Update 93


ცხოვრება system update-ს მთხოვს და მეუბნება, რომ new updates are available, მე ახალი სისტემის თავი არ მაქვს და remind me later-ს ვაჭერ. Update-ების დაყენებისას სისტემა გარკვეული პერიოდით ითიშება და განახლების პროცესში უფუნქციოა ხოლმე. მეც ასე ვარ, სიახლეების მიღებამდე დიდ ხანს ვფიქრობ, ტვინი კი მისაღები სიახლის მიღების პროცენტებს ითვლის. მთავარია ახალი სისტემის დაყენებით, არსებულ აპლიკაციებში არ აირიოს რამე.. აუ, არა, მაგას რა დაალაგებს მერე?!.. ახლა, ჩემი დამრიგებელი რომ მეჯდეს გვერდზე მეტყოდა: “რა კი არა, ვინო!” და მეც ცალყბად გავუღიმებდი.

სიახლეების მიღებას, ისევე როგორც სისტემის განახლებას, სამუდამოდ ვერ გადადებ, ერთ დღეს გეტყვის ან დააყენე ან სულ კარგად ბრძანდებოდეო და სხვა გზა რომ არ გექნება, დააჭერ update-ს და დაელოდები.

სისტემები ხომ ჩვენი მოგონილია და ჩვენსავით მუშაობს. სისტემების შექმნილ სისტემებს ვგავართ, ამიტომაა რომ ღმერთსაც ჩვენთან ვაიგივებთ და ვამბობთ რომ თავის ხატად შეგვქნმა, ჩვენ კი ყველაფერი ჩვენს ხატად შევქმენით, ასლების ასლებს ვქმნით და ყველა ერთი დასაბამის მიერ შექმნილი სისტემის ძირითადი საფუძვლებით ვმუშაობთ, უბრალოდ “ვაფდეითდებით” და “აფდეითდება” სამყარო ჩვენ ირგვლივ.

სიახლეების დროა, იმ სიახლეების გაზაფხულზე რომ იწყება ხოლმე.

ჰოდა, ვირჩევ install updates overnight-ს და დასაძინებლად ვემზადები.

Supergirls Don’t Cry


ყველაფერი ძალიან კარგადაა, მეტიც, შეიძლება ითქვას რომ ყველაფერი არის super! სამყაროში, სადაც ბევრი Supergirl-ია, ყველაფერი ყოველთვის არის super!

ფინიკის სუპერ მიკრო სამყაროში, ბევრი სხვა სუპერ მიკრო სამყაროა. ჰოდა, what can go wrong? აუჰ, ძალიან ბევრი რამ, მაგრამ Supergirls don’t cry.

ყველა supergirl სუპერ მიკრო სამყაროს ღმერთია, ღმერთები არ ტირიან და არც უხასიათოდ არიან.. რასაც არ უნდა ამბობდნენ ერეტიკოსები.

სუპერ მიკრო სამყაროების სუპერგმირი ღმერთების დღეა დღეს და სუპერგმირი ღმერთების ზაფხული მოდის. ჰოდა, what can go wrong? I’m a supergirl and supergirls just fly!

სარეცხი კოსმოსიდან


სანამ ჩემი სარეცხის მანქანა კოსმოსში გასაფრენად ემზადება, მეზობლის ბავშვი პიანინოზე დაკვრას სწავლობს და გულს მიწვრილებს. ათასჯერ გადახვეულ სცენას ათასმეერთედ ვახვევ ტვინში და ახლა უკვე შენელებული კადრის ეფექტით ვუყურებ, კარგად ვიცი, ასე იქამდე მოვიქცევი სანამ აბსოლუტურ გულგრილობას არ ვიგრძნობ და საბოლოოდ არ მოვიბეზრებ.

პარალელურად ვკითხულობ რომ შფოთვითი აშლილობისკენ მიდრეკილი ადამიანები თურმე ხშირად იწიწკნიან ტუჩებს და თითებით ქვედა ტუჩს ვექაჩები. სცენა კი უკვე replay-ზე მაქვს დაყენებული და დასრულებისთანავე თავიდან იწყება.

ამასობაში სარეცხის მანქანა ახალ სიმძლავრეებს რთავს და იუპიტერის წითელ შტორმთან შეხვედრის იმედით, სარეცხის წურვას იწყებს.

მე რომ მკითხო სარეცხის მანქანებს “ნასა” უნდა აწარმოებდეს და გასარეცხად შეყრილი ტანსაცმლის ტრიალის ნაცვლად, მრგვალ ფანჯარაზე პლანეტები უნდა ტრიალებდნენ მზის გარშემო. სიჩქარეებიც პლანეტების მიხედვით უნდა იყოს დალაგებული. ხვალ, იუპიტერის ციკლონებში გატარებულ ტანსაცმელს ჩავიცვამდი და წითელ “პომადას” წავისვამდი (აირის გიგანტის, ყველაზე საყვარელი წითელი ლაქის პატივსაცემად).

მერე, ვენერაზე გარეცხილ კაბებში ჩაცმული გოგოები, მარსზე გარეცხილ წითელ, კუბოკრულ პერანგიან ბიჭებს შეხვდებოდნენ და ახალი წიგნი გამოვიდოდა “ქალები ვენერაზე რეცხავენ ტანსაცმელს, კაცები მარსზე”.

ამასობაში ვესტელის სარეცხის მანქანამ რეცხვა დაასრულა და არსადაც არ გაფრენილა.

Time


გაღვიძების მომენტიდან თავი სიზმარში მგონია, სიგარეტთან ერთად მოსული დეჟა ვუს შეგრძნებაც სიზმარია, ტაქსიში ჩართული Pink Floyd-იც, გადაკეტილი გზაც, სკოლაც, ბავშვებიც, კოკა კოლაც, რომელსაც ახლა ვსვამ და მუსიკაც რომელსაც ახლა ვუსმენ.

ადამიანები, რომლებსაც მხედველობის პრობლემა აქვთ სამყაროს ისევე აღიქვამენ როგორც ისინი, ვისაც 100%-ანი მხედველობა აქვთ? სამყაროს “წყალქვეშ” აღქმა, დამოკიდებულებებს არ ცვლის? როცა ადამიანების სახეებს ხშირად ვერ ხედავ, გიწევს წარმოიდგინო.

მოგიხსნიათ სათვალე იმის გამო რომ ისევ “წყალქვეშ” დაგენახათ ადამიანები, რომლებიც “ხმელეთზე” აღარ მოგწონთ?

სათვალიანი ადამიანებისთვის წარმოსახვითი სამყარო სათვალის მოხსნის მომენტიდან იწყება.

ჰოდა, იმას ვამბობდი რომ გაღვიძების მომენტიდან თავი სიზმარში მგონია და ცხოვრება ფილმი ან სერიალი რომ იყოს, დღევანდელი სერია Pink Floyd-ის Time-ით დაიწყებოდა, აი იმ მომენტიდან აივანზე რომ გავედი, სიგარეტს რომ მოვუკიდე და დეჟა ვუს შეგრძნებამ კუპრზე და მხუთავ აირზე მეტად რომ მომგუდა.

ვბოდავ.

You are young and life is long and there is time to kill today.

18-ს 12.02


ახლა, როცა ტაქსის მძღოლი შუქნიშანზე დგომისას, მწვანე შუქის მოლოდინში უაზროდ აღმუვლებს მანქანას, გალაკტიონი მთაწმინდის მთვარეს კითხულობს და მე უაზრო ემოციების ნარევში ხან ყბა მიკანკალებს, ხან მეღიმება.

გალაკტიონს James Blunt ცვლის, ჰო, James Blunt, იმ სიმღერით ჩემი ფავორიტი რომ იყო პირადი ფინანსებით შეძენილი პირველი ალბომიდან. ახლაც მახსოვს ის შეგრძნება, 30 ლარი ავიღე “ხელფასის სახით” და James Blunt -ის ალბომი ვიყიდე ვაკე-საბურთალოს კუთხეში.

I’m just so relieved that it’s over! ახალი რამ რომ დაწყებულიყო კიდევ უკეთესი იქნებოდა. ისევ შორიდან ვუყურებ იმ ფილმს ჩემი ცხოვრება რომ მგონია და ერთადერთი, რაც მომწონს საუნდთრეკებია.

დღეს დედაჩემის დაბადების დღეა, ერთადერთი ზამთრის დაბადების დღე ოჯახში, დანარჩენი ყველა მზისა და ზაფხულის გოგო-ბიჭები ვართ. მე, აგვისტოს მზესავით გოგო ვარ და ზოგჯერ მგონია, რომ ფინიკი უფრო მზიანია ვიდრე თინიკო.

წლევანდელი მზე ყველაზე მცხუნვარე უნდა იყოს თინიკოს ცხოვრებაში, რაც აქამდე ყოფილა! ხელებს გავშლი, შოკოლადისფერ მკლავებს მზეს მივუშვერ, ცხელ ჰაერს შევისუნთქავ და მზის გულზე ბედნიერების რამდენიმე ბრუნს გავაკეთებ.

ზაფხული მოდის!

ფინიკი-ები


რა ხდება როცა ქუჩაში ნაცნობ ბლოგერს მოკრავ თვალს? სად ქუჩაში? სად და ბათუმში! შეკრების ადგილივითაა, ბლოგი, ფინიკი და ბლოგერები ბათუმში იყრიან ხოლმე თავს. ჰოდა, რას ვკითხულობდი? ა, გამახსენდა, რას და რა ხდება როცა ბათუმში უმისამართო ხეტიალისას ნაცნობ ბლოგერს მოკრავ მეთქი თვალს, რა ხდება და უღიმი (მერე რა რომ თვითონ ვერ გცნობს, ან, გცნობს და ერთმანეთს უღიმით), მერე ტვინში მის ბლოგს აცოცხლებ, არქივებში იქექები, პოსტები გახსენდება, ფრაზები, კომენტარები, მოკლედ ყველაფერი ის, რაც უფლებას გაძლევს იფიქრო რომ იცნობ, იცნობ და გიცნობს..

ანონიმური ალკოჰოლიკების კლუბივითაა, წრეზე რომ სხედხართ და ისტორიებს ყვებით, ერთმანეთს სახელითაც მიმართავთ და ტაშსაც უკრავთ, წრის მიღმა, კი ერთმანეთი არასდროს გინახავთ, იღიმით და გვერდს ისე უვლით ერთმანეთს, სამყაროში მხოლოდ თქვენ იცით, რომ ისევ შეხვდებით იქ, სადაც ისევ მეგობრებივით ისაუბრებთ. სადაც მე ისევ ფინიკი ვიქნები (ზოგჯერ თინიკოსაც შევურევ, მაგრამ მაინც ფინიკი) დანარჩენებსაც მოგონილი სახელები ერქმევათ, მაგრამ ისევე რეალურად იმეგობრებთ, როგორც დღეს თინიკო მეგობრობს თაკოებთან, სოფოებთან, ნინოებთან და ნათიებთან.

ვინაიდან ერთი ცხოვრება არ კმარა იმისთვის რომ ყველა ჩვენი განშტოება ვიცხოვროთ, რეინკარნაციას კი დიდი, მსუქანი კითხვის ნიშანი აქვს, ფინიკიების სიცოცხლე ფასდაუდებელი საჩუქარია თინიკოებისთვის.

The Hanged Man


იყავი ის ვინც ხარ.. თუ როგორაა ეგ? ნუ, რა მნიშვნელობა აქვს?! იყავი ის ვინც ხარ… საერთოდ თუ ხარ ვინმე.. თვეზე მეტია მგონი აღარც ბოდვისთვის გამომიყვია დრო და არც უაზრო აზრების ხლართვისთვის, ჰოდა, დროა! დროა ვისაუბროთ 2018-ს სტარტზე, იმედებზე და იმედგაცრუებებზე, ოპტიმიზმზე და იმაზე, რომ ღმერთები არც წელს გვპასუხობენ.

გადასაგდები დიალოგებისა და წაგებული თამაშების წელი დაიწყო. მე, ისევ იმ მაგიდასთან ვზივარ სადაც ლეპტოპი ერთდება.. ულეპტოპოდ. ერთით მეტი “მაიკა” მაქვს წელს, თან უბრალო “მაიკა” კი არა, ჯიმ მორისონის გამოსახულებით. ისეთი, ერთ გარდაცვლილ მეგობარს განსაკუთრებულად რომ მოეწონებოდა.

თითქმის ერთი თვეა 2018 დაიწყო და უკვე ტაროს კარტის hanged man-ივით ვარ, ანუ უკუღმა, ანუ ისე, რომ როცა კარტი წაღმა დაჯდება, მე უკუღმა ვეკიდები.

აი, ისევ ვბოდავ!

ჰოდა, ზოგჯერ როცა კარტი წაღმა ჯდება, ჩვენ ფეხებით ვართ ხოლმე ჩამოკიდებული და უკუღმა ვუყურებთ ცხოვრებას.

დროა კარტები ამოვატრიალოთ და უკუღმართად დაწყებულ წელს, წაღმად შევხედოთ.

ყველაფერი იქნება ძალიან მაგრად!

You must believe in 2018!


უკვე ბევრი წელია რაც წლის შემაჯამებელ პოსტებს ერთი კონკრეტული სიმღერის ფონზე ვწერ და ამ სიმღერას პოსტის “საუნდთრეკად” მოვიხსენიებ ხოლმე. სიმღერები ყოველთვის დაუფიქრებლად, ძალდაუტანებლად, უეცრად მოდის და ალბათ მთელი ხიბლიც სწორედ ესაა. მჯერა რომ “შემთხვევით არაფერი ხდება”, ჰო, მჯერა რომ ყველა შემთხვევითობას აქვს კონკრეტული დანიშნულება.

რა მაგის პასუხია და ძილში თქვენი ტვინიც გირთავთ ხოლმე სიმღერებს?

ჩემი ტვინი დიდადაა გატაცებული ჩვენი (ჰო, ზუსტად ჩვენი) ცხოვრების “background მუსიკის” შერჩევით. არც დრო იცის და არც სიტუაცია, მიადგება ხოლმე მუსიკალურ არქივებს, წამოედება რაღაც სიმღერას და ჩართავს (არ ეძინება და მოკალი!). ალბათ ამ დროს ფრიად კმაყოფილი სახით მიწვება ხოლმე სავარძელზე და სიგარეტიან ხელს მუსიკას აყოლებს.

წუხელ წამიღიღინა: Are there bags under your eyes? არაფერი მითქვამს, Do you leave dents where you sit? მეძინება! Will you survive? You must survive!

ზოგჯერ მგონია, რომ ჩემი ემოციური და დაუფიქრებელი ქმედებებისგან შოკირებული ჩემივე ტვინი სადღაც გულწასული აგდია ხოლმე… ან არა, შვებულებაშია და ცალი თვალით მაკვირდება, თან ფიქრობს “Bring it on bitch! დავბრუნდები და დავილაპარაკებთ!” აი, მერე მომადგება ხოლმე და პუნქტებად მიყვება ყველაფერს რაც ჩვენს შორის გაფორმებული შეთანხმების მიხედვით ჩემს “ვალდებულებებშია” მოხსენიებული და იწყებს იმ ყველაფრის ჩამოთვლას რაც დავარღვიე, არაფრის ღირსი რომ არ ვარ, თავი რომ მოვჭერი და საერთოდ ამდენი წელი როგორ მიძლებს რომ ვერ გაუგია.

ჰო, ეგრეა, მაგრამ ზოგჯერ ჩემზე უკეთ ხვდება რა გვჭირდება და თავად მირთავს ხოლმე სიმღერებს, რომლებითაც უნდა დავასრულოთ წელი და დავიწყოთ ახალი.

2018 წლიდან ჩვენ შორის გაფორმებული ხელშეკრულების გადახედვის დროა. ახალ წესებზე და ახალ ვალდებულებებზე უნდა შევთანხმდეთ. წარმოიდგინეთ თქვენსა და თქვენს ტვინს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება:

“2018 წლის 1 იანვრიდან, მხარეები ფინიკი (შემდგომში მოხსენიებული როგორც “თინიკო”) და თინიკოს ტვინი (შემდგომში მოხსენიებული როგორც “ტვინი”) 31 წლის წინ დაწყებული ურთიერთთანამშრომლობის ხელშეკრულების ფარგლებში ვთანხმდებით შემდეგზე…

შეიძლება ჩათვალოთ რომ 2017-18 წლების გასაყარზე დგომისას ძალიან არასაახალწლო სიმღერა შევარჩიე, მაგრამ When there’s no love in town, this new century keeps bringing you down.

Oh, what are you really looking for?
ყველაფერი რაც არ უნდა ჩაიფიქროთ მომავალი წლისთვის, რაც არ უნდა მოინდომოთ, რაც არ უნდა დაგეგმოთ, რაზეც არ უნდა იოცნებოთ, ყველაფერი ერთიანდება სიყვარულში. იმ ადამიანების მიმართ, რომლებთან ერთადაც ვაკეთებთ საქმეს და მომავალ წელსაც გავაკეთებთ, რომლებთან ერთადაც ვერთობით და კიდევ გავერთობით, რომლებსაც საჩუქრებს ვუკეთებთ და გვიხარია, რომლებთან ერთადაც ვცხოვრობთ, რომლებთან ერთადაც დღის უმეტეს ნაწილს ვატარებთ.. ან იქნებ, საბოლოოდ ყველაფერი საკუთარი თავის მიმართ სიყვარულში ერთიანდება. სწორედ ამის გამოხატულებაა ის ყველაფერი რაც გვინდა, კონკრეტული თუ აბსტრაქტული, ნივთი, თუ ემოცია. პატარ-პატარა ბედნიერებები, სასიხარულო მომენტები, წარმატებები, მეგობრები, საჩუქრები… ახალი წლის მთელი ხიბლი, არსებული სიყვარულის თავისუფლად გამოხატვაშია, როცა ჩვენი ტვინი, როგორი მომთხოვნიც არ უნდა იყოს, ამ გამოხატულებას გვპატიობს და არ აინტერესებს საერთო ფონიდან ამოვარდნილები ხომ არ ვიქნებით, საზოგადოების მიერ დაწესებული ნორმებიდან ხომ არ გადავუხვევთ, გიჟად ხომ არ შეგვრაცხავენ, რამეს ხომ არ იფიქრებენ, ზედმეტ “გამოსენტიმენტალურებას” ხომ არ დაგვაბრალებენ. ჰო, უფლებას გვაძლევს და ზუსტად ამიტომ ვართ ყველაზე პოზიტიურები ამ დროს.

ჰოდა, თუ მკითხავთ რა მინდა მომავალი წლისთვის, ახლა ზუსტად ვიცი რომ “სიყვარული”, ის რაც ყველაფერს მოიცავს, ყველაფერს რაც შეიძლება მინდოდეს, მატერიალურს თუ არამატერიალურს. და ეს ისაა რაც პირველ რიგში საკუთარი თავის გადაკეთებას მოითხოვს.

Do not turn down the love songs that you hear
‘Cause you can’t avoid the sentiment
That echoes in your ear
Saying love will stop the pain
Saying love will kill the fear
Do you believe
You must believe!

ყველას იმ ყველაფერს გისურვებთ რაც მთელი გულით გინდათ და ვინაიდან დაწვრილმანება არც მე მინდა და არც თქვენ, სიყვარულს გისურვებთ, რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს თქვენთვის.

2018=11


უსახური შენობიდან ამომავალი კვამლი ჩიტების გუნდი მგონია.

სანამ ყველაფერი კარგად იქნება, იქნება 3 პარასკევი, ლუდი და 2017. 2018-ში გავხდები 32-ს, 3+2=5, ე.ი. ყველაფერი ხუთიანზე იქნება, თუ მათემატიკაში, კალენდარში ან კვირის დღეებში არ შეცვლიან რამეს. ჰოდა, რას ვამბობდი? 3+2=5, 2+0+1+8=11, 1+1=2, 2+5=7. 2018-ში ყველაფერი ხუთიანზე იქნება 7-ებისთვის, მე 7 ვარ და ჩემი სახელის პირველი ასო ანბანის მიხედვით 8-ა, 8-ს თუ ცოტა წავაყირავებთ უსასრულობაში გადავიჭრებით, 2018=11, მე 11-ში დავიბადე, 11.08-ში.

უსასრულობამდე 3 პარასკევი და ცოტა ლუდი დაგვრჩა.

ტანიდან მთელი კვირის დაღლილობას ვიფერთხავ. ახლა 22:32 საათია, ანუ 9, ჩემი ტელეფონი 74%-ზეა, ანუ 11, 1+1=2 2+9=11.

მათემატიკურად ბედნიერი ვარ.