აგვისტო # 32 Viva La Vida


ადამიანებს ათასი გაურკვეველი და დაუსაბუთებელი შიში გვაქვს.

შიშია ის, რის გამოც მოცემული მომენტით ტკბობა არ შეგვიძლია. ჰო, შიშების გამო ვერ შევიგრძნობთ რომ ცხოვრება მიმდინარეობს აქ და ახლა და ყოველი ახალი წამის მოსვლა, გასული წამის “გაწარსულებას” ნიშნავს.

კალიების მეშინია. კალიების და შვებულებების, დასვენებების და საერთოდაც კარგად ყოფნის მეშინია.

როგორ ფიქრობთ?

Things we fear most are often the things that have already happened to us?

თუ

Most of the things we fear are highly unlikely to happen?

რომელია სწორი? ალბათ ორივე?

ხშირად რაღაცების შიში იმის გამო გვიჩნდება, რომ ეს ერთხელ უკვე მოხდა და ყველაფერი რაც მომხდართან ასოცირდება, ავტომატურად იწვევს ნეგატიურ ემოციებს.

ზოგჯერ კი აკვიატებული შიშები გვაქვს, საიდანღაც ჩარჩენილი, რომლებიც არასოდეს მომხდარა და მაღალი ალბათობით არც მოხდება (თითებს ვაჯვარედინებთ, მაგიდაზე ვაკაკუნებთ, სამჯერ ვიფურთხებით და რა ვიცი ყველა ცნობილ ღმერთს შევთხოვთ რომ ასე იყოს).

მექსიკური სერიალის ბოლო სერიაში ცხოვრების შიში მაქვს. როცა ყველაფერი კარგადაა, ე.ი. დასასრულია.

ან როცა ყველაფერი კარგადაა, რაღაც ისე ვერ არის და ჩვენ ვერ ვხვდებით რა.

მოკლედ ხლართვისა და შიშების დიდოსტატი ვარ.

რა მაგის პასუხია და ერთი დღეც და აგვისტო დადგება, თვე, რომელიც გამორჩეულად მიყვარს და ვერაფერმა გადამაყვარა. თვე, რომელსაც მთელი წელი სულმოუთქმელად ველოდები ხოლმე.

11 აგვისტომდე არც ისე შორია, 32 წლის ვხდები და ცხოვრებაში პირველად მაქვს განცდა, რომ არაფერი განსაკუთრებული არ ხდება.

მაისიდან ვიწყებ ხოლმე სასწაულის ლოდინს, სასწაულის რომელიც აგვისტოში ან ჩემს დაბადების დღეზე უნდა მოხდეს. ცვლილებების ლოდინს, რომელიც ბოლო სერიასავით კარგი იქნება, ოღონდ ტიტრების გარეშე.

წელს არაფერს ველოდები. წლებთან ერთად ვაგროვებ შიშებს, შიშებს, რომლებიც უკვე გამოვიარე ან რომლებიც მაღალი ალბათობით არასოდეს გახდება რეალობა.

წუთების “გაწარსულების” მომენტის დაჭერა და ამ წუთებით ცხოვრება ვერ ვისწავლე.

აგვისტოც მოდის, 11 აგვისტოც და ნანატრი შვებულებაც პორტუგალიაში. მოუსვენრობა მაქვს და ათასი სისულელის მეშინია.

ისევ სტარტზე ვარ. აგვისტოს მოსვლით გამოწვეული გულის აჩქარებაც აქვეა და ემოციების ისეთი ნარევი მაქვს დღეში ათნაირი თინიკოს გაძლება მიწევს.

ყველაფერი იქნება ძალიან კარგად! ყველაზე ძვირფასი, ძვირფასი ადამიანების კარგად ყოფნით გამოწვეული ბედნიერებაა, რეალური ბედნიერება. იმ ადამიანების კარგად ყოფნით, რომლებიც ეგოისტურად გვიყვარს, ანუ ისინი ვისი კარგად ყოფნაც ჩვენი კარგად ყოფნისთვისაა აუცილებელი.

ცხოვრების მოტივაციაც ესაა ალბათ, ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის რომ ჩვენი ბედნიერებისთვის აუცილებელი ელემენტები, ანუ ადამიანები, რომლებსაც ზოგჯერ ვიღაცები ემოციურ ტვირთად მოიხსნიებენ, კარგად იყვნენ.

ყველაფერი იქნება ძალიან მაგრად. დაიწყო ათვლა 32-მდე. 32-ედ პორტუგალიაში უნდა დავიბადო.

P.S. Viva la Vida

 

 

Advertisements

Hello, I Love You


Hello, I love you 50 წლისაა.

დღე რომელიც Hello, I love you-თი და ჯიმის ხმით დაიწყო, ცუდი ვერ იქნება.

მაღვიძარაზე 1 საათით ადრე გავიღვიძე, არ გამომირთავს, ველოდებოდი “Bring it on Bitch” განწყობით.

ცალი თვალი გავახილე, გადავწვდი ტელეფონს და ჩავრთე:

Hello, I love you

Won’t you tell me your name?

Hello, I love you

Let me jump in your game

5 დღეა ზაფხული მოვიდა, მალე აგვისტოს ან უფრო სწორედ, დაბადების დღის ციებ-ცხელება დამეწყება და ისევ გადავალ რელსებიდან.

წლევანდელი ციებ-ცხელებისა და რელსებიდან გადასვლის საუნდთრეკად Hello, I love you-ს ვაცხადებ.

ემოციებით სავსე და ატრაქციონების პარკივით ფერად, ადრენალინით სავსე ზაფხულს გისურვებთ.

Hello, I love you

Won’t you tell me your name?

ზაფხული


როცა ძალიან ვიღლები, ადამიანები განსაკუთრებულად მიყვარს. უცნაური კორელაციაა ღმერთმანი.

როცა ძალიან ვიღლები, ლუდს ვსვამ. – ნუ, ეს უფრო გასაგებია..

ძალიან დაღლილზე რომ ვსვამ ლუდს, ადამიანები განსაკუთრებულად მიყვარს. – აჰა, მგონი ეგაა!

ჰოდა, ძალიან მიყვარს ადამიანები და კიდევ უფრო მიყვარს ადამიანები, რომლებსაც უყვართ ადამიანები და ზრუნავენ სხვებზე.

გაიღიმეთ, რაც არ უნდა ხდებოდეს. ზაფხული მოდის!

18-ს 12.02


ახლა, როცა ტაქსის მძღოლი შუქნიშანზე დგომისას, მწვანე შუქის მოლოდინში უაზროდ აღმუვლებს მანქანას, გალაკტიონი მთაწმინდის მთვარეს კითხულობს და მე უაზრო ემოციების ნარევში ხან ყბა მიკანკალებს, ხან მეღიმება.

გალაკტიონს James Blunt ცვლის, ჰო, James Blunt, იმ სიმღერით ჩემი ფავორიტი რომ იყო პირადი ფინანსებით შეძენილი პირველი ალბომიდან. ახლაც მახსოვს ის შეგრძნება, 30 ლარი ავიღე “ხელფასის სახით” და James Blunt -ის ალბომი ვიყიდე ვაკე-საბურთალოს კუთხეში.

I’m just so relieved that it’s over! ახალი რამ რომ დაწყებულიყო კიდევ უკეთესი იქნებოდა. ისევ შორიდან ვუყურებ იმ ფილმს ჩემი ცხოვრება რომ მგონია და ერთადერთი, რაც მომწონს საუნდთრეკებია.

დღეს დედაჩემის დაბადების დღეა, ერთადერთი ზამთრის დაბადების დღე ოჯახში, დანარჩენი ყველა მზისა და ზაფხულის გოგო-ბიჭები ვართ. მე, აგვისტოს მზესავით გოგო ვარ და ზოგჯერ მგონია, რომ ფინიკი უფრო მზიანია ვიდრე თინიკო.

წლევანდელი მზე ყველაზე მცხუნვარე უნდა იყოს თინიკოს ცხოვრებაში, რაც აქამდე ყოფილა! ხელებს გავშლი, შოკოლადისფერ მკლავებს მზეს მივუშვერ, ცხელ ჰაერს შევისუნთქავ და მზის გულზე ბედნიერების რამდენიმე ბრუნს გავაკეთებ.

ზაფხული მოდის!

ფინიკი-ები


რა ხდება როცა ქუჩაში ნაცნობ ბლოგერს მოკრავ თვალს? სად ქუჩაში? სად და ბათუმში! შეკრების ადგილივითაა, ბლოგი, ფინიკი და ბლოგერები ბათუმში იყრიან ხოლმე თავს. ჰოდა, რას ვკითხულობდი? ა, გამახსენდა, რას და რა ხდება როცა ბათუმში უმისამართო ხეტიალისას ნაცნობ ბლოგერს მოკრავ მეთქი თვალს, რა ხდება და უღიმი (მერე რა რომ თვითონ ვერ გცნობს, ან, გცნობს და ერთმანეთს უღიმით), მერე ტვინში მის ბლოგს აცოცხლებ, არქივებში იქექები, პოსტები გახსენდება, ფრაზები, კომენტარები, მოკლედ ყველაფერი ის, რაც უფლებას გაძლევს იფიქრო რომ იცნობ, იცნობ და გიცნობს..

ანონიმური ალკოჰოლიკების კლუბივითაა, წრეზე რომ სხედხართ და ისტორიებს ყვებით, ერთმანეთს სახელითაც მიმართავთ და ტაშსაც უკრავთ, წრის მიღმა, კი ერთმანეთი არასდროს გინახავთ, იღიმით და გვერდს ისე უვლით ერთმანეთს, სამყაროში მხოლოდ თქვენ იცით, რომ ისევ შეხვდებით იქ, სადაც ისევ მეგობრებივით ისაუბრებთ. სადაც მე ისევ ფინიკი ვიქნები (ზოგჯერ თინიკოსაც შევურევ, მაგრამ მაინც ფინიკი) დანარჩენებსაც მოგონილი სახელები ერქმევათ, მაგრამ ისევე რეალურად იმეგობრებთ, როგორც დღეს თინიკო მეგობრობს თაკოებთან, სოფოებთან, ნინოებთან და ნათიებთან.

ვინაიდან ერთი ცხოვრება არ კმარა იმისთვის რომ ყველა ჩვენი განშტოება ვიცხოვროთ, რეინკარნაციას კი დიდი, მსუქანი კითხვის ნიშანი აქვს, ფინიკიების სიცოცხლე ფასდაუდებელი საჩუქარია თინიკოებისთვის.

11-ები


დღეს ზაფხულის ბოლო დღეა. აგვისტომდე 11 თვე დარჩა. 11 იღბალთან და ბედნიერებასთან ასოცირდება, 11:11-ზე სურვილებსაც ვიფიქრებ ხოლმე. ყველა დასასრული დასაწყისია, დასაწყისი კი სიახლეს ნიშნავს, სიახლე კარგია. ყველაფერი დალაგდა!

მოკლედ, ახლა ნამდვილ ახალ წელზე უფრო ნამდვილი ახალი წელია!

ველოდებით 00:00 საათს, ვხუჭავთ თვალებს და ვიფიქრებთ სურვილს!

არ ვიცი გიფიქრიათ თუ არა, მაგრამ სურვილების ჩაფიქრება, სურვილების ასრულებაზე მაგარი რამეა. ყველაზე სასიამოვნო პროცესი ასრულების მოლოდინია. მოლოდინებით ვცხოვრობთ და მოლოდინები ასწორებს.

ძვირფასო აგვისტო, 11 თვეში შევხვდებით, შევხვდებით ახალი სურვილების ასრულების მოლოდინით და შესაძლოა იმ ახალი ტატუთი, იუპიტერელებს რომ მოსწონთ.

You Decide!


დღეს ლუდის და დიდი ხნის უნახავი მეგობრის საღამო მოვიწყვე. დავბრუნდი, ეს არც კარგია და არც ცუდი, ფაქტია და უნდა აღინიშნოს.

დაბრუნებები არ მიყვარს, დასასრულებთან ასოცირდება, ერთადერთი შარშან მიხაროდა დაბრუნება და შარშანაც ზუსტად დაბრუნების დღეს აღმოვაჩინე რომ აბსოლუტურ სიცარიელეში მოვდიოდი, გაუსაძლის, დამპალ სიცარიელეში, იმაზე დიდ სიცარიელეში ვიდრე ნებისმიერი სიცარიელე შეიძლება იყოს. ერთი წლის განმავლობაში ამოივსო ეს სიცარიელე, შეხორცდა, გაქრა, წავიდა და დაბრუნება ისევ არ მიხარია, ოღონდ ახლა, ის ადგილი სადაც ვბრუნდები ათასი სიცარიელითაა სავსე.

ახლა არ მაქვს განცდა რომ ახალი რაღაც იწყება, არაფერს ვგეგმავ და არაფერი ვიცი, მაგრამ სამყარომ ასანთის კოლოფი გამომიგზავნა, სიგარეტზე მომიკიდა და მითხრა რომ ყველაფერს მე ვწყვეტ! ჰო, დავბრუნდი და ახლა მთავარია გადავწყვიტო სად.

ფინიკო, you decide!

wp-image-1704412182

You Don’t Own Me


საკუთარი თავის გარდა არავის ეკუთვნი. გადაწყვეტილებებს მხოლოდ შენ იღებ.  მხოლოდ შენ შეიძლება იცოდე რა არის შენთვის კარგი და რა არა. წესებსაც თავად იგონებ და ჩარჩოებსაც თავად იქმნი. იმპერატიულ ტონში ანაც ბრძანებით კილოში მოცემული რჩევები არ არსებობს. რჩევებს ან ითვალისწინებ და ან არა. შენზე საკუთრების უფლება არც საზოგადოებას აქვს, არც ოჯახს და არც მეგობრებს. გიხარია ის რაც გიხარია, არ მოგწონს ის რაც არ მოგწონს, გიყვარს ის რაც გიყვარს, ფიქრობ იმას რაც გინდა, სწავლობ იმას რაც გაინტერესებს, კითხულობ იმას რაც გისწორდება, სამყაროც შენ ხარ და ღმერთიც და არავის ეკუთვნი, ღმერთი ღმერთია და არ შეიძლება ვინმეს საკუთრება იყოს.

ყველა და ყველაფერი რაც ცდილობს საპირისპიროში დაგარწმუნოს ნაგავია და მისი ადგილი სანაგვეზეა.

ერთხელ ცხოვრობ? არ ვიცი! მილიონჯერაც რომ იცხოვრო, ყველა ცხოვრებაში სამყაროც თავად იქნები და ღმერთიც.

იფიქრე ლურჯად


როცა ქვაფენილზე სიარულისას ხაზებს ფეხს არ ვადგამ და გიჟივით მივაბოტებ, ე.ი. კარგად ვარ.

ყველაფერი ერთდროულად ირევა თავში და მაინც მგონია რომ ახლა არაფერზე ფიქრის დროა. ხაზებზე ფეხის არ დადგმის დრო.

შეგიძლია ის იყო რაც გინდა, შეგიძლია ის ისწავლო რაც გინდა, შეგიძლია “სერფერი” იყო ან ზვიგენების ექსპერტი, ან ძილის დარღვევების სპეციალისტი ან რაც გინდა ის.

ჰო, ნუ მომღერალი ვერ იქნები, ხმა არ გაქვს, მაგრამ ვის რად უნდა მომღერლობა?!

ყველაფერი შეგიძლია იყო, შეგიძლია “ლურჯი გონება” გქონდეს და წყალთან ახლოს დაიწყო ცხოვრება.

მზე და წყალი აბედნიერებს, ჰო, ზუსტადაც რომ აბედნიერებს და არა მ-აბედნიერებს. წყალთან ახლოს ყოფნისას ლურჯად ვფიქრობთ და მზისგან შოკოლადივით ვხდებით.

ზოგჯერ ჩვენი საყვარელი ცივი ყავა კატასტროფულად მწარეა, მაგრამ რას დავეძებთ?!

ახალი ქალაქები, შუა ქუჩაში გამოდგმული საზღვრები, მზე, ზღვა, ნავსადგომები, ჩამოსასხმელი ლუდი და აივანი, რომელზეც საღამოობით ვცხოვრობ. მგონი მართლა მოვდუნდი და იმას რაც თბილისშია იმაზე იშვიათად ვიხსენებ ვიდრე მეგონა, იმას კი რაც ერთი წლის წინ იყო, ტვინის ყველაზე მტვრიან თაროებზე ვალაგებ.

რაც არ უნდა იყოს წინ, აუცილებლად იქნება რაღაც კარგი, ისეთი თუ ასეთი, სერფერები გავხდებით თუ ზვიგენების ექსპერტები, ბიოლოგები ვიქნებით თუ ისევ შეთქმულების თეორიებს მივაწვებით, იუპიტერზე წავალთ თუ დედამიწაზე დავრჩებით, ისევ უცხოპლანეტელად ვიგრძნობთ თავს ჩვენთვის ძვირფასი ადამიანების მეგობრებში თუ ადგილობრივებად.. რაღაც იქნება, რაღაც კარგი!

26.08.2017

Happy Cyprus Days


ახალი ადგილები მაბედნიერებს. ხალხმრავალ ადგილებში ვიკარგები და მუსიკის ხმა ფარავს ყველა იმ ფიქრს, რომელიც თბილისში დატოვებული საკითხების მოგვარების გეგმის შედგენისკენ მექაჩება. ახლა ამის დრო არაა!

ზღვა, მზე და აგვისტო, ძალიან მარტივია ბედნიერების ფორმულისთვის, მაგრამ გულწრფელად მეტი არაფერი მჭირდება.

ზუსტად ერთი წლის წინ ყველაზე საშინელი დღე გათენდა, დღე, რომლის გამოც გადავწყვიტე აგვისტოს შეზიზღება და ვერ შევძელი. აგვისტო, აგვისტოა! რა გინდა რომ ქნა?! მე ზაფხულის, მზის, ზღვის და აგვისტოს გოგო ვარ.

რა გვიხდება? “ზაგარი”? გახდომა? ფერადი კაბები? არა, ბედნიერება გვიხდება.

წელს ბედნიერება კვიპროსის ბევრ მზეში, ეგზოტიკურ პლაჟებსა და ზღვის პროდუქტებშია.