22.09.15.16.17


დღეს 22 სექტემბერია, 2017-ის? 2017-ს არა, 2015 წლის 22 სექტემბერია.

დღეს პირველად ვილაპარაკეთ, ველოსოპედებზე და ეკლერებზე, ეკლერებზე უფრო მეტი, მაგრამ ველოსიპედებზეც, ცოტა ბათუმზეც, ეს რა თქმა უნდა ჩემი ინიციატივით. ბათუმი რომ ყველგან არ ჩავაკვეხო ხომ არ შემიძლია. დიახ, ბათუმი და აგვისტო!

მერე პინოჩეტიზე, ჩილეზე, მიკ ჯაგერზე, ინკვიზიციაზე, პირად ჰოროსკოპზე, ტაროზე, მუსიკაზე (აბა როგორ?!), ჩემს გეგმაზე გალუთერანების შესახებ, ღვინოზე, ლუდზე, კატებზე, ისევ ველოსიპედზე, ჩემს ასაკზე, 30-ზე და ბუღალტერიაზე (ასეთზეც და ისეთზეც), ავსტრიაზე და უნგრეთზე, ბაჭიებზე და ბატებზე, ვისკიზე და პესიმიზმზე, ფეხბურთზე და გერმანიაზე, ტაქსისტებზე და ტატუებზე, მაგიაზე და კუდიანებზე..

მოკლედ რაზე არ ვილაპარაკეთ.

დღეს 22 სექტემბერია, 2017-ის? 2017-ს არა, 2016 წლის 22 სექტემბერია, თვეზე მეტია აღარ გვილაპარაკია. არც ბათუმზე და არც აგვისტოზე, არც ველოსიპედზე და არც მუსიკაზე, არც ლუდზე და არც ლუთერანობაზე, არც ჩემი კლასელების შეკრებაზე და არც იმაზე რომელ სკოლაში ვსწავლობდი. დღეს 2016 წლის 22 სექტემბერია, მე ველოსიპედებზე და ეკლერებზე ვფიქრობ. თითებზე ვითვლი რამდენი დღე გავიდა.

დღეს 22 სექტემბერია, 2017 წლის 22 სექტემბერი, წელიწადზე მეტია აღარ გვილაპარაკია და ნუ, ვეღარც ვილაპარაკებთ.

როცა ძვირფასი, შენთვის ძალიან ახლობელი ადამიანები კვდებიან, ყველა თემა რომელზეც საუბრობდით, ერთი, დახურული, ტაბუ დადებული ამბის ნაწილი ხდება, იმ ადამიანის ექსკლუზივი, რომელთანაც ამ თემებზე ვეღარასოდეს ილაპარაკებ. ილუქება წარწერებიან ყუთში იმ ნივთებთან, სუნებთან და ტანსაცმელთან ერთად, რომლებიც თქვენი ისტორიის ნაწილი იყო.

Advertisements

Norwegian Wood


ბათუმი – თბილისის მატარებელეზე ასვლისას ყოველთვის ახალი საუნდთრეკი და ახალი წიგნი მაქვს მომზადებული. ზუსტად, ბათუმი – თბილისის და არა თბილისი – ბათუმის, უკანა გზა ყოველთვის განსხვავებულია, დაბრუნებები ზოგადად მნიშვნელოვნად განსხვავდება წასვლებისგან. დაბრუნება ყოველთვის უფრო მეტ ემოციას იწვევს ვიდრე წასვლა, რაოდენ სევდიანადაც არ უნდა ჟღერდეს. დაბრუნება ყოველთვის რაღაცას მოითხოვს, მუსიკას, წიგნს, განწყობას.

წიგნი თბილისიდან არასოდეს მიმაქვს, ტრადიციაა რომ ბათუმში “წიგნები ბათუმში” უნდა შევიარო და იქ ყოველგვარი წინასწარი განზრახვის გარეშე წამოვედო რომელიმე წიგნს, რომელსაც უკანა გზაზე წავიკითხავ. მუსიკაც თავისთავად ჩნდება, ვიღაც გამიზიარებს, ტასქის მძღოლს ექნება ჩართული, სასტუმროს გვერდზე ოთახიდან გამოვა ან წიგნის საუნდთრეკი აღმოჩნდება. ყველა წასვლას დაბრუნების მომენტში თავის ისტორია აქვს და იმისთვის რომ მოგონებები მუდმივად ცინცხლად შევინახო, მათ ახალ ნაყიდ წიგნთან და ახალ სიმღერასთან ვაკავშირებ. ყველა ასეთ უიკენდს ანაც ყველა ასეთ შვებულებას თავის ისტორია და მუსიკალური გაფორმება აქვს, ეს ისტორიები კი ჩემი წიგნების თაროზე და ჩემს ფლეილისთში ინახება.

ჩამოსვლის შემდეგ, თუ გზაში ვერ დავასრულე კითხვა, მომდევნო დღეს აუცილებლად ვამთავრებ, რის შემდეგაც აღარც იმ მუსიკას ვუსმენ, რომელსაც მგზავრობისა და კითხვისას ვუსმენდი და აღარც იმ წიგნს ვუბრუნდები (როგორ ძალიანაც არ უნდა მინდოდეს გადაკითხვა). ვინახავ, იმ დროისთვის როცა ყველაფრის გახსენება მომინდება, ვიცავ ემოციებს და მოგონებებს გახუნებისა და დაკარგვისგან.

ჰოდა ერთ დღესაც შეიძლება მეც სწორედ ისე დამემართოს, როგორც ჰარუკი მურაკამის მთავარ გმირს დაემართა თვითმფრინავში: Once the plane was on the ground, soft music began to flow from the ceiling speakers: a sweet orchestral cover version of the Beatles’ “Norwegian Wood”. The melody never failed to send a shudder through me, but this time it hit me harder than ever. მეც ასე დამარტყამს რომელიმე სიმღერა, დამაწვება და ცოტა ხანს ადგომას ვეღარ შევძლებ.

ეს სიმღერა ნორვეგიულ ტყეზე არაა, არც მასში მოსეირნე წყვილებზე და არც დაუსრულებელ სიყვარულის ისტორიებზე, იაფფასიან მასალაზეა, ყალბ ხეზე, რომლითაც იაფფასიან ავეჯს ამზადებდნენ და მოიხსენიებდნენ ნორვეგიული ხის სახელით, რომელიც სიმღერის ბოლოს გადასარევად იწვის შურისძიების ნიშნად. სათაური გენიალურია, სიმღერაც. არ შემიძლია საფუძვლიანად არ შევისწავლო სიმღერები, რომლებსაც ვიკვიატებ და ჩემი მოგონებების შენახვას ვანდობ, ჰოდა, არც Norwegian Wood-ია გამონაკლისი. ყველაფერი პირველი სტროფით დაიწყო: “I once had a girl or should I say she once had me”, შემდეგ კი მიყვა. მიყვარს სიმღერები, რომლებიც ისტორიებს ყვებიან.

14 მაისი, ბათუმი თბილისის მატარებელი.

I once had a girl
Or should I say she once had me
She showed me her room
Isn’t it good Norwegian wood?

She asked me to stay
And she told me to sit anywhere
So I looked around
And I noticed there wasn’t a chair

I sat on a rug biding my time
Drinking her wine
We talked until two and then she said
“It’s time for bed”

She told me she worked
In the morning and started to laugh
I told her I didn’t
And crawled off to sleep in the bath

And when I awoke I was alone
This bird had flown
So I lit a fire
Isn’t it good Norwegian wood?

hl_dds_00375798

Don’t Hide in Your Shell


თითქმის ყოველ ღამე მესიზრმრება რომ ბათუმში ისევ ზაფხულია, რომ ისევ გადავსებულია სანაპირო ნაირ-ნაირი ადამიანებით, ისევ რაღაცები ხდება, ისევ ცხელა, ისევ კონცერტები ტარდება, ყველა ისევ იქაა.. მოკლედ ბათუმში ყველაფერი ისევ ისეა. აი, სარეკლამო კლიპები რომაა, კამერა ჯერ სანაპიროს რომ დაუყვება მხიარული მუსიკის ფონზე, მერე ბარებს რომ დაივლის, მერე ველოსიპედები და ბულვარი, ღამის ცხოვრება… ზუსტად ეგრე ვნახულობ ზაფხულს ყოველ ღამე.

შემდეგ ვიაზრებ, რომ კიდევ ერთი ზაფხული გავიდა და ჩაიარა, რომ სანაპირო ისევ ცივი და ცარიელია, ისევ შემოდგომაა და შემდეგ წლამდე ისევ დიდი დროა დარჩენილი.

ზაფხულის დადგომის მეშინია, არ ვიცი საიდან და რატომ გამიჩნდა ასეთი შეგრძნება, მაგრამ ვიაზრებ რომ ზაფხულის დადგომის და მისი თვალის ერთ დახამხამებაში გასვლის მეშინია.

გადავწყვიტე რომ წელს აუცილებლად უნდა უნდა ვისწავლო ველოსიპედის ტარება და რაც მთავარია აუცილებლად ბათუმში. ეს “სანამ 30 წლის გავხდები” გეგმის ნაწილი იყო, მაგრამ ვინაიდან არ გამოვიდა, 2017 წლის ზაფხულის ბოლომდე გამოვა. მასწავლებელიც არაფერში მჭირდება, თითქმის ყოველთვის, ყველაფერს ჩემით ვსწავლობ. თან ვინაიდან ეს ერთი კონკრეტული ადამიანის “პრივილეგია” უნდა ყოფილიყო, ახლა ამის სხვაზე გადაბარების არავითარი სურვილი არ გამაჩნია.

2016-ში ბათუმი ჭარბი რაოდენობით იყო და აქამდე თუ მხოლოდ ზაფხულში ვიყავი ნამყოფი, 2016-ში გაზაფხულზეც ჩავედი და შემოდგომაზეც, თან რამდენჯერმე, ლამის, ყოველ შაბათ-კვირას და დასვენების დღეს იქ ვიყავი. მოკლედ, ერთადერთი ზამთარი იყო დარჩენილი და ამ “უიკენდზე” ამასაც “გავაპლიუსებ” როგორც შესრულებულს.

ბათუმზე ყოველთვის შერეული შეგრძნებები მქონდა, ცხოვრების ყველა მნიშვნელოვან ეტაპზე შეგრძნებების გასამძაფრებლად ან ყველაფრის მოსახარშად ვლაგდები და ბათუმში მივდივარ ხოლმე, ჰოდა, 2016-ში ეს განცდა გაათმაგდა.

2016 რთული წელი იყო, დასამახსოვრებელი და გამორჩეული ზაფხულით, 2017 სხვანაირი იქნება, ოღონდ როგორი ჯერ არ ვიცი.

რაღაც x თარიღებიდან გასული დროის გადათვლას ვერ მოვეშვი, დღესაც გავიღვიძე, თარიღს შევხედე და გამახსენდა რომ ზუსტად 5 თვის წინ ძალიან კარგი დღე იყო, საშინლად მაგარი განწყობა მქონდა და ყველაფერი მიხაროდა. ალბათ ამიტომ მესიზმრება ზაფხული და ალბათ ზუსტად ამიტომ მეშინია კიდევ ერთი ზაფხულის დადგომის, რომელსაც აუცილებლად მოყვება შემოდგომა.

არ მიყვარს როცა მეკითხებიან რა ხდება ამა თუ იმ საკითხზე, საერთოდაც კითხვები არ მიყვარს, თუ თავად მინდა რამეზე საუბარი, ვსაუბრობ, თუ არა, მაშინ კითხვების დასმა უბრალოდ გამაღიზიანებს და რა აზრი აქვს?! თან როგორც წესი, გაცემული პასუხების მიხედვით, ადამიანები ჩემს ისტორიებს საკუთარი ინტერპრეტაციით იმახსოვრებენ, ისეთით რომელიც რეალობასთან ან არის კავშირში და ან არა. ჰოდა, აბა რაში მჭირდება ჩემი ცხოვრების ნაირ-ნაირი ინტერპრეტაციები?

ახლა, საკუთარ ნაჭუჭში ჩაკეტვის დრო არ არის, ძველი წესების აღდგენის დრო არ არის, 2016 ცვლილებების წელი იყო და უნდა მივიღო, აი ასე, უნდა ავდგე და გავიაზრო რომ ყველაფერი შეიცვალა. სადამდე მიმიყვანს ცვლილებები, ამას 2017 წელი გვანახებს, მანამდე კი შეგვიძლია ვიცხოვრობთ, დაგვესიზმროს ზაფხული, შეგვეშინდეს, მაგრამ მაინც დაველოდოთ.

გაეხსენით სამყაროს, ჩაიფიქრეთ ხოლმე სურვილები 11:11 საათზე, ათასი სისულელის ასრულებას დაპირდით საკუთარ თავს, ხშირად ჩალაგდით და წადით სადმე, გამიჯნეთ თქვენი ცხოვრება ყოველდღიური რუტინისგან, მიიღეთ ცვლილებები და Don’t hide in your shell!

Hear me
I know exactly what you’re feeling
‘Cause all your troubles are within you
Please begin to see that I’m just bleeding to
Love me, love you
Loving is the way to
Help me, help you
Why must we be so cool, oh so cool?
Oh, we’re such damn fools.

შავი კლაკნილი ხაზები


ისევ ბათუმში ვარ, ისევ სასტუმროში, ისევ თეთრ საბანში გახვეული გავყურებ აივანს და ბალიშის მოუხერხებლობის გამო, ისევ მტკივა კისერი. მარჯვენა თვალის გვერდით, ტკივილში გადასული პულსაცია მაგრძნობინებს რომ ამდენ ხანს წოლა არ შეიძლება.

ბოლო რამდენიმე თვეა ფრჩხილებზე მხოლოდ შავი ფერის ლაქი მისვია. იმიტომ კი არა რომ სხვა ფერები არ მომწონს, არა, ეს არაფერ შუაშია, უბრალოდ ერთხელ რომ წავისვი ვეღარ მოვიშორე და სხვა ფერების წასმისას ფრჩხილის რელიეფში ჩამკვდარი სიშავე მაინც ატანს გარეთ. თუ იცით როგორ შეიძლება უფრო ეფექტურად მოშორება, არ მასწავლოთ, ფეხებზე დავიკიდე უკვე, იყოს როგორც არის.

დღეს 20 ნოემბერია. მერე რა ხომ? არც არაფერი, ანაც ფერი, მაგრამ ჩემთვის. ფერი? რა ფერი? შავი? ნწ, ვერ გამოიცანით, უკვე წითელი, ოღონდ შავი კლაკნილი ხაზებით.

“წიგნები ბათუმში”-ს მაღაზიაში “ბურუსს” გადავეყარე. სად აღარ ვეძებე, მაგრამ ვერსად წავაწყდი. აქ არ მიძებნია, შემთხვევით წამოვედე, როგორც მაშინ, ივლისში “ცუდი გოგო” რომ გავიცანი. მოკლედ, “წიგნები ბათუმში” ჩვენი წიგნებში შეხვედრის ადგილია. მართალია “ბურუსი” იმ ყუთს მიღმა დარჩება, სადაც შენ ხარ ჩალაგებული, მაგრამ ეგ არაფერი, იქ სხვა ისტორიები დევს, ეს ჯობია გარეთ იყოს, ჩვენი შეხვედრის მუდმივად ხელმისაწვდომ ადგილად რომ დარჩეს.

გარეთ მშვენიერი ამინდია, ზღვა საწოლიდანაც გადასარევად ჩანს, ადგომა არაფერში მჭირდება.

კიდევ შევხვდებით! ბურუსში, ლიოსასთან, ბათუმში, ჩილეში ანაც იუპიტერზე… მოკლედ სადმე აუცილებლად შევხვდებით!

დრელის ხმა ზემოდან


ახლა ყველაფერი ზუსტად ისეა, როგორც წიგნების კითხვისას და ფილმების ყურებისას წარმომედგინა რომ იქნებოდა. არა, იმას კი არ ვამბობ რომ ოდესმე ასეთი დროის დადგომა მინატრია ანაც დამიშვია, მაგრამ წარმოდგენით ბევრჯერ წარმომიდგენია.

ახლა ზუსტად არ ვიცი რომელი საათია და შეხედვა მეზარება, მიუხედავად იმისა რომ ეს მზერის ერთი ადგილიდან მეორეზე გადატანას მოითხოვს მხოლოდ, არც ის ვიცი რა დღეა და ზუსტად იმასაც ვერ ვიხსენებ რა რიცხვია. დროსა და სივრცეში გაუჩინარებულივით ვგრძნობ თავს და მინდა დამივიწყოს იმ ცხოვრებამ, რომლისგანაც პატარა პაუზა მაქვს აღებული.

ნაცრისფერი ამინდია, მე ემბრიონის პოზაში ვწევარ საწოლში და გარკვეული პერიოდულობით ვახელ თვალებს. გამჭვირვალე ფარდის მიღმა, აივნის კუნჭულიდან ზღვა მოჩანს, ზღვის თვალუწვდენელი ჰორიზონტი. ადგომა არ მინდა, არც ფიქრი მინდა და არც კითხვა, მუსიკის ხმაც კი მაწუხებს როცა ვცდილობ მის მოსმენას. მინდა იმ მდუმარებაში ჩავიძირო, რომელსაც ალაგ-ალაგ ზედა სართულიდან მომავალი დრელის ხმა არღვევს. ეს ხმაც ჰარმონიულად ერწყმის ჩემს განწყობას და როგორც ყოველთვის, ახლაც თავი ფილმის პერსონაჟი მგონია. იცი როგორი ფილმის? როგორიც Lost in Translation-აა.

მიყვარს სასტუმროები, ასეთ დროს ყველაზე მეტად ვიკმაყოფილებ გაქცევისა და გადაკარგვის ჟინს.

ფიქრები ერთმანეთს ისე ენაცვლებიან, საბოლოოდ ვხვდები რომ არაფერზე ვფიქრობ, მხოლოდ ვგრძნობ ფიქრის პროცესს, რომელიც ერთნაირია, ფიქრების შინაარსის მიუხედავად. ვგრძნობ რომ ყველაფერი მიდის ერთ ფიქრამდე, კულმინაციას აღწევს და საწოლში გვერდს მაცვლევინებს.

ეს ის სიმშვიდეა, რომლის დადგომაც არა ერთხელ ყოფილა ჩემი წარმოსახვის ნაყოფი. ის სიმშვიდეა, რომელშიც ისე იძირები, სხეულის მასისგან ხელის გაბუჟებასაც ვერ გრძნობ. მძიმედ ვდევარ საწოლზე და ბალიშზე მიკვრისგან ამოწეული ლოყა თვალს მიხუჭავს, ამიტომ ცალი თვალით გავყურებ გარედან შემომავალი დღის ნაცრისფერ სინათლეს.

მარტოობისნაირი შვება არაფერს მოაქვს, ასეთ დროს, ზუსტად ისე ვიკარგები სამყაროში, როგორც წარმომედგინა.

საკუთარი სხეულის საწოლზე ასე მიგდება იმის აღიარებას ნიშნავს, რომ აუცილებელია საკუთარი თავისთვის მწუხარების უფლების მიცემა. მშვიდი და აბსოლუტურად უემოციო მწუხარების.

ახლა ფიქრებზე კონტროლის დამყარების დრო არ არის, ახლა ფინიკის დიქტატორული რეჟიმის ჩამოშლის დროა, დრო როცა ფიქრები თავისას მიერეკებიან და მე ვნებდები.

მონატრების განცდაც სადღაც გაუჩინარდა, ყველაფრის გამორკვევის სურვილი ბალიშის ქვეშ ამოვდე და ემბრიონის პოზაში მწოლიარემ, გვერდზე ის მარტოობა მივიწვინე, რომელსაც დაჟინებით უარვყოფდი.

გამარჯობა ამღვრეულო


-ისევ შევხვდით ერთმანეთს! – მინდა ვუთხრა და გაბუტულივით ავარიდო თვალი.

ვერაფერს ვეუბნები. ამღვრეულია და ღელავს. მერე რა რომ ამინდი გამოვიდა?! გუშინ წვიმდა, 2 დღის წინაც, მზის აღქმა ვერ მოასწრო ისე წამოვადექი თავზე. დამპატიჟა? მეტი დარდი არ ჰქონდა! დაუპატიჟებლად ჩამოვჩაქჩაქდი. ჰოდა, როგორც ჩამოვჩაქჩაქდი, ისე წავჩაქაჩაქდები!

-არადა ასახსნელი ბევრი გაქვს! – ოდნავ ნაწყენი ტონით ვეუბნები მე.

მეტი საქმე არ აქვს მიპასუხოს. თავისთვის ბუტბუტებს რაღაცებს და ისე იქცევა, თითქოს პირველად მხედავდეს.

პასუხად, მეც აუღელვებლად ვალაგებ ფეხებს აივნის მოაჯირზე და სიგარეტის ქაჩვისას ვფიქრობ მოსალოდნელ სიმთვრალეზე.

მოსალოდნელი რომ მიმდინარე ხდება ყველაფერს ფეხებზე ვიკიდებ.. არადა, ჯობდა დამეძინა.

ცუდი გოგო ხარ ფინიკო და ზედმეტად ცელქობ! არ ვარგა ეს და ასე არაფერი გამოვა! ეს ფეხებიც რამდენჯერ ახსენე წინა ორ აბზაცში? გვარიანად უნდა გაგტყიპოს კაცმა რა! მაგრამ რას ვიზამთ რომ პატრონი არ გყავს?

ჰაჰ, რას ვიზამთ? რას და ერთ კვირაში ისევ ჩამოვალთ და აგერ ნახავ თუ არ დაველაპარაკებით! თავხედი კია, მაგრამ ყურის აწევა არ გაგვიჭირდება.

მანამდე კი შეუძლია მოეხეთქოს ნაპირებს.

მაინც გეტყვი რომ ნაწყენი ვარ შენზე და არ მგონია მარტივად შევრიგდეთ!

fb_img_1475475227675
სიგარეტი, სასმელი და ფონად Supertramp Live to love you. 02.10.2016

Man of Broken Promises


ეს სიმღერა ვეგასზეა. ჩვენი დიალოგი არა.

– სახეტიალოდ უნდა დაგპატიჟო.

– ვეგასში?

– ჰაჰ, არა, ვეგასში არა, არც ჩინეთში და არც ჩილეში, თბილისში, ბათუმში, რაჭაში, რა ვიცი, სადმე, აქვე..

– მაშინ სიმღერა რა შუაშია?

– ბევრ კითხვას სვამ, არაა ეს კარგი. სიმღერა შენზეა, იქამდე უნდა გასმენინო სანამ მსუბუქ გულის რევას არ იგრძნობ. ჰო, და შენი ხმა არ გავიგო! იმ მდგომარეობაში არ ხარ ახლა რამე გააპროტესტო, ყველაფერი ისე იქნება როგორც მე მინდა, როგორც მე ვიტყვი. დიახ, “Anything I want, anything desire!”

– სადაა Land Of Broken Promises?

– ვეგასში.

– ვერაფერი გავიგე!

– რა არის გაუგებარი? არ მაინტერესებს Land, როცა Man of Broken Promises მიდგას გვერდით და სახეტიალოდ ვეპატიჟები.

– …

I soon became the servant
A blissful blank canvas mind
Something was shining on me – promises
“Anything you want, anything you desire”

– თითები ააყოლე მუსიკას. ჰო, ჰო, ეგრე… ხედავ ღიმილი დაიმსახურე? არადა არაფერს იმსახურებ. გახსოვს რამდენ სისულელეს დაგპირდი? შენ? შენ რამდენ სისულელეს დამპირდი? ეგ გახსოვს? ჰოდა, წამო, გავისეირნოთ. მორჩი ახლა სისულელეებს, ამ ხეტიალის შემდეგ შეგიძლია აღარ უპასუხო ჩემს ზარებს, გამარჯობა არ მითხრა, უარყო რომ მიცნობ.. რა ვიცი, რაც გინდა ის ქენი, მაგრამ ახლა ამ მუსიკის თანხლებით უნდა გავისეირნოთ.

– …

– დამშვიდობების დროა. ნამდვილი დამშვიდობების დრო. უნდა დავემშვიდობოთ ერთმანეთს, “ქართული ოცნების” მაჟორიტარობის კანდიდატის ნაცნობი სახის გამოჩენამ დამაბრუნა 1 წლით უკან, იმ დროში, სანამ მე დაგპირდებოდი რამეს, სანამ შენ დამპირდებოდი რამეს, სანამ თეგებში გაჩნდებოდი, სანამ რამე იქნებოდა..

– პოლიტიკა ზუსტად ის თემაა, რომელიც ჩვენი დამშვიდობების დროს უნდა წამოგეწია. ძალიან სენტიმენტალური ხარ, გული ამიჩუყდა..

– პოლიტიკა არაფერ შუაშია, ახლა ახსნა რომ დავიწყო დიდ ხანს ვერ გავჩერდები. ადრე გეუბნებოდი, ყველაფერი, აი, ყველაფერი რასაც პარანოიის შემოტევის დროს ვიგონებ, ცხადდება მეთქი. ბადალი არ მყავს. არ ვიცი ამას როგორ ვახერხებ, მაგრამ საოცარი სიზუსტით შემიძლია გითხრა რა როგორ დამთავრდება, ვინ რას გააკეთებს.. შენ რომ Man of Broken Promises იქნებოდი, ეგეც ვიცოდი, მაგრამ დაჯერება არ მინდოდა. ჰო, თავის მოტყუებასა და ილუზიების შექმნაში არ მყავს კიდევ ბადალი.. ეგ არ მითქვამს.

– Anything you want, anything you desire!

– ჰო, Anything I want, anything I desire… ახლა, ფილმი რომ იყოს ყველაფერი ამ ფრაზაზე დამთავრდებოდა. კამერა დაგვშორდებოდა, ხალხში ავირეოდით გადაბმული ყურსასმენებით, სიმღერის ხმა მოიმატებდა, ნელ-ნელა მთლიანად გადაფარავდა სხვა ხმებს და დარჩებოდა მხოლოდ ჩემი ნათქვამი “Anything I want, anything I desire”. ფილმში არ ვართ, მაგაშიც არ გაგვიმართლა. აქ არ მთავრდება, აქ არაფერი მთავრდება, არ დაწყებული ამბები არ შეიძლება მთავრდებოდეს.

Turn the bad blood into good
Bring the laughter, bring the love

გამარჯობა ზერო! მომენატრე! კი, კი ფინიკისაც მოენატრე.

ფინიკი, რატომ ვეძახდით თავს ზეროს გახსოვს? ჰო, ბევრი მიზეზი იყო, მაგრამ ზეროც ხომ “წრეა”, ნუ თითქმის, ჰოდა, ამაზე არასოდეს გვიფიქრია. წრეების შეკვრის ბოლოს, პოსტებზე ხელს ისევ ზეროს სახელით ვაწერთ ხოლმე, ეს აღარ გვახსოვდა ან არ ვიცოდით. ახლა ვიცით.

ხელს აწერს განახლებული ზერო. ზერო Made in China, რა სიმბოლურია!

არა, არა, ჯობია სხვანაირად დავიწეროთ Made by the Man of Broken Promises.

კეთლი იყოს შენი მობრძანება ჩემს თეგებში, გისურვებ არასოდეს გაიზარდო. ჰო, მუდმივ ახალგაზრდობას გისურვებ.

– სახეტიალოდ უნდა დაგპატიჟო. ყურსასმენები მოამზადე!

თითქმის მარტო, თითქმის გამორთული ტელეფონით


ასე აქ არასოდეს მისეირნია. კარგია მუსიკის მოსმენა და მარტო ხეტიალი, როცა არავინ გელაპარაკება და იქ მიდიხარ სადაც გინდა.

აუ, ახლა მარტო უნდა ვიყო? ზღვიდან რომ ამოვალ ხმის გამცემიც არავინ მეყოლება.

მგონი მეძინება, აი ახლა ჩამეძინება და არავინ გამაღვიძებს. რომ დავიწვა? ასე მარტივად არ ვიწვები ხოლმე… მგონი … წკაპ.. მძინავს.

მგონი მოიღრუბლა. აუ, არ იწვიმოს რა.

ისევ მძინავს, ვიღვიძებ მზე მაჭერს სახის ნახევარზე, ძილში ვერ გავაკონტროლე. ახლა ნახევარი სახე უნდა გამიწითლდეს და ასეთი სასაცილო შესახედაობით უნდა დავბრუნდე თბილისში?! აუჰ, უნდა დავბრუნდე ხომ? სულ დამავიწყდა.

რაღაც დამესიზმრა, არ მახსოვს რა.

კარგია მარტო ყოფნა.

არა მარტო ბათუმში არ უნდა იყო.

ტელეფონი რომ უნდა გამომერთო? არა, ახლა ვერ გამოვრთავ, ორ ძალიან მნიშვნელოვან მეილს ველოდები და აბა როგორ?!

ჰო, მეილიც მოვიდა.. ახლა საქმე. საოფისე საუბარი, ტალღების ქვებზე მოხეთქების ხმის ფონზე.სასაცილო რეაქცია იქითა მხრიდან.

უფ, მაინც კარგია.

არა, მარტო ბათუმში არ ჩამოვალ, დამლაპარაკებლის გარეშე ყოფნა არ შემიძლია. თან ბათუმი ისეთია, კარგად ყოფნის გაზიარების სურვილს რომ გიჩენს.

აუ, არადა რა კარგია თითქმის ცარიელი ზურგჩანთით, უაზრო ბოდიალი, არავინ რომ გელაპარაკება და ანგარიშს მხოლოდ საკუთარ თავს რომ უწევ.

რა ჭირად უნდა უწევდე ანგარიშს მხოლოდ საკუთარ თავს. ურთიერთობა მნიშვნელოვანია.

მნიშვნელოვანი არა ის, რას ბოდავ, მნიშვნელოვანი საკუთარ თავთან დარჩენა და მუსიკის რიტმზე აწყობილი ნაბიჯით სიარულია.

აი, საღამოსაც რომ მარტო ვიყო გავგიჟდები. იქნებ ბინა არ მომწონს? აი რა ეშმაკი შემომიჩნდა სასტუმროს ბინა რომ ვარჩიე?!

და რატომ არ უნდა მომწონდეს, შენ თუ მარტო ყოფნა არ შეგიძლია, ეგრე თქვი რა.

ჰო, არ შემიძლია. არა, როგორ არ შემიძლია, შეიძლება ხალხმრავალ ბათუმში არ ღირს მარტო ყოფნა.

აუ, მოდი ნუ ბოდავ რა!

257e0cd9-52d0-4478-8077-a5e23af2aaa1

გეგმა 30 – ბათუმში ტელეფონის გარეშე


ბილეთებიც ავიღე და ჯავშანიც გავაკეთე. ჩემი გეგმის ყველაზე რთულ ნაწილად (რომელიც ბათუმში მარტო წასვლას გულისხმობს) მარტო მგზავრობას მოვიაზრებდი. დარწმუნებულიც ვიყავი რომ არ წავიდოდი, ვინაიდან ასეთი “გადაწყვეტილებები” სისრულეში არასოდეს მომყავს ხოლმე. ჰოდა, ყველაფერი შეიცვალა. ერთი შეხედვით უმნიშვნელო დეტალებზე დაკვირვება, ძალიან საინტერესო შედეგებს იძლევა. ზოგჯერ, გარემოებათა ერთობლიობა გაიძულებს მიხვდე რომ შენგან მხოლოდ გადაწყვეტილების მიღებაა საჭირო, დანარჩენი კი თავისით მოგვარდება.

გზაში მარტო არ ვიქნები. ვიპოვე ადამიანი, რომელიც ასევე მარტო მიდიოდა ბათუმში თავის საქმეზე და მასაც ისევე ეზარებოდა როგორც მე. ჰოდა, ასეთი შანსის ხელიდან გაშვება არ შეიძლება.

დღის განმავლობაში მე ჩემს საქმეს მივხედავ (არადა საქმე მართლა გამოვნახე) ის თავისას. ვიბოდიალებ და ყველაფერ იმას გავაკეთებ, რასაც წარმომედგინა რომ გავაკეთებდი, ხოლო ის რაც პროცესის სახით აღარ მომწონდა, პრობლემას არ წარმოადგენს, ვინაიდან ნებისმიერ დროს შემიძლია არ ვიყო მარტო, უფრო სწორად არ ვიქნები მარტო.

ძალიან მინდა, რომ ამავე დროს დავამთხვიო გეგმის კიდევ ერთი პუნქტის შესრულება, კერძოდ 24 საათის განმავლობაში გამოვრთო ტელეფონი, არ შევამოწმო ელ.ფოსტა და სოციალური ქსელები. მოკლედ ციფრული სამყაროდან ავორთქლდე და მისაწვდომი არავისთვის ვიყო. ახლა, ეს უფრო რთულად განსახორციელებელი მგონია, ვიდრე წასვლა.

ის რომ მგონია, მე თუ გამოვეთიშები სამყაროს, ყველაფერი დაიქცევა, ალბათ “განდიდების მანიაა” ხომ? ჰოდა, გადავამოწმებთ, თუ ამის შესაძლებლობა მართლა ისე მომეცემა, რომ ორშაბათს აპოკალიფსი არ დაიწყოს.

მოკლედ, მიუხედავად ჩემი ძალიან სკეპტიკური დამოკიდებულებისა, განსაკუთრებული სიმჩატისას შედგენილი გეგმის კიდევ ერთ ნაწილს შევასრულებ, მართალია ოდნავ სახეცვლილი ფორმით, მაგრამ მაინც შევასრულებ.

უკვე ვფიქრობ, კიდევ რა მოვასწრო 11 აგვისტომდე.

i-can-t-keep-calm-because-i-m-almost-30-years-old

ფ(თ)ინიკი(ო)


უნდა წავიდე. დიახ, აი ასე, უნდა ავდგე და გადავცხოვრდე სადმე, სადმე არა ბათუმში. დიდი გასაქანი არც ისეა და ბარემ იმ ქალაქს მივაშურებ სადაც არც “ცხოვრების უფლება” დამჭირდება და რომელიც მიყვარს. და რომ ვერ გადავცხოვრდები? ისე, რომ წავიდე? ცოტა ხნით, 2 დღით, 1 დღით, ნუ 1 ღამით, ღამე დარჩენის გარეშე წასვლას რა აზრი აქვს? მარტო ხომ უნდა წავსულიყავი ისედაც, ნუ, წავსულიყავი რა, უნდა წავიდე, ჯერ დრო მაქვს. 1,5 თვე. 1,5 თვეში იმდენი რამ შეიძლება მოხდეს, ბათუმში 2 დღით (ნუ 1 დღით.. ნუ 1 ღამით) წასვლა რა პრობლემაა. და თან რომ რაღაცნაირად არ ვარ დარწმუნებული მარტო წასვლა მინდა თუ არა? აი, კი მომწონს წარმოდგენის დონეზე, მაგრამ პროცედურულად თუ პროცესის სახით, თუ როგორცაა, ხანგრძლივად რომ წარმოვიდგენ, არ ვარ დარწმუნებული რომ მინდა. მარტო ყოფნა თან მიყვარს და თან არ მიყვარს. საერთოდაც სულაც არ ვარ დარწმუნებული, რომ რამეში ვარ დარწმუნებული. ისევ სისულელეების ხლართვა უნდა დავიწყო ახლა.

ისევ ისტერიკა რომ დამემართოს? ნუ ისტერიკა რა, ჯერ რომ ვიცინო და მერე ვიტირო? ან პირიქით ჯერ ვიტირო და მერე ვიცინო? არა ეგრე არ მომსვლია, სიცილიც იყო და ტირილიც, მაგრამ მთლად ერთდროულად არა. იქნებ ენერჯაიზერების ბრალია ეს ყველაფერი და მე გადაცხოვრებას, ნუ გადაცხოვრებას რა 2 დღით წასვლას, ჰო, კაი 1 დღით წასვლას.. ნუ 1 ღამით წასვლას ვაბრალებ.

ვბოდავ. პრინციპში, ეს დიდი ხანია ასეა და სიახლეს არ წარმოადგენს, შესაბამისად უბრალოდ აღვნიშნე, ვინმეს თუ ეჭვი ეპარებოდა “ეს ხომ არ ბოდავსო”, ვუდასტურებ რა. ყველაფერი შეიცვალა მაგრამ ეს სისულელეების ბჟუტური ვერ მოვიშალე, წავალ, გადავალ, გადმოვალ, აი ამას ვიზამ, იმას ვიზამ, შევცვლი, გადავცვლი, გადმოვცვლი, 1 დღით წავალ, 1 ღამით, სამუდამოდ, 2 საათით.

ვერსადაც ვერ წავალ.

ვერ რა, უფრო არ, იმიტომ რომ აი ეგრე ვიქცევი ხოლმე. ფინიკია, ფინიკო თუ თინიკო, სამივე ეგრე ვიქცევით ხოლმე. ანუ დაუსრულებლად ვბოდავთ, ბოდვის იქით არაფერს ვაკეთებთ და რა მნიშვნელობა აქვს რომელმა მობოდა რა უნდა გაეკეთებინა დანარჩენ ორს. ისე სამნი როდის აქეთ გავხდით? ბოლოს მახსოვს თინიკო და ფინიკი ვიყავით. არ ვართ სამნი, არც ორნი, ნუ მეორეზე კიდევ შეიძლება ფიქრი, მაგრამ ეს მესამე მეტისმეტია.

ისე, ისტერიკა არაა მგონი სწორი ფორმა, ისტერიაა ხომ? ისე რა არის ეს ისტერია? ისტერია ფრიად ნაირსახოვან კლინიკურ სურათს ავითარებს: ავადმყოფი ფანტაზიორობს, ახდენს ორგანული დაავადების კლინიკური სურათის ინსცენირებას და ამით გარშემო მყოფთა ყურადღების ცენტრში ხვდება. – ეგ ყოფილა. რა ბჟუტურია, ვერაფერი გავიგე და მაინც არაფერში ვეთანხმები. ნუ ფინიკის. ფინიკოს თუ თინიკოს ისტერიას ამასთან კავშირი არ აქვს. მოიცა, ახლა რა გამოდის, ე.ი. მე ვიგონებ ისტერიას, რომელიც განხილულია როგორც დაავადება/დიაგნოზი (ისტერიული ნევროზი), ვიჯერებ რომ ეგაა და სინამდვილეში არაა, ანუ მაინც ისტერიაა, იმიტომ რომ ისტერიის კლინიკური სურათია ავადმყოფი ფანტაზიორობს, ახდენს ორგანული დაავადების კლინიკური სურათის ინსცენირებას. დასკვნა: ჯერ ვიგონებ ისტერიას, მერე ვარკვევ და უარვყოფ ისტერიას და ამ უარყოფის გამო, ვადასტურებ ისტერიას.

ხომ ვამბობ უნდა წავიდე მეთქი?! უნდა გადავცხოვრდე. ნუ გადავცხოვრდე რა, 2 დღით წავიდე, ნუ კაი 1 დღით, ჰო, ჯანდაბას 1 ღამით. მარტო? მარტო რატომ მინ. 2 ვართ და მესამეც დაგვიმატებია ამასობაში. ფინიკი და თინიკო უნდა წავიდნენ? არა ჯერ თინეიჯერობამდე არ მისული ფინიკის თავი, 30 წლის (ნუ კაი ჯერ 29) თინიკოს არ ექნება. ხუმრობ? მინ. 36 საათი ერთმანეთს რომ ვუყუროთ, ისტერიას მოვიგონებთ, მერე უარვყოფთ და მერე დიაგნოზს დაგვისვამენ.

ანუ არ უნდა წავიდე. არ რა ვერსადაც ვერ წავალ.

სანამ ისევ ამიხლართავს, ვიყიდი 2 მატარებლის ბილეთს და სადგურზე ვინმეს ვაჩუქებ, ჰო, ერთს, აბა ორივე რომ ვაჩუქო მე ვერსადაც ვერ წავალ.