You Don’t Own Me


საკუთარი თავის გარდა არავის ეკუთვნი. გადაწყვეტილებებს მხოლოდ შენ იღებ.  მხოლოდ შენ შეიძლება იცოდე რა არის შენთვის კარგი და რა არა. წესებსაც თავად იგონებ და ჩარჩოებსაც თავად იქმნი. იმპერატიულ ტონში ანაც ბრძანებით კილოში მოცემული რჩევები არ არსებობს. რჩევებს ან ითვალისწინებ და ან არა. შენზე საკუთრების უფლება არც საზოგადოებას აქვს, არც ოჯახს და არც მეგობრებს. გიხარია ის რაც გიხარია, არ მოგწონს ის რაც არ მოგწონს, გიყვარს ის რაც გიყვარს, ფიქრობ იმას რაც გინდა, სწავლობ იმას რაც გაინტერესებს, კითხულობ იმას რაც გისწორდება, სამყაროც შენ ხარ და ღმერთიც და არავის ეკუთვნი, ღმერთი ღმერთია და არ შეიძლება ვინმეს საკუთრება იყოს.

ყველა და ყველაფერი რაც ცდილობს საპირისპიროში დაგარწმუნოს ნაგავია და მისი ადგილი სანაგვეზეა.

ერთხელ ცხოვრობ? არ ვიცი! მილიონჯერაც რომ იცხოვრო, ყველა ცხოვრებაში სამყაროც თავად იქნები და ღმერთიც.

“კუკურუზნიკი”


გაშლილ მდელოზე, ისეთზე უსაზღვრო რომ გგონია, მოკლე „შორტით“, თეთრი ნაჯღაბნიანი „მაიკითა“ და კარგად დაგლეჯილი, მტვრიანი კედებით რომ გარბიხარ, აუჩქარებლად, აუღელვებლად, სიამოვნებისთვის. ბალახი, რომ წელამდე გწვდება, ორივე ხელი გაშლილი რომ გაქვს, გასაფრენ პოზაში რომ ხარ და სირბილისას ბალახის წვეტიან თავებს რომ უსვამ  ხელის გულებს.

ზაფხულის ცხელი დღის 6 საათი რომაა, არსაიდან ამოვარდნილი ქარი რომ უბერავს, ცაზე შავი ღრუბლები რომ იკრიბება და წუთი წუთზე რომ უნდა იგრუხუნოს.

შენ მაინც არსად რომ გეჩქარება.

მდელოს მიმდებარედ, სადღაც არც თუ ისე შორ მანძილზე სახლი რომ გეგულება, სადაც საჭმელს დაგახვედრებენ.

სირბილით გულამომჯდარი რომ მიხვალ ახალგაწვიმებულზე და ტანსაცმელზეც წვიმის ერთი-ორი მსხვილი წვეთი გექნება.

შესასვლელში ფეხებს სწრაფად და ისეთი ძალით რომ გაიწმენდ მტვრის კორიანტელს დააყენებ. დაღლილობისგან სახეზე გაჩენილ ოფლს ტალახიანი ხელით რომ მოიწმენდ და მეორე კარიდან ეზოში რომ გავარდები ხელების დასაბანად.

სამზარეულოში ყველა ქვაბს რომ დაერევი, იმის გასარკვევად რა დაგახვედრეს და მაგიდისკენ რომ მიგითითებენ, ჩამოჯდები და ფეხების ჰაერში ქანაობას დაიწყებ. სანამ ჭამას დაიწყებ გაბზარული, გამჭვირვალე ჭიქიდან მურაბიან წყალს რომ დალევ.

წვიმის გადაღებას რომ დაელოდები, მერე შენი, უკვე დაგლეჯილი კედებით რომ იხტუნავო გუბეებში და თუ მოასწრებ, იქნებ დაბნელებამდე კიდევ ერთხელ გადაუფრინო “კუკურუზნიკივით” მდელოს, იქნებ კიდევ ერთხელ დაერიო ხელის გულებით მდელოზე ამოსულ ბალახებს.

დაღამებულზე თანავარსკვლავედების ძებნას რომ დაიწყებ – „ეს დიდი დათვია“, „ეს პატარა“, „თუ პირიქით?“.

ბაყაყების ხმა რომ შემოგესმება და დარწმუნებით იტყვი „ხვალ იწვიმებს“.

აი მაგ თავისუფლებას არაფერი შეედრება. აი, ეგ თავისუფლება მინდა.

***

ეს სიმღერა ჩართე, თვალები დახუჭე და წამრმოიდგინე, რომ გაწვიმებამდე რამდენიმე წუთით ადრე (ჰაერში უკვე წვიმის სუნი რომაა), ხელებგაშლილი, „თვითმფრინავის პოზაში“, გარბიხარ უსაზღვრო მდელოზე და ხელის გულებით, წელამდე ბალახს ეთამაშები.