This is not a Love Story


გაზზე დადგმული ჩაიდანი ისევ უსტვენს ადუღების ნიშნად… ყავის დალევის დროა. მე ისევ მეძინება, ისე მეძინება რომ მაცივრის კარს ვადებ თავს და ვიძინებ. ისევ გაზაფხულია, აღდგომა, ისევ არეული ვარ… ანუ აჭრილი.

რა მნიშვნელობა აქვს?! ბევრი რამ “ისევაა”.. რაღაცების გარდა. 1 წლის წინ ის გადაწყვეტილება მივიღე, რომლის შედეგსაც დღემდე ვიმკი. ამასაც არ აქვს მნიშვნელობა. არც იმას, რომ ჩაიდანი გვერდულად დგას და შავდება, გასწორების თავი მაინც არ მაქვს.

მაისიც მალე მოვა. არაფერი ისე არ იქნება, როგორც შარშან იყო! რას ვიზამთ ფინიკო, ყველაფერი იცვლება, ეს ნორმაა.

მომენატრე. ისევ აღდგომაა. მომენატრე. ცუდია!

ისევ რაღაცებს უნდა დავპირდე ჩემ თავს.

ცოტაც და ისევ მოვა აგვისტო.

08f43f35-fa6e-4f47-b25a-6514a9d210b5

ჩემი, შენი, სხვისი


იმდენ რამეზე მინდა დაწერა, ეს ყველაფერი ერთმანეთს როგორ შეეთავსება წარმოდგენა არ მაქვს. თემები ცალსახად განსხვავებულია, მათი ცალკე პოსტებად დაყოფა კი არც თუ ისე კარგი იდეა მგონია.
ადრეც დამიწერია, საზოგადოს ვერაფერს ვიტან, პერსონალური მირჩევნია. საზიარო მილოცვების ადრესატიც საკუთარი თავი არასოდეს მგონია, ჩემი მხრიდან მათი მოწონების ერთადერთ საფუძველს კი როგორც წესი, საერთო პოზიტივის გამოხატულება წარმოადგენს.
ადამიანთა საკმაოდ მოზრდილმა ჯგუფმა, ეს პერიოდი მოძღვრების გაზიარების პერიოდად აქცია და არ შემიძლია არ ვიფიქრო რომ დღეს და ახლა მეც ამ ჯგუფის ნაწილი ვხდები. რაც ერთის მხრივ სამწუხაროა, მეორეს მხრივ კი ვინაიდან რაღაცის თქმა მინდა და ვამბობ, ეს ცუდი არ უნდა იყოს.
დროთა განმავლობაში, საკუთარი „ტრადიციების“ (საკუთარში პერსონალურს, „ჩემსას“ და „შენსას“ ვგულისხმობ) „გაპრავების“ აუცილებლობის წინაშე დავდექით. სიტყვებსაც და აზრებსაც ათასჯერ ვწონით, იმისთვის რომ შემთხვევით ჩვენთვის საყვარელი საქმიანობის გაზიარებით, სხვების საყვარელ საქმიანობას, რომელიც ჩვენსას არაფრით გავს, შეურაცხყოფა არ მივაყენოთ. დავკომპლექსდით და ამ კომპლექსის გამო, ორ თანაბრად რადიკალურ, თუმცა საშინლად იდიოტურ პოზიციაში აღმოვჩნდით. ამ შემთხვევაში რატომღაც, არ ვავრცელებთ, იმ ზოგად პრინციპს, რომელიც გარკვეული ჯგუფისთვის ყველაზე ღირებულად იქცა – „ჩემი ჩემია, სხვისი სხვისი. და ის რაც ჩემი არაა, ლოგიკურია რომ არც ჩემი საქმეა.“ უცნაურია, როდესაც ვწერთ რომ ყველას, ყველაფერ საუკეთესოს ვუსურვებთ და მანდვე ვაყოლებთ, რომ ისინი ვინც „საუკეთესოს“ ჩვენი დეფინიციის გამზიარებლები არ არიან, ჯანდაბამდე გზა ქონიათ. მეორეს მხრივ, ვცდილობთ დავმალოთ ის რაც ჩვენთვის, ჩვენი გაგებით საუკეთესოა და იმ ადამიანების ადვოკატებად ვიქცეთ, ვისაც ჩვენი გაგებით კომპლექსი აქვთ და როგორმე უნდა დავიცვათ „დისკრიმინაციისგან“, რაც იდეაში ყველაზე დიდ დისკრიმინაციას წარმოადგენს. მოკლედ ავიხლართეთ და კიდევ ერთხელ ვერ მოვდუნდით.

სხვა თემებისთვის არც დრო დამრჩა და არც ადგილი.