You Don’t Own Me


საკუთარი თავის გარდა არავის ეკუთვნი. გადაწყვეტილებებს მხოლოდ შენ იღებ.  მხოლოდ შენ შეიძლება იცოდე რა არის შენთვის კარგი და რა არა. წესებსაც თავად იგონებ და ჩარჩოებსაც თავად იქმნი. იმპერატიულ ტონში ანაც ბრძანებით კილოში მოცემული რჩევები არ არსებობს. რჩევებს ან ითვალისწინებ და ან არა. შენზე საკუთრების უფლება არც საზოგადოებას აქვს, არც ოჯახს და არც მეგობრებს. გიხარია ის რაც გიხარია, არ მოგწონს ის რაც არ მოგწონს, გიყვარს ის რაც გიყვარს, ფიქრობ იმას რაც გინდა, სწავლობ იმას რაც გაინტერესებს, კითხულობ იმას რაც გისწორდება, სამყაროც შენ ხარ და ღმერთიც და არავის ეკუთვნი, ღმერთი ღმერთია და არ შეიძლება ვინმეს საკუთრება იყოს.

ყველა და ყველაფერი რაც ცდილობს საპირისპიროში დაგარწმუნოს ნაგავია და მისი ადგილი სანაგვეზეა.

ერთხელ ცხოვრობ? არ ვიცი! მილიონჯერაც რომ იცხოვრო, ყველა ცხოვრებაში სამყაროც თავად იქნები და ღმერთიც.

Advertisements

იფიქრე ლურჯად


როცა ქვაფენილზე სიარულისას ხაზებს ფეხს არ ვადგამ და გიჟივით მივაბოტებ, ე.ი. კარგად ვარ.

ყველაფერი ერთდროულად ირევა თავში და მაინც მგონია რომ ახლა არაფერზე ფიქრის დროა. ხაზებზე ფეხის არ დადგმის დრო.

შეგიძლია ის იყო რაც გინდა, შეგიძლია ის ისწავლო რაც გინდა, შეგიძლია “სერფერი” იყო ან ზვიგენების ექსპერტი, ან ძილის დარღვევების სპეციალისტი ან რაც გინდა ის.

ჰო, ნუ მომღერალი ვერ იქნები, ხმა არ გაქვს, მაგრამ ვის რად უნდა მომღერლობა?!

ყველაფერი შეგიძლია იყო, შეგიძლია “ლურჯი გონება” გქონდეს და წყალთან ახლოს დაიწყო ცხოვრება.

მზე და წყალი აბედნიერებს, ჰო, ზუსტადაც რომ აბედნიერებს და არა მ-აბედნიერებს. წყალთან ახლოს ყოფნისას ლურჯად ვფიქრობთ და მზისგან შოკოლადივით ვხდებით.

ზოგჯერ ჩვენი საყვარელი ცივი ყავა კატასტროფულად მწარეა, მაგრამ რას დავეძებთ?!

ახალი ქალაქები, შუა ქუჩაში გამოდგმული საზღვრები, მზე, ზღვა, ნავსადგომები, ჩამოსასხმელი ლუდი და აივანი, რომელზეც საღამოობით ვცხოვრობ. მგონი მართლა მოვდუნდი და იმას რაც თბილისშია იმაზე იშვიათად ვიხსენებ ვიდრე მეგონა, იმას კი რაც ერთი წლის წინ იყო, ტვინის ყველაზე მტვრიან თაროებზე ვალაგებ.

რაც არ უნდა იყოს წინ, აუცილებლად იქნება რაღაც კარგი, ისეთი თუ ასეთი, სერფერები გავხდებით თუ ზვიგენების ექსპერტები, ბიოლოგები ვიქნებით თუ ისევ შეთქმულების თეორიებს მივაწვებით, იუპიტერზე წავალთ თუ დედამიწაზე დავრჩებით, ისევ უცხოპლანეტელად ვიგრძნობთ თავს ჩვენთვის ძვირფასი ადამიანების მეგობრებში თუ ადგილობრივებად.. რაღაც იქნება, რაღაც კარგი!

26.08.2017

In My Life


ახალი პოსტის დასაწერად ახალ ფანჯარას რომ ვხსნი, ვორდპრესი მწერს “share your story”-ო და მელოდება.

დიდ ხნიანი პაუზის შემდეგ, სამყარო ისევ გამოდის კონტაქტზე და შეტყობინებას მიგზავნის. გახსნას არ ვჩქარობ, საღამოს ვწერ: მახსოვს.

დროთა განმავლობაში ყველაფერი მარტივდება. წარსულში დაგეგმილი და წარმოდგენილი მოგონებების სიმძაფრე, აწმყოში მნიშვნელოვნად განსხვავდება. ეს არც კარგია და არც ცუდი, ეს იმ ოპერიდანაა როცა ვფიქრობთ როგორი ცუდია ის რომ “ყველაფერი კარგად იქნება”.

თუ პოზიტიური გარემო გვინდა პირველებმა ჩვენ უნდა გავიღიმოთ, სიარულის დროს საკუთარი ნაბიჯების თვლის ნაცვლად წინ უნდა ვიყუროთ, კი, გვერდებზე გახედვაც შეიძლება, ყუთებიდან უნდა გამოვიდეთ. უმიზეზოდ უნდა ვუყიდოთ ადამიანებს საჩუქრები (რაც უნდათ ის იფიქრონ!), ხშირად უნდა ვიფიქროთ იმაზე რომ გაცემული ემოციები ბუმერანგივით გვიბრუნდება. ჰო, კაი, ყოველთვის არა, მაგრამ როცა ასე არ ხდება, გვგონია რომ ყველა გაგიჟდა და ისევ ნაბიჯების თვლას ვიწყებთ.

შარშან აღმოვაჩინე რომ ჩემი გალაქტიკის მიღმა კიდევ უამრავი გალაქტიკაა, სადაც თქვენ წარმოიდგინეთ სიცოცხლე არსებობს. სიცოცხლის განსხვავებულ ფორმებთან ურთიერთობისას ვერასოდეს ვიგებთ უცხოპლანეტელები ჩვენ ვართ თუ ისინი. მაგრამ სტატუსს რა მნიშვნელობა აქვს?!

ერთი წელი ხდება რაც მონატრებულ დედამიწას დავუბრუნდი და თავი ისევ საკუთარ ნაჭუჭში ვიგრძენი.

კარგია იქ ყოფნა, სადაც ჰაერიც გვემსუბუქება, უნიჭოდ შესრულებული სიმღერებიც, წყალიც და ადამიანებიც, სადაც 70 წლამდე ასაკის წყვილებიც ხელჩაკიდებული დადიან და მხოლოდ იმისთვის ჩერდებიან რომ ერთმანეთს აკოცონ.

ესეც სამყაროსგან მიღებული ახალი შეტყობინება:

Hello Cyprus!


ახლა, როცა ჩემი აივნის ქვეშ ბარში, ვიღაც ქალი “despacito”-ს საშინლად უნიჭოდ მღერის, მე ცივ ყავას ვსვამ, სიგარეტს ნელა და აუღელვებლად ვეწევი, სველი თმა ნელ-ნელა მიხუჭუჭდება, გზის გადაღმა ზღვაა და ცხოვრება შემაშფოთებლად მაგრად ასწორებს.

ვხვდები როგორ მომენატრა ეს ყველაფერი და თურმე როგორ საშინლად მჭირდებოდა დასვენება.

ვხვდები როგორი “გარეკილი” მქონდა ბოლო პერიოდში, აი, თვითმფრინავში ჩაჯდომამდე, სულ, სულ ბოლო წუთამდე ნამდვილი გიჟი ვიყავი და მხოლოდ იმ მომენტში დავიწყე გონზე მოსვლა, აფრენისას ღრმად რომ ჩავისუნთქე.

ასეთ მომენტებში მჯერა რომ ყველაფერი მაგრად იქნება, რომ ცხოვრება ბევრად მეტი რაღაცისგან შედგება ვიდრე ყოველდღიური პრობლემების მოგვარებაა, რომ ამ ყოველდღიურობისთვისაა აუცილებელი ვხვდებოდეთ რა მაგარია ცხოვრება და თუ ყველაფერი მაგრად არ იქნება ხვალ, მზის სისტემის იქით განუსაზღვრელად ბევრი ადგილია სადაც უკეთესად ვიქნებით.

დღეს კარგია და ხვალ რამე იქნება.. და თუ არც იქნება, fuck it all!

Hello Cyprus!

დამსვენებელივით


დღეს ტურისტულ ჯგუფს ელოდებიან, წინასწარ მაფრთხილებენ რომ ჩემ სმიყუდროვეს რამდენიმე საათით მოეღება ბოლო, თვალს უკვე ნაცნობი ქალბატონისკენ ვაპარებ და მისგან მხარდაჭერას ველი, მინდა ვაგრძნობინო რომ მისი იმაზე უკეთ მესმის ვიდრე წარმოუდგენია, იმის თქმაც მინდა რომ ღამით ორივეს მშვიდად დაგვეძინება და მიუხედავად ჩვენი მარტოობისა დაცულობის შეგრძნების ილუზია მაინც გვექნება.

გახარებული ჩანს, ე.წ. „ტურისტული ჯგუფის“ დაცვის ბიჭებთან ერთად უყურებს ტელევიზორის და უარით მისტუმრებს როდესაც სავახშმოდ ჩემ მაგიდასთან ვპატიჟებ.

„ტურისტული ჯგუფი“ კი დელეგაციად იქცა, არ ვიცი აქაურ ლექსიკონებში ან ტურისტულ ჯგუფს ანაც დელეგაციას როგორ განმარტავენ, თუმცა თუ დაცვის რაოდენობას არ ჩავთვლით თამამად შეგვიძლია ვთქვათ რომ საუბარი ერთ კონკრეტულ ადამიანზეა, რომელმაც „მისტერ იქსად“ დარჩენა არჩია. ალბათ ამიტომ ჩამოუჯდა ჩემი ხანშიშესული ვარიანტი დაცვის ბიჭებს ტელევიზორთან, ცნობისმოყვარეობა ალბათ მასაც ისევე ახრჩობს როგორც მე, თუმცა დიალოგის სურვილს პოლიციის ფორმაში გამოწყობილ მამაკაცებს აშკარად ვერ ვამჩნევ და ვიცი რომ მისი მცდელობა წინასწარაა განწირული კრახისთვის.

იაფფასიან ღვინოს შევეჩვიე, ყლუპებად ვსვამ, ჩაყლაპვამდე ვაგემოვნებ და შემდეგ მადიანად ვილოკავ ტუჩს მასზე შერჩენილი სიმჟავით დასატკბობად. უცხო ადამიანი იტყოდა რომ მეც ამ ღვინოსავით მჟავე და იაფფასიანი ვარ, მე კი მგონია რომ აქ ყოფნით მიღებული სიტკბოს გასანეიტრალებლად ვეძალები უჩვეულოდ მჟავე ღვინოს და არათუ იაფფასიანი არ ვარ, არამედ საერთოდ არ ვიყიდები.

უკვე მომეძალა აქ ყოფნისთვის გამოყოფილი საათების გაწელვის სურვილი, ცრემლის გუბესავით მეჩხირება ყელში ბურთი იმის წარმოდგენისას რომ სულ ცოტაც და უკუღმა ათვლას დავიწყებ, შემდეგ კი დადგება მომენტი როდესაც ვიტყვი „სამი, ორი, ერთი… გავედით.“

„ბატონი იქსი“ ტყეში სასეირნოდაც კი ორი მანქანით მიდის, ერთში თავად ზის და ამაყად იჭყიტება დაბურული მინებიდან, მეორეში კი მისი 6 კაცისგან შემდგარი დაცვაა განლაგებული, მძღოლი ავტომობილის მართვისას ისე ჭუტავს თვალებს იფიქრებ ნამდვილად განძი გადააქვს და ეშინია მოულოდნელად ხიფათს არ გადაეყაროსო. ჩვენ კი ვერაფრით გავიგეთ ვინაა უკვე განძად ქცეული იაფფასიანი კოდური სახელის მქონე „ბატონი იქსი“.

ან კი ვის რაში აინტერესებს მისი ვინაობა, მიმიფურთხებია რომ ეს ზედმეტად ცხიმიანი შემწვარი კარტოფილიც მხოლოდ იმიტომ შეიტანეს მენიუში რომ ამ საიდუმლოებით მოცულმა პიროვნებამ დასდოთ პატივი და ესტუმრათ. ისეთი სიხარულით მოვითხოვე ორი პორცია მომიტანეთ მეთქი მაშინვე უნდა მივმხვდარიყავი რომ უეჭველად მომწამლავდა და საბოლოოდ ღვინის სმაზეც კი მათქმევინებდა უარს,

არადა ვინმემ რომ იცოდეს რის ფასად დამიჯდა ეს შვიდ ლარიანი ღვინო. დასახლებული პუნქტიდან 7 კილომეტრში ვიმყოფები, დაღამებისას ლამის სირბილით ჩავიარე მთელი ტყე იმისთვის რომ მაღაზიამდე მიმეღწია და კიდევ ერთხელ მეგრძნო უკვე ვნებიანად შეყვარებული სიმჟავე ჩემ გამომშრალ ტუჩებზე. მოხუც ტაქსის მძღოლსაც ვაიძულე ღამით ჩაქჩაქით ამოევლო უღრანი ტყე და მთელი გზა საკუთარი თავი ელანძღა იმის გამო რომ ბენზინი კი წამოიღო (დიდი წინდახედული ვინმე იყო), მაგრამ ძაბრის ჩაგდება ამოუვარდა თავიდან. ლამის მთელი გზა ლოცვაში გავატარე სანამ ნაცნობ შენობას მოვკარი თვალი, მანქანიდან ჩამოსვლის შემდეგ კი იმის მაგივრად რომ შვებით ამომესუნთქა და კედლების კოცნა დამეწყო იმაზე დავიწყე ნერვიულობა დაბლა როგორღა ჩავა მეთქი. არადა ახველებდა, აქ კი ხველა განაჩენია.

სანამ ღვინის საყიდლად ვიკაწრავდი ფეხებს ქალბატონმაც დატოვა სასტუმრო და „ტურისტულ ჯგუფად“ (ასევე დელეგაციად ცნობილმა) „ბატონმა იქსმაც“. სასტუმროს მმართველმა კი რომელიც სამუშაო დროის უმეტეს ნაწილს ტყეში ატარებს სასტუმროს ცენტრალური შესასვლელის გასაღების დატოვება შემოგვთავაზა და ჩემი მეგობრისგან ცივი უარის მიღების შემდეგ მშვიდობიანი ღამე გვისურვა ცარიელ სასტუმროში.

მმართველს, უფრო სწორად კი მენეჯერს (როგორც მას აქ მოიხსენიებენ) კაბინეტში ძველებური სეიფი უდგას, ისეთი როგორიც ბებიაჩემს ედგა სამსახურში, თუმცა ბებიაჩემისგან განსხვავებით ის შიგნით არც კანფეტებსა და ტკბილეულს ინახავს და არც ჩემ ნახატებს.

ღამდება, ღვინო მაქვს, სასტუმრო კი მისი ყველა კუთხე-კუნჭულით ჩემ განკარგულებაშია.

სიმღერის ტექსტის კონტექსტიდან ამოგლეჯილი ფრაზა კი ისევ მიძვრება გაზარმაცებულ ტვინში და ღიღინებს „This night has opened my eyes, and I will never sleep again.”

tumblr_l8g6wedPW81qaq41go1_500