აპოკალიფსამდე შორია


პარანოია, ტოტალურ კონტროლზე შეშლილი ადამიანების სენია.

სახელმწიფოც თვითონ ვარ, მმართველიც, უშიშროების გენერალური მდივანიც, დაზვერვის თანამშრომელიც, ანალიტიკოსიც, მოსამართლეც და პროკურორიც. ღმერთი? ღმერთიც ვარ, მაგრამ ამაზე ახლა არ გვინდა. ღმერთობა რწმენასთან გადაჯაჭვული საკითხია, ხოლო ის რაზეც ახლა მინდა საუბარი, ჩემი არსებობის დაჯერება/უარყოფით არ იცვლება.

ჰო, მაინც დავაზუსტებ რომ ვარსებობ და ვისაც არ გჯერათ დიდად არ იდარდოთ, მე იმ სამყაროს ღმერთი ვარ, რომელიც თავად ვარ და სხვა ღმერთებისგან აღიარება, რომ არ დაგიმალოთ, დიდად არ მაღელვებს. თქვენს არეულ და აპოკალიფსის მიჯნაზე მისულ სამყაროებს მიხედეთ თუ შეიძლება!

რა არის აპოკალიფსი? აპოკალიფსი ღმერთის სიკვდილია, როცა სამყარო ქრება, ღმერთის არსებობაც აზრს კარგავს, შესაბამისად არ არსებობს სამყარო ღმერთის გარეშე და არ არსებობს ღმერთი სამყაროს გარეშე. სიკვდილის შემდეგ, ენერგიის სახით ვრჩებით სამყაროში, იმ სამყაროში რომლის ღმერთიც ჯერ ცოცხალია.

სამყაროები განსხვავდებიან ღმერთების აღქმით, იმიტომ რომ თავად ღმერთები განსხვავდებიან ერთმანეთისგან.

-ღმერთი გაგიჟდა.

-ნუ ბოდავ, ყველას ჯოჯოხეთში გვიკრავს თავს.

ჩემი სამყაროს შემადგენელი ნაწილების ჯოჯოხეთი იქ იწყება, სადაც მათი ღმერთი გაჩენილი ეჭვების საფუძველზე მრისხანებს.

ზედმეტად მესაკუთრე, ეჭვიანი და ხასიათებიანი ღმერთი ყავს ჩემს სამყაროს. როგორც ამბობენ, ასეთი ხალხი იმ სამყაროს ღმერთს არ უყვარს, რომელშიც მე ერთ-ერთი მიკრო სამყაროს ღმერთი ვარ.

ჰოდა, რას ვამბობდი? იმას რომ ადამიანების აბსოლუტური და ტოტალური ფლობა მჭირდება. მერე რა თუ ეს ადამიანებიც თავიანთი სამყაროების ღმერთები არიან და შეუძლებელია მხოლოდ მე მეკუთვნოდნენ.

ავიჭერი!

love and death

Advertisements

მეძინება ჰანს


დასვენების დღეებში მოწეულ სიგარეტს სხვანაირი გემო აქვს და სხვანაირად აბრუებს.

ახლა ზუსტად ისე მეძინება როგორც ჰანს კასტორფს ეძინებოდა მაშინ როცა მსოფლიოში “მეძინება”-ს ყველაზე მაგარი აღწერა შეიქმნა. მე რომ მკითხო უძილობის წამლადაც შეიძლება ამ აღწერის გამოყენება, შეუძლებელია კითხვის დროს ძილი არ მოგერიოს. აი, იმ მომენტში ქუთუთოები ტყვიასავით რომ უმძიმდება..

ძილთან პრობლემები არ მაქვს, უფრო სწორად უძილობასთან. ახლა პრობლემა სიგარეტის უგემურობასთან უფრო მაქვს.

ფონად ჩართული მუსიკა გამოსაფხიზლებლად არ გამოდგება, მაგრამ რა ვქნათ რომ დილიდან “The Virgin Suicides” ამეკვიატა?! არაფერიც არ უნდა ვქნათ, უნდა ვიჯდეთ და ვუყუროთ როგორ ზანტად გადაადგილდებიან თითები კლავიატურაზე, როგორ იდღაბნება გამოსახულება ეკრანისკენ თვალის გაპარებისას და როგორ გვაწუხებს ნახევრად მოწეული სიგარეტის სუნი, იმ სიგარეტის საბოლოოდ რომ მოგვწყვიტა კისერი და ჰანს კასტორფის გზას გაგვიყენა.

მგონი გადავიღალე.

ასე მგონია ახლა ჩემ გარდა ყველას სძინავს და უკანასკნელი ადამიანი ვარ ვინც ბოლომდე იბრძვის რომ არ დაეძინოს. აი ფილმებში რომაა “Wake up, don’t fall asleep!” და მერე ზლუქუნი.

მეძინება ჰანს!

Anytime, anyway
You’re my Playground Love

სამხრეთელი


პოსტის წერას სათაურით არასოდეს ვიწყებ. პირიქით, როგორც წესი სათაურს ყველაფრის დასრულების შემდეგ ვარჩევ ხოლმე და ზოგჯერ იმდენს ვფიქრობ მთლიან პოსტსაც ვისვრი სანაგვეზე.

ეს პირველი პოსტია როცა ჯერ სათაური გაჩნდა და თან ისეთი სათაური, რომელიც tag-ადაც იქცევა. დავაკვირდები როგორ გაიზრდება სამხრეთელი და როგორ დაჩრდილავს სხვებს.

სამხრეთელი რაღაც ახალია, ან იქნებ უფრო სწორი იქნებოდა მეთქვა, ვიღაც მეთქი, მაგრამ არ ვარ დარწმუნებული რომ უფრო ვიღაცაა ვიდრე რაღაც.

ზაფხულივითი სახელია და წესით ძალიანაც უნდა მომწონდეს, მაგრამ არ მომწონს. ზაფხული კი მიყვარს, მაგრამ სამხრეთი და სამხრეთელები არა.

ორი დღის წინ გამოჩნდა. გაცნობამდე სრულიად სხვა წარმოდგენის ვიყავი და სულ სხვა ვინმე შემრჩა ხელში. ანუ ეს ის შემთხვევაა როდესაც ვიღაცაზე (ან უფრო რაღაცაზე) წინასწარ გაქვს შექმნილი გარკვეული შთაბეჭდილება და გაცნობისას აღმოაჩენ რომ შენი წინასწარი დამოკიდებულება ძალიან აცდენილი იყო რეალობას.

კომედიური პერსონაჟი არ უნდა იყოს, უფრო პირიქით, მაგრამ ყველაფერი რაც მასთანაა დაკავშირებული ისეთი კომიკურია რომ გახსენების დროსაც კი ვერ ვიკავებ სიცილს.

არადა საერთო ბევრი გვაქვს. უფრო სწორად მე და სამხრეთელის მეგობარს გვაქვს ბევრი საერთო, მაგრამ ვინაიდან სამხრეთელი ხშირად ეთანხმება მისი მეგობრის მოსაზრებებს, ე.ი. საერთო სამხრეთელთანაც მაქვს, რაოდენ კომიკურად უნიათოც არ უნდა იყოს თავად სამხრეთელი.

იცი როგორია? ზედმეტი უსაქმურობისგან ფილოსოფიას რომ მიჰყოფენ ხოლმე ხელს ეგეთი. არადა, აი ეგეთებს ვერ ვიტან. დიდი ფუფუნებაა მუდმივად ცხოვრების ამაოებაზე და საკუთარ რაობაზე ფიქრი.

მისი მეგობარი კი იმიტომ მომწონს, რომ უფრო მარტივია, მარტივი პასუხებით და ისეთი მარტივი “სიყვარულებით” მე რომ მახასიათებს. ჰოდა, რახან ესეც ეთანხმება, მაშინ როცა ის ამ ყველაფერს ფილოსოფიურად ფუთავს, ე.ი. არც ჩვენ ვართ ერთმანეთს დიდად აცდენილი.

თან საცოდავია, ამ სიტყვის ყველაზე ცუდი გაგებით და სამხრეთელის არც არაფერი სცხია.

მთელი შეგნებული ცხოვრება მარტივ ჩვევებსა და ფილოსოფიაში დახარჯა, ცხოვრების კი არაფერი გაეგება და ისეთ სისულელეებს აკეთებს, მოგინდება მაგრად შეაჯანჯღარო.

მაგრამ ორი დღის წინ გაცნობილი სამხრეთელი, რომელიც იდეაში სულ სხვა არასამხრეთელის გასაცნობად მჭირდებოდა, ძალიანაც არ გავს იმ არასამხრეთელს ან მე მგონია რომ არ გავს, იმიტომ რომ ძალიან არ მინდა გავდეს.

ისევ ყველაფერი ავხლართე. თუმცა ვინაიდან სამხრეთელის გაცნობა მნიშვნელოვან მოვლენად შევრაცხე, ამ თემაზე ბოდვის კორიანტელი რომ არ დამეყენებინა ფინიკის სახელით, ვერ მოვითმენდი.

კეთილი იყოს სამხრეთელო შენი გაჩენა ჩემი თეგების ღრუბელში.

Strategist-Shadow-System

ფ(თ)ინიკი(ო)


უნდა წავიდე. დიახ, აი ასე, უნდა ავდგე და გადავცხოვრდე სადმე, სადმე არა ბათუმში. დიდი გასაქანი არც ისეა და ბარემ იმ ქალაქს მივაშურებ სადაც არც “ცხოვრების უფლება” დამჭირდება და რომელიც მიყვარს. და რომ ვერ გადავცხოვრდები? ისე, რომ წავიდე? ცოტა ხნით, 2 დღით, 1 დღით, ნუ 1 ღამით, ღამე დარჩენის გარეშე წასვლას რა აზრი აქვს? მარტო ხომ უნდა წავსულიყავი ისედაც, ნუ, წავსულიყავი რა, უნდა წავიდე, ჯერ დრო მაქვს. 1,5 თვე. 1,5 თვეში იმდენი რამ შეიძლება მოხდეს, ბათუმში 2 დღით (ნუ 1 დღით.. ნუ 1 ღამით) წასვლა რა პრობლემაა. და თან რომ რაღაცნაირად არ ვარ დარწმუნებული მარტო წასვლა მინდა თუ არა? აი, კი მომწონს წარმოდგენის დონეზე, მაგრამ პროცედურულად თუ პროცესის სახით, თუ როგორცაა, ხანგრძლივად რომ წარმოვიდგენ, არ ვარ დარწმუნებული რომ მინდა. მარტო ყოფნა თან მიყვარს და თან არ მიყვარს. საერთოდაც სულაც არ ვარ დარწმუნებული, რომ რამეში ვარ დარწმუნებული. ისევ სისულელეების ხლართვა უნდა დავიწყო ახლა.

ისევ ისტერიკა რომ დამემართოს? ნუ ისტერიკა რა, ჯერ რომ ვიცინო და მერე ვიტირო? ან პირიქით ჯერ ვიტირო და მერე ვიცინო? არა ეგრე არ მომსვლია, სიცილიც იყო და ტირილიც, მაგრამ მთლად ერთდროულად არა. იქნებ ენერჯაიზერების ბრალია ეს ყველაფერი და მე გადაცხოვრებას, ნუ გადაცხოვრებას რა 2 დღით წასვლას, ჰო, კაი 1 დღით წასვლას.. ნუ 1 ღამით წასვლას ვაბრალებ.

ვბოდავ. პრინციპში, ეს დიდი ხანია ასეა და სიახლეს არ წარმოადგენს, შესაბამისად უბრალოდ აღვნიშნე, ვინმეს თუ ეჭვი ეპარებოდა “ეს ხომ არ ბოდავსო”, ვუდასტურებ რა. ყველაფერი შეიცვალა მაგრამ ეს სისულელეების ბჟუტური ვერ მოვიშალე, წავალ, გადავალ, გადმოვალ, აი ამას ვიზამ, იმას ვიზამ, შევცვლი, გადავცვლი, გადმოვცვლი, 1 დღით წავალ, 1 ღამით, სამუდამოდ, 2 საათით.

ვერსადაც ვერ წავალ.

ვერ რა, უფრო არ, იმიტომ რომ აი ეგრე ვიქცევი ხოლმე. ფინიკია, ფინიკო თუ თინიკო, სამივე ეგრე ვიქცევით ხოლმე. ანუ დაუსრულებლად ვბოდავთ, ბოდვის იქით არაფერს ვაკეთებთ და რა მნიშვნელობა აქვს რომელმა მობოდა რა უნდა გაეკეთებინა დანარჩენ ორს. ისე სამნი როდის აქეთ გავხდით? ბოლოს მახსოვს თინიკო და ფინიკი ვიყავით. არ ვართ სამნი, არც ორნი, ნუ მეორეზე კიდევ შეიძლება ფიქრი, მაგრამ ეს მესამე მეტისმეტია.

ისე, ისტერიკა არაა მგონი სწორი ფორმა, ისტერიაა ხომ? ისე რა არის ეს ისტერია? ისტერია ფრიად ნაირსახოვან კლინიკურ სურათს ავითარებს: ავადმყოფი ფანტაზიორობს, ახდენს ორგანული დაავადების კლინიკური სურათის ინსცენირებას და ამით გარშემო მყოფთა ყურადღების ცენტრში ხვდება. – ეგ ყოფილა. რა ბჟუტურია, ვერაფერი გავიგე და მაინც არაფერში ვეთანხმები. ნუ ფინიკის. ფინიკოს თუ თინიკოს ისტერიას ამასთან კავშირი არ აქვს. მოიცა, ახლა რა გამოდის, ე.ი. მე ვიგონებ ისტერიას, რომელიც განხილულია როგორც დაავადება/დიაგნოზი (ისტერიული ნევროზი), ვიჯერებ რომ ეგაა და სინამდვილეში არაა, ანუ მაინც ისტერიაა, იმიტომ რომ ისტერიის კლინიკური სურათია ავადმყოფი ფანტაზიორობს, ახდენს ორგანული დაავადების კლინიკური სურათის ინსცენირებას. დასკვნა: ჯერ ვიგონებ ისტერიას, მერე ვარკვევ და უარვყოფ ისტერიას და ამ უარყოფის გამო, ვადასტურებ ისტერიას.

ხომ ვამბობ უნდა წავიდე მეთქი?! უნდა გადავცხოვრდე. ნუ გადავცხოვრდე რა, 2 დღით წავიდე, ნუ კაი 1 დღით, ჰო, ჯანდაბას 1 ღამით. მარტო? მარტო რატომ მინ. 2 ვართ და მესამეც დაგვიმატებია ამასობაში. ფინიკი და თინიკო უნდა წავიდნენ? არა ჯერ თინეიჯერობამდე არ მისული ფინიკის თავი, 30 წლის (ნუ კაი ჯერ 29) თინიკოს არ ექნება. ხუმრობ? მინ. 36 საათი ერთმანეთს რომ ვუყუროთ, ისტერიას მოვიგონებთ, მერე უარვყოფთ და მერე დიაგნოზს დაგვისვამენ.

ანუ არ უნდა წავიდე. არ რა ვერსადაც ვერ წავალ.

სანამ ისევ ამიხლართავს, ვიყიდი 2 მატარებლის ბილეთს და სადგურზე ვინმეს ვაჩუქებ, ჰო, ერთს, აბა ორივე რომ ვაჩუქო მე ვერსადაც ვერ წავალ.

წითელი კაბა და სულელური სიმღერების სამშაბათი


დღევანდელ დღეს ოფიციალურად სულელური სიმღერების სამშაბათად ვაცხადებ.

დილა სხვა განწყობით და სხვა სიმღერით დავიწყე, წესით ახლა უნდა ვწერდე Christ, to think I gave you all my heart and you put it on the shelf მეთქი, მაგრამ ეს მერე იყოს, როცა ცოტა უფრო შესაფერისი განწყობა მექნება, დღეს ამის ხასიათზე არ ვარ, იმიტომ რომ სულელური სიმღერების სამშაბათია.

დილა ტრადიციების დარღვევით დავიწყე, BMW-ს ტაქსის არასოდეს ვაჩერებ, არ მიყვარს BMW-ს მძღოლები და იმიტომ (კი, კი ვიცი რომ რაღაც სულელური სტერეოტიპია), მაგრამ დღეს დიდად არ მიფიქრია ამ საკითხზე. ამაზე კი არ მიფიქრია ბევრი, მაგრამ “ზატო” ბევრი ვიფიქრე რა ჩამეცვა, ყველაფერი გადმოვალაგე და გადავალაგე, საბოლოოდ კი არჩევანი ცოტა დავიწყებულ წითელ კაბაზე შევაჩერე. რატომ ვყვები ამას? კი, გადასარევად ვიცი რომ ეს არავის აინტერესებს, ამას იმიტომ ვყვები, რომ ტაქსიში პირველი სიმღერა რაც დაიწყო იყო “Red Dress”, ხო სასაცილოა? სასაცილოა.

ჰოდა, სიმღერა კი უკიდურესად სულელურია, ძალიან სულელური ლირიკით, მაგრამ დღეს სულელური სიმღერების სამშაბათია და გადავიტანთ.

რაც არ უნდა ეწეროს თქვენს ყოველდღიურ ასტროლოგიულ პროგნოზში, ყველაფერი მაინც კარგად იქნება. იმისთვის კი ვინც to think you gave her/him all your heart and she/he put it on the shelf მერეც მოიცლით.

როცა ცხოვრებაში განსაკუთრებულად სახალისო არაფერი ხდება და აი ქვეყნის ზურგზე არავის ახსოვხარ, მაინც სასიამოვნოა სამყარო რომ გაგეხუმრება ხასიათზე მოსაყვანად.

იპოვეთ თქვენი სულელური სიმღერა და გაერთეთ. კარგ და ხალისიან დღეს გისურვებთ.

jessica_rabbit___may_22__2014__by_colorfulartist86-d7jgg16.png

ძვირფასო სუპერმენ!


იმ სტატიებს, რომლებსაც ნახვის მომენტში ვერ ვკითხულობ და რომელთა წაკითხვაც მოგვიანებით მინდა facebook-ზე ვინახავ ხოლმე და შემდეგ თვითონ მახსენებს, რომ წასაკითხად რაღაცები მაქვს გადადებული და არ უნდა დამავიწყდეს. დღეს შეხსენება მივიღე იმის თაობაზე რომ “NASA wants you to work on Mars” უნდა წავიკითხო. ცხადია არც მე ვაპირებ წითელ პლანეტაზე აღმოჩენილი ვაკანსიისთვის შევავსო განაცხადი და არც ნასას ქონია განზრახვა ფინიკის ხე გადაერგო იქ, თუმცა მაინც მაინტერესებს რა შესაძლებლობებია მზის სისტემაში ჩემთვის (შენიშვნა: ადამიანი საკუთარი ცხვირისა და მზის სისტემის იქით რიმ ვერ იხედება იმას რა უნდა ელაპარაკო?!).

საუკუნეა საკუთარი მიზეზით არ მიტირია, ძირითადად ტელეშოუებზე, სერიალებზე, ფილმებზე და რეკლამებზე მეტირება ხოლმე. გუშინ უმიზეზოდ ვიტირე, თან იმდენი რომ მომავალი 1 წლის განმავლობაში მაინც მეყოფა. მიზეზი არ მქონია, ნერვული შეტევა მქონდა, რომელიც უკიდურესი გადაღლისა და სტრესისგან მემართება ხოლმე. აი ისე უმიზეზოდ და არსაიდან დამეწყო ისეთი ისტერიკა რომ თან ვტიროდი და თან გაოცებული ვიყავი. მოკლედ, სერიოზულად ავიჭერი. მაშინვე გამოვიწერე დროებითი, სიმპტომური მკურნალობა – ფეხით გასეირნება, 10 მგ. ანტიდეპრესანტი და 100 გრამი ჯეკი ყინულის გარეშე. ისტერიკა კი ჩამიწყნარდა, მაგრამ დროსა და სივრცეში დაკარგვას ვერაფერი უშველა.

უკანასკნელი 10 დღის განმავლობაში სად აღარ ვიყავი, ჯერ იყო და 4 ღამიდან 2 თვითმფრინავში გავატარე, ორ ფრონტზე ერთდროულად ვიბრძოლე, ისე რომ დასვენებითაც კი არ დამისვენია, შემდეგ დავბრუნდი და უკვე ნაცნობ “ფრონტზე”, ნაცნობ “სანგარში” ამოვყავი თავი. შაბათ-კვირას დასვენების მიზნით, ისევ სადღაც გავეშურე და საბოლოოდ გადავედი რელსებიდან. სად ვარ, ვინ ვარ, რა დღეა, რომელი წელია?

ბევრი რამ ვცადე კიდეც, მთის წვერზე, ტყეში აშენებული სახლის ეზოში ადამიანის ჭაჭანება რომ არ იყო “ტოპლეს” გარუჯვიდან (სხვათაშორის სტანდარტულ გარუჯვასთან შედარებით ბევრად სასიამოვნოა) დაწყებული, გამქრალ სიგარეტის კოლოფებზე ნადირობით დამთავრებული (ვერავინ დამაჯერებს რომ როგორც არ უნდა გამეგიჟებინა თავი 2 დღეში 5 კოლოფ სიგარეტს მოვწევდი. აი, შეუძლებელია).

ბავშვობის მეგობრებთან 2 დღიანი უწყვეტი კომუნიკაცია საერთოდ ცალკე პოსტის თემაა. ყველა სამეგობროს რომელიც 2-ზე მეტი ადამიანისგან შედგება, აუცილებლად აქვს საკუთარი ტრადიციები, უნიკალური მახასიათებლები, რომელთა აღმოჩენაც და რომლებზე დაკვირვებაც სასწაულია.

ჰოდა, სანამ მარსზე გადავრგავდე ფინიკის, დედამიწის დროით დამდგარი ორშაბათისთვის უნდა შევემზადო, რომელთან შეხვედრაც რელსებიდან გადასულსა და დროსა და სივრცეში არეულს მიწევს. მძიმე კვირა იწყება ჩემს მიკრო სამყაროში. ჰოდა, სხვა რომ აღარაფერი დამრჩენია: “I’m not normally a praying man, but if you’re up there, please save me, Superman”. სანამ მარსზე გადავიდოდე, დამეხმარე სუპერმენ!

giphy

შოპენი სიზმარში


უძილობის დროს ვერასოდეს ვიგებ სად ვარ და რას ვაკეთებ. რეალობასა და სიზმარს შორისაც ვერ ვპოულობ ზღვარს და მგონია რომ ყველაფერი რაც მიმდინარე მომენტში ხდება მესზიმრება და მალე გამეღვიძება, რის შემდეგაც თავიდან უნდა დაიწყოს სიზმარი.

ვიღაცასთან ერთად მოგზაურობას, უფრო სწორად კი მგზავრობას მიჩვეული არ ვარ. როგორც წესი მარტო მიწევს ხოლმე ხანგრძლივი მგზავრობა, აეროპორტები, გადაჯდომა, თვითმფრინავები და ის სიზმრები, რომლებიც ამ დროს “მესიზმრება”.

ვინაიდან ძირითადად მარტო ვრ ხოლმე ვერასოდეს ვაფიქსირებ როგორ ეწყობა ჩემი ტვინი და როგორ აზროვნებას იწყებს, შენელებულად ვფიქრობ თუ უბრალოდ მე მგონია ასე. დღეს მივხვდი რომ საერთოდ გაუაზრებლად ვმგზავრობ ხოლმე და შეიძლება ითქვას რომ სასწაულად მიმართლებს, ვინაიდან აქამდე არასოდეს და არსად დავკარგულვარ.

პოსტი აეროპორტიდან და ასეთ მდგომარეობაში არასოდეს დამიწერია, თუმცა არც ახლა ვარ დარწმუნებული რომ რაც ახლა ხდება მართლა ხდება და ამ ყველაფერს, რეალობის დაწყებამდე სიზმრად არ ვხედავ.

ახლა, ვარშავას აეროპორტში ვარ, 1 წლის წინაც ვიყავი აქ, მაშინაც ასეთივე გამოუძინებელი და მაშინაც დიდი ხნით, მარტო ვიყავი და ვინაიდან ახლა უფრო ვიაზრებ რომ ვარაუდით დავბოდიალობ, საოცარია რომ მაშინ ქალაქში გასვლაც მოვახერხე, 2 ავტობუსის გამოცვლაც, დროულად უკან დაბრუნებაც და შემდეგ სახლში გაფრენა.

მოგზაურობა ზოგადად ძალიან მიყვარს, მაგრამ ყველაზე მეტად ასე დროსა და სივრცეში დაკარგულად ყოფნას ვერ ვიტან. რომ ვერ გამიგია სად ვარ, რა მინდა აქ, სად მივდივარ და საერთოდ მართლა ხდება ეს ყველაფერი თუ მეჩვენება/ვბოდავ.

ახლა ჩემს საწოლში ძილს არაფერი მირჩევნია. წინ დაძაბული და დატვირთული კვირაა, რომელიც წუხელ დაიწყო, მაშინ ჩემს საწოლს დანანებით რომ ვუყურებდი და მზად ვიყავი ყველაფერი ფეხებზე დამეკიდებინა და დამეძინა.

ყველაფერი შემიძლია გადავდო გვერდზე, შემიძლია გიჟივით, გონების დაკარგვამდე ვიმუშავო და ამაზე არასოდეს ვიწუწუნო, ერთადერთი რაც არ შემიძლია უძილობაა და ჰო, კიდევ ჩემთვის უჩვეულო გარემოში აღმოჩენა. გარემოს ძნელად და დიდი ხნის განმავლობაში ვეგუები, თუმცა თუ დრო შესაგუებლად ცოტაა, სადღაც მოსაცდელ “ზონაში” ვიწყებ ცხოვრებას და შემდეგ ვერაფრით ვიგებ ამ ზონიდან საით უნდა გავიდე.

ავიხლართე, გონზე მოსასვლელად დაძინება და რაღაც რეალობასთან პირისპირ შეხვედრა მჭირდება, ფორსირებულ რეჟიმში რომ გადავიდე ახალ რელსებზე.

არ მიყვარს ჩემი კომფორტის ზონის დატოვება, კიდევ უფრო მეტად ვერ ვიტან, როდესაც მნიშვნელოვან მოვლენებზე კონტროლს ან ვკარგავ და ან დიდი მანძილიდან, რომელიღაც მოსაცდელი ზონიდან მიწევს ვაკონტროლო ის, რასაც საღი გონება სჭირდება, ანუ ის რაც არ მაქვს და ყოველთვის ვრისკავ რომ მოსაცდელ ზონაში ყოფნისას, სიზმარში ვაკეთებ ყველაფერს.

მძიმე კვირა იქნება, 2 მოსაცდელი ზონით და ბევრი სიზმრებით.

გაიღვიძე ფინიკი.

ვარშავა, შოპენის აეროპორტი. მოსაცდელი ზონა.