ძილი


ავირიეთ.

ერთდროულად იმდენ რამეზე გვეფიქრება რომ თითოეულ საკითხზე ერთი წამითაც ვერ ვჩერდებით. კონცენტრაციის დარღვევა გვაქვს და უძილობა.

უძილობის მიუხედავად სიზმრები მაინც გვესიზმრება. გუშინ ბარში მეძინა, მაგიდაზე მედო თავი და ჩამეძინა. რა არ მიქნია, მაგრამ ბარში არასოდეს დამძინებია. თან ისე ჩამეძინა, ბავშვობაში ტელევიზორთან რომ მეძინებოდა და გონში ვერ მაგდებდნენ ხოლმე.

ეს ზაფხული რაღაცით 9 წლის წინანდელ ზაფხულს მაგონებს. ყველაფერი სხვანაირადაა, მაგრამ ქმედებებს ვიმეორებ. აი, განწყობას კი მომკალით და ვერაფრით ვიხსენებ პარალელები რომ გავავლო.

საბოლოო ჯამში ყველანაირ ცვლილებაზე უარს ვამბობ, იმიტომ რომ უკიდურესად მეზარება და ის პერიოდი მაქვს, სულ სადღაც რომ უნდა ვიყო, ცვლილებებზე რომ არ მომიწიოს ფიქრი.

ტელეფონი არ ჩერდება, არც ელ.ფოსტა ისვენებს, ყველაფერი ცოცხალია, ოღონდ სადღაც ციფრულ და კავშირგაბმულობის სამყაროში, რეალობაში მხოლოდ მე და ჩემი ყურსასმენები ვართ და ნაირ-ნაირი აკვიატებული სიმღერები.

სანამ მე ბარებში ვიძინებ, სამყარო ფეთქავს და ყოველი გამოღვიძებისას ყველაფერი შეცვლილი მხვდება.

მგონი რეჟისორსაც ჩაეძინა და სცენარს ისე გადავუხვიეთ კაციშვილი მომკითხავი არაა. ცხოვრება თავის ნებაზე მაქვს მიშვებული და ძილებს შორის მივჩანჩალებ უკვე მომხდარი მოვლენების კვალდაკვალ.

მეძინება.

in the cafe

Advertisements

ფერადი აგვისტო


15 აგვისტო – დღე როდესაც გადავწყვიტე ელ. ფოსტა აღარ შემემოწმებინა. ზოგჯერ უბრალოდ უნდა იცხოვრო, რაც არ უნდა მოხდეს მერე… დაე, მოხდეს მერე.
თქვენი ბედნიერება თქვენზე მეტად თქვენს საქმეებს სჭირდება, უბედური და ნაცრისფერი ადამიანები საქმეს ან ვერ აკეთებენ და ან უფერულ შედეგს გაძლევენ. ირგვლივ ყველა და ყველაფერი სძულთ. მე კი უბრალოდ მინდა მადლობას ვიხდიდე და მიყვარდეს, ბედნიერი ვიყო და ადამიანების მიმართ აგრესიის ნატამალიც არ გამაჩნდეს.

რაც მადლობების გადახდა დავიწყე ბევრ რამეს მივხვდი, მათ შორის იმასაც რომ უბედურება და ზღვარგადასული ნერვიულობა სწორედ იმას აყენებს ყველაზე დიდ ზიანს რაზეც ვნერვიულობ.
ფერად დღეებს გისურვებთ! ამას ყველა იმსახურებს.

გასვლამდე


დღეს წვიმს. რაც აქ ვარ აუხსნელი ფორიაქის განცდას ვებრძვი, თუმცა უშედეგოდ. მოზღვავებული და ერთმანეთში არეული ემოციებით ვცხოვრობ. ხან მძინავს და ხან მგონია რომ მძინავს. მესიზმრება ის რისგანაც უნდა დამესვენა.  მგონია რომ თუ რამდენიმე დღით უკან მოტოვებულ ფიქრებს აღარ ვიფიქრებ, თუ არ ჩავერევი იქ სადაც ჩემ მაგივრად ჩემი ავტომოპასუხე უნდა ერეოდეს, რაღაცას დავაშავებ, მგონია რომ თუ მუდმივად პულსზე არ მეჭირება ხელი, რეანიმაციაში შეკრებილი ექიმები სიკვდილის დროს დააფიქსირებენ და სახეზე თეთრ ზეწარს წამაფარებენ.

ეჭვები მღრღნის, ყველაზე მეტად კი საკუთარ თავს ვაყენებ ეჭვქვეშ. წელიწადის ამ დროს ყველაზე მეტად ვარ ადამიანი, ყველაზე კარგად მესმის ამ სიტყვის მნიშვნელობა, თუმცა მგონია რომ სადღაც, პარალელურ განზომილებაში ჩემთვის განაჩენი გამოაქვთ, ან უბრალოდ მე თავად გამომაქვს საკუთარი თავისთვის განაჩენი და მავიწყდება, რომ ახლა ახალი მიზნების დასახვის დროა, ფასეულობების გადაფასების, საკუთარ ცხოვრებაზე დაფიქრების, იმედების გაცრუების და ახალი იმედების გაჩენის დრო.

საკუთარი ცხოვრება (ან ის რაც ყველაზე ახლოსაა ცხოვრების განმარტებასთან) მარიონეტების თეატრია და თუ ერთხელ მაინც დამისხლტება თოკები ხელიდან, შემდეგ ვეღარაფერს შევცვლი, ყველაფერი თავის ჭკუაზე განაგრძობს არსებობას და ფარდა კი არ დაეშვება, არა, ფარდის დაშვებას ვინ ჩივის, პირიქით ნამდვილი წარმოდგენა სწოედ ამ დროს დაიწყება და მეც მაყურებლის როლში აღმოვჩნდები. არადა, რატომღაც მჯერა, რომ სცენარის ავტორიც ვარ, დამდგმელი რეჟისორიც, მუსიკალურ გაფორმებაზეც თავად ვზრუნავ, ბილეთებსაც თავად ვყიდი და პოპ–კორნის დახლთანაც თავად ვარ წამოჭიმული, ყველაფერს ვმართავ და მაინც, მგონია რომ სადღაც, პარალელურ განზომილებაში, ჩემთვის განაჩენი გამოაქვთ.

მთავარია მჯეროდეს რომ მშვიდ ძილსა და დიდ მოლოდინებს ვიმსახურებ, მთავარია სხვებთან ერთად მეც არ დავაყენო საკუთარი თავი ეჭვქვეშ, მე ხომ სადღაც მართლა მჯერა, რომ ამას ვიმსახურებ.

გასვლის დროა. დღევანდელი ფორიაქისა და ბედნიერი გულის ცემის დასაწყისი: სადგური szell kalman ter, პირველი დანიშნულების პუქნტი: Ferenc Liszt International Airport, Terminal 2B, დანიშნულების პუნქტი 2: Aéroport de Charleroi Brussels. შეხვედრის ადგილი: Bruxelles- Central. დიდი ხნის უნახავი მეგობარი და არასდროს ნანახი ბრიუსელი.

და მაინც, ბოლო 12 დღეა ბედნიერი ვარ.

პ.ს. გილოცავთ ყველაფერს ერთად!

დაგვიანებული


ემოციების გზაჯვარედინზე ვარ, ანუ იქ სადაც არც ბედნიერი და არც უბედური ადამიანები ჩერდებიან, სადაც არც სიხარული ჭარბობს და არც დარდი, ყველაფერი ქრება და ცხოვრება არჩევანის გაკეთების საშუალებას გართმევს.

ფიქრებზე ფილტრი დავაყენე და თავი ისე დამიცარიელდა სიზმრებსაც ვეღარ ვხედავ, ერთადერთი რასაც განუწყვეტლივ ვგრძნობ არის დროის გასვლა, ორად ვიხლიჩები, თან სულის ამოხდამდე მინდა რომ თვალის ერთ დახამხამებაში გავიდეს ჩემი განმარტოვების დარჩენილი რამდენიმე საათი, თან გულს მირევს დაბრუნების აუცილებლობა.

იქ სადაც მე ვარ განაჩენის გამოტანა ისეთი მარტივია როგორც არსად, გამვლელების აზუზუნებულ სუნთქვას განაბული უგდებ ყურს და თუ ერთს მაინც წამოახველებს ყველაფერი გადაწყვეტილია, ე.ი. მკურნალობს. შემდეგ საკუთარ სუნთქვაზე იწყებ დაკვირვებას და ნერვების დასამშვიდებლად განუწყვეტლივ ეწევი სიგარეტს.

განმარტოვება კარგს არაფერის უქადით ადამიანებს რომლებსაც მოგონებებისგან გაწმენდა აქვთ გადაწყვეტილი. არც დიდი დოზით მელანი და საწერად გამზადებული ფურცლები გამოდგება დეტოქსიკაციისთვის. ჯერ კედლები იწყებენ მოახლოვებას, შემდეგ ჭერი გაწვება თავზე, საყვარელი სიმღერები მახინჯდება და ტექსტი შეუმჩნევლად იწყებს მასში პირველად აღმოჩენილი აზრის დაკარგვას, უაზრო სიტყვების კორიანტელად იქცევა და „ლა, ლა, ლა, ლა, ლა, ლა….“-დ იწებს გონებაში ტრიალს.

სიჩუმე წყევლად მექცა, ვცდილობ გავექცე, არასოდეს გამოვრთო მუსიკა, ვისაუბრო ტელეფონზე, ვუყურო ტელევიზორს, ოღონდ სიჩუმეში არ ჩავიძირო.

ნანატრი ძილიც არა და არ მეკარება, თვალები მეწვის, ქუთუთოები მიმძიმდება, ბალიშის ქვეშ ხელს ვაცურებ, ვრთავ გონებას და ის ისაა უნდა გავითიშო რომ ფიქრების ფილტრი გამოდის მწყობრიდან, ფუნქციონირებას წყვეტს და განგაშის ზარით მაყრუებს. მარტო ყოფნას ერთდროულად ვეტრფი და ვუფრთხი. ჩამოუყალიბებლობის სენი მახსენებს თავს და ვგრძნობ რომ მიუხედავად შექმნილი მდგომარეობისა გადაწყვეტილების მიღებას ვერასოდეს შევძლებ. გადაწყვეტილებას ვერ მივიღებ, იმიტომ რომ გადასაწყვეტი არაფერი მაქვს, ყველაფერი თავის ნებაზე მივუშვი და საკუთარი თავი გადავაწყვეტინე, როგორც ყოველთვის უგულისყურო მაყურებელივით მოვიქეცი, უემოციო სახით ვუყურე წარმოდგენას და ფარდის დაშვებისას ტაშის დასაკრავადაც კი არ გავისარჯე. ალბათ ამას ეძახიან სიზარმაცეს.

აქ საკუთარი მაგიდა მაქვს, ფარდებსაც ნაცნობი სუნი ასდით, მომსახურე გოგონას კეხიან ცხვირსაც შევაჩვიე თვალი, არც მისი ზედმეტად გამოწკეპილი ჩაცმულობა მაღიზიანებს და არც ის მიკვირს რომ საღამოობით სალაროს მანამ ხურავს სანამ გადახდას შევძლებ. სოსისსაც ნაცნობი გემო აქვს და თითქმის მზად ვარ გაუსინჯავად დაწუნებული მარნეულის ჯემი გავსინჯო პურის მინიატურულ ნაჭერთან ერთად. აღარც ყავა მახსენებს სადღაც დარჩენილ რეალობას, სიგარეტმაც შეიცვალა დატვირთვა, ბილიკებიც ვისწავლე და სამანქანო გზებიც ზეპირად ვიცი.

თითები გამიზარმაცდა და გაფილტრული ფიქრებისგან გამოფიტული ტვინის ნაკარნახევ სიტყვებს საათობით კრეფენ კლავიატურაზე, დაწუნების ნიჭიც დავკარგე და ლამისაა ყველა უნიჭოდ შესრულებულ აბზაცს კომენტარის სახით მივაწერო „ბრავო“.

ერთი სართულით ზემოთ მცხოვრები ქალბატონის მიმართაც გამინელდა ინტერესი, აღარც მისი გაუმართავი მეტყველება მაოცებს და არც მისი ხელნაწერების წაკითხვის სურვილი მახრჩობს. არადა საკუთარ თავს მახსენებს, მგონია რომ ცოტაც და მეც მის მსგავსად უსახური, არაფრით გამორჩეული ჩრდილი გავხდები, მარტო ჩამოვალ შუაგულ ტყეში და ვივლი უმისამართოდ, დიდ ხანს ვიფიქრებ წიწიბურა ვჭამო სადილად თუ პიურე, ცარიელ სასტუმროში ყოფნა ისე შემაშინებს რომ სართულის გასაღებს მოვითხოვ და მაგრად ჩავრაზავ ჩემამდე მოსასვლელ ყველა კარს, ფანჯრებზე მძიმე ფარდებს ჩამოვაფარებ და გახედვის შემეშინდება, თავზე გადავიფარებ საბანს და სანამ სული არ შემეხუთება მანამდე ვიქნები ემბრიონის პოზაში გაშეშებული. შემომხედავენ და იტყვიან რომ მარტო ყოფნის გამო გავგიჟდი, ან არა, იტყვიან რომ მარტოობისგან „გავრეკე“ და ამაში ბრალს ისევ მე დამდებენ, სანამ ვინმე ჩემნაირი არ გამოჩნდება და არ იტყვის რომ ზოგჯერ მარტოობა არჩევანი არ არის და ის ისე გეხვევა ირგვლივ რომ მისგან თავის დაღწევას ვეღარ ახერხებ. თუმცა ისეთი მშვიდი გამომეტყველებით მიღიმის ხოლმე რომ ზოგჯერ მგონია უბედური არ უნდა იყოს, რომ სხვა თუ არაფერი წერა მაინც შეუძლია, იქნებ არა მხოლოდ შეუძლია არამედ ამაში ბადალი არ ყავს, იქნებ შთაგონებისთვის ჩამოვიდა აქ და მერე რა რომ ღამით საბანში გახვეულს ყოველ გაფაჩუნებაზე შეშინებულს ეღვიძება, მერე რა რომ ამ დროს მზადაა ყველაფერი გასცეს საიმისოდ რომ სიცარიელე ვინმემ შეუვსოს. იქნებ რეალიზებულობის შეგრძნებით გამოწვეული კმაყოფილება ყველაფრად ღირს, იქნებ მარტოობა ზუსტად ისაა რასაც მთელი ცხოვრების განმავლობაში ეძებდა, ჰოდა ჭირსაც წაუღია ყველა წყვილი ვისაც გონია რომ მარტო ყოფნა სასიკვდილო განაჩენზე უარესია.

გაფილტრულ ფიქრებში გველივით მიძვრება სიმღერის ტექსტი და გამომშრალი ტუჩებით ვიმეორებ „AND I’m not happy and I’m not sad”.