განკითხვის დღის ალგორითმი


წელს განკითხვის დღე ხუთშაბათსაა.

დიდი ვერაფერი ინფორმაციაა ხომ? ან რომელ ხუთშაბათს ან რა განკითხვის დღე ან წელს რატომ? იცოდით რომ ყოველ წელს 4 აპრილი (4/4), 6 ივნისი (6/6), 8 აგვისტო (8/8), 10 ოქტომბერი (10/10) და 12 დეკემბერი (12/12) ერთი და იგივე დღეს უწევს? იგივე დღეა თებერვლის ბოლო დღეც (28 ან 29 თებერვალი), 9 მაისიც (9/5) და 5 სექტემბერიც (5/9), 11 ივლისიც (11/7) და 7 ნოემბერიც (7/11).

ჰოდა, ამდენი ხნის შემდეგ, აქ იმის სათქმელად შემოვედი რომ წელს ხუთშაბათობით გვემხობა სამყარო თავზე.

Advertisements

2019


ყველაფერი რაც წავიდა, წავიდა. რაც წავიდა, არ იცვლება, რაც არ იცვლება, ფიქრად არ ღირს.

აღმოვაჩინე რომ ადამიანები იმაზე იშვიათად ფიქრობენ ჩვენზე, ვიდრე ჩვენ გვგონია. ადრეც მიფიქრია ამაზე, ეს ალბათ ერთგვარი განდიდების მანიაა, თითქოს სხვებს მეტი საქმე, სადარდებელი და საფიქრალი არ ქონდეთ, გარდა იმისა რომ მუდმივად ჩვენზე იფიქრონ, დაიმახსოვრონ ჩვენი თითოეული ფრაზა, ქმედება, მიმიკა, მოკლედ ზუსტად ისე არ ვაინტერესებთ, როგორც ჩვენ არ გვაინტერესებს სხვები.

ჰოდა, რახან იანვარია, ახალი წელი დაწიყო და ყველაფერ ძველთან განშორების დროა, ეს ე.წ. “განდიდების მანიაც” სანაგვეზე უნდა მოვისროლოთ.

საახალწლოდ გაკეთებულმა აღმოჩენამ, მომავალი წლის თემატიკა ავტომატურად განსაზღვრა, არ არსებობს ბედნიერება საყვარელი ადამიანების ბედნიერების გარეშე. ეგოიზმის ახალ მწვერვალებს ვიპყრობთ 2019-ში, იმ ეგოიზმის, რომელიც “ჩვენი ადამიანების” გაბედნიერებისთვის ყოველდღიურ შრომას გულისხმიბს და აქვე მთავარი აღმოჩენა: უბედური ადამიანები, სხვებს ვერასოდეს გააბედნიერებენ, ჰოდა 2019 ბედნიერების წელია.
ბევრი გეგმა მაქვს, 33 წელთან ერთად ცვლილებების და ახალ ეტაპზე გადასვლის ჟინმაც მომიკაკუნა. ამბობენ რომ 33 ცვლილებების წელია, ჰოდა, გამარჯობა!

ბედნიერი, ეგოისტი ღორების წლის დადგომას გილოცავთ!

Well..


ახლა, ჰო, ზუსტად ახლა, ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი გარდამტეხი მომენტია. როცა ყველაფერი მომეშვა, ის ყველაფერი რაც ლამის მთელი ცხოვრებაა მაწუხებს. ყველაფერი აიხსნა და ყველაფერს დაერქვა სახელი. ერთდროულად მეტირება და მიხარია. მიხარია იმიტომ, რომ როგორც იქნა მივაგენი სათავეს და მეტირება იმიტომ რომ გამოსავალი ძალიან რთულია.

21-ე საუკუნის ყველაზე დიდი მიღწევა “შენნაირების” პოვნის სიმარტივეა ალბათ. როცა, 31 წლის ასაკში გადაწყვეტ საკუთარ მდგომარეობას საბოლოოდ დაარქვა სახელი და შემდეგ ამ სახელიანი ადამიანების ჯგუფი მოძებნო, ask to join-ს დააჭირო და დაელოდო როდის მიგიღებენ.

ყველა ისტორია რომელსაც ამ ჯგუფში წაიკითხავ, ისეთი ახლობელია, ისეთი ნაცნობი, ისეთი შენი… მარტო არ ხარ. ალბათ ეს გვჭირდება ყველაზე მეტად – არასოდეს ვიყოთ მარტო. ესმოდეთ ჩვენი, არსებობდნენ ადამიანები იგივე დიაგნოზით, ადამიანები იგივე “წიკებით”, იგივე “უბედურებით” როგორც შენ.

გუგლის შესახებ რომ წლებია ვიცი, ამის მტკიცება ალბათ არ დამჭირდება, თუმცა ამ წლების მანძილზე ვერც ერთხელ გავბედე მომეძებნა ჩემი თანდაყოლილი ავადმყოფობის სახელი. 31 წლის ისე გავხდი, ერთხელაც არ “დამისერჩავს”. დღეს “დავსერჩე” და ახლა უკვე ზუსტად ვიცი რა ქვია ამას სამედიცინო ენაზე. 606 მომხმარებლიანი ჯგუფიც ვიპოვნე და გავერთიანდი. იშვიათი ვარ, იშვიათი დიაგნოზით, მსოფლიო მასშტაბით სულ 607 კაცი რომ შეგვკრიბა სოციალურ ქსელში.

გავთავისუფლდი, თავისუფლება სიმართლის გააზრებას მოაქვს. აღარაფერს მივედ-მოვედები, ზუსტად ვიცი და არ ვიცი როგორ მოვისროლო სანაგვეზე ის ქმედებები, რომლებითაც ძირითადი პრობლემის გადაფარვას ვცდილობდი და ამ ქმედებების შედეგად გაჩენილი ილუზიები.

პ.ს. ჰო, ჩვენ ნამდვილად არასოდეს ვიცით ვის რა ბრძოლის გადატანა უწევს. არც უნდა ვიცოდეთ! საკმარისია ამ ადამიანებისთვის დამატებითი დაბრკოლებები არ შევქმნათ და უბრალოდ გავუფრთხილდეთ ერთმანეთს.

კალია


ვინც არ იცით, მოგახსენებთ, რომ ერთი კვირის წინ მიღებული მორიგი გენიალური გადაწყვეტილების შესაბამისად, კვირაში ერთხელ, ერთი რამ მაინც უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად.

ჰოდა, ხო ძალიან მარტივად ჟღერს? აი, რა გახდა ხო? ვერ მოგართვით! ძალიანაც რთულია. ჯერ მარტო მოფიქრებაა რთული, აღსრულებაზე რომ არაფერი ვთქვათ. რადიკალიზმისკენ ზოგადად კი მიდრეკილი ვარ, მაგრამ თავზეხელაღებული რამეების კეთება დიდად არ მეპიტნავება და მერე მაგრადაც ვლანძღავ ხოლმე ჩემს თავს. არა, ახლა მაგის ნერვები ნამდვილად არ მაქვს.

რა ვიცი, მაინც, ზრდილობის გამო გაცნობებთ რომ ცხოვრებაში პირველად გავიკეთე შილაკი (ეგრე ქვია? გავიკეთე?), არ გაინტერესებთ ხო? არც მე მაინტერესებს დიდად, მაგრამ გავიკეთე და აღარც აღვნიშნო?!

კაი, რამდენიმე დღის წინ ოჯახში ჩამოსხმული, ნატურალური ღვინო მაჩუქეს. მძიმე ორშაბათის ოდნავ შესამსუბუქებლად, ღვინოების კოლექციიდან (არ ვხუმრობ, მართლა სავსე მაქვს კარადა ნაირ-ნაირი ღვინოებით, თან ყველა ნაჩუქარია) გადმოვიღე და აღმოვაჩინე რომ სახლში ნორმალური და თანამედროვე ღვინის გასახსნელი აღარ მაქვს (აი, ამ საუკუნისთვის შესაფერისი, ფეხებიანი, კალიასავით (ტფუ!) როა, მარტივად რომ ამოქაჩავ საცობს), არ მაქვს თანამედრკვე, მაგრამ მაქვს გასული საუკუნის გადმონაშთი, აი, საცობი ხელით რომ უნდა ამოქაჩო, ეგეთი. გაგიხსნიათ ანტიკვარული გასახსნელით ღვინო? არც მე. მაგრამ ჯერ ერთი რომ ძალიან მინდა სასიამოვნო საღამო ჭიქა ღვინოსთან ერთად და მეორეც, მე თუ ვერ ვფიქრობ რა უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად, ცხოვრება (პარდონ ტავტოლოგიისთვის) მჩუქნის ღვინოს ბოთლებს, რომლებიც მევედრებიან “გამხსენიო”.

გავხსენი? გავხსენი! მართალია მარჯვენა ხელის ორ თითში მგრძნობელობა აღარ მაქვს (იმედია ღმერთი არ გამწირავს და დამიბრუნდება, თორე მერე დადექი და უხსენი ხალხს, რამ შეიწირა მარჯვენა ხელის ორი თითი) და ასევე დაძაბულობისგან მუცლის პრესი მკლავს და მარცხენა ფეხის კუნთები მიკანკალებს, მაგრამ ჩიტი ბრდღვნად, ღვინო კი გახსნად, ღირდა.

თუ, გასული საუკუნეა, გასული საუკუნე იყოს! გადმოვიღე დიდი ბებიის ნაქონი ბროლის ბოკალი და კუნთების ტკივილის გასაყუჩებლად, უგემრიელეს, სახლში დაწურულ, უეტიკეტო ღვინოს ვწრუპავ.

და თუ მკითხავთ ბოლოს როდის გააკეთე რაღაც ცხოვრებაში პირველადო, გეტყვით, 15 წუთის წინ!

IMG-69f1098ad8592773b783548173893223-V.jpg
მეტად შესაფერისი ფოტო ვერ მოვიძიე ^^

Love Rollercoaster


ისეთი დილაა, მძაფრსიუჟეტიანი ფილმის პირველი სცენა მგონია, აი, სანამ ფილმი დაიწყება და სათაური დაიწერება, სანამ გავიგებთ რომ Universal Pictures წარმოგვიდგენს… ასეთი დილა იმიტომ კი არაა რომ რაღაც ხდება, არა, იმიტომ რომ რაღაც უნდა მოხდეს, აი ჰაერში იგრძნობა რომ რაღაც უნდა მოხდეს.

მე ტაქსიში ვზივარ, მზიანი ამინდია, საშინელ საცობში ვართ გაჩხერილი, ტაქსის მძღოლი ხმას არ იღებს, ალაგ-ალაგ სიგნალების ხმა ისმის, დანარჩენი ხმები დახშულია, სათვალე არ მიკეთია და კადრი ბუნდოვანია, გვერდზე მანქანაში საჭესთან ვიღაც ბიჭი ზის, კარგ ხასიათზეა, ხმამაღლა იცინის და ლაპარაკობს, თან აქეთ-იქით იყურება, ამასობაში მოტოციკლი დიდი სიჩქარით და ბღუილით არღვევს საცობს და წინ მიიწევს, შორიდან პოლიციის სირენების ხმა ისმის, ცოტა წინ მივიწევთ, თეთრი ავტომობილის მძღოლი ისევ ღლიცინებს, ტაქსი სხვა ხაზში გადადის და კატაფალკას უდგება უკან, ისევ მივიზლაზნებით…

ეს უნდა წარმოიდგინო! მოკლედ, რაღაც უნდა მოხდეს, ფილმი უნდა დაიწყოს, როგორი ფილმი იცი? Final Destination-ის მაგვარი ან იქნებ რომელიმე კარგი კომედია?! რა ვიცი.

სამსახურში ვაგვიანებ, პარალელურად იმაზე ვფიქრობ რომ კვირა იწურება და საკუთარ თავთან დადებული შეთანხმების მიხედვით მოსაფიქრებელი მაქვს ამ კვირაში რა უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად (გადაწყვეტილია, რომ ყოველი მომდევნო კვირის განმავლობაში რაღაც ახალი უნდა ვცადო, ყოველთვის უნდა მქონდეს კითხვაზე პასუხი when was the last time you did something for the first time? როდის და this week!).

***

დღე იწურება, მე ისევ ტაქსიში ვზივარ, ისევ არაფერი მომიფიქრებია, ისევ ხარხარის ხმა შემოდის, ამჯერად ქალის, სათვალე ისევ არ მიკეთია, სასაფლაოებთან გავდივართ და დილა მახსენდება. ჯერ ისევ არ ვიცი რას წარმოგვიდგენს Finiki Pictures, მაგრამ კომპიუტერზე პაროლი შევცვალე და რაც სანაგვეზე იყო მოსასროლი, კომპიუტერის პაროლების ისტორიულ არქივში გადავუძახე.

რაღაც უნდა მოხდეს.. რაღაც კარგი და არავითარი final destination!

ბოტოქსის აპრილი


სახსრების ტკივილი მკლავს, 31 წლის ასაკში გაკეთებული პრველი ბოტოქსის წყალობით შუბლს ვეღარ ვკრავ და გაბრაზებულ სახეს ვეღარ ვიღებ (პოზიტივის ინექცია გავიკეთე და გავგიჟდი), დახეული “მაიკა” მაცვია სამხედრო პრინტით და ხვალინდელი დღე ისე მეზარება, მზად ვარ ახლავე მოვკვდე, მოვკვდები სწორი, უნაუჭო შუბლითა და ლამაზი ზედა ტუჩით.

უცნაური აპრილია, ბევრი “პირველი” რამით.

ყველაფერი იქნება ძალიან მაგრად!

წიგნი, რომელიც არასოდეს მქონია

Update 93


ცხოვრება system update-ს მთხოვს და მეუბნება, რომ new updates are available, მე ახალი სისტემის თავი არ მაქვს და remind me later-ს ვაჭერ. Update-ების დაყენებისას სისტემა გარკვეული პერიოდით ითიშება და განახლების პროცესში უფუნქციოა ხოლმე. მეც ასე ვარ, სიახლეების მიღებამდე დიდ ხანს ვფიქრობ, ტვინი კი მისაღები სიახლის მიღების პროცენტებს ითვლის. მთავარია ახალი სისტემის დაყენებით, არსებულ აპლიკაციებში არ აირიოს რამე.. აუ, არა, მაგას რა დაალაგებს მერე?!.. ახლა, ჩემი დამრიგებელი რომ მეჯდეს გვერდზე მეტყოდა: “რა კი არა, ვინო!” და მეც ცალყბად გავუღიმებდი.

სიახლეების მიღებას, ისევე როგორც სისტემის განახლებას, სამუდამოდ ვერ გადადებ, ერთ დღეს გეტყვის ან დააყენე ან სულ კარგად ბრძანდებოდეო და სხვა გზა რომ არ გექნება, დააჭერ update-ს და დაელოდები.

სისტემები ხომ ჩვენი მოგონილია და ჩვენსავით მუშაობს. სისტემების შექმნილ სისტემებს ვგავართ, ამიტომაა რომ ღმერთსაც ჩვენთან ვაიგივებთ და ვამბობთ რომ თავის ხატად შეგვქნმა, ჩვენ კი ყველაფერი ჩვენს ხატად შევქმენით, ასლების ასლებს ვქმნით და ყველა ერთი დასაბამის მიერ შექმნილი სისტემის ძირითადი საფუძვლებით ვმუშაობთ, უბრალოდ “ვაფდეითდებით” და “აფდეითდება” სამყარო ჩვენ ირგვლივ.

სიახლეების დროა, იმ სიახლეების გაზაფხულზე რომ იწყება ხოლმე.

ჰოდა, ვირჩევ install updates overnight-ს და დასაძინებლად ვემზადები.

ფინიკი-ები


რა ხდება როცა ქუჩაში ნაცნობ ბლოგერს მოკრავ თვალს? სად ქუჩაში? სად და ბათუმში! შეკრების ადგილივითაა, ბლოგი, ფინიკი და ბლოგერები ბათუმში იყრიან ხოლმე თავს. ჰოდა, რას ვკითხულობდი? ა, გამახსენდა, რას და რა ხდება როცა ბათუმში უმისამართო ხეტიალისას ნაცნობ ბლოგერს მოკრავ მეთქი თვალს, რა ხდება და უღიმი (მერე რა რომ თვითონ ვერ გცნობს, ან, გცნობს და ერთმანეთს უღიმით), მერე ტვინში მის ბლოგს აცოცხლებ, არქივებში იქექები, პოსტები გახსენდება, ფრაზები, კომენტარები, მოკლედ ყველაფერი ის, რაც უფლებას გაძლევს იფიქრო რომ იცნობ, იცნობ და გიცნობს..

ანონიმური ალკოჰოლიკების კლუბივითაა, წრეზე რომ სხედხართ და ისტორიებს ყვებით, ერთმანეთს სახელითაც მიმართავთ და ტაშსაც უკრავთ, წრის მიღმა, კი ერთმანეთი არასდროს გინახავთ, იღიმით და გვერდს ისე უვლით ერთმანეთს, სამყაროში მხოლოდ თქვენ იცით, რომ ისევ შეხვდებით იქ, სადაც ისევ მეგობრებივით ისაუბრებთ. სადაც მე ისევ ფინიკი ვიქნები (ზოგჯერ თინიკოსაც შევურევ, მაგრამ მაინც ფინიკი) დანარჩენებსაც მოგონილი სახელები ერქმევათ, მაგრამ ისევე რეალურად იმეგობრებთ, როგორც დღეს თინიკო მეგობრობს თაკოებთან, სოფოებთან, ნინოებთან და ნათიებთან.

ვინაიდან ერთი ცხოვრება არ კმარა იმისთვის რომ ყველა ჩვენი განშტოება ვიცხოვროთ, რეინკარნაციას კი დიდი, მსუქანი კითხვის ნიშანი აქვს, ფინიკიების სიცოცხლე ფასდაუდებელი საჩუქარია თინიკოებისთვის.

The Hanged Man


იყავი ის ვინც ხარ.. თუ როგორაა ეგ? ნუ, რა მნიშვნელობა აქვს?! იყავი ის ვინც ხარ… საერთოდ თუ ხარ ვინმე.. თვეზე მეტია მგონი აღარც ბოდვისთვის გამომიყვია დრო და არც უაზრო აზრების ხლართვისთვის, ჰოდა, დროა! დროა ვისაუბროთ 2018-ს სტარტზე, იმედებზე და იმედგაცრუებებზე, ოპტიმიზმზე და იმაზე, რომ ღმერთები არც წელს გვპასუხობენ.

გადასაგდები დიალოგებისა და წაგებული თამაშების წელი დაიწყო. მე, ისევ იმ მაგიდასთან ვზივარ სადაც ლეპტოპი ერთდება.. ულეპტოპოდ. ერთით მეტი “მაიკა” მაქვს წელს, თან უბრალო “მაიკა” კი არა, ჯიმ მორისონის გამოსახულებით. ისეთი, ერთ გარდაცვლილ მეგობარს განსაკუთრებულად რომ მოეწონებოდა.

თითქმის ერთი თვეა 2018 დაიწყო და უკვე ტაროს კარტის hanged man-ივით ვარ, ანუ უკუღმა, ანუ ისე, რომ როცა კარტი წაღმა დაჯდება, მე უკუღმა ვეკიდები.

აი, ისევ ვბოდავ!

ჰოდა, ზოგჯერ როცა კარტი წაღმა ჯდება, ჩვენ ფეხებით ვართ ხოლმე ჩამოკიდებული და უკუღმა ვუყურებთ ცხოვრებას.

დროა კარტები ამოვატრიალოთ და უკუღმართად დაწყებულ წელს, წაღმად შევხედოთ.

ყველაფერი იქნება ძალიან მაგრად!

940-დან 2401-მდე


სასტუმროს ნომრებს თავის აურა აქვთ. თითქოს სტერილურები უნდა იყვნენ, სინამდვილეში კი ბევრი ადამიანის ემოციების ნარევს გახვედრებენ შესვლისას. სადღაც მეც ვირევი, უცნაურ ფერებად ვეხლართები სხვა ადამიანების დატოვებულ ნაწილებს. 2401-ში ჩემი აღმოჩენები, იმედგაცრუება, მოლოდინები და დაღლილობა დახვდებათ შემდეგ 2401-იანელებს (სექტასავით ჟღერს). ისიცაა, რომ უმეტესად ერთსა და იმავე ოთახებს პირველად და უკანასკნელად ვსტუმრობთ ხოლმე.

16 წლის რომ ვიყავი სლოვაკეთში წავედი დებატების პროგრამით (ისე ჟღერს თითქოს მიღწევებს ვთვლიდე, სერთიფიკატიც ხომ არ გაჩვენოთ?!), პოდბანსკში, 940-ე ნომერში ვიცხოვრე 2 კვირის განმავლობაში (ოთახის ნომერი მახსოვს, სასტუმროს სახელს ვერაფრით ვიხსენებ), ათასნაირი გარდატეხა ხდებოდა მაშინ ჩემში. ძალიან პატარა ვიყავი, 16 წლისთვისაც კი შეუფერებლად პატარა, ლამის 10 ზომით დიდი ცისფერი მაისური მეცვა, გვარიანად ჩაპუტკუნებული ვიყავი და ვმალავდი. ჰოდა, პატარა ვიყავი, ბევრი კომპლექსით, ერთ დღეს კი გავიგე რომ უახლოესი 2 კვირის განმავლობაში ლატვიელ და ხორვატ გოგოსთან ერთად უნდა მეცხოვრა. ლატვიელს თმა წითლად ქონდა შეღებილი, ხორვატი კი მარცხენა თვალის ქვეშ ვარდისფერ ხაზს იკეთებდა ხოლმე. ისე მომეწონა ეს ვარდისფერი ხაზი, დღესაც დილაობით გავისვამ ხოლმე სახეზე.. არადა, არ მიხდება. მაშინ პირველად ვიმღერე კარაოკეში (sweet dreams are made of this), პირველად გავაცნობიერე რომ 16 წლის ადამიანები ბავშვები აღარ არიან, ვიდებატე ინგლისურად, შემიყვარდნენ ესტონელები, გავიგე რომ იატაკზე ჯდომა არ ტეხავს, ვისაუბრე გლობალიზაციის უარყოფით ფაქტორებზე, მოვხიბლე ამერიკელი ტრენერი ჩემი სამოტივაციო სიტყვით და ჩამოვიტანე ჩემპიონი გუნდის სუპერ ტაქტიკა ჯვარედინი დაკითხვისას.

2 კვირა რომ გავიდა ჩემოდანი ჩავალაგე, გამოვიხურე ოთახის კარები და შევხედე 940-ს, ვიფიქრე რომ ამ ოთახში აღარასოდეს დავბრუნდებოდი, ამიტომ დიდ ხანს ვიდექი გაუნძრევლად.

იმის შემდეგ ბევრი ნომერი იყო, მგონი არც ერთში დავბრუნებულვარ. 940-ში ისევ ცხოვრობს 16 წლის ფინიკი, ისევ ცისფერი მაისური აცვია და ისევ ადრე იძინებს.

ახლა 2401-ში ვსვამ ცხელ შოკოლადს, თეთრი ღუნღულა ხალათი მაცვია, დილით ადრე ასადგომად ვემზადები და ვეგუები რომ შემდეგი ღამის თვითმფრინავში გატარება მომიწევს. აღარც ოთახის უჯრაში ნაპოვნი ახალი აღთქმა მექაჩება, არც ვარშავას ხედები. საწოლი მიხმობს, საწოლი მეძახის. ეს 2401-ც პირველია და სუპერ მაღალი ალბათობით უკანასკნელიც. აი, 940-ში დაბრუნება კი კვლავ მიღიტინებს ტვინში, იმ ფინიკის ნარჩენების ნახვა მინდა იქ რომ დავტოვე.

ცხოვრებაში იმაზე მეტ ადამიანთან იხლართება ჩვენი გზა ვიდრე გვგონია, ყველა ვისაც ერთ ოთახში გვიცხოვრია აურებით ავიხლართეთ და ერთმანეთის ემოციების ნარჩენებში გვეძინა.