In My Life


ახალი პოსტის დასაწერად ახალ ფანჯარას რომ ვხსნი, ვორდპრესი მწერს “share your story”-ო და მელოდება.

დიდ ხნიანი პაუზის შემდეგ, სამყარო ისევ გამოდის კონტაქტზე და შეტყობინებას მიგზავნის. გახსნას არ ვჩქარობ, საღამოს ვწერ: მახსოვს.

დროთა განმავლობაში ყველაფერი მარტივდება. წარსულში დაგეგმილი და წარმოდგენილი მოგონებების სიმძაფრე, აწმყოში მნიშვნელოვნად განსხვავდება. ეს არც კარგია და არც ცუდი, ეს იმ ოპერიდანაა როცა ვფიქრობთ როგორი ცუდია ის რომ “ყველაფერი კარგად იქნება”.

თუ პოზიტიური გარემო გვინდა პირველებმა ჩვენ უნდა გავიღიმოთ, სიარულის დროს საკუთარი ნაბიჯების თვლის ნაცვლად წინ უნდა ვიყუროთ, კი, გვერდებზე გახედვაც შეიძლება, ყუთებიდან უნდა გამოვიდეთ. უმიზეზოდ უნდა ვუყიდოთ ადამიანებს საჩუქრები (რაც უნდათ ის იფიქრონ!), ხშირად უნდა ვიფიქროთ იმაზე რომ გაცემული ემოციები ბუმერანგივით გვიბრუნდება. ჰო, კაი, ყოველთვის არა, მაგრამ როცა ასე არ ხდება, გვგონია რომ ყველა გაგიჟდა და ისევ ნაბიჯების თვლას ვიწყებთ.

შარშან აღმოვაჩინე რომ ჩემი გალაქტიკის მიღმა კიდევ უამრავი გალაქტიკაა, სადაც თქვენ წარმოიდგინეთ სიცოცხლე არსებობს. სიცოცხლის განსხვავებულ ფორმებთან ურთიერთობისას ვერასოდეს ვიგებთ უცხოპლანეტელები ჩვენ ვართ თუ ისინი. მაგრამ სტატუსს რა მნიშვნელობა აქვს?!

ერთი წელი ხდება რაც მონატრებულ დედამიწას დავუბრუნდი და თავი ისევ საკუთარ ნაჭუჭში ვიგრძენი.

კარგია იქ ყოფნა, სადაც ჰაერიც გვემსუბუქება, უნიჭოდ შესრულებული სიმღერებიც, წყალიც და ადამიანებიც, სადაც 70 წლამდე ასაკის წყვილებიც ხელჩაკიდებული დადიან და მხოლოდ იმისთვის ჩერდებიან რომ ერთმანეთს აკოცონ.

ესეც სამყაროსგან მიღებული ახალი შეტყობინება:

Advertisements

Hello Cyprus!


ახლა, როცა ჩემი აივნის ქვეშ ბარში, ვიღაც ქალი “despacito”-ს საშინლად უნიჭოდ მღერის, მე ცივ ყავას ვსვამ, სიგარეტს ნელა და აუღელვებლად ვეწევი, სველი თმა ნელ-ნელა მიხუჭუჭდება, გზის გადაღმა ზღვაა და ცხოვრება შემაშფოთებლად მაგრად ასწორებს.

ვხვდები როგორ მომენატრა ეს ყველაფერი და თურმე როგორ საშინლად მჭირდებოდა დასვენება.

ვხვდები როგორი “გარეკილი” მქონდა ბოლო პერიოდში, აი, თვითმფრინავში ჩაჯდომამდე, სულ, სულ ბოლო წუთამდე ნამდვილი გიჟი ვიყავი და მხოლოდ იმ მომენტში დავიწყე გონზე მოსვლა, აფრენისას ღრმად რომ ჩავისუნთქე.

ასეთ მომენტებში მჯერა რომ ყველაფერი მაგრად იქნება, რომ ცხოვრება ბევრად მეტი რაღაცისგან შედგება ვიდრე ყოველდღიური პრობლემების მოგვარებაა, რომ ამ ყოველდღიურობისთვისაა აუცილებელი ვხვდებოდეთ რა მაგარია ცხოვრება და თუ ყველაფერი მაგრად არ იქნება ხვალ, მზის სისტემის იქით განუსაზღვრელად ბევრი ადგილია სადაც უკეთესად ვიქნებით.

დღეს კარგია და ხვალ რამე იქნება.. და თუ არც იქნება, fuck it all!

Hello Cyprus!

“არ მოსაყოლი” ამბები


დასვენება ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია, ოღონდ ამისთვისაც შესაბამისი ნიჭის ქონაა საჭირო.

ახლა ისევ აგვისტოს დასვენებისთვის ვემზადები, ვემზადები და ვხვდები რომ ისე არაფრის მეშინია, როგორც დასვენების. ვიცი რომ ვალდებული ვარ დავისვენო და თავს “დასასვენებლად წასვლას” ვაიძულებ.

დღეს, ჩვენი ბოლო საუბრიდან ერთი წელი გავიდა, შარშან პირველად გამოვავლინე დასვენების ნიჭი, რომელიც გასული ერთი წლის განმავლობაში, სხვა ბევრ რამესთან ერთად გავანიავე. აღარ მახსოვს რაზე ვლაპარაკობდით ხოლმე, მაგრამ მახსოვს რომ ჩვენი ბოლო საუბრის შემდეგ მოსაყოლი დამიგროვდა, სასაუბრო თემების პატარა ღრუბელი გაჩნდა და თვეების გასვლასთან ერთად გადიდდა.

ის რაღაცები, რასაც მხოლოდ ერთ, კონკრეტულ ადამიანს ვუყვებით ხოლმე, შესაბამისი ადამიანის გაქრობასთან ერთად, მნიშვნელობას კარგავს და “არ მოსაყოლი” ამბების კატეგორიაში ერთიანდება.

ბევრი “არ მოსაყოლი” ამბავი მაქვს და დასვენების წინა ეიფორიას ვაბრალებ მათი გამომზეურების სურვილს.

ახლა ისევ შევივლიდი “გუდვილში”, შევიძენდი ერთ ბოთლ როზეს, დავადგებოდი წყნეთის გზას და “არ მოსაყოლ” ამბებზე ვილაპარაკებდი იმასთან, ვისი გაუჩინარების შემდეგაც დაკარგეს ამ ამბებმა “მოსაყოლი ამბების” სტატუსი.

ისევ დაშიფრულად, რთულად და ახლართულად ვწერ, ისე რომ აზრი ვერც მე გამოვიტანო და ვერც სხვამ. არადა, ღიად წერას ყოველთვის უფრო სხვანაირი “მუღამი” აქვს, სხვანაირი როგორი? არ ვიცი, სხვანაირი და მორჩა.

ხშირად ისეთი რაღაცები გვავიწყდება, რასაც ვერაფრით წარმოვიდგენდით რომ დაგვავიწყდებოდა. ახლა, მომკალი და ვერ ვიხსენებ ბოლოს რომ მლანძღავდი რა ეპითეტებით შემამკე, არადა მახსოვს, შარშან, ბოლოს რომ გნახე, რამდენჯერმე შეგახსენე ეს საუბარი.

ზედმეტად “გამოსენტიმენტალურებულ” ტექსტს ვწერ, არადა, ახლა სენტიმენების განწყობა არ მაქვს, უბრალოდ მრგვალი თარიღია და გადავწყვიტე რაღაცების გახსენება.

ერთი წელი დიდი დროა და ბევრ რაღაცას უკარგავს მნიშვნელობას. ერთადერთი რასაც ვერ გავეცი პასუხი ისაა, წინასწარ რომ მცოდნოდა კონკრეტულ ადამიანს ვეღარასოდეს ვნახავდი და ვეღარასოდეს დაველაპარაკებოდი, რას ვეტყოდი და როგორ მოვიქცეოდი. ყოველ ჯერზე მაინც იმ დასკვნამდე მივდივარ რომ არც არაფერს შევცვლიდი, ყველაფერი იქნებოდა ისევ ისე, როგორც იყო. არადა, ვიცი რომ სულელური მიდგომაა.

შენ ისევ ერეტიკოსი ხარ, მე ისევ პროტესტანტი. ჰოდა, ვინაიდან მე არაფერი მაქვს მოსაყოლი, შენ მომიყევი ერეტიკოსები სიკვდილის შემდეგ სად ხვდებიან.

იუპიტერობიდან COROT-7b-მდე


სანამ ცხოვრების იუპიტერზე გაგრძელებას გადაწყვეტთ და შეხვედრისთვის ამ წითელ ლაქიან გიგანტს შეარჩევთ, დაფიქრდით თავი შემთხვევით COROT-7b-ზე არ ამოყოთ.

ისევ საკუთარი თავის დაპატარავებას ვცდილობ და დოკუმენტურ ფილმებს ვუყურებ სამყაროს გრანდიოზულობის აღსაქმელად, საკუთარი არარაობის კარგად გასააზრებლად, იმ არარაობის, ზოგჯერ სამყარო რომ მგონია, რომლის ღმერთიც მე ვარ.

სანამ ნასა კოსმოსში სამოთხეს ეძებს და ჯოჯოხეთებს პოულობს, მე თავი დიდი ვინმე მგონია და ვფიქრობ როგორი მნიშვნელოვანი ვარ ჩემი პრობლემებიანად.

პრობლემები COROT-7b-ს, ცხელ იუპიტერებს და ამ იუპიტერების სისტემაში მოძრავ სხვა პლანეტებს აქვთ, რომლებსაც ჯოჯოხეთად საბოლოოდ ფორმირებამდე მოისვრიან იუპიტერები ორბიტის შეცვლისას, მოისვრიან კოსმოსში და სამუდამო წყვდიადში უკრავენ თავს.

ცხელ იუპიტერებს ეგოიზმი ღუპავთ, მზისკენ ეგოისტური სწრაფვისას გზიდან ისე იშორებენ სხვებს, დიდად არ აღელვებთ. არადა, მზესთან მიახლოვება ღუპავს და ერთ დროს აირის გიგანტებს, მზეზე მიჯაჭვულ, ქვიან, მომცრო პლანეტებად აქცევს, ფიქსირებულ პლანეტებად, რომლებსაც ერთი მხარე მუდმივად მზისგან ეწვით და მეორე მხარეს მუდმივი წყვდიადია.

ხომ იცი karma is a bitch, ჰოდა, თუ მზისკენ მიმავალ გზაზე სხვებს, სამყაროს ყველაზე ბნელ და უმზეო კუნჭულებში მოისვრი, ბოლოს აუცილებლად დაიწვები და ცხელი იუპიტერის ნაცვლად COROT-7b გახდები, ჯოჯოხეთის მეცნიერული სინონიმი.

Corot-7b

 

 

That Nasty Word: Expectations!


უგემური აგვისტოს კიდევ უფრო უგემურ დღეებში, ჩემს საყვარელ საჭმელს ამაზრზენი გემო და სუნი აქვს. ამრეზით ვუყურებ კალენდარს და წლის ყველაზე გემრიელ დღეს ველოდები. მგონია რომ თუ წინასწარ არაფერს დავგეგმავ და არაფერს გადავწყვეტ, ყველაფერი თავისით დალაგდება და იმაზე უკეთესად გამოვა, ვიდრე მე წარმომიდგენია. უშედეგოდ ვგუგლავ how to celebrate your birthday alone, ნუ, მთლად უშედეგოდ არა, ვპოულობ “that nasty word: expectations!” ჰო, აი ზუსტად! მოლოდინები გვკლავს! მოლოდინები, რომლების გამოც გვჯერა რომ ქათმის შნიცელს, ქათმის გემო არ ექნება, მოლოდინები, რომლების გამოც გვგონია რომ ახალ სარკეში ჩახედვისას ყოველთვის მოგვეწონება ჩვენი თავი, მოლოდინები, რომლების გამოც გვგონია რომ დაუგეგმავი დაბადების დღეები თავად შექმნიან ისეთ სასწაულს, როგორსაც ჩვენც კი ვერ ვქმნით ჩვენი ყველაზე წარმოუდგენელი მოლოდინებით.

ჰოდა, რა არის მოლოდინები? მოლოდინები ისაა რაც გვინდა, ჩვენი ძალიან კონკრეტული სურვილები, რომლებსაც მხოლოდ შეფარვით, სასხვათაშორისოდ ვაღიარებთ საკუთარ თავთან. გვინდა რომ ქათმის შნიცელს არ ქონდეს ქათმის გემო, გვინდა და იმედი გვიცრუვდება, როცა აღმოვაჩენთ რომ ქათამი, ქათამია, როგორც არ უნდა მიუდგე.

ფინიკო


ფინიკი და თინიკო გაიგივდნენ. სიმბოლურია რომ ეს აგვისტოში მოხდა, როცა ჩვენ შორის არსებული ზღვარი ისტორიულად ყოველთვის იშლება ხოლმე.

საკუთარ თავთან შეგუება ვისწავლე და ფინიკი აღარ მეუცხოვება, ან პირიქით ფინიკი შეეგუა თინიკოობას და გავ-ერთი-ანდით.

აგვისტო გარდატეხების თვეა, მართალია, წლევანდელი აგვისტო ყველა წარსულში მოტოვებული აგვისტოსგან განსხვავებულია, მაგრამ გარდატეხა მოხდა და უკან დაბრუნება უკვე შეუძლებელიცაა და ნაკლებ სასურველიც.

ყველაფერი კარგად იქნება! რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს ახლა ჩემთვის, ფინიკისთვის ან შენთვის.

შარშანდელი აგვისტოს ემოციები მომენატრა და ფინიკის თინიკო დავარქვი.

11 აგვისტო აგერ ყურის ძირშია და კიდევ ერთი, 31-ე დაბადებისთვის ვემზადები, ვემზადები ფინიკისთან ერთად.

საკუთარ თავთან უცხოდ ყოფნას კარგი არაფერი მოაქვს, შეეგუეთ და შეიყვარეთ თქვენი პიროვნების ყველა გამოვლინება.

მართალია ერთხელ ვცხოვრობთ, მაგრამ მთავარია რომ ბევრნაირად და ყოველ წელს, 11 აგვისტოს კვირაში თავიდან ვიბადებით.

ხელს აწერს ფინიკო.

ჰონგ-კონგი


ჰონგ-კონგში სამუშაო დღე რამდენიმე საათის წინ მიიწურა და გვარიანადაც იწვიმა. შენ დიდხნიანი მოგზაურობის შემდეგ, იქ დაბრუნდი, სადაც პირველად ჩახვედი წასვლის შემდეგ. წვიმისგან გალუმპული, სავახშმოდ, ვიწრო კიბეს დაუყევი და ჩინური პელმენების ორთქლის დერეფანში აღმოჩნდი. ჯიბიდან ცხვირსახოცი ამოიღე და შუბლზე წვიმის, ორთქლისა და ოფლის წვეთები შეიმშრალე.

დიდი ხანია ჩემს თავზე ის წარმოსახვითი მწერები აღარ დაფრინავენ, რომლებიც მატყობინებენ ხოლმე სად ხარ. ე.ი. სადღაც ახალი სახლი გაქვს და ჩვეული სასაცილო მაისურების ნაცვლად, კრემისფერი პერანგები გაცვია.

ჰონგ-კონგში პელმენების რიგში რომ შევხვდებით მე ვეღარ გეტყვი “მაიკით გიცანი” მეთქი, გვერდს აგივლი და მაჯონგის სათამაშოდ წავალ.

giphy

ივლისი #30


თავში მოსული არც ერთი ფიქრი ფიქრად არ ვარგა. ვცდილობ მოვიფიქრო როგორ არ ვიფიქრო და ველოდები როდის ჩამეძინება. არ ფიქრზე ფიქრი იწვევს არ ფიქრის მიზეზებზე ფიქრს და მეფიქრება იმ ყველაფერზე რაზეც არ უნდა ვიფიქრო.

უვარგისი ფიქრები მაქვს.

ახლა ვიფიქრებდი იმაზე რაზეც ვფიქრობდი ზუსტად 1 წლის წინ ან იმაზე რაზე ფიქრსაც 10 წლის წინ ჩემს თავს ვუშლიდი.

ყველაფერი ამოტრიალდა და აგვისტო ზურგიდან ცხელ ჰაერს მიბერავს, მიბერავს და არ მსიამოვნებს.

უვარგისი ფიქრებისგან დაცლას ვცდილობ და უვარგის ემოციებს განვიცდი.

With Strangers


ფილმივით დაწყებული დილები, ნამდვილი ცხოვრებასავით საღამოები, მოგონილი საუნდთრეკები.. სამწუხაროა, რომ ჩემი ცხოვრების აღქმა მაყურებლის სავარძლიდან არ შემიძლია. ასე რომ იყოს, ხშირად გავიცინებდი მაშინ როცა მთავარი გმირი გაუგონარ ისტორიებში გაეხვეოდა, ვიტირებდი მაშინ როცა მთავარ გმირს ტირილის უფლება არ ექნებოდა, გადავახვევდი მომენტებზე, სადაც მთავარი გმირი ვეღარასოდეს დაბრუნდებოდა.

გიფიქრიათ მწუხარებაზე როგორც პრივილეგიაზე? ჰო, ყველაფერს და მათ შორის მწუხარებასაც დასაბუთება და უფლება სჭირდება. ახლა ვზივარ და ვფიქრობ ყველა იმ უუფლებო ადამიანზე, რომლებმაც მწუხარების ყველა სტადია ფარულად, კრიმინალურად, იატტაკქვეშ გაიარეს.. გაიარეს იმიტომ რომ არ ეკუთვნოდათ.

I bet you’re wondering how I knew
That this would come to an end

Norwegian Wood


ბათუმი – თბილისის მატარებელეზე ასვლისას ყოველთვის ახალი საუნდთრეკი და ახალი წიგნი მაქვს მომზადებული. ზუსტად, ბათუმი – თბილისის და არა თბილისი – ბათუმის, უკანა გზა ყოველთვის განსხვავებულია, დაბრუნებები ზოგადად მნიშვნელოვნად განსხვავდება წასვლებისგან. დაბრუნება ყოველთვის უფრო მეტ ემოციას იწვევს ვიდრე წასვლა, რაოდენ სევდიანადაც არ უნდა ჟღერდეს. დაბრუნება ყოველთვის რაღაცას მოითხოვს, მუსიკას, წიგნს, განწყობას.

წიგნი თბილისიდან არასოდეს მიმაქვს, ტრადიციაა რომ ბათუმში “წიგნები ბათუმში” უნდა შევიარო და იქ ყოველგვარი წინასწარი განზრახვის გარეშე წამოვედო რომელიმე წიგნს, რომელსაც უკანა გზაზე წავიკითხავ. მუსიკაც თავისთავად ჩნდება, ვიღაც გამიზიარებს, ტასქის მძღოლს ექნება ჩართული, სასტუმროს გვერდზე ოთახიდან გამოვა ან წიგნის საუნდთრეკი აღმოჩნდება. ყველა წასვლას დაბრუნების მომენტში თავის ისტორია აქვს და იმისთვის რომ მოგონებები მუდმივად ცინცხლად შევინახო, მათ ახალ ნაყიდ წიგნთან და ახალ სიმღერასთან ვაკავშირებ. ყველა ასეთ უიკენდს ანაც ყველა ასეთ შვებულებას თავის ისტორია და მუსიკალური გაფორმება აქვს, ეს ისტორიები კი ჩემი წიგნების თაროზე და ჩემს ფლეილისთში ინახება.

ჩამოსვლის შემდეგ, თუ გზაში ვერ დავასრულე კითხვა, მომდევნო დღეს აუცილებლად ვამთავრებ, რის შემდეგაც აღარც იმ მუსიკას ვუსმენ, რომელსაც მგზავრობისა და კითხვისას ვუსმენდი და აღარც იმ წიგნს ვუბრუნდები (როგორ ძალიანაც არ უნდა მინდოდეს გადაკითხვა). ვინახავ, იმ დროისთვის როცა ყველაფრის გახსენება მომინდება, ვიცავ ემოციებს და მოგონებებს გახუნებისა და დაკარგვისგან.

ჰოდა ერთ დღესაც შეიძლება მეც სწორედ ისე დამემართოს, როგორც ჰარუკი მურაკამის მთავარ გმირს დაემართა თვითმფრინავში: Once the plane was on the ground, soft music began to flow from the ceiling speakers: a sweet orchestral cover version of the Beatles’ “Norwegian Wood”. The melody never failed to send a shudder through me, but this time it hit me harder than ever. მეც ასე დამარტყამს რომელიმე სიმღერა, დამაწვება და ცოტა ხანს ადგომას ვეღარ შევძლებ.

ეს სიმღერა ნორვეგიულ ტყეზე არაა, არც მასში მოსეირნე წყვილებზე და არც დაუსრულებელ სიყვარულის ისტორიებზე, იაფფასიან მასალაზეა, ყალბ ხეზე, რომლითაც იაფფასიან ავეჯს ამზადებდნენ და მოიხსენიებდნენ ნორვეგიული ხის სახელით, რომელიც სიმღერის ბოლოს გადასარევად იწვის შურისძიების ნიშნად. სათაური გენიალურია, სიმღერაც. არ შემიძლია საფუძვლიანად არ შევისწავლო სიმღერები, რომლებსაც ვიკვიატებ და ჩემი მოგონებების შენახვას ვანდობ, ჰოდა, არც Norwegian Wood-ია გამონაკლისი. ყველაფერი პირველი სტროფით დაიწყო: “I once had a girl or should I say she once had me”, შემდეგ კი მიყვა. მიყვარს სიმღერები, რომლებიც ისტორიებს ყვებიან.

14 მაისი, ბათუმი თბილისის მატარებელი.

I once had a girl
Or should I say she once had me
She showed me her room
Isn’t it good Norwegian wood?

She asked me to stay
And she told me to sit anywhere
So I looked around
And I noticed there wasn’t a chair

I sat on a rug biding my time
Drinking her wine
We talked until two and then she said
“It’s time for bed”

She told me she worked
In the morning and started to laugh
I told her I didn’t
And crawled off to sleep in the bath

And when I awoke I was alone
This bird had flown
So I lit a fire
Isn’t it good Norwegian wood?

hl_dds_00375798