11-ები


დღეს ზაფხულის ბოლო დღეა. აგვისტომდე 11 თვე დარჩა. 11 იღბალთან და ბედნიერებასთან ასოცირდება, 11:11-ზე სურვილებსაც ვიფიქრებ ხოლმე. ყველა დასასრული დასაწყისია, დასაწყისი კი სიახლეს ნიშნავს, სიახლე კარგია. ყველაფერი დალაგდა!

მოკლედ, ახლა ნამდვილ ახალ წელზე უფრო ნამდვილი ახალი წელია!

ველოდებით 00:00 საათს, ვხუჭავთ თვალებს და ვიფიქრებთ სურვილს!

არ ვიცი გიფიქრიათ თუ არა, მაგრამ სურვილების ჩაფიქრება, სურვილების ასრულებაზე მაგარი რამეა. ყველაზე სასიამოვნო პროცესი ასრულების მოლოდინია. მოლოდინებით ვცხოვრობთ და მოლოდინები ასწორებს.

ძვირფასო აგვისტო, 11 თვეში შევხვდებით, შევხვდებით ახალი სურვილების ასრულების მოლოდინით და შესაძლოა იმ ახალი ტატუთი, იუპიტერელებს რომ მოსწონთ.

Advertisements

You Decide!


დღეს ლუდის და დიდი ხნის უნახავი მეგობრის საღამო მოვიწყვე. დავბრუნდი, ეს არც კარგია და არც ცუდი, ფაქტია და უნდა აღინიშნოს.

დაბრუნებები არ მიყვარს, დასასრულებთან ასოცირდება, ერთადერთი შარშან მიხაროდა დაბრუნება და შარშანაც ზუსტად დაბრუნების დღეს აღმოვაჩინე რომ აბსოლუტურ სიცარიელეში მოვდიოდი, გაუსაძლის, დამპალ სიცარიელეში, იმაზე დიდ სიცარიელეში ვიდრე ნებისმიერი სიცარიელე შეიძლება იყოს. ერთი წლის განმავლობაში ამოივსო ეს სიცარიელე, შეხორცდა, გაქრა, წავიდა და დაბრუნება ისევ არ მიხარია, ოღონდ ახლა, ის ადგილი სადაც ვბრუნდები ათასი სიცარიელითაა სავსე.

ახლა არ მაქვს განცდა რომ ახალი რაღაც იწყება, არაფერს ვგეგმავ და არაფერი ვიცი, მაგრამ სამყარომ ასანთის კოლოფი გამომიგზავნა, სიგარეტზე მომიკიდა და მითხრა რომ ყველაფერს მე ვწყვეტ! ჰო, დავბრუნდი და ახლა მთავარია გადავწყვიტო სად.

ფინიკო, you decide!

wp-image-1704412182

You Don’t Own Me


საკუთარი თავის გარდა არავის ეკუთვნი. გადაწყვეტილებებს მხოლოდ შენ იღებ.  მხოლოდ შენ შეიძლება იცოდე რა არის შენთვის კარგი და რა არა. წესებსაც თავად იგონებ და ჩარჩოებსაც თავად იქმნი. იმპერატიულ ტონში ანაც ბრძანებით კილოში მოცემული რჩევები არ არსებობს. რჩევებს ან ითვალისწინებ და ან არა. შენზე საკუთრების უფლება არც საზოგადოებას აქვს, არც ოჯახს და არც მეგობრებს. გიხარია ის რაც გიხარია, არ მოგწონს ის რაც არ მოგწონს, გიყვარს ის რაც გიყვარს, ფიქრობ იმას რაც გინდა, სწავლობ იმას რაც გაინტერესებს, კითხულობ იმას რაც გისწორდება, სამყაროც შენ ხარ და ღმერთიც და არავის ეკუთვნი, ღმერთი ღმერთია და არ შეიძლება ვინმეს საკუთრება იყოს.

ყველა და ყველაფერი რაც ცდილობს საპირისპიროში დაგარწმუნოს ნაგავია და მისი ადგილი სანაგვეზეა.

ერთხელ ცხოვრობ? არ ვიცი! მილიონჯერაც რომ იცხოვრო, ყველა ცხოვრებაში სამყაროც თავად იქნები და ღმერთიც.

იფიქრე ლურჯად


როცა ქვაფენილზე სიარულისას ხაზებს ფეხს არ ვადგამ და გიჟივით მივაბოტებ, ე.ი. კარგად ვარ.

ყველაფერი ერთდროულად ირევა თავში და მაინც მგონია რომ ახლა არაფერზე ფიქრის დროა. ხაზებზე ფეხის არ დადგმის დრო.

შეგიძლია ის იყო რაც გინდა, შეგიძლია ის ისწავლო რაც გინდა, შეგიძლია “სერფერი” იყო ან ზვიგენების ექსპერტი, ან ძილის დარღვევების სპეციალისტი ან რაც გინდა ის.

ჰო, ნუ მომღერალი ვერ იქნები, ხმა არ გაქვს, მაგრამ ვის რად უნდა მომღერლობა?!

ყველაფერი შეგიძლია იყო, შეგიძლია “ლურჯი გონება” გქონდეს და წყალთან ახლოს დაიწყო ცხოვრება.

მზე და წყალი აბედნიერებს, ჰო, ზუსტადაც რომ აბედნიერებს და არა მ-აბედნიერებს. წყალთან ახლოს ყოფნისას ლურჯად ვფიქრობთ და მზისგან შოკოლადივით ვხდებით.

ზოგჯერ ჩვენი საყვარელი ცივი ყავა კატასტროფულად მწარეა, მაგრამ რას დავეძებთ?!

ახალი ქალაქები, შუა ქუჩაში გამოდგმული საზღვრები, მზე, ზღვა, ნავსადგომები, ჩამოსასხმელი ლუდი და აივანი, რომელზეც საღამოობით ვცხოვრობ. მგონი მართლა მოვდუნდი და იმას რაც თბილისშია იმაზე იშვიათად ვიხსენებ ვიდრე მეგონა, იმას კი რაც ერთი წლის წინ იყო, ტვინის ყველაზე მტვრიან თაროებზე ვალაგებ.

რაც არ უნდა იყოს წინ, აუცილებლად იქნება რაღაც კარგი, ისეთი თუ ასეთი, სერფერები გავხდებით თუ ზვიგენების ექსპერტები, ბიოლოგები ვიქნებით თუ ისევ შეთქმულების თეორიებს მივაწვებით, იუპიტერზე წავალთ თუ დედამიწაზე დავრჩებით, ისევ უცხოპლანეტელად ვიგრძნობთ თავს ჩვენთვის ძვირფასი ადამიანების მეგობრებში თუ ადგილობრივებად.. რაღაც იქნება, რაღაც კარგი!

26.08.2017

Happy Cyprus Days


ახალი ადგილები მაბედნიერებს. ხალხმრავალ ადგილებში ვიკარგები და მუსიკის ხმა ფარავს ყველა იმ ფიქრს, რომელიც თბილისში დატოვებული საკითხების მოგვარების გეგმის შედგენისკენ მექაჩება. ახლა ამის დრო არაა!

ზღვა, მზე და აგვისტო, ძალიან მარტივია ბედნიერების ფორმულისთვის, მაგრამ გულწრფელად მეტი არაფერი მჭირდება.

ზუსტად ერთი წლის წინ ყველაზე საშინელი დღე გათენდა, დღე, რომლის გამოც გადავწყვიტე აგვისტოს შეზიზღება და ვერ შევძელი. აგვისტო, აგვისტოა! რა გინდა რომ ქნა?! მე ზაფხულის, მზის, ზღვის და აგვისტოს გოგო ვარ.

რა გვიხდება? “ზაგარი”? გახდომა? ფერადი კაბები? არა, ბედნიერება გვიხდება.

წელს ბედნიერება კვიპროსის ბევრ მზეში, ეგზოტიკურ პლაჟებსა და ზღვის პროდუქტებშია.

In My Life


ახალი პოსტის დასაწერად ახალ ფანჯარას რომ ვხსნი, ვორდპრესი მწერს “share your story”-ო და მელოდება.

დიდ ხნიანი პაუზის შემდეგ, სამყარო ისევ გამოდის კონტაქტზე და შეტყობინებას მიგზავნის. გახსნას არ ვჩქარობ, საღამოს ვწერ: მახსოვს.

დროთა განმავლობაში ყველაფერი მარტივდება. წარსულში დაგეგმილი და წარმოდგენილი მოგონებების სიმძაფრე, აწმყოში მნიშვნელოვნად განსხვავდება. ეს არც კარგია და არც ცუდი, ეს იმ ოპერიდანაა როცა ვფიქრობთ როგორი ცუდია ის რომ “ყველაფერი კარგად იქნება”.

თუ პოზიტიური გარემო გვინდა პირველებმა ჩვენ უნდა გავიღიმოთ, სიარულის დროს საკუთარი ნაბიჯების თვლის ნაცვლად წინ უნდა ვიყუროთ, კი, გვერდებზე გახედვაც შეიძლება, ყუთებიდან უნდა გამოვიდეთ. უმიზეზოდ უნდა ვუყიდოთ ადამიანებს საჩუქრები (რაც უნდათ ის იფიქრონ!), ხშირად უნდა ვიფიქროთ იმაზე რომ გაცემული ემოციები ბუმერანგივით გვიბრუნდება. ჰო, კაი, ყოველთვის არა, მაგრამ როცა ასე არ ხდება, გვგონია რომ ყველა გაგიჟდა და ისევ ნაბიჯების თვლას ვიწყებთ.

შარშან აღმოვაჩინე რომ ჩემი გალაქტიკის მიღმა კიდევ უამრავი გალაქტიკაა, სადაც თქვენ წარმოიდგინეთ სიცოცხლე არსებობს. სიცოცხლის განსხვავებულ ფორმებთან ურთიერთობისას ვერასოდეს ვიგებთ უცხოპლანეტელები ჩვენ ვართ თუ ისინი. მაგრამ სტატუსს რა მნიშვნელობა აქვს?!

ერთი წელი ხდება რაც მონატრებულ დედამიწას დავუბრუნდი და თავი ისევ საკუთარ ნაჭუჭში ვიგრძენი.

კარგია იქ ყოფნა, სადაც ჰაერიც გვემსუბუქება, უნიჭოდ შესრულებული სიმღერებიც, წყალიც და ადამიანებიც, სადაც 70 წლამდე ასაკის წყვილებიც ხელჩაკიდებული დადიან და მხოლოდ იმისთვის ჩერდებიან რომ ერთმანეთს აკოცონ.

ესეც სამყაროსგან მიღებული ახალი შეტყობინება:

Hello Cyprus!


ახლა, როცა ჩემი აივნის ქვეშ ბარში, ვიღაც ქალი “despacito”-ს საშინლად უნიჭოდ მღერის, მე ცივ ყავას ვსვამ, სიგარეტს ნელა და აუღელვებლად ვეწევი, სველი თმა ნელ-ნელა მიხუჭუჭდება, გზის გადაღმა ზღვაა და ცხოვრება შემაშფოთებლად მაგრად ასწორებს.

ვხვდები როგორ მომენატრა ეს ყველაფერი და თურმე როგორ საშინლად მჭირდებოდა დასვენება.

ვხვდები როგორი “გარეკილი” მქონდა ბოლო პერიოდში, აი, თვითმფრინავში ჩაჯდომამდე, სულ, სულ ბოლო წუთამდე ნამდვილი გიჟი ვიყავი და მხოლოდ იმ მომენტში დავიწყე გონზე მოსვლა, აფრენისას ღრმად რომ ჩავისუნთქე.

ასეთ მომენტებში მჯერა რომ ყველაფერი მაგრად იქნება, რომ ცხოვრება ბევრად მეტი რაღაცისგან შედგება ვიდრე ყოველდღიური პრობლემების მოგვარებაა, რომ ამ ყოველდღიურობისთვისაა აუცილებელი ვხვდებოდეთ რა მაგარია ცხოვრება და თუ ყველაფერი მაგრად არ იქნება ხვალ, მზის სისტემის იქით განუსაზღვრელად ბევრი ადგილია სადაც უკეთესად ვიქნებით.

დღეს კარგია და ხვალ რამე იქნება.. და თუ არც იქნება, fuck it all!

Hello Cyprus!

“არ მოსაყოლი” ამბები


დასვენება ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია, ოღონდ ამისთვისაც შესაბამისი ნიჭის ქონაა საჭირო.

ახლა ისევ აგვისტოს დასვენებისთვის ვემზადები, ვემზადები და ვხვდები რომ ისე არაფრის მეშინია, როგორც დასვენების. ვიცი რომ ვალდებული ვარ დავისვენო და თავს “დასასვენებლად წასვლას” ვაიძულებ.

დღეს, ჩვენი ბოლო საუბრიდან ერთი წელი გავიდა, შარშან პირველად გამოვავლინე დასვენების ნიჭი, რომელიც გასული ერთი წლის განმავლობაში, სხვა ბევრ რამესთან ერთად გავანიავე. აღარ მახსოვს რაზე ვლაპარაკობდით ხოლმე, მაგრამ მახსოვს რომ ჩვენი ბოლო საუბრის შემდეგ მოსაყოლი დამიგროვდა, სასაუბრო თემების პატარა ღრუბელი გაჩნდა და თვეების გასვლასთან ერთად გადიდდა.

ის რაღაცები, რასაც მხოლოდ ერთ, კონკრეტულ ადამიანს ვუყვებით ხოლმე, შესაბამისი ადამიანის გაქრობასთან ერთად, მნიშვნელობას კარგავს და “არ მოსაყოლი” ამბების კატეგორიაში ერთიანდება.

ბევრი “არ მოსაყოლი” ამბავი მაქვს და დასვენების წინა ეიფორიას ვაბრალებ მათი გამომზეურების სურვილს.

ახლა ისევ შევივლიდი “გუდვილში”, შევიძენდი ერთ ბოთლ როზეს, დავადგებოდი წყნეთის გზას და “არ მოსაყოლ” ამბებზე ვილაპარაკებდი იმასთან, ვისი გაუჩინარების შემდეგაც დაკარგეს ამ ამბებმა “მოსაყოლი ამბების” სტატუსი.

ისევ დაშიფრულად, რთულად და ახლართულად ვწერ, ისე რომ აზრი ვერც მე გამოვიტანო და ვერც სხვამ. არადა, ღიად წერას ყოველთვის უფრო სხვანაირი “მუღამი” აქვს, სხვანაირი როგორი? არ ვიცი, სხვანაირი და მორჩა.

ხშირად ისეთი რაღაცები გვავიწყდება, რასაც ვერაფრით წარმოვიდგენდით რომ დაგვავიწყდებოდა. ახლა, მომკალი და ვერ ვიხსენებ ბოლოს რომ მლანძღავდი რა ეპითეტებით შემამკე, არადა მახსოვს, შარშან, ბოლოს რომ გნახე, რამდენჯერმე შეგახსენე ეს საუბარი.

ზედმეტად “გამოსენტიმენტალურებულ” ტექსტს ვწერ, არადა, ახლა სენტიმენების განწყობა არ მაქვს, უბრალოდ მრგვალი თარიღია და გადავწყვიტე რაღაცების გახსენება.

ერთი წელი დიდი დროა და ბევრ რაღაცას უკარგავს მნიშვნელობას. ერთადერთი რასაც ვერ გავეცი პასუხი ისაა, წინასწარ რომ მცოდნოდა კონკრეტულ ადამიანს ვეღარასოდეს ვნახავდი და ვეღარასოდეს დაველაპარაკებოდი, რას ვეტყოდი და როგორ მოვიქცეოდი. ყოველ ჯერზე მაინც იმ დასკვნამდე მივდივარ რომ არც არაფერს შევცვლიდი, ყველაფერი იქნებოდა ისევ ისე, როგორც იყო. არადა, ვიცი რომ სულელური მიდგომაა.

შენ ისევ ერეტიკოსი ხარ, მე ისევ პროტესტანტი. ჰოდა, ვინაიდან მე არაფერი მაქვს მოსაყოლი, შენ მომიყევი ერეტიკოსები სიკვდილის შემდეგ სად ხვდებიან.

That Nasty Word: Expectations!


უგემური აგვისტოს კიდევ უფრო უგემურ დღეებში, ჩემს საყვარელ საჭმელს ამაზრზენი გემო და სუნი აქვს. ამრეზით ვუყურებ კალენდარს და წლის ყველაზე გემრიელ დღეს ველოდები. მგონია რომ თუ წინასწარ არაფერს დავგეგმავ და არაფერს გადავწყვეტ, ყველაფერი თავისით დალაგდება და იმაზე უკეთესად გამოვა, ვიდრე მე წარმომიდგენია. უშედეგოდ ვგუგლავ how to celebrate your birthday alone, ნუ, მთლად უშედეგოდ არა, ვპოულობ “that nasty word: expectations!” ჰო, აი ზუსტად! მოლოდინები გვკლავს! მოლოდინები, რომლების გამოც გვჯერა რომ ქათმის შნიცელს, ქათმის გემო არ ექნება, მოლოდინები, რომლების გამოც გვგონია რომ ახალ სარკეში ჩახედვისას ყოველთვის მოგვეწონება ჩვენი თავი, მოლოდინები, რომლების გამოც გვგონია რომ დაუგეგმავი დაბადების დღეები თავად შექმნიან ისეთ სასწაულს, როგორსაც ჩვენც კი ვერ ვქმნით ჩვენი ყველაზე წარმოუდგენელი მოლოდინებით.

ჰოდა, რა არის მოლოდინები? მოლოდინები ისაა რაც გვინდა, ჩვენი ძალიან კონკრეტული სურვილები, რომლებსაც მხოლოდ შეფარვით, სასხვათაშორისოდ ვაღიარებთ საკუთარ თავთან. გვინდა რომ ქათმის შნიცელს არ ქონდეს ქათმის გემო, გვინდა და იმედი გვიცრუვდება, როცა აღმოვაჩენთ რომ ქათამი, ქათამია, როგორც არ უნდა მიუდგე.

ფინიკო


ფინიკი და თინიკო გაიგივდნენ. სიმბოლურია რომ ეს აგვისტოში მოხდა, როცა ჩვენ შორის არსებული ზღვარი ისტორიულად ყოველთვის იშლება ხოლმე.

საკუთარ თავთან შეგუება ვისწავლე და ფინიკი აღარ მეუცხოვება, ან პირიქით ფინიკი შეეგუა თინიკოობას და გავ-ერთი-ანდით.

აგვისტო გარდატეხების თვეა, მართალია, წლევანდელი აგვისტო ყველა წარსულში მოტოვებული აგვისტოსგან განსხვავებულია, მაგრამ გარდატეხა მოხდა და უკან დაბრუნება უკვე შეუძლებელიცაა და ნაკლებ სასურველიც.

ყველაფერი კარგად იქნება! რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს ახლა ჩემთვის, ფინიკისთვის ან შენთვის.

შარშანდელი აგვისტოს ემოციები მომენატრა და ფინიკის თინიკო დავარქვი.

11 აგვისტო აგერ ყურის ძირშია და კიდევ ერთი, 31-ე დაბადებისთვის ვემზადები, ვემზადები ფინიკისთან ერთად.

საკუთარ თავთან უცხოდ ყოფნას კარგი არაფერი მოაქვს, შეეგუეთ და შეიყვარეთ თქვენი პიროვნების ყველა გამოვლინება.

მართალია ერთხელ ვცხოვრობთ, მაგრამ მთავარია რომ ბევრნაირად და ყოველ წელს, 11 აგვისტოს კვირაში თავიდან ვიბადებით.

ხელს აწერს ფინიკო.