940-დან 2401-მდე


სასტუმროს ნომრებს თავის აურა აქვთ. თითქოს სტერილურები უნდა იყვნენ, სინამდვილეში კი ბევრი ადამიანის ემოციების ნარევს გახვედრებენ შესვლისას. სადღაც მეც ვირევი, უცნაურ ფერებად ვეხლართები სხვა ადამიანების დატოვებულ ნაწილებს. 2401-ში ჩემი აღმოჩენები, იმედგაცრუება, მოლოდინები და დაღლილობა დახვდებათ შემდეგ 2401-იანელებს (სექტასავით ჟღერს). ისიცაა, რომ უმეტესად ერთსა და იმავე ოთახებს პირველად და უკანასკნელად ვსტუმრობთ ხოლმე.

16 წლის რომ ვიყავი სლოვაკეთში წავედი დებატების პროგრამით (ისე ჟღერს თითქოს მიღწევებს ვთვლიდე, სერთიფიკატიც ხომ არ გაჩვენოთ?!), პოდბანსკში, 940-ე ნომერში ვიცხოვრე 2 კვირის განმავლობაში (ოთახის ნომერი მახსოვს, სასტუმროს სახელს ვერაფრით ვიხსენებ), ათასნაირი გარდატეხა ხდებოდა მაშინ ჩემში. ძალიან პატარა ვიყავი, 16 წლისთვისაც კი შეუფერებლად პატარა, ლამის 10 ზომით დიდი ცისფერი მაისური მეცვა, გვარიანად ჩაპუტკუნებული ვიყავი და ვმალავდი. ჰოდა, პატარა ვიყავი, ბევრი კომპლექსით, ერთ დღეს კი გავიგე რომ უახლოესი 2 კვირის განმავლობაში ლატვიელ და ხორვატ გოგოსთან ერთად უნდა მეცხოვრა. ლატვიელს თმა წითლად ქონდა შეღებილი, ხორვატი კი მარცხენა თვალის ქვეშ ვარდისფერ ხაზს იკეთებდა ხოლმე. ისე მომეწონა ეს ვარდისფერი ხაზი, დღესაც დილაობით გავისვამ ხოლმე სახეზე.. არადა, არ მიხდება. მაშინ პირველად ვიმღერე კარაოკეში (sweet dreams are made of this), პირველად გავაცნობიერე რომ 16 წლის ადამიანები ბავშვები აღარ არიან, ვიდებატე ინგლისურად, შემიყვარდნენ ესტონელები, გავიგე რომ იატაკზე ჯდომა არ ტეხავს, ვისაუბრე გლობალიზაციის უარყოფით ფაქტორებზე, მოვხიბლე ამერიკელი ტრენერი ჩემი სამოტივაციო სიტყვით და ჩამოვიტანე ჩემპიონი გუნდის სუპერ ტაქტიკა ჯვარედინი დაკითხვისას.

2 კვირა რომ გავიდა ჩემოდანი ჩავალაგე, გამოვიხურე ოთახის კარები და შევხედე 940-ს, ვიფიქრე რომ ამ ოთახში აღარასოდეს დავბრუნდებოდი, ამიტომ დიდ ხანს ვიდექი გაუნძრევლად.

იმის შემდეგ ბევრი ნომერი იყო, მგონი არც ერთში დავბრუნებულვარ. 940-ში ისევ ცხოვრობს 16 წლის ფინიკი, ისევ ცისფერი მაისური აცვია და ისევ ადრე იძინებს.

ახლა 2401-ში ვსვამ ცხელ შოკოლადს, თეთრი ღუნღულა ხალათი მაცვია, დილით ადრე ასადგომად ვემზადები და ვეგუები რომ შემდეგი ღამის თვითმფრინავში გატარება მომიწევს. აღარც ოთახის უჯრაში ნაპოვნი ახალი აღთქმა მექაჩება, არც ვარშავას ხედები. საწოლი მიხმობს, საწოლი მეძახის. ეს 2401-ც პირველია და სუპერ მაღალი ალბათობით უკანასკნელიც. აი, 940-ში დაბრუნება კი კვლავ მიღიტინებს ტვინში, იმ ფინიკის ნარჩენების ნახვა მინდა იქ რომ დავტოვე.

ცხოვრებაში იმაზე მეტ ადამიანთან იხლართება ჩვენი გზა ვიდრე გვგონია, ყველა ვისაც ერთ ოთახში გვიცხოვრია აურებით ავიხლართეთ და ერთმანეთის ემოციების ნარჩენებში გვეძინა.

Advertisements

იუპიტერობიდან COROT-7b-მდე


სანამ ცხოვრების იუპიტერზე გაგრძელებას გადაწყვეტთ და შეხვედრისთვის ამ წითელ ლაქიან გიგანტს შეარჩევთ, დაფიქრდით თავი შემთხვევით COROT-7b-ზე არ ამოყოთ.

ისევ საკუთარი თავის დაპატარავებას ვცდილობ და დოკუმენტურ ფილმებს ვუყურებ სამყაროს გრანდიოზულობის აღსაქმელად, საკუთარი არარაობის კარგად გასააზრებლად, იმ არარაობის, ზოგჯერ სამყარო რომ მგონია, რომლის ღმერთიც მე ვარ.

სანამ ნასა კოსმოსში სამოთხეს ეძებს და ჯოჯოხეთებს პოულობს, მე თავი დიდი ვინმე მგონია და ვფიქრობ როგორი მნიშვნელოვანი ვარ ჩემი პრობლემებიანად.

პრობლემები COROT-7b-ს, ცხელ იუპიტერებს და ამ იუპიტერების სისტემაში მოძრავ სხვა პლანეტებს აქვთ, რომლებსაც ჯოჯოხეთად საბოლოოდ ფორმირებამდე მოისვრიან იუპიტერები ორბიტის შეცვლისას, მოისვრიან კოსმოსში და სამუდამო წყვდიადში უკრავენ თავს.

ცხელ იუპიტერებს ეგოიზმი ღუპავთ, მზისკენ ეგოისტური სწრაფვისას გზიდან ისე იშორებენ სხვებს, დიდად არ აღელვებთ. არადა, მზესთან მიახლოვება ღუპავს და ერთ დროს აირის გიგანტებს, მზეზე მიჯაჭვულ, ქვიან, მომცრო პლანეტებად აქცევს, ფიქსირებულ პლანეტებად, რომლებსაც ერთი მხარე მუდმივად მზისგან ეწვით და მეორე მხარეს მუდმივი წყვდიადია.

ხომ იცი karma is a bitch, ჰოდა, თუ მზისკენ მიმავალ გზაზე სხვებს, სამყაროს ყველაზე ბნელ და უმზეო კუნჭულებში მოისვრი, ბოლოს აუცილებლად დაიწვები და ცხელი იუპიტერის ნაცვლად COROT-7b გახდები, ჯოჯოხეთის მეცნიერული სინონიმი.

Corot-7b

 

 

Don’t Hide in Your Shell


თითქმის ყოველ ღამე მესიზრმრება რომ ბათუმში ისევ ზაფხულია, რომ ისევ გადავსებულია სანაპირო ნაირ-ნაირი ადამიანებით, ისევ რაღაცები ხდება, ისევ ცხელა, ისევ კონცერტები ტარდება, ყველა ისევ იქაა.. მოკლედ ბათუმში ყველაფერი ისევ ისეა. აი, სარეკლამო კლიპები რომაა, კამერა ჯერ სანაპიროს რომ დაუყვება მხიარული მუსიკის ფონზე, მერე ბარებს რომ დაივლის, მერე ველოსიპედები და ბულვარი, ღამის ცხოვრება… ზუსტად ეგრე ვნახულობ ზაფხულს ყოველ ღამე.

შემდეგ ვიაზრებ, რომ კიდევ ერთი ზაფხული გავიდა და ჩაიარა, რომ სანაპირო ისევ ცივი და ცარიელია, ისევ შემოდგომაა და შემდეგ წლამდე ისევ დიდი დროა დარჩენილი.

ზაფხულის დადგომის მეშინია, არ ვიცი საიდან და რატომ გამიჩნდა ასეთი შეგრძნება, მაგრამ ვიაზრებ რომ ზაფხულის დადგომის და მისი თვალის ერთ დახამხამებაში გასვლის მეშინია.

გადავწყვიტე რომ წელს აუცილებლად უნდა უნდა ვისწავლო ველოსიპედის ტარება და რაც მთავარია აუცილებლად ბათუმში. ეს “სანამ 30 წლის გავხდები” გეგმის ნაწილი იყო, მაგრამ ვინაიდან არ გამოვიდა, 2017 წლის ზაფხულის ბოლომდე გამოვა. მასწავლებელიც არაფერში მჭირდება, თითქმის ყოველთვის, ყველაფერს ჩემით ვსწავლობ. თან ვინაიდან ეს ერთი კონკრეტული ადამიანის “პრივილეგია” უნდა ყოფილიყო, ახლა ამის სხვაზე გადაბარების არავითარი სურვილი არ გამაჩნია.

2016-ში ბათუმი ჭარბი რაოდენობით იყო და აქამდე თუ მხოლოდ ზაფხულში ვიყავი ნამყოფი, 2016-ში გაზაფხულზეც ჩავედი და შემოდგომაზეც, თან რამდენჯერმე, ლამის, ყოველ შაბათ-კვირას და დასვენების დღეს იქ ვიყავი. მოკლედ, ერთადერთი ზამთარი იყო დარჩენილი და ამ “უიკენდზე” ამასაც “გავაპლიუსებ” როგორც შესრულებულს.

ბათუმზე ყოველთვის შერეული შეგრძნებები მქონდა, ცხოვრების ყველა მნიშვნელოვან ეტაპზე შეგრძნებების გასამძაფრებლად ან ყველაფრის მოსახარშად ვლაგდები და ბათუმში მივდივარ ხოლმე, ჰოდა, 2016-ში ეს განცდა გაათმაგდა.

2016 რთული წელი იყო, დასამახსოვრებელი და გამორჩეული ზაფხულით, 2017 სხვანაირი იქნება, ოღონდ როგორი ჯერ არ ვიცი.

რაღაც x თარიღებიდან გასული დროის გადათვლას ვერ მოვეშვი, დღესაც გავიღვიძე, თარიღს შევხედე და გამახსენდა რომ ზუსტად 5 თვის წინ ძალიან კარგი დღე იყო, საშინლად მაგარი განწყობა მქონდა და ყველაფერი მიხაროდა. ალბათ ამიტომ მესიზმრება ზაფხული და ალბათ ზუსტად ამიტომ მეშინია კიდევ ერთი ზაფხულის დადგომის, რომელსაც აუცილებლად მოყვება შემოდგომა.

არ მიყვარს როცა მეკითხებიან რა ხდება ამა თუ იმ საკითხზე, საერთოდაც კითხვები არ მიყვარს, თუ თავად მინდა რამეზე საუბარი, ვსაუბრობ, თუ არა, მაშინ კითხვების დასმა უბრალოდ გამაღიზიანებს და რა აზრი აქვს?! თან როგორც წესი, გაცემული პასუხების მიხედვით, ადამიანები ჩემს ისტორიებს საკუთარი ინტერპრეტაციით იმახსოვრებენ, ისეთით რომელიც რეალობასთან ან არის კავშირში და ან არა. ჰოდა, აბა რაში მჭირდება ჩემი ცხოვრების ნაირ-ნაირი ინტერპრეტაციები?

ახლა, საკუთარ ნაჭუჭში ჩაკეტვის დრო არ არის, ძველი წესების აღდგენის დრო არ არის, 2016 ცვლილებების წელი იყო და უნდა მივიღო, აი ასე, უნდა ავდგე და გავიაზრო რომ ყველაფერი შეიცვალა. სადამდე მიმიყვანს ცვლილებები, ამას 2017 წელი გვანახებს, მანამდე კი შეგვიძლია ვიცხოვრობთ, დაგვესიზმროს ზაფხული, შეგვეშინდეს, მაგრამ მაინც დაველოდოთ.

გაეხსენით სამყაროს, ჩაიფიქრეთ ხოლმე სურვილები 11:11 საათზე, ათასი სისულელის ასრულებას დაპირდით საკუთარ თავს, ხშირად ჩალაგდით და წადით სადმე, გამიჯნეთ თქვენი ცხოვრება ყოველდღიური რუტინისგან, მიიღეთ ცვლილებები და Don’t hide in your shell!

Hear me
I know exactly what you’re feeling
‘Cause all your troubles are within you
Please begin to see that I’m just bleeding to
Love me, love you
Loving is the way to
Help me, help you
Why must we be so cool, oh so cool?
Oh, we’re such damn fools.

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?!


საკუთარი თავის საკუთარი თავისგან მიჩქმალვით ვარ დაკავებული. არ აღიარება ბევრს არაფერს ცვლის, ფაქტი ფაქტად რჩება და უძილობით მიწყალებს გულს.

გუშინ გაფართოებულ ოჯახურ ვახშამზე 2016 წლის სიკეთეებზე ვმსჯელობდით, თავი გამოვიდე ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი წელი იყო მეთქი. ჰო, ცოტა არ იყოს დაუფიქრებლად წამოვაყრანტალე ეს დასკვნა, როცა მიზეზების დასახელება მთხოვეს, მივხვდი რომ ის რის გამოც ამ წელს ცუდ შეფასებას ვაძლევ, კონფიდენციალურია და პირში წყალი ჩავიგუბე, შევეცადე ზოგადი ფრაზებით შემოვფარგლულიყავი და ვთქვი “კარგი არაფერი მომხდარა და სულმოუთქმელად ველოდები 2017 წლის მოსვლას, ასტროლოგები სასწაულებს მპირდებიან” მეთქი.

უკანასკნელი 4 წლის განმავლობაში ეს პირველი ახალი წელი იქნება, რომელსაც საქართველოში შევხვდები. არადა სიამოვნებით ავიღებდი ახლაც ბილეთს 29 დეკემბრისთვის და გავუდგებოდი ბუდაპეშტის გზას, გლინტვეინის დაგემოვნებისა და მოციგურავეების ყურების იმედით.

დილით ხასიათზე მოსვლის იმედით ტუჩებზე შინდისფერი “პომადა” (ახლა არ მთხოვოთ წმინდა ქართულით საუბარი, ისეთ ხასიათზე ვარ ფიქრითაც კი ძლივს ვფიქრობ) წავითხაპნე და დასიებულ თვალებს, თვალი ავარიდე.

გახსოვთ ალბათ ფილმი “უძინართა მზე”, ამ ფილმიდან იმდენი ფრაზა მაქვს აკვიატებული, ახლა ყველას გახსენება გამიჭირდება, თუმცა ყველაზე ხშირად მაინც “ეს რა ჭირი გვჭირს ტო”-ს ვიყენებ ხოლმე. ჰოდა, წუხელ ტკივილმა რომ გამაღვიძა, აბაზანაში რომ გავედი წამლის დასალევად და საწოლში რომ დავბრუნდი, ჩაძინებამდე სიმთვრალესა და სიფხიზლეს შორის არსებული ძალიან წვრილი ზღვარი დავიჭირე, დავფიქრდი მინდოდა თუ არა საკუთარი თავის გამოლანძღვა და მივხვდი რომ მინდოდა, ოღონდ იმ მიზეზით არა, რაც თავიდან მეგონა, მომინდა საკუთარი თავი იმის გამო გამელანძღა რომ ყოველ ჯერზე, წინასწარ ვიმზადებ თავს თავის გასალანძღად.. ანუ მანამ სანამ რამეს გავაკეთებ, ვამბობ რომ ამის გამო შემდეგ გვარიანად მომიწევს თავის ლანძღვა, შემდეგ კი ვაკეთებ და ველოდები როდის დადგება ის დრო “ოჰ, რა იდიოტი ხარ თინიკო”-ს რომ ვიტყვი. აი, ესაა საკუთარ თავთან შეუგუებლობის ჭეშმარიტი მაგალითი. ჰოდა, ეს რა ჭირი გვჭირს ტო!

ადამიანი “აკრძალვა” ვარ, ჰო, ფინიკი კი არა, ნამდვილი სისხლის სამართლის კოდექსი ვარ. რა უნდა გრჯიდეს საკუთარ თავს საკუთარ თავად არ ყოფნა რომ დაუკანონო?

არადა, არ იყო ეს 2016 წელი ასეთი ცუდი, ჩემი ცხოვრება ზოგადად კი თავდაყირა დადგა, მაგრამ ეს ერთ დღეში არ მომხდარა, ეტაპობრივად ამოვტრიალდი და დავეკიდე ფეხებით. ცვლილებები რთული შესაგუებელია, მაგრამ ცუდი არ არის.

მდორე და უინტერესო ცხოვრება ზუსტად ისე მაგიჟებს როგორც მოვლენებით დატვირთული პერიოდები.

ფინიკი, დადგა ეგ შენი ცვლილებების 30 და ახლა კედელზე თავის რტყმას არავითარი აზრი არ აქვს.

პარანოიკი და შეთქმულების თეორიების დიდოსტატი რომ ვარ, ეს ადრეც მითქვამს. ჰოდა, ახალი თეორია მაქვს და რა ხრამში გადავჩეხავ ფინიკის, კაცმა არ იცის!

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?

 

11


ხშირად ვამბობ ხოლმე, ადამიანები ზუსტად იმას ვიღებთ რაც გვინდა. ჰო, აი ასე, მოვინდომებთ და გვაქვს. ერთი ეგაა, მერე ვხვდებით რომ კარგად ვერ გავიაზრეთ რას ნიშნავდა სასურველის მიღება, ყველა პირობა ვერ გავითვალისწინეთ, დეტალებზე არ ვიფიქრეთ და voila, სულ სხვა რაღაც შეგვრჩა ხელში.

სანამ აგვისტოში დაწყებული ცვლილებები ნელ-ნელა გამოკვეთილ ფორმას იღებენ, მე არ ვიცი რა მოვუხერხო გაუცხოვებულ საკუთარ თავს. ის ვიღაც, ვინც მე და ფინიკის შემოგვისახლდა, ვისთანაა და რას აკეთებს ვერც ერთი ვიგებთ და ვერც მეორე.

სექტემბერში დაწყებული ოცნება 2015 წლის ამავე პერიოდში დაბრუნებაზეც აგვიხდა. ჰო, ახლა ნუ გაიოცებთ, ხომ ვთქვი, უმეტესად დეტალებს და პირობებს ვერ ვიაზრებთ მეთქი და შედეგად სულ სხვა რეალობა გვრჩება ხელში. ჰოდა, კეთილი იყოს შენი დაბრუნება 2015 წლის ნოემბერში ფინიკი, 2016 წლის აგვისტოს შემდეგ, ეს მარტივი არ იქნება.

ვინ ვარ ვერც მე გამიგია და ვერც ჩემ ირგვლივ მყოფებს. ცვლილებების მიღება მარტივი არასოდესაა, თუმცა ახლა სრულ ქაოსში აღმოვჩნდი.

Yes Man ნანახი გაქვთ? აი, ეგ დამემართა, ოღონდ რა თქმა უნდა ეგეც ცოტა სახეცვლილი ფორმით. ყველაფერზე უპირობო თანხმობას არ ვაცხადებ, მაგრამ იმ ყველაფერს ვაკეთებ, რასაც ადრე მთვრალზეც კი არ გავაკეთებდი. ოღონდ სტოპ! ახლა წარმოიდგინეთ რომ აქამდე ჩემი ნაჭუჭის იქით არასოდეს გავსულვარ. ჩემი მოგონილი წესების ტომები მაქვს და თითოეული მათგანის დარღვევაზე ლამის თავით ვაგებ პასუხს.

ჰოდა, აი, ავდექი და გადავწყვიტე რომ ეს წესები სანაგვეზე იყო მოსასროლი, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩემი მოგონილი იყო, იმისთვის რომ რაც შეიძლება უფერული ცხოვრებით მეცხოვრა, რატომღაც ასეთი ვალდებულება დავუწესე საკუთარ თავს და შემდეგ ამის დასაბალანსებლად შევქმენი ფინიკი. ახლა მე და ფინიკი ისე გადავიხლართეთ ერთმანეთში, სად იწყება ერთი და მთავრდება მეორე, ეშმაკიც ვერ გაიგებს.

2015-ში დაბრუნებაც მხოლოდ იმისთვის მინდოდა, რომ სხვანაირად მეცხოვრა, ის 1 წელი თავიდან მეცხოვრა, რომელმაც აგვისტოში დამდგარ ცვლილებებამდე მიმიყვანა. ჰო, ნუ ცხადია 2015-ში არ დავბრუნებულვარ, მაგრამ ყველაფერი ისე ვითარდება, თამამად შემიძლია ვთქვა ცხოვრება სახეში მაფეთებს ყველაფერ იმას რაც 2015-ს ძალიან გავს და მელოდება როგორ მოვიქცევი.

როგორ მოვიქცევი? როგორ მოვიქცევი და განვაცხადებ – ძვირფასო ფინიკი, სინამდვილეში არავინ მოთრეულა, თინიკო გაფინიკდა და ეს ვერ გაგვიგია.

ვნახოთ სადამდე მივა წარმოსახვიდან რეალობაში გადმოსული ფინიკი.

პ.ს. 2015 და 2016 (5+6=11).

We're Explosions in Slow Motion

გამარჯობა ამღვრეულო


-ისევ შევხვდით ერთმანეთს! – მინდა ვუთხრა და გაბუტულივით ავარიდო თვალი.

ვერაფერს ვეუბნები. ამღვრეულია და ღელავს. მერე რა რომ ამინდი გამოვიდა?! გუშინ წვიმდა, 2 დღის წინაც, მზის აღქმა ვერ მოასწრო ისე წამოვადექი თავზე. დამპატიჟა? მეტი დარდი არ ჰქონდა! დაუპატიჟებლად ჩამოვჩაქჩაქდი. ჰოდა, როგორც ჩამოვჩაქჩაქდი, ისე წავჩაქაჩაქდები!

-არადა ასახსნელი ბევრი გაქვს! – ოდნავ ნაწყენი ტონით ვეუბნები მე.

მეტი საქმე არ აქვს მიპასუხოს. თავისთვის ბუტბუტებს რაღაცებს და ისე იქცევა, თითქოს პირველად მხედავდეს.

პასუხად, მეც აუღელვებლად ვალაგებ ფეხებს აივნის მოაჯირზე და სიგარეტის ქაჩვისას ვფიქრობ მოსალოდნელ სიმთვრალეზე.

მოსალოდნელი რომ მიმდინარე ხდება ყველაფერს ფეხებზე ვიკიდებ.. არადა, ჯობდა დამეძინა.

ცუდი გოგო ხარ ფინიკო და ზედმეტად ცელქობ! არ ვარგა ეს და ასე არაფერი გამოვა! ეს ფეხებიც რამდენჯერ ახსენე წინა ორ აბზაცში? გვარიანად უნდა გაგტყიპოს კაცმა რა! მაგრამ რას ვიზამთ რომ პატრონი არ გყავს?

ჰაჰ, რას ვიზამთ? რას და ერთ კვირაში ისევ ჩამოვალთ და აგერ ნახავ თუ არ დაველაპარაკებით! თავხედი კია, მაგრამ ყურის აწევა არ გაგვიჭირდება.

მანამდე კი შეუძლია მოეხეთქოს ნაპირებს.

მაინც გეტყვი რომ ნაწყენი ვარ შენზე და არ მგონია მარტივად შევრიგდეთ!

fb_img_1475475227675
სიგარეტი, სასმელი და ფონად Supertramp Live to love you. 02.10.2016

Man of Broken Promises


ეს სიმღერა ვეგასზეა. ჩვენი დიალოგი არა.

– სახეტიალოდ უნდა დაგპატიჟო.

– ვეგასში?

– ჰაჰ, არა, ვეგასში არა, არც ჩინეთში და არც ჩილეში, თბილისში, ბათუმში, რაჭაში, რა ვიცი, სადმე, აქვე..

– მაშინ სიმღერა რა შუაშია?

– ბევრ კითხვას სვამ, არაა ეს კარგი. სიმღერა შენზეა, იქამდე უნდა გასმენინო სანამ მსუბუქ გულის რევას არ იგრძნობ. ჰო, და შენი ხმა არ გავიგო! იმ მდგომარეობაში არ ხარ ახლა რამე გააპროტესტო, ყველაფერი ისე იქნება როგორც მე მინდა, როგორც მე ვიტყვი. დიახ, “Anything I want, anything desire!”

– სადაა Land Of Broken Promises?

– ვეგასში.

– ვერაფერი გავიგე!

– რა არის გაუგებარი? არ მაინტერესებს Land, როცა Man of Broken Promises მიდგას გვერდით და სახეტიალოდ ვეპატიჟები.

– …

I soon became the servant
A blissful blank canvas mind
Something was shining on me – promises
“Anything you want, anything you desire”

– თითები ააყოლე მუსიკას. ჰო, ჰო, ეგრე… ხედავ ღიმილი დაიმსახურე? არადა არაფერს იმსახურებ. გახსოვს რამდენ სისულელეს დაგპირდი? შენ? შენ რამდენ სისულელეს დამპირდი? ეგ გახსოვს? ჰოდა, წამო, გავისეირნოთ. მორჩი ახლა სისულელეებს, ამ ხეტიალის შემდეგ შეგიძლია აღარ უპასუხო ჩემს ზარებს, გამარჯობა არ მითხრა, უარყო რომ მიცნობ.. რა ვიცი, რაც გინდა ის ქენი, მაგრამ ახლა ამ მუსიკის თანხლებით უნდა გავისეირნოთ.

– …

– დამშვიდობების დროა. ნამდვილი დამშვიდობების დრო. უნდა დავემშვიდობოთ ერთმანეთს, “ქართული ოცნების” მაჟორიტარობის კანდიდატის ნაცნობი სახის გამოჩენამ დამაბრუნა 1 წლით უკან, იმ დროში, სანამ მე დაგპირდებოდი რამეს, სანამ შენ დამპირდებოდი რამეს, სანამ თეგებში გაჩნდებოდი, სანამ რამე იქნებოდა..

– პოლიტიკა ზუსტად ის თემაა, რომელიც ჩვენი დამშვიდობების დროს უნდა წამოგეწია. ძალიან სენტიმენტალური ხარ, გული ამიჩუყდა..

– პოლიტიკა არაფერ შუაშია, ახლა ახსნა რომ დავიწყო დიდ ხანს ვერ გავჩერდები. ადრე გეუბნებოდი, ყველაფერი, აი, ყველაფერი რასაც პარანოიის შემოტევის დროს ვიგონებ, ცხადდება მეთქი. ბადალი არ მყავს. არ ვიცი ამას როგორ ვახერხებ, მაგრამ საოცარი სიზუსტით შემიძლია გითხრა რა როგორ დამთავრდება, ვინ რას გააკეთებს.. შენ რომ Man of Broken Promises იქნებოდი, ეგეც ვიცოდი, მაგრამ დაჯერება არ მინდოდა. ჰო, თავის მოტყუებასა და ილუზიების შექმნაში არ მყავს კიდევ ბადალი.. ეგ არ მითქვამს.

– Anything you want, anything you desire!

– ჰო, Anything I want, anything I desire… ახლა, ფილმი რომ იყოს ყველაფერი ამ ფრაზაზე დამთავრდებოდა. კამერა დაგვშორდებოდა, ხალხში ავირეოდით გადაბმული ყურსასმენებით, სიმღერის ხმა მოიმატებდა, ნელ-ნელა მთლიანად გადაფარავდა სხვა ხმებს და დარჩებოდა მხოლოდ ჩემი ნათქვამი “Anything I want, anything I desire”. ფილმში არ ვართ, მაგაშიც არ გაგვიმართლა. აქ არ მთავრდება, აქ არაფერი მთავრდება, არ დაწყებული ამბები არ შეიძლება მთავრდებოდეს.

Turn the bad blood into good
Bring the laughter, bring the love

გამარჯობა ზერო! მომენატრე! კი, კი ფინიკისაც მოენატრე.

ფინიკი, რატომ ვეძახდით თავს ზეროს გახსოვს? ჰო, ბევრი მიზეზი იყო, მაგრამ ზეროც ხომ “წრეა”, ნუ თითქმის, ჰოდა, ამაზე არასოდეს გვიფიქრია. წრეების შეკვრის ბოლოს, პოსტებზე ხელს ისევ ზეროს სახელით ვაწერთ ხოლმე, ეს აღარ გვახსოვდა ან არ ვიცოდით. ახლა ვიცით.

ხელს აწერს განახლებული ზერო. ზერო Made in China, რა სიმბოლურია!

არა, არა, ჯობია სხვანაირად დავიწეროთ Made by the Man of Broken Promises.

კეთლი იყოს შენი მობრძანება ჩემს თეგებში, გისურვებ არასოდეს გაიზარდო. ჰო, მუდმივ ახალგაზრდობას გისურვებ.

– სახეტიალოდ უნდა დაგპატიჟო. ყურსასმენები მოამზადე!

სამხრეთელი


პოსტის წერას სათაურით არასოდეს ვიწყებ. პირიქით, როგორც წესი სათაურს ყველაფრის დასრულების შემდეგ ვარჩევ ხოლმე და ზოგჯერ იმდენს ვფიქრობ მთლიან პოსტსაც ვისვრი სანაგვეზე.

ეს პირველი პოსტია როცა ჯერ სათაური გაჩნდა და თან ისეთი სათაური, რომელიც tag-ადაც იქცევა. დავაკვირდები როგორ გაიზრდება სამხრეთელი და როგორ დაჩრდილავს სხვებს.

სამხრეთელი რაღაც ახალია, ან იქნებ უფრო სწორი იქნებოდა მეთქვა, ვიღაც მეთქი, მაგრამ არ ვარ დარწმუნებული რომ უფრო ვიღაცაა ვიდრე რაღაც.

ზაფხულივითი სახელია და წესით ძალიანაც უნდა მომწონდეს, მაგრამ არ მომწონს. ზაფხული კი მიყვარს, მაგრამ სამხრეთი და სამხრეთელები არა.

ორი დღის წინ გამოჩნდა. გაცნობამდე სრულიად სხვა წარმოდგენის ვიყავი და სულ სხვა ვინმე შემრჩა ხელში. ანუ ეს ის შემთხვევაა როდესაც ვიღაცაზე (ან უფრო რაღაცაზე) წინასწარ გაქვს შექმნილი გარკვეული შთაბეჭდილება და გაცნობისას აღმოაჩენ რომ შენი წინასწარი დამოკიდებულება ძალიან აცდენილი იყო რეალობას.

კომედიური პერსონაჟი არ უნდა იყოს, უფრო პირიქით, მაგრამ ყველაფერი რაც მასთანაა დაკავშირებული ისეთი კომიკურია რომ გახსენების დროსაც კი ვერ ვიკავებ სიცილს.

არადა საერთო ბევრი გვაქვს. უფრო სწორად მე და სამხრეთელის მეგობარს გვაქვს ბევრი საერთო, მაგრამ ვინაიდან სამხრეთელი ხშირად ეთანხმება მისი მეგობრის მოსაზრებებს, ე.ი. საერთო სამხრეთელთანაც მაქვს, რაოდენ კომიკურად უნიათოც არ უნდა იყოს თავად სამხრეთელი.

იცი როგორია? ზედმეტი უსაქმურობისგან ფილოსოფიას რომ მიჰყოფენ ხოლმე ხელს ეგეთი. არადა, აი ეგეთებს ვერ ვიტან. დიდი ფუფუნებაა მუდმივად ცხოვრების ამაოებაზე და საკუთარ რაობაზე ფიქრი.

მისი მეგობარი კი იმიტომ მომწონს, რომ უფრო მარტივია, მარტივი პასუხებით და ისეთი მარტივი “სიყვარულებით” მე რომ მახასიათებს. ჰოდა, რახან ესეც ეთანხმება, მაშინ როცა ის ამ ყველაფერს ფილოსოფიურად ფუთავს, ე.ი. არც ჩვენ ვართ ერთმანეთს დიდად აცდენილი.

თან საცოდავია, ამ სიტყვის ყველაზე ცუდი გაგებით და სამხრეთელის არც არაფერი სცხია.

მთელი შეგნებული ცხოვრება მარტივ ჩვევებსა და ფილოსოფიაში დახარჯა, ცხოვრების კი არაფერი გაეგება და ისეთ სისულელეებს აკეთებს, მოგინდება მაგრად შეაჯანჯღარო.

მაგრამ ორი დღის წინ გაცნობილი სამხრეთელი, რომელიც იდეაში სულ სხვა არასამხრეთელის გასაცნობად მჭირდებოდა, ძალიანაც არ გავს იმ არასამხრეთელს ან მე მგონია რომ არ გავს, იმიტომ რომ ძალიან არ მინდა გავდეს.

ისევ ყველაფერი ავხლართე. თუმცა ვინაიდან სამხრეთელის გაცნობა მნიშვნელოვან მოვლენად შევრაცხე, ამ თემაზე ბოდვის კორიანტელი რომ არ დამეყენებინა ფინიკის სახელით, ვერ მოვითმენდი.

კეთილი იყოს სამხრეთელო შენი გაჩენა ჩემი თეგების ღრუბელში.

Strategist-Shadow-System

ფილტრი


როგორც ამბობენ, თუ კარგის თქმა არ შეგიძლია, ჯობია არაფერი თქვა. შეიძლება ამაზე ფილოსოფიური მსჯელობა, თუმცა ზედაპირულად აბსოლუტურად ვეთანხმები, ასე ვიქცევი თუ არა, სხვა საქმეა.
ამ წესის დანერგვა პირველ რიგში საკუთარი კეთილდღეობისთვისაა საჭირო. ნეგატივის გამოხატვისას, ეს ნეგატივი ყველაზე დიდი დოზით ისევ მე მიბრუნდება და შემდეგ საათები გადის იმაზე ფიქრში რა ამაზრზენი ვარ. თუ პოზიტიური გარემოს შექმნას ვცდილობ, ნეგატივის ფრქვევა ამის მისაღწევად ნამდვილად არ გამოდგება. სწორედ ის ადამიანები უნდა გაფილტროთ თქვენი ცხოვრებიდან, რომლებთანაც ვერც კარგს ამბობთ და ვერც გაჩუმებას ახერხებთ.
დღეს ძალიან არ მიყვარს ჩემი თავი.
ცუდი გოგო ხარ შენ ფინიკო!

image

T90


რაღაც არსებობს! აი, ასეთი გაცვეთილი ფრაზით უნდა დავიწყო ამ პოსტის წერა, იმიტომ რომ რაღაც მართლა არსებობს.

თუ ადამიანები, მათი სახელობის დაავადებებს წარმოადგენენ, მაშინ ჩემი მიდგომა საკითხისადმი შეიძლება შეფასდეს შემდეგნაირად – ორი დაავადება, რომელიც ერთად გაიზარდა, მახასიათებლებით უნდა გავდეს ერთმანეთს.

სამედიცინო თვალსაზრისით, ჩემი ინტერესის ობიექტის თანმხლებ დაავადებასა და ჩემ შორის უფრო მეტი საერთო უნდა იყოს, ვიდრე უშუალოდ ჩემი ინტერესის ობიექტსა და მის თანმხლებ დაავადებას შორის. რთულია ხომ?! იმ დაშვებით, რომ მე წარმოდგენილი ვარ როგორც ტრავმა, ჩემი ინტერესის ობიექტი როგორც სიმსივნე, ხოლო მისი თანმხლები დაავადება როგორც ამოვარდნილობა, უფრო ლოგიკურია რომ ჩემსა და ამოვარდნილობას შორის უფრო მეტი საერთოა, ვიდრე ამოვარდნილობასა და სიმსივნეს შორის, თუმცა აქ ასე არ არის (გამარჯობა!).

წარმოიდგინეთ ექიმი, რომელიც ერთ კონკრეტულ პაციენტს სწავლობს მხოლოდ იმისთვის, რომ უფრო მეტი შეიტყოს ვიღაც მეორეზე, რომელიც მართალია მისი პაციენტი არ არის, თუმცა იგივე დაავადება აქვს.

კიდევ ერთი “მეცნიერება” შევმატე იმ მეცნიერებათა რიცხვს, რომლებიც თქვენი სხვადასხვა მონაცემის გამოყენებით (დაბადების თარიღი, სახელი, რიცხვი და ა.შ.) თქვენი პერსონის დახასიათებას ახდენენ. თავიდან თუ მხოლოდ საკუთარი თავით შემოვიფარგლე, ნელ-ნელა გავზარდე იმ ადამიანთა რიცხვი, რომლებზეც დასკვნებს ამ მეთოდით ვაკეთებ. მაშ ასე, მოძებნეთ თქვენი სახელობის დაავადება დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციის (ICD10) კოდების მიხედვით და გაიგეთ ვინ ხართ თქვენ.

ჰოდა, მე ანუ დაუზუსტებელი ტრავმა (კოდური დასახელებით T11.8), სახსრის ამოვარდინილობის გავლით ვსწავლობ კეთილთვისებიან სიმსივნეს. “სახსრის ამოვარდნილობა” (კოდური დასახელებით M24.3) წესით ძალიან უნდა გავდეს “სიმსივნეს” (კოდური დასახელებით D12.5), რაოდენ დიდი სხვაობაც არ უნდა იყოს მათ შორის სამედიცინო თვალსაზრისით.

რამდენადაც არ მაინტერესებს “სახსრის ამოვარდნილობა”, იმდენად მაინტერესებს “სიმსივნე”, ჰოდა ვინაიდან სიმსივნის თანმხლებ დაავადებას წარმოადგენს “სახსრის ამოვარდნილობა”, მასზე დაკვრივებით ვსწავლობ სიმსივნის თვისებებს.

წარმოიდგინეთ როგორ უნდა გაგიმართლოთ, რომ თქვენთვის საინტერესო სიმსივნის თანმხლები ამოვარდნილობა, საკუთარი ნებით გატარდეს რენტგენის სხივების ქვეშ. ჰოდა, რაღაც არსებობს.

სიმსივნეს რომ კითხოთ, გიპასუხებთ რომ მე თავი “ქვემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა” მხოლოდ იმიტომ მგონია, რომ სავარაუდოდ თავის ფრიად დაზუსტებული ტრავმა მაქვს მიღებული. ჰოდა, ასეთ შემთხვევაში არ შეედავოთ რომ ეგ T90-ა (ანუ თავის ტრავმების შედეგები) და ლოგიკაში არ ჯდება.

ან არა, უთხარით რომ T90 თავი აბია.

No I don’t want back to those days
No I don’t want my heart in craze ablaze
I don’t want to love you that lot
I’m trying to erase your thought