In My Life


ახალი პოსტის დასაწერად ახალ ფანჯარას რომ ვხსნი, ვორდპრესი მწერს “share your story”-ო და მელოდება.

დიდ ხნიანი პაუზის შემდეგ, სამყარო ისევ გამოდის კონტაქტზე და შეტყობინებას მიგზავნის. გახსნას არ ვჩქარობ, საღამოს ვწერ: მახსოვს.

დროთა განმავლობაში ყველაფერი მარტივდება. წარსულში დაგეგმილი და წარმოდგენილი მოგონებების სიმძაფრე, აწმყოში მნიშვნელოვნად განსხვავდება. ეს არც კარგია და არც ცუდი, ეს იმ ოპერიდანაა როცა ვფიქრობთ როგორი ცუდია ის რომ “ყველაფერი კარგად იქნება”.

თუ პოზიტიური გარემო გვინდა პირველებმა ჩვენ უნდა გავიღიმოთ, სიარულის დროს საკუთარი ნაბიჯების თვლის ნაცვლად წინ უნდა ვიყუროთ, კი, გვერდებზე გახედვაც შეიძლება, ყუთებიდან უნდა გამოვიდეთ. უმიზეზოდ უნდა ვუყიდოთ ადამიანებს საჩუქრები (რაც უნდათ ის იფიქრონ!), ხშირად უნდა ვიფიქროთ იმაზე რომ გაცემული ემოციები ბუმერანგივით გვიბრუნდება. ჰო, კაი, ყოველთვის არა, მაგრამ როცა ასე არ ხდება, გვგონია რომ ყველა გაგიჟდა და ისევ ნაბიჯების თვლას ვიწყებთ.

შარშან აღმოვაჩინე რომ ჩემი გალაქტიკის მიღმა კიდევ უამრავი გალაქტიკაა, სადაც თქვენ წარმოიდგინეთ სიცოცხლე არსებობს. სიცოცხლის განსხვავებულ ფორმებთან ურთიერთობისას ვერასოდეს ვიგებთ უცხოპლანეტელები ჩვენ ვართ თუ ისინი. მაგრამ სტატუსს რა მნიშვნელობა აქვს?!

ერთი წელი ხდება რაც მონატრებულ დედამიწას დავუბრუნდი და თავი ისევ საკუთარ ნაჭუჭში ვიგრძენი.

კარგია იქ ყოფნა, სადაც ჰაერიც გვემსუბუქება, უნიჭოდ შესრულებული სიმღერებიც, წყალიც და ადამიანებიც, სადაც 70 წლამდე ასაკის წყვილებიც ხელჩაკიდებული დადიან და მხოლოდ იმისთვის ჩერდებიან რომ ერთმანეთს აკოცონ.

ესეც სამყაროსგან მიღებული ახალი შეტყობინება:

Advertisements

Hello Cyprus!


ახლა, როცა ჩემი აივნის ქვეშ ბარში, ვიღაც ქალი “despacito”-ს საშინლად უნიჭოდ მღერის, მე ცივ ყავას ვსვამ, სიგარეტს ნელა და აუღელვებლად ვეწევი, სველი თმა ნელ-ნელა მიხუჭუჭდება, გზის გადაღმა ზღვაა და ცხოვრება შემაშფოთებლად მაგრად ასწორებს.

ვხვდები როგორ მომენატრა ეს ყველაფერი და თურმე როგორ საშინლად მჭირდებოდა დასვენება.

ვხვდები როგორი “გარეკილი” მქონდა ბოლო პერიოდში, აი, თვითმფრინავში ჩაჯდომამდე, სულ, სულ ბოლო წუთამდე ნამდვილი გიჟი ვიყავი და მხოლოდ იმ მომენტში დავიწყე გონზე მოსვლა, აფრენისას ღრმად რომ ჩავისუნთქე.

ასეთ მომენტებში მჯერა რომ ყველაფერი მაგრად იქნება, რომ ცხოვრება ბევრად მეტი რაღაცისგან შედგება ვიდრე ყოველდღიური პრობლემების მოგვარებაა, რომ ამ ყოველდღიურობისთვისაა აუცილებელი ვხვდებოდეთ რა მაგარია ცხოვრება და თუ ყველაფერი მაგრად არ იქნება ხვალ, მზის სისტემის იქით განუსაზღვრელად ბევრი ადგილია სადაც უკეთესად ვიქნებით.

დღეს კარგია და ხვალ რამე იქნება.. და თუ არც იქნება, fuck it all!

Hello Cyprus!

“არ მოსაყოლი” ამბები


დასვენება ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია, ოღონდ ამისთვისაც შესაბამისი ნიჭის ქონაა საჭირო.

ახლა ისევ აგვისტოს დასვენებისთვის ვემზადები, ვემზადები და ვხვდები რომ ისე არაფრის მეშინია, როგორც დასვენების. ვიცი რომ ვალდებული ვარ დავისვენო და თავს “დასასვენებლად წასვლას” ვაიძულებ.

დღეს, ჩვენი ბოლო საუბრიდან ერთი წელი გავიდა, შარშან პირველად გამოვავლინე დასვენების ნიჭი, რომელიც გასული ერთი წლის განმავლობაში, სხვა ბევრ რამესთან ერთად გავანიავე. აღარ მახსოვს რაზე ვლაპარაკობდით ხოლმე, მაგრამ მახსოვს რომ ჩვენი ბოლო საუბრის შემდეგ მოსაყოლი დამიგროვდა, სასაუბრო თემების პატარა ღრუბელი გაჩნდა და თვეების გასვლასთან ერთად გადიდდა.

ის რაღაცები, რასაც მხოლოდ ერთ, კონკრეტულ ადამიანს ვუყვებით ხოლმე, შესაბამისი ადამიანის გაქრობასთან ერთად, მნიშვნელობას კარგავს და “არ მოსაყოლი” ამბების კატეგორიაში ერთიანდება.

ბევრი “არ მოსაყოლი” ამბავი მაქვს და დასვენების წინა ეიფორიას ვაბრალებ მათი გამომზეურების სურვილს.

ახლა ისევ შევივლიდი “გუდვილში”, შევიძენდი ერთ ბოთლ როზეს, დავადგებოდი წყნეთის გზას და “არ მოსაყოლ” ამბებზე ვილაპარაკებდი იმასთან, ვისი გაუჩინარების შემდეგაც დაკარგეს ამ ამბებმა “მოსაყოლი ამბების” სტატუსი.

ისევ დაშიფრულად, რთულად და ახლართულად ვწერ, ისე რომ აზრი ვერც მე გამოვიტანო და ვერც სხვამ. არადა, ღიად წერას ყოველთვის უფრო სხვანაირი “მუღამი” აქვს, სხვანაირი როგორი? არ ვიცი, სხვანაირი და მორჩა.

ხშირად ისეთი რაღაცები გვავიწყდება, რასაც ვერაფრით წარმოვიდგენდით რომ დაგვავიწყდებოდა. ახლა, მომკალი და ვერ ვიხსენებ ბოლოს რომ მლანძღავდი რა ეპითეტებით შემამკე, არადა მახსოვს, შარშან, ბოლოს რომ გნახე, რამდენჯერმე შეგახსენე ეს საუბარი.

ზედმეტად “გამოსენტიმენტალურებულ” ტექსტს ვწერ, არადა, ახლა სენტიმენების განწყობა არ მაქვს, უბრალოდ მრგვალი თარიღია და გადავწყვიტე რაღაცების გახსენება.

ერთი წელი დიდი დროა და ბევრ რაღაცას უკარგავს მნიშვნელობას. ერთადერთი რასაც ვერ გავეცი პასუხი ისაა, წინასწარ რომ მცოდნოდა კონკრეტულ ადამიანს ვეღარასოდეს ვნახავდი და ვეღარასოდეს დაველაპარაკებოდი, რას ვეტყოდი და როგორ მოვიქცეოდი. ყოველ ჯერზე მაინც იმ დასკვნამდე მივდივარ რომ არც არაფერს შევცვლიდი, ყველაფერი იქნებოდა ისევ ისე, როგორც იყო. არადა, ვიცი რომ სულელური მიდგომაა.

შენ ისევ ერეტიკოსი ხარ, მე ისევ პროტესტანტი. ჰოდა, ვინაიდან მე არაფერი მაქვს მოსაყოლი, შენ მომიყევი ერეტიკოსები სიკვდილის შემდეგ სად ხვდებიან.

That Nasty Word: Expectations!


უგემური აგვისტოს კიდევ უფრო უგემურ დღეებში, ჩემს საყვარელ საჭმელს ამაზრზენი გემო და სუნი აქვს. ამრეზით ვუყურებ კალენდარს და წლის ყველაზე გემრიელ დღეს ველოდები. მგონია რომ თუ წინასწარ არაფერს დავგეგმავ და არაფერს გადავწყვეტ, ყველაფერი თავისით დალაგდება და იმაზე უკეთესად გამოვა, ვიდრე მე წარმომიდგენია. უშედეგოდ ვგუგლავ how to celebrate your birthday alone, ნუ, მთლად უშედეგოდ არა, ვპოულობ “that nasty word: expectations!” ჰო, აი ზუსტად! მოლოდინები გვკლავს! მოლოდინები, რომლების გამოც გვჯერა რომ ქათმის შნიცელს, ქათმის გემო არ ექნება, მოლოდინები, რომლების გამოც გვგონია რომ ახალ სარკეში ჩახედვისას ყოველთვის მოგვეწონება ჩვენი თავი, მოლოდინები, რომლების გამოც გვგონია რომ დაუგეგმავი დაბადების დღეები თავად შექმნიან ისეთ სასწაულს, როგორსაც ჩვენც კი ვერ ვქმნით ჩვენი ყველაზე წარმოუდგენელი მოლოდინებით.

ჰოდა, რა არის მოლოდინები? მოლოდინები ისაა რაც გვინდა, ჩვენი ძალიან კონკრეტული სურვილები, რომლებსაც მხოლოდ შეფარვით, სასხვათაშორისოდ ვაღიარებთ საკუთარ თავთან. გვინდა რომ ქათმის შნიცელს არ ქონდეს ქათმის გემო, გვინდა და იმედი გვიცრუვდება, როცა აღმოვაჩენთ რომ ქათამი, ქათამია, როგორც არ უნდა მიუდგე.

ფინიკო


ფინიკი და თინიკო გაიგივდნენ. სიმბოლურია რომ ეს აგვისტოში მოხდა, როცა ჩვენ შორის არსებული ზღვარი ისტორიულად ყოველთვის იშლება ხოლმე.

საკუთარ თავთან შეგუება ვისწავლე და ფინიკი აღარ მეუცხოვება, ან პირიქით ფინიკი შეეგუა თინიკოობას და გავ-ერთი-ანდით.

აგვისტო გარდატეხების თვეა, მართალია, წლევანდელი აგვისტო ყველა წარსულში მოტოვებული აგვისტოსგან განსხვავებულია, მაგრამ გარდატეხა მოხდა და უკან დაბრუნება უკვე შეუძლებელიცაა და ნაკლებ სასურველიც.

ყველაფერი კარგად იქნება! რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს ახლა ჩემთვის, ფინიკისთვის ან შენთვის.

შარშანდელი აგვისტოს ემოციები მომენატრა და ფინიკის თინიკო დავარქვი.

11 აგვისტო აგერ ყურის ძირშია და კიდევ ერთი, 31-ე დაბადებისთვის ვემზადები, ვემზადები ფინიკისთან ერთად.

საკუთარ თავთან უცხოდ ყოფნას კარგი არაფერი მოაქვს, შეეგუეთ და შეიყვარეთ თქვენი პიროვნების ყველა გამოვლინება.

მართალია ერთხელ ვცხოვრობთ, მაგრამ მთავარია რომ ბევრნაირად და ყოველ წელს, 11 აგვისტოს კვირაში თავიდან ვიბადებით.

ხელს აწერს ფინიკო.

ივლისი #30


თავში მოსული არც ერთი ფიქრი ფიქრად არ ვარგა. ვცდილობ მოვიფიქრო როგორ არ ვიფიქრო და ველოდები როდის ჩამეძინება. არ ფიქრზე ფიქრი იწვევს არ ფიქრის მიზეზებზე ფიქრს და მეფიქრება იმ ყველაფერზე რაზეც არ უნდა ვიფიქრო.

უვარგისი ფიქრები მაქვს.

ახლა ვიფიქრებდი იმაზე რაზეც ვფიქრობდი ზუსტად 1 წლის წინ ან იმაზე რაზე ფიქრსაც 10 წლის წინ ჩემს თავს ვუშლიდი.

ყველაფერი ამოტრიალდა და აგვისტო ზურგიდან ცხელ ჰაერს მიბერავს, მიბერავს და არ მსიამოვნებს.

უვარგისი ფიქრებისგან დაცლას ვცდილობ და უვარგის ემოციებს განვიცდი.

This is not a Love Story


გაზზე დადგმული ჩაიდანი ისევ უსტვენს ადუღების ნიშნად… ყავის დალევის დროა. მე ისევ მეძინება, ისე მეძინება რომ მაცივრის კარს ვადებ თავს და ვიძინებ. ისევ გაზაფხულია, აღდგომა, ისევ არეული ვარ… ანუ აჭრილი.

რა მნიშვნელობა აქვს?! ბევრი რამ “ისევაა”.. რაღაცების გარდა. 1 წლის წინ ის გადაწყვეტილება მივიღე, რომლის შედეგსაც დღემდე ვიმკი. ამასაც არ აქვს მნიშვნელობა. არც იმას, რომ ჩაიდანი გვერდულად დგას და შავდება, გასწორების თავი მაინც არ მაქვს.

მაისიც მალე მოვა. არაფერი ისე არ იქნება, როგორც შარშან იყო! რას ვიზამთ ფინიკო, ყველაფერი იცვლება, ეს ნორმაა.

მომენატრე. ისევ აღდგომაა. მომენატრე. ცუდია!

ისევ რაღაცებს უნდა დავპირდე ჩემ თავს.

ცოტაც და ისევ მოვა აგვისტო.

08f43f35-fa6e-4f47-b25a-6514a9d210b5

Kiss Me Hard Before You Go


წარსულში მომხდარი მოვლენები სრულიად ახალ დატვირთვას იძენენ მაშინ, როცა იმ წარსულის მომავალი უკვე დამდგარი და ჩავლილია.

ყველაფერი ის რაც არ აიხსნება კონკრეტულ მომენტში, აიხსნება მაშინ როცა ეს კონკრეტული მომენტი წარსულში რჩება.

ამ სიმღერას ბოლოს 19 აგვისტოს მოვუსმინე, როცა ვერაფრით ავხსენი რატომ განვიცდიდი summertime sadness-ს. ავიკვიატე kiss me hard before you go მეთქი, ისე, რომ არც მიფიქრია ვინმე თუ აპირებდა სადმე წასვლას.

ყველა მომენტი ძვირფასია და ყველა მომენტს აქვს მნიშვნელობა.

ფინიკისა და სამყაროს უხილავი კავშირი აქვთ ერთმანეთთან და ძირითადად სიმღერებით კონტაქტობენ.

19 აგვისტოს შეტყობინება მიღებულია.

Kiss me hard before you go.

Don’t Hide in Your Shell


თითქმის ყოველ ღამე მესიზრმრება რომ ბათუმში ისევ ზაფხულია, რომ ისევ გადავსებულია სანაპირო ნაირ-ნაირი ადამიანებით, ისევ რაღაცები ხდება, ისევ ცხელა, ისევ კონცერტები ტარდება, ყველა ისევ იქაა.. მოკლედ ბათუმში ყველაფერი ისევ ისეა. აი, სარეკლამო კლიპები რომაა, კამერა ჯერ სანაპიროს რომ დაუყვება მხიარული მუსიკის ფონზე, მერე ბარებს რომ დაივლის, მერე ველოსიპედები და ბულვარი, ღამის ცხოვრება… ზუსტად ეგრე ვნახულობ ზაფხულს ყოველ ღამე.

შემდეგ ვიაზრებ, რომ კიდევ ერთი ზაფხული გავიდა და ჩაიარა, რომ სანაპირო ისევ ცივი და ცარიელია, ისევ შემოდგომაა და შემდეგ წლამდე ისევ დიდი დროა დარჩენილი.

ზაფხულის დადგომის მეშინია, არ ვიცი საიდან და რატომ გამიჩნდა ასეთი შეგრძნება, მაგრამ ვიაზრებ რომ ზაფხულის დადგომის და მისი თვალის ერთ დახამხამებაში გასვლის მეშინია.

გადავწყვიტე რომ წელს აუცილებლად უნდა უნდა ვისწავლო ველოსიპედის ტარება და რაც მთავარია აუცილებლად ბათუმში. ეს “სანამ 30 წლის გავხდები” გეგმის ნაწილი იყო, მაგრამ ვინაიდან არ გამოვიდა, 2017 წლის ზაფხულის ბოლომდე გამოვა. მასწავლებელიც არაფერში მჭირდება, თითქმის ყოველთვის, ყველაფერს ჩემით ვსწავლობ. თან ვინაიდან ეს ერთი კონკრეტული ადამიანის “პრივილეგია” უნდა ყოფილიყო, ახლა ამის სხვაზე გადაბარების არავითარი სურვილი არ გამაჩნია.

2016-ში ბათუმი ჭარბი რაოდენობით იყო და აქამდე თუ მხოლოდ ზაფხულში ვიყავი ნამყოფი, 2016-ში გაზაფხულზეც ჩავედი და შემოდგომაზეც, თან რამდენჯერმე, ლამის, ყოველ შაბათ-კვირას და დასვენების დღეს იქ ვიყავი. მოკლედ, ერთადერთი ზამთარი იყო დარჩენილი და ამ “უიკენდზე” ამასაც “გავაპლიუსებ” როგორც შესრულებულს.

ბათუმზე ყოველთვის შერეული შეგრძნებები მქონდა, ცხოვრების ყველა მნიშვნელოვან ეტაპზე შეგრძნებების გასამძაფრებლად ან ყველაფრის მოსახარშად ვლაგდები და ბათუმში მივდივარ ხოლმე, ჰოდა, 2016-ში ეს განცდა გაათმაგდა.

2016 რთული წელი იყო, დასამახსოვრებელი და გამორჩეული ზაფხულით, 2017 სხვანაირი იქნება, ოღონდ როგორი ჯერ არ ვიცი.

რაღაც x თარიღებიდან გასული დროის გადათვლას ვერ მოვეშვი, დღესაც გავიღვიძე, თარიღს შევხედე და გამახსენდა რომ ზუსტად 5 თვის წინ ძალიან კარგი დღე იყო, საშინლად მაგარი განწყობა მქონდა და ყველაფერი მიხაროდა. ალბათ ამიტომ მესიზმრება ზაფხული და ალბათ ზუსტად ამიტომ მეშინია კიდევ ერთი ზაფხულის დადგომის, რომელსაც აუცილებლად მოყვება შემოდგომა.

არ მიყვარს როცა მეკითხებიან რა ხდება ამა თუ იმ საკითხზე, საერთოდაც კითხვები არ მიყვარს, თუ თავად მინდა რამეზე საუბარი, ვსაუბრობ, თუ არა, მაშინ კითხვების დასმა უბრალოდ გამაღიზიანებს და რა აზრი აქვს?! თან როგორც წესი, გაცემული პასუხების მიხედვით, ადამიანები ჩემს ისტორიებს საკუთარი ინტერპრეტაციით იმახსოვრებენ, ისეთით რომელიც რეალობასთან ან არის კავშირში და ან არა. ჰოდა, აბა რაში მჭირდება ჩემი ცხოვრების ნაირ-ნაირი ინტერპრეტაციები?

ახლა, საკუთარ ნაჭუჭში ჩაკეტვის დრო არ არის, ძველი წესების აღდგენის დრო არ არის, 2016 ცვლილებების წელი იყო და უნდა მივიღო, აი ასე, უნდა ავდგე და გავიაზრო რომ ყველაფერი შეიცვალა. სადამდე მიმიყვანს ცვლილებები, ამას 2017 წელი გვანახებს, მანამდე კი შეგვიძლია ვიცხოვრობთ, დაგვესიზმროს ზაფხული, შეგვეშინდეს, მაგრამ მაინც დაველოდოთ.

გაეხსენით სამყაროს, ჩაიფიქრეთ ხოლმე სურვილები 11:11 საათზე, ათასი სისულელის ასრულებას დაპირდით საკუთარ თავს, ხშირად ჩალაგდით და წადით სადმე, გამიჯნეთ თქვენი ცხოვრება ყოველდღიური რუტინისგან, მიიღეთ ცვლილებები და Don’t hide in your shell!

Hear me
I know exactly what you’re feeling
‘Cause all your troubles are within you
Please begin to see that I’m just bleeding to
Love me, love you
Loving is the way to
Help me, help you
Why must we be so cool, oh so cool?
Oh, we’re such damn fools.

დაბადებები


მალე ორშაბათი გათენდება. ყველაზე მეტად არ მიყვარს კვირისა და ორშაბათის გასაყარზე დაძინება. ძალიან ბანალური მიზეზით არ მიყვარს.

დაბადება I

მომკალით და წარმოდგენა არ მაქვს რატომ მახსოვს ამდენი წლის განმავლობაში, რომ 4 დეკემბერს ჩემი პირველი დამრიგებლისა და მათემატიკის მასწავლებლის დაბადების დღეა. სკოლა დაახლოებით 6 წლის დამთავრებული მქონდა, მორიგ 4 დეკემბერს რომ გამახსენდა ეს დღე, ავიღე ტელეფონი და ძველ ნომერზე დავრეკე, ავდექი და მივულოცე. ცხოვრებაში არ დამავიწყდება რა შოკი ქონდა… ასეთი ბედნიერი არავინ, არასოდეს ყოფილა ჩემ მიერ დაბადების დღის მილოცვით. აი, სიყალბისა და ვალის მოხდის ნატამალი რომ არ ერია მის მადლობაში. იმის შემდეგ კიდევ 7 წელი გავიდა (ჰო, მგონი სკოლა 13 წლის წინ დავამთავრე), ყოველ წელს მახსოვს, მაგრამ აღარ მიმილოცავს, წესით, ისედაც იცის რომ მახსოვს და აი ის პირველი მილოცვა როგორიც იყო, ვერც ერთი დანარჩენი ვეღარ იქნება.

ჰო, რატომღაც სულ მგონია რომ ჩემი ყოველი მომდევნო ნაბიჯი, წინაზე ეფექტური უნდა იყოს, მნიშვნელობა უნდა ქონდეს და ჩვეულებრივ და მორიგ მოვლენად არ უნდა იქცეს ის, რაც ერთ დროს ლამის, სასწაულის ტოლფასი იყო.

დაბადება II

ნიკოლოზი 199 წლის გახდა, ნუ, გახდა რა, გახდებოდა, 26 წლის ასაკში რომ არ გარდაცვლილიყო. გარდაცვალებაზე არ გვინდა ახლა, ეს პოსტი დაბადებებს ეხება, სიცოცხლის ხანგრძლივობის მიუხედავად.

ნიკოლოზის ცხოვრებაზე სკოლის ასაკიდან შევიშალე, ლექსებზე მეტად, მისი წერილები მიყვარს. ჰო, კაი, უნდა ვაღიარო რომ მის ლექსებზე დიდად არ ვგიჟდები (რამდენიმე გამონაკლისის გარდა).

ახლა უფრო მეტად მიყვარს და მაინტერესებს ვიდრე ადრე, ძალიან სუბიექტური და არა ბანალური მიზეზით.

დაბადებებს შორის

სანამ ვიღაცის სახელს ავიღებთ (მოგინილის თუ რეალურის, ცოცხალის თუ გარდაცვლილის) კარგად უნდა დავფიქრდეთ რამდენად შეგვეფერება ეს სახელი ჩვენ, რა საერთო გვაქვს ამ ადამიანთან და გვინდა თუ არა საერთოდ რომ ვგავდეთ.

მე რომ მკითხო, მეოთხე დაბადებას, ძალიან შეეშალა როცა დაუბადებელი, უთარიღო და ჩემი აზრით ძალიან შეუფერებელი ადამიანის სახელი დაირქვა.

მე არავინ მეკითხება.

დაბადება III

მე რომ მკითხო აგვისტოს ადამიანი უფრო იყო, ვიდრე ნოემბრის, მაგრამ ნოემბერში დაიბადა. წარმოდგენა არ მაქვს უყვარდა თუ არა ნოემბერი, ანაც აგვისტო, ან შეიძლება გამორჩეულად არც ერთი თვე უყვარდა ან საერთოდაც იქნებ აპრილში დაბადებაზე ოცნებობდა. არ ვიცი, არ აქვს ამას მნიშვნელობა. ზაფხულის ტემპერამენტითა და სახელით დაიბადა ნოემბერში, რამდენიმე დღეში კი 10 წელი გახდება მისი გარდაცვალებიდან.

მეოთხე დაბადებისთვის მნიშვნელოვანი უნდა ყოფილიყო, ნოემბერში დაბადებული აგვისტო, წინასაახალწლო გარდაცვალებით.

დაბადება IV

მგონია რომ მეორედ დაბადებისას გვარი შეეშალა. თუ სხვა ადამიანად დაბადება იყო, ყველაზე მეტად მის მოთხოვნებს მესამე დაბადება აკმაყოფილებდა… ლამის ყველაფერი საერთო ქონდათ, გვარის გარდა.

ხასიათებით კი უფრო მეორე დაბადებას გავდა. ან რატომ მხოლოდ ხასიათებით? სხვა ბევრითაც ძალიან გვანან ერთმანეთს.

დედა მე არ ვარ. არც სახელი შემირჩევია, არც გვარი და არც ვინაობა.

***

არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ორი დაბადება და ორი ვინაობა აქვთ. ერთი ფაქტად მიიღეს, მეორე კი აირჩიეს.

ძალიან დიდი სხვაობაა იმ ადამიანებს შორისაც, რომლებიც ერთსა და იმავე ადამიანს მიღებული ან არჩეული ვინაობით იცნობენ. მათი წარმოდგენებიც ამ ადამიანზე რადიკალურად განსხვავდება ერთმანეთისგან.

ჰო, სულ დამავიწყდა, კიდევ არსებობენ ჩემნაირები, რომლებმაც მიღებულ ვინაობაზე არაფერი იციან, არჩეულს კი იწუნებენ. მაგრამ აბა არჩევანი, რა არჩევანი იქნებოდა, ამ არჩევანსაც სხვა დედა რომ ყავდეს და პირველის შემდეგ, მეორე დაბადების ფაქტად მიღება რომ უწევდეს იმას, ვინც საკუთარი თავი თავად უნდა დაბადოს?!

აი, ისევ ვხლართავ ყველაფერს. მეოთხე დაბადების მეორე დაბადება მომწონდა, პირველს არ ვიცნობდი. ჩემი ჩამოთვლილი დაბადებებიდან მეორეს გავდა, მესამესთან ბევრი ფაქტობრივი საერთო ქონდა, ოღონდ ისევ მის მეორე (არჩეულ) დაბადებას, იმიტომ რომ მის პირველ (მიღებულ) დაბადებას აქ მოხსენიებულ მეორე დაბადებასთან უფრო მეტი აკავშირებდა.

დაბადების დღის მისალოცი პოსტია ეს? ალბათ უფრო წინასადაბადებისდღეო. მეოთხე დაბადების მეორე დაბადებას უკვე ქონდა დაბადების დღე და არ მიმილოცავს, პირველ დაბადებას მალე ექნება, მაგრამ არ ვიცნობდი.

P.S. ეს მუსიკალური გაფორმება მეოთხე დაბადების არც პირველს მოეწონებოდა და არც მეორეს.

მე მომწონს!

Sana ne oldu?