღა რომ ყოველ ჯერზე, წინასწარ ვიმზადებ თავს თავის გასალანძღად.. ანუ მანამ სანამ რამეს გავაკეთებ, ვამბობ რომ ამის გამო შემდეგ გვარიანად მომიწევს თავის ლანძღვა, შემდეგ კი ვაკეთებ და ველოდები როდის დადგება ის დრო “ოჰ, რა იდიოტი ხარ თინიკო”-ს რომ ვიტყვი. აი, ესაა საკუთარ თავთან შეუგუებლობის ჭეშმარიტი მაგალითი. ჰოდა, ეს რა ჭირი გვჭირს ტო!

ადამიანი “აკრძალვა” ვარ, ჰო, ფინიკი კი არა, ნამდვილი სისხლის სამართლის კოდექსი ვარ. რა უნდა გრჯიდეს საკუთარ თავს საკუთარ თავად არ ყოფნა რომ დაუკანონო?

არადა, არ იყო ეს 2016 წელი ასეთი ცუდი, ჩემი ცხოვრება ზოგადად კი თავდაყირა დადგა, მაგრამ ეს ერთ დღეში არ მომხდარა, ეტაპობრივად ამოვტრიალდი და დავეკიდე ფეხებით. ცვლილებები რთული შესაგუებელია, მაგრამ ცუდი არ არის.

მდორე და უინტერესო ცხოვრება ზუსტად ისე მაგიჟებს როგორც მოვლენებით დატვირთული პერიოდები.

ფინიკი, დადგა ეგ შენი ცვლილებების 30 და ახლა კედელზე თავის რტყმას არავითარი აზრი არ აქვს.

პარანოიკი და შეთქმულების თეორიების დიდოსტატი რომ ვარ, ეს ადრეც მითქვამს. ჰოდა, ახალი თეორია მაქვს და რა ხრამში გადავჩეხავ ფინიკის, კაცმა არ იცის!

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?

 

11


ხშირად ვამბობ ხოლმე, ადამიანები ზუსტად იმას ვიღებთ რაც გვინდა. ჰო, აი ასე, მოვინდომებთ და გვაქვს. ერთი ეგაა, მერე ვხვდებით რომ კარგად ვერ გავიაზრეთ რას ნიშნავდა სასურველის მიღება, ყველა პირობა ვერ გავითვალისწინეთ, დეტალებზე არ ვიფიქრეთ და voila, სულ სხვა რაღაც შეგვრჩა ხელში.

სანამ აგვისტოში დაწყებული ცვლილებები ნელ-ნელა გამოკვეთილ ფორმას იღებენ, მე არ ვიცი რა მოვუხერხო გაუცხოვებულ საკუთარ თავს. ის ვიღაც, ვინც მე და ფინიკის შემოგვისახლდა, ვისთანაა და რას აკეთებს ვერც ერთი ვიგებთ და ვერც მეორე.

სექტემბერში დაწყებული ოცნება 2015 წლის ამავე პერიოდში დაბრუნებაზეც აგვიხდა. ჰო, ახლა ნუ გაიოცებთ, ხომ ვთქვი, უმეტესად დეტალებს და პირობებს ვერ ვიაზრებთ მეთქი და შედეგად სულ სხვა რეალობა გვრჩება ხელში. ჰოდა, კეთილი იყოს შენი დაბრუნება 2015 წლის ნოემბერში ფინიკი, 2016 წლის აგვისტოს შემდეგ, ეს მარტივი არ იქნება.

ვინ ვარ ვერც მე გამიგია და ვერც ჩემ ირგვლივ მყოფებს. ცვლილებების მიღება მარტივი არასოდესაა, თუმცა ახლა სრულ ქაოსში აღმოვჩნდი.

Yes Man ნანახი გაქვთ? აი, ეგ დამემართა, ოღონდ რა თქმა უნდა ეგეც ცოტა სახეცვლილი ფორმით. ყველაფერზე უპირობო თანხმობას არ ვაცხადებ, მაგრამ იმ ყველაფერს ვაკეთებ, რასაც ადრე მთვრალზეც კი არ გავაკეთებდი. ოღონდ სტოპ! ახლა წარმოიდგინეთ რომ აქამდე ჩემი ნაჭუჭის იქით არასოდეს გავსულვარ. ჩემი მოგონილი წესების ტომები მაქვს და თითოეული მათგანის დარღვევაზე ლამის თავით ვაგებ პასუხს.

ჰოდა, აი, ავდექი და გადავწყვიტე რომ ეს წესები სანაგვეზე იყო მოსასროლი, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩემი მოგონილი იყო, იმისთვის რომ რაც შეიძლება უფერული ცხოვრებით მეცხოვრა, რატომღაც ასეთი ვალდებულება დავუწესე საკუთარ თავს და შემდეგ ამის დასაბალანსებლად შევქმენი ფინიკი. ახლა მე და ფინიკი ისე გადავიხლართეთ ერთმანეთში, სად იწყება ერთი და მთავრდება მეორე, ეშმაკიც ვერ გაიგებს.

2015-ში დაბრუნებაც მხოლოდ იმისთვის მინდოდა, რომ სხვანაირად მეცხოვრა, ის 1 წელი თავიდან მეცხოვრა, რომელმაც აგვისტოში დამდგარ ცვლილებებამდე მიმიყვანა. ჰო, ნუ ცხადია 2015-ში არ დავბრუნებულვარ, მაგრამ ყველაფერი ისე ვითარდება, თამამად შემიძლია ვთქვა ცხოვრება სახეში მაფეთებს ყველაფერ იმას რაც 2015-ს ძალიან გავს და მელოდება როგორ მოვიქცევი.

როგორ მოვიქცევი? როგორ მოვიქცევი და განვაცხადებ – ძვირფასო ფინიკი, სინამდვილეში არავინ მოთრეულა, თინიკო გაფინიკდა და ეს ვერ გაგვიგია.

ვნახოთ სადამდე მივა წარმოსახვიდან რეალობაში გადმოსული ფინიკი.

პ.ს. 2015 და 2016 (5+6=11).

We're Explosions in Slow Motion

თავდაყირა


სათქმელი არაფერი მაქვს, უბრალოდ აქ შემობოდიალება მომინდა. დიდი ხანია აღარავის დაუძახია ჩემთვის ფინიკი, მომენატრა.

ჰო, სხვაგვარადაც საუკუნეა აღარ მოუმართავთ, არადა, ძალიან მომბეზრდა ეს “თინიკო” და “თინა”.

ვბოდავ. პრინციპში, ბოლო პერიოდში ბოდვის მეტს არაფერს ვაკეთებ. ფიქრებშიც კი ვბოდავ, საღამოები მავიწყდება და დილით ვლოცულობ, რომ ყველაფერი რასაც ფიქრებში ვბოდავ, სადმე ვინმესთან არ მეყრანტალა.

დროა ენას კბილი დავაჭირო, ყველაფერი რაც დახურულ არქივშია მოსათავსებელი, მოვათავსო და გავიარო. რაც უფრო ბევრს ვლაპარაკობ, მით უფრო ვაუფასურებ. გაითვალისწინეთ რისთვისაც ფასის დაკლება არ გინდათ, თქვენთვის შეინახეთ, დღის შუქზე გამოფენილი ემოციები მიდრეკილი არიან გახუნებისკენ.

რაც უფრო მეტს ვილაპარაკებ შენზე, მით უფრო ნაკლებად მომენატრები, რაც უფრო მეტ სისულელეს ჩავიდენ, მით უფრო ნაკლებს ვიფიქრებ.

ჰოდა, რელსებზე დაბრუნების დროა ფინიკი, ფინიკო, თინი..

Give a little bit
Give a little bit of your love to me
I’ll give a little bit
I’ll give a little bit of my love to you
There’s so much that we need to share
So send a smile, and show you care

 

Lay Down Your Arms, Give Up The Fight!


ახლა ჩემშიც და ჩემ გარეთაც ქაოსია. მგონი არ არსებობს სექტემბერი ცვლილებების გარეშე. მნიშვნელობა არ აქვს ცვლილება დიდია თუ პატარა, ცვლილება ცვლილებაა.

რაღაცები რაც შეიცვალა უკვე ყოველდღიურ საჭიროებად იქცა, რის გარეშე ყოფნაც წარმოუდგენელი მგონია. ახლა, უკვე აღარ მიკვირს დილაობით ჩემს ტელეფონზე გამოსული შეტყობინება იმ დღეს რა სიმღერას უნდა მოვუსმინო. შემოთავაზებული სიმღერებიდან ყველა ახალია ჩემთვის და თითოეულ მათგანს პირველად ვუსმენ, რის გამოც კიდევ უფრო ჯადოსნურია თითოეული მათგანი.

ეს იცოდით? How do you know when you’re in love? All the songs make sense. ჰოდა, ეს მხოლოდ სიყვარულს არ ეხება, ბევრ ემოციურ მდგომარეობას შეიძლება შევუსაბამოთ. როცა სიმღერებს მართლა აქვთ აზრი, ე.ი. რაღაც ხდება.

დღევანდელი სიმღერა ჩემზე, ჩემთვის და ამ სექტემბრისთვისაა და it makes perfect sense.

დილით, სამსახურში წამოსვლამდე, მითხრეს რომ აუცილებლად უნდა მომესმინა ამ სიმღერისთვის, აუცილებლად უნდა მომესმინა და თან ტექსტისთვის გამეყოლებინა თვალი.

Does the pain weigh out the pride?
And you look for a place to hide
Did someone break your heart inside
You’re in ruins

pride? აი, ვის რაში ენაღვლება ეს pride? ეს არის ყველაზე დიდი სისულელე, რომლის გარშემოც ტრიალებს მთელი ჩემი ცხოვრება, ყველა ჩემი გადაწყვეტილება. გადასაგდებია ძველი წესები, გადასაგდებია როცა You’re in ruins.

When you’re at the end of the road
And you lost all sense of control
And your thoughts have taken their toll
When your mind breaks the spirit of your soul
Your faith walks on broken glass
And the hangover doesn’t pass
Nothing’s ever built to last
You’re in ruins

კონტროლზე შეშლილი მანიაკი ვარ. ახლოსაც არასოდეს ვეკარები სიტუაციებს, როცა ვიცი რომ კონტროლი დამისხლტება ხელიდან. ზოგჯერ ვერ ვატყობთ ეს ისე ხდება, მერე, ცოტა გვიან ვიაზრებთ რომ სამყაროს ჩვენ არ ვმართავთ, რომ ეს აკვიატებული “ღმერთის სინდრომიც”, მხოლოდ სინდრომია, რომელიც აუცილებლად მიგვიყვანს იქამდე რომ გვიმღერონ You’re in ruins და ჰო, the hangover doesn’t pass.

When it’s time to live and let die
And you can’t get another try
Something inside this heart has died
You’re in ruins

დასასრულების და დასაწყისების დროა, დიახ, როგორც ყოველთვის ახლა ის დროა როცა ისევ ძველ წრეში ვარ, წრეში რომელიც უკვე ბოლომდე შეკრული და დახურულია. ამ წრის ცენტრში ვარ გამოჩხერილი და არ ვიცი როგორ გავიდე დასრულებული წრიდან, როგორ გავიდე იქ სადაც ახალი წრის შეკვრა უნდა დავიწყო.

Lay down your arms
Give up the fight

კარგი, ეს პირველი შემთხვევა იქნება როცა ვიტყვი რომ ვნებდები, I lay down my arms and give up the fight! I give up! Happy now?

მივხვდი რა ცვლილებების დროცაა ახლა, ჰო, მივხვდი, ცვლილებებს გარედან არ უნდა ველოდო, ცვლილებები იწყება შიგნიდან, ჩემ შიგნით მიმდინარე ქაოსში და ნამსხვრევებში იწყება ცვლილებები. სწავლის და შეცვლის დროა თინიკო. ახალი თინიკოს დაბადების დროა, მეც ხომ ვიცოდი ქვეცნობიერად რომ წლევანდელ აგვისტოს თავიდან უნდა დავბადებულიყავი, ახალი უნდა დამეწყო, ძველი დამევიწყებინა და ვყოფილიყავი ის ვინც არასოდეს ვყოფილვარ. ჰოდა, ეს ცვლილებები უკვე მოხდა, მთავარია მათი აღიარება და მიღება შევძლო. რა მნიშვნელობა აქვს მოლოდინებს ემთხვევა თუ არა მომხდარი ცვლილებები? მე ხომ ვიცი, რომ აგვისტოს მოლოდინები არასოდეს მართლდება და სექტემბრისკენ ცხოვრება ყოველთვის სხვა რეალობას მაფეთებს სახეში. ეს დროც გავა, მაგრამ მე ცვლილებებს ვნებდები, იძულებით მომხდარ, სხვა, მიუღებელ ცვლილებებს ვიღებ და ვნებდები.

Does the pain weigh out the pride? დიახ. ჰოდა, Lay down your arms, give up the fight.

Throw up your arms into the sky
You and I…

Live to LOVE


დღეს ამაღლებული განწყობით გავიღვიძე. თმა შევიკარი, ისე დავიმაგრე როგორც 40-50-იან წლებში იმაგრებდნენ ქალები. ტუჩებიც შინდისფრად შევიღებე, ახალი კაბაც ჩავიცვი, ის კაბა შტორმსა და უბედურებაში შემთხვევით რომ ვნახე, ჩემი ზომა რომ არ ქონდათ და მაინც ვიყიდე. ახლა ავადმყოფობის (თან არა ერთი) გამო იმაზე ბევრად გამხდარი ვარ, ვიდრე იმ დღეს ვიყავი, როცა ვიყიდე. ისე გამოვიყურები პატარა გოგოები დედის გარდერობს რომ გადმოალაგებენ ხოლმე და კაბებს იზომავენ.

გამოვიძინე და არც ღამის განმავლობაში გამღვიძებია რამდენჯერმე, სიზმრებიც დამესიზმრა, ოღონდ სხვა სიზმრები, ჩვეულებრივი, კარგი სიზმრები, ისეთი, უბრალო და არაფრით გამორჩეულ დროს რომ ხედავენ ხოლმე ადამიანები.

თვალი რომ გავახილე სტანდარტული ფიქრები ვიფიქრე, სამშაბათი დილისთვის სრულიად შესაფერისი ფიქრები, სამსახურში წასვლამდე რომ იფიქრებს ადამიანი, ადამიანი რომლის ცხოვრებაც ჩვეულებრივი და სხვებისნაირია.

ყავასაც ძველებური გემო ქონდა და დილის საუბრებიც ჩვეულ მოტივებზე იყო აწყობილი.

დღეს ჩვეულებრივი დილა გათენდა.

სამყაროსაც აღარაფერი მოუწერია, მგონი გამებუტა და შეტყობინებებს აღარ მიგზავნის. მე კიდევ სულ რაღაც ნიშანს ველოდები. მთელი ცხოვრება რაღაც ნიშნების მოლოდინში ვარ. დროც ჩვეული სიჩქარით გადის, საათიც ერთმანეთთან დაუკავშირებელ ციფრებს ხატავს და მეც, ახალ კაბაში გამოწყობილი ძველი თინიკო ვარ.

სტანდარტულად გავედი დილით აივანზე, მოვუკიდე სიგარეტს და იმ სიმღერას მოვუსმინე გულის ჩუქებასა და ამ გულის თაროზე შემოდებაზე რომაა.

ბევრს ვეწევი, მაგრამ ახლა ეს დიდად არ მადარდებს, ხომ იცი მოვა დრო და ასე აღარ იქნება. ჰოდა, მოწევა რომ დავასრულე, ტელეფონს დავხედე და უცნობი “ნოტიფიკაციის” “იკონკა” დამხვდა, აქამდე არასოდეს მენახა და დავინტერესდი რა იყო, გავხსენი და ვნახე რომ ახალი სიმღერის მოსმენას მთავაზობდა ტელეფონი. კარგი სიმღერაა, ძალიან კარგი, ზუსტად ისეთი, მე რომ მიყვარს ანუ ერთდროულად პოზიტიური და სევდიანი. ბოლო დროს ცხოვრება უმნიშვნელო, აკვიატებული და მოგონილი სისულელეების გამო გახდა საინტერესო.

The situation’s clear
It’s fine as long as you are here
Of that I’m really sure
I will live to love you more

დილა მშვიდობისა! ცხოვრება ღირს, ნამდვილად ღირს. ბედნიერებას, კარგ კვირას, საინტერესო და ემოციებით დატვირთულ ცხოვრებას გისურვებთ.

P.S. Some things never change, you know.

ყუთები


განვიკურნე. რას ნიშნავს განკურნება გიფიქრიათ? იმ მდგომარეობაში დაბრუნებას, რომელშიც დაავადებამდე იყავით. ჰოდა, განვიკურნე.

დგება დღე, როცა მაღვიძარაზე ადრე ახელ თვალს და იგებ რომ ჯანმრთელი ხარ, ხვდები რომ როგორც იქნა შენც გეშველა, შენი დაავადებაც დასრულდა, შენი მდგომარეობაც დასტაბილურდა.

ყოველთვის მინდოდა სტაბილურად ვყოფილიყავი, ამოვარდნების გარეშე მეცხოვრა, სანდო და სტატისტიკურად პროგნოზირებადი ვყოფილიყავი, ჩამოშლის საფრთხე არასოდეს დამმუქრებოდა.

არ მიყვარს როდესაც წარმოდგენილ დიაგრამებზე ჩემი სახელობის მრუდი დაწესებული ზღვრებიდან გამოსვლის პირასაა და ზიგზაგებს ხატავს. გავსწორდი.

კვირას საკუთარი ემოციური ტვირთის გადმოლაგების ნაცვლად უჯრები დავასუფთავე, ნივთები დავახარისხე და ყუთებში გავანაწილე. დიდ ხანს ვუყურე ამ ყუთებს, ყუთებს, რომელთა შიგთავსიც მხოლოდ მე ვიცი, რომლებში ჩალაგებული ნივთების ურთიერთკავშირიც მხოლოდ ჩემთვისაა ცნობილი, ვუყურე და საკუთარი თავი ერთ მთლიანობად ვერ წარმოვიდგინე. დანაწევრებული, ყუთებში ჩალაგებული ადამიანი ვარ, ადამიანი რომელმაც საკუთარი ნაწილები ფეხსაცმლის ყუთებისთვის დაანაწევრა და “დასკოჩა”.

თავს ვიტყუებ. ჰო, თავს ვიტყუებ, მე ხომ კარგად ვიცი, რომ სინამდვილეში ის ვარ, ვისაც საერთო ამ ყუთებთან არ აქვს. ეს ჩემ პარალელურად მცხოვრები არსებების პატარა ისტორიებია, რომლებიც მათ ისე გადახდათ და ისე განიცადეს, რომ მე მხოლოდ ჭურჭლად გამომიყენეს.

ფინიკისა და თინიკოს შორისაც უზარმაზარი უფსკრულია და ვერანაირი ყუთებისგან გაკეთებული ხიდი მათ ვერ დააკავშირებს.

ცხოვრებით კი რეალურად მხოლოდ თინიკო ცხოვრობს, ფინიკისნაირებისთვის ფეხსაცმლის ყუთებს ინახავს, შემდეგ ანაწევრებს, პატარ-პატარა ამბებად ყოფს, “სკოჩავს” და მტვრიანი სათავსოს ყველაზე ქვედა თაროზე ჩურთავს.

ცარიელი ყუთი დამრჩა, სადაც თინიკო უნდა “ჩავალაგო”, ანუ ასეთივე ცარიელ მდგომარეობაში შემოვაკრა სკოჩი ყველა მხრიდან და ამავე სათავსოს ყველაზე ბნელ ადგილზე შევინახო.

გამოვჯანმრთელდი, ისევ კლავიატურაზე თითებით მიწებებულ არსებად ვიქეცი, რომელსაც ზოგჯერ გონია რომ ფინიკი არსებობს.

tumblr_lte4h3G1TR1qg4z24o1_r2_500

30 – დაბრუნება


რაღაცნაირად მოშვებული ვარ, დასუსტებულიც. ავადმყოფობის და უმადობის გამო ზედმეტად დასუსტებული ვაცილებ აგვისტოს. კიდევ ერთი აგვისტო და კიდევ ერთი ზაფხული მთავრდება. არ მიყვარს დასასრულები, თან ისეთი რაღაცების დასრულება რაც მიყვარს, მაგრამ ახლა ამაზე დიდად არ ვდარდობ. ყველაფერი პასიურად მიედინება, რაღაცების პარალელურად, დიალოგების, სამსახურის, ტრანსპორტის, წყვეტილი ფიქრების პარალელურად. პარალელურად ვცხოვრობ და ყველაფერს მივედ-მოვედები.

ჯადოსნური პერიოდი დასრულდა, შემდეგი წლის ივლისამდე შესვენება გვაქვს მე და ფინიკის. ფინიკი ისევ თავისთვის იწყებს ცხოვრებას და თინიკო ისევ ხდება ის ვისაც ფინიკისთან საერთო არაფერი აქვს.

ერთი შეხედვით დიდად არაფერი მადარდებს, თუმცა სინამდვილეში ყველაფერზე ერთდროულად ვნერვიულობ და საბოლოოდ ისე გამოდის რომ მივლასლასებ, ცხოვრებას კუდში მივყვები და ვერაფრით ვეწევი. ზედმეტად ბევრი რამ ხდება იმისთვის რომ ყველაფრისთვის გამოვნახო დრო, ამიტომაცაა რომ ფიქრებიც წყვეტილი მაქვს, ხასიათიც, საქმეც და ცხოვრებაც. წყვეტილი ცხოვრებით ვცხოვრობ.

რეაბილიტაციისთვის დრო მჭირდება. ზაფხულის შემდგომი რეაბილიტაცია მჭირდება და ჩემს ცხოვრებაში პირველად ბათუმში უიკენდებზე წასვლა გამოსავალი არაა.

ზოგადად ხომ მიიჩნევა რომ 30 გარდატეხების ასაკია, მეც ხომ მჯეროდა ამის?! ჰოდა, მართლა ასე აღმოჩნდა, ცოტა შემოლაწუნება, ცოტა გამოფხიზლება. გამოფხილზებისთვის თუ ზედმეტი ძალით შემოულაწუნებ ადამიანს, უარესად გაითიშება, ჰოდა მგონი ეგ მჭირს და იქნებ რაიმე სხვა მეთოდით გამომაღვიძოთ?

ცხოვრებაში პირველად არ ვიცი სად მინდა ყოფნა, ადრე ყოველთვის ვიცოდი სად არ მინდოდა და სად მინდოდა, ახლა მხოლოდ ის ვიცი რომ იქ არ მინდა სადაც ვარ, მაგრამ სად მინდა წარმოდგენა არ მაქვს, იმიტომ რომ არსად ყოფნა არ მინდა.

გამოცარიელებული ვარ და ცხოვრებაში პირველად არ მაქვს დეჟა ვუს შეგრძნება. ადრე სულ იმაზე ვწუწუნებდი წრეებზე დავდივარ მეთქი, მხოლოდ პერსონაჟები იცვლება, სცენარი იგივეა მეთქი. ახლა პირველად არ მაქვს ეს განცდა. მართალია წრე შევკარი, მაგრამ სხვანაირი, სხვა რელსებზე, სხვა ბილიკით, სხვა ფინიშზე გავედი. ისე კი მართალი ხარ ფინიკი, წრე წრეა, რა მნიშვნელობა აქვს რომელი გზით შეკრავ ამ წრეს, ზოგად სიბრტყეზე ხომ მაინც იგივეა. იგივე ვარ, ცოტა უფრო მეტი ემოციური ტვირთით, ვიდრე აქამდე, ცოტა უფრო მძიმე ემოციებით, ცოტა უფრო ნაკლები სხეულის მასით. ესეც წრეა, გახსოვს ფინიკი, სხეულის მასა რატომ გვიმცირდება ხოლმე? იმიტომ რომ ემოციურად ვსუქდებით. ახლაც, გავსუქდით, თან მგონი ძალიან, აი ისე, სასწორზე დადგომის რომ გეშინია.

როგორც 25 წლის ფინიკიმ დაუწერა წერილი 30 წლის ფინიკის, მომინდა 30 წლის ფინიკის დაეწერა 35 წლის ფინიკისთვის. მგონი ვწერ, ოღონდ წერილს კი არა, უფრო დღიურს, რომელიც თავისთვის იქნება ჩემი ბლოგის დრაფტებში და თუ 5 წლის შემდეგ კიდევ მექნება ბლოგი და მემახსოვრება აქამდე მოსასვლელი გზა, აუცილებლად წავიკითხავ. თუ არადა ჭირსაც წაუღია 30 წლის ფინიკის ბოდვა, იმ ფინიკის რომელიც ბოლომდე არც ფინიკია და არც თინიკო, სადღაც გამოკიდებული არსებაა.

ახლა ერთადერთი რაც მართლა ძალიან მინდა საკუთარ თავთან მარტო დარჩენაა, რაც შეიძლება დიდ ხანს ყოფნა და საკუთარ სულში ხელების ფათური. ემოციური ბარგის გახსნა და გადმოლაგება, გადახარისხება და ახლიდან, უფრო აკურატულად ჩალაგება, არასაჭირო ნივთების სანაგვეზე მოსროლა.

ამ სიმღერამ ახალი დატვირთვა შეიძინა, ადრე მეგონა რომ D12.5-ს შეესაბამებოდა, ახლა ვხვდები რომ არც D12.5 და არც სხვა ვინმეა ამ სიმღერისთვის საჭირო, ახლა ზუსტად ასე ვარ – The nights that I twist on the rack, is the time that I feel most at home. რამდენიმე თვის წინ დავწერე პოსტი, რომელშიც ვთქვი ეს ბოლო პოსტია თეგით D12.5 მეთქი და მართლა ასე იყო, მაგრამ მაშინ რაღაცნაირი პრინციპულობა უფრო იყო ეს, ვიდრე სხვა რამ, ახლა კი ეს რაღაც კოდი (რომლის უკანაც ვიღაც უნდა იდგეს) იმდენად არაფერია, საერთოდ ფეხებზე მკიდია იქნება თუ არა ამ ან სხვა პოსტის თეგებში, იმიტომ რომ ამ სახელის უკან აღარაფერი დგას. აღარც ფინიკისთვის და აღარც თინიკოსთვის. ავადმყოფობა ზოგჯერ კურნავს სხვა ავადმყოფობას. ჰოდა, გილოცავ ახალი დაავადებით გამოჯანმრთელებას თინიკო.

როგორც ადრე, ახლაც გამოვივლებდი ფიქრებში სოდიან წყალს ანთების ჩასაქრობად.

რაზე და როგორ ფიქრია ახლა სწორი წარმოდგენა არ მაქვს. ბევრ არასწორ ფიქრს ვფიქრობ, ბევრ არასწორ დასკვნას ვაკეთებ, ბევრ მცდარ დარდს ვდარდობ და ბევრი უკუღმართი ემოცია მაქვს. ბევრი რამ დაემთხვა ერთმანეთს და ამიტომ მაქვს განცდა რომ ეს სხვა წრეა, ახალი წრე, რომელიც ადრე არასოდეს შემიკრავს. ჰო, ბევრი რამ დაემთხვა, მაგრამ დამთხვევების მიუხედავად ამ წრის შიგნით ბევრი ნაცნობი წრეა შეკრული. საკუთარ თავთან მიმართებაში გაკეთებული დასკვნები მეცნობა, არადა გადაგდებას ვაპირებდი უკვე.

ყველა დასასრული დასაწყისია, თუმცა ყველა დასაწყისი კარგი ისევე არაა, როგორც ყველა დასასრული ცუდი.

ეს არ არის ახალი ცხოვრება თინიკო, ეს უფრო დაბრუნებას გავს, დაბრუნებას იქ სადაც ბევრი რამ შეიცვალა, მაგრამ დაბრუნება ხომ მაინც დაბრუნებაა.

გამარჯობა ფინიკი, წინ კიდევ ბევრი რამ გვაქვს, ოღონდ ჯერ გავარკვიოთ და გავიყოთ ვის რისი გადატანა მოგვიწევს.

30 წლის თინიკო.