MRI – 33


ახლა, როცა ყველა წესის დაცვით, წინა სადაბადებისდღეო შფოთვა უნდა მქონდეს, მე ყველაფერი მახსოვს დაბადების დღის გარდა. არადა, 33 კარზეა მომდგარი.

როგორც ამბობენ გარდამტეხი ასაკია, ცვლილებების და მაგარი შეჯანჯღარების.

რისი გვეშინია? ბევრი რამის, აუ, რამდენი რამის გვეშინია, მაგრამ საკუთარ თავთან მარტო დარჩენისას ყველა შიში ერთდროულად ისხამს ხორცს და ცოცხლდება.

40 წუთი დედამიწის გარეთ, საკუთარ თავთან, პატარა სოროში გავატარე. აბსოლუტურ მარტოობაში, ერთ სარკეში მხოლოდ საკუთარ შუბლს და წარბებს ვხედავ, მეორე სარკეში საკუთარ ტანს. მთავარია არ გაინძრე, აი მთავარია მონოტონურად ისუნთქო და არ გაინძრე.

სანამ ჩემი ტვინის შრეებს, მოურიდებლად ხმაურიანი აპარატი სწავლობს, მე ფიქრებს თავს ვერ ვუყრი, სრული აჯაფსანდალი მაქვს თავში, თითები მიკანკალებს და ვგრძნობ რომ ცოტაც და კივილს დავიწყებ.

მარტოობის გვეშინია, დახურული სივრცეების, უჰაერობის, იმ მომენტში ყველაფრის გვეშინია, დიაგნოზის გარდა.

პანიკის ტალღები ზვირთდება, დამარტყამს და გადადის.

თინიკო, ისუნთქე.. ნახე წარბები რა კარგად გაქვს გაკეთებული, მაგრამ ბოლოში მგონი ზედმეტად წვრილია… შუბლზე ნაოჭები დაგემატა… ეს მრისხანების ღარიც გაღრმავებულა.. 33.. სამსახური.. ნეტა, რამდენი წუთი გავიდა.. პანიკა… 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10 ათი წამი გავიდა, მთელი ათი წამით წინ ვართ.. ღმერთო.. თავი ასე გვერდულად არ უნდა დამედო.. აგვისტო.. შვებულება.. ნეტა ახლა ჩემი ტვინი რას შვრება? იჭმუჭნება? მოძრაობს?.. მგონი ზედმეტად ღრმად ვსუნთქავ, ტუჩები მიკანკალებს, აუ, ტუჩები მიკანკალებს, იმედი მაქვს ამის გამო დროის დამატება არ მოუწევთ.. აპარატი გრუხუნს იწყებს და ცოტა მაჯანჯღარებს. ასეთი ბედნიერი დიდი ხანია აღარ ვყოფილვარ, ვჯანჯღარებ, თითებს ვაყოლებ ჯანჯღარს, აუფ, ცოცხალი ვარ, ცოცხალი ვარ.. პანიკა… 

ყველა გამახსენდა, აი ყველა, ვისაც კი ოდესმე რაიმე წონა ქონია ჩემს ცხოვრებაში, ყველა გამახსენდა, მეხსიერებაში ჩამარხული ყველა გვამი ამოვთხარე და ჩამოვატარე იმის იმედით, რომ რომელიმეზე ფიქრს მაინც წამოვედებოდი და გავერთობოდი. როგორც ამოვთხარე, ისე ჩავმარხე, შენც არ მომიკვდე, არავინ მაინტერესებს, არავინ მაღელვებს.. პანიკა..

მოწოდებით ხუთოსანი ვარ, ოღონდ იცი როგორი ხუთოსანი? რასაც მეტყვიან რომ არ უნდა გავაკეთო, არ უნდა გავაკეთო იმიტომ რომ ამით სხვას გავურთულებ ცხოვრებას, სამუშაო დღეს, დავღლი, დავსტრესავ, დისკომფორტს შევუქმნი.. მოვკვდები და არ გავაკეთებ, ბოლომდე გაუნძრევლად ვიწვები, პანიკის შეტევებს წამების დათვლით გადავლახავ, მოვკვდები და არ გავინძრევი.

არადა, არ მთავრდება, დრო არ გადის. აპარატი მიჩუმდება, მგონია რომ დამთავრდა, აი დამთავრდა და ისევ თავიდან იწყებს, ახალი ძალით, ახალი ხმებით, გიჟივით ვახამხამებ თვალებს და წარმოვიდგენ როგორ გამომიყვანენ აქედან, თავი სამეცნიერო ფანტასტიკის გმირი მგონია, ყველაფერს ვიგონებ ოღონდ ახლა “პანიკის ღილაკს” არ დავაწვე და კივილი არ დავიწყო. ახლა, ცუდად რომ გავხდე, ამ ღილაკს რომ ვერ დავაწვე, ხმას ვერავის გავაგონებ, ჰაერი რომ დამიმთავრდეს ხმას ვერავის გავაგონებ.

მარტოობის და სიკვდილის გვეშინია.

ასაკი ძალიან ბევრ რამეს ცვლის, ბევრ ახალ პასუხისმგებლობას აჩენს საკუთარი თავის და სხვა ადამიანების მიმართ. პრიორიტეტებიც იცვლება, შიშებიც, დაბადების დღეებიც და  ზაფხულებიც.

***

16.07.2019 ჩავიტარე თავის ტვინის მაგნიტურ რეზონანსული კვლევა, 40 წუთი გაუნძრევლად ვიდე და გადავრჩი.

Well..


ახლა, ჰო, ზუსტად ახლა, ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი გარდამტეხი მომენტია. როცა ყველაფერი მომეშვა, ის ყველაფერი რაც ლამის მთელი ცხოვრებაა მაწუხებს. ყველაფერი აიხსნა და ყველაფერს დაერქვა სახელი. ერთდროულად მეტირება და მიხარია. მიხარია იმიტომ, რომ როგორც იქნა მივაგენი სათავეს და მეტირება იმიტომ რომ გამოსავალი ძალიან რთულია.

21-ე საუკუნის ყველაზე დიდი მიღწევა “შენნაირების” პოვნის სიმარტივეა ალბათ. როცა, 31 წლის ასაკში გადაწყვეტ საკუთარ მდგომარეობას საბოლოოდ დაარქვა სახელი და შემდეგ ამ სახელიანი ადამიანების ჯგუფი მოძებნო, ask to join-ს დააჭირო და დაელოდო როდის მიგიღებენ.

ყველა ისტორია რომელსაც ამ ჯგუფში წაიკითხავ, ისეთი ახლობელია, ისეთი ნაცნობი, ისეთი შენი… მარტო არ ხარ. ალბათ ეს გვჭირდება ყველაზე მეტად – არასოდეს ვიყოთ მარტო. ესმოდეთ ჩვენი, არსებობდნენ ადამიანები იგივე დიაგნოზით, ადამიანები იგივე “წიკებით”, იგივე “უბედურებით” როგორც შენ.

გუგლის შესახებ რომ წლებია ვიცი, ამის მტკიცება ალბათ არ დამჭირდება, თუმცა ამ წლების მანძილზე ვერც ერთხელ გავბედე მომეძებნა ჩემი თანდაყოლილი ავადმყოფობის სახელი. 31 წლის ისე გავხდი, ერთხელაც არ “დამისერჩავს”. დღეს “დავსერჩე” და ახლა უკვე ზუსტად ვიცი რა ქვია ამას სამედიცინო ენაზე. 606 მომხმარებლიანი ჯგუფიც ვიპოვნე და გავერთიანდი. იშვიათი ვარ, იშვიათი დიაგნოზით, მსოფლიო მასშტაბით სულ 607 კაცი რომ შეგვკრიბა სოციალურ ქსელში.

გავთავისუფლდი, თავისუფლება სიმართლის გააზრებას მოაქვს. აღარაფერს მივედ-მოვედები, ზუსტად ვიცი და არ ვიცი როგორ მოვისროლო სანაგვეზე ის ქმედებები, რომლებითაც ძირითადი პრობლემის გადაფარვას ვცდილობდი და ამ ქმედებების შედეგად გაჩენილი ილუზიები.

პ.ს. ჰო, ჩვენ ნამდვილად არასოდეს ვიცით ვის რა ბრძოლის გადატანა უწევს. არც უნდა ვიცოდეთ! საკმარისია ამ ადამიანებისთვის დამატებითი დაბრკოლებები არ შევქმნათ და უბრალოდ გავუფრთხილდეთ ერთმანეთს.

კალია


ვინც არ იცით, მოგახსენებთ, რომ ერთი კვირის წინ მიღებული მორიგი გენიალური გადაწყვეტილების შესაბამისად, კვირაში ერთხელ, ერთი რამ მაინც უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად.

ჰოდა, ხო ძალიან მარტივად ჟღერს? აი, რა გახდა ხო? ვერ მოგართვით! ძალიანაც რთულია. ჯერ მარტო მოფიქრებაა რთული, აღსრულებაზე რომ არაფერი ვთქვათ. რადიკალიზმისკენ ზოგადად კი მიდრეკილი ვარ, მაგრამ თავზეხელაღებული რამეების კეთება დიდად არ მეპიტნავება და მერე მაგრადაც ვლანძღავ ხოლმე ჩემს თავს. არა, ახლა მაგის ნერვები ნამდვილად არ მაქვს.

რა ვიცი, მაინც, ზრდილობის გამო გაცნობებთ რომ ცხოვრებაში პირველად გავიკეთე შილაკი (ეგრე ქვია? გავიკეთე?), არ გაინტერესებთ ხო? არც მე მაინტერესებს დიდად, მაგრამ გავიკეთე და აღარც აღვნიშნო?!

კაი, რამდენიმე დღის წინ ოჯახში ჩამოსხმული, ნატურალური ღვინო მაჩუქეს. მძიმე ორშაბათის ოდნავ შესამსუბუქებლად, ღვინოების კოლექციიდან (არ ვხუმრობ, მართლა სავსე მაქვს კარადა ნაირ-ნაირი ღვინოებით, თან ყველა ნაჩუქარია) გადმოვიღე და აღმოვაჩინე რომ სახლში ნორმალური და თანამედროვე ღვინის გასახსნელი აღარ მაქვს (აი, ამ საუკუნისთვის შესაფერისი, ფეხებიანი, კალიასავით (ტფუ!) როა, მარტივად რომ ამოქაჩავ საცობს), არ მაქვს თანამედრკვე, მაგრამ მაქვს გასული საუკუნის გადმონაშთი, აი, საცობი ხელით რომ უნდა ამოქაჩო, ეგეთი. გაგიხსნიათ ანტიკვარული გასახსნელით ღვინო? არც მე. მაგრამ ჯერ ერთი რომ ძალიან მინდა სასიამოვნო საღამო ჭიქა ღვინოსთან ერთად და მეორეც, მე თუ ვერ ვფიქრობ რა უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად, ცხოვრება (პარდონ ტავტოლოგიისთვის) მჩუქნის ღვინოს ბოთლებს, რომლებიც მევედრებიან “გამხსენიო”.

გავხსენი? გავხსენი! მართალია მარჯვენა ხელის ორ თითში მგრძნობელობა აღარ მაქვს (იმედია ღმერთი არ გამწირავს და დამიბრუნდება, თორე მერე დადექი და უხსენი ხალხს, რამ შეიწირა მარჯვენა ხელის ორი თითი) და ასევე დაძაბულობისგან მუცლის პრესი მკლავს და მარცხენა ფეხის კუნთები მიკანკალებს, მაგრამ ჩიტი ბრდღვნად, ღვინო კი გახსნად, ღირდა.

თუ, გასული საუკუნეა, გასული საუკუნე იყოს! გადმოვიღე დიდი ბებიის ნაქონი ბროლის ბოკალი და კუნთების ტკივილის გასაყუჩებლად, უგემრიელეს, სახლში დაწურულ, უეტიკეტო ღვინოს ვწრუპავ.

და თუ მკითხავთ ბოლოს როდის გააკეთე რაღაც ცხოვრებაში პირველადო, გეტყვით, 15 წუთის წინ!

IMG-69f1098ad8592773b783548173893223-V.jpg
მეტად შესაფერისი ფოტო ვერ მოვიძიე ^^

Something for the First Time


When was the last time you did something for the first time? ნაცნობი კითხვაა ხომ? ათასჯერ შეგხვედრიათ ალბათ. ჩემთვისაც ნაცნობია, მეც ათასჯერ შემხვედრია და ათასჯერ გამღიმებია უაზროდ.

ძირითადად წინა სადაბადებისდღეოდ ვგეგმავ ხოლმე რაღაცების “მოსწრებას”, ჩემი ცხოვრებისთვის დამატებითი მუხტის შესაძენად, როცა ფინიში 11 აგვისტოა.

ქვეცნობიერად, ერთფეროვანი და რუტინული არსებობისგან თავის დაღწევის ისეთი სასოწარკვეთილი სურვილი მაქვს, ათას სისულელეს ვაკეთებ, ვიგონებ იმას რაც არ არის, რაც მინდა რომ მინდოდეს და არ მინდა, საკუთარი თავისთვის “დადგენილ წესებს” ვარღვევ იმის იმედით რომ კმაყოფილი ვიქნები და არ ვარ.

ჰოდა, ყველაფრის გამოსასწორებლად პირველი და მთავარი ნაბიჯის გადადგმაა საჭირო. იმის აღიარება რომ სასიცოცხლოდ აუცილებელია ყოველთვის ვაკეთო რაღაც ცხოვრებაში პირველად, რადიკალური და მოგონილი სისულელეების გარეშე, მარტივი, ბანალური პირველი გამოცდილებები მჭირდება.

გეგმა მარტივია, დღეიდან, კვირაში ერთხელ, აუცილებლად გავაკეთებ რაღაცას ცხოვრებაში პირველად და ბლოგზე შევინახავ შთაბეჭდილებებს.

წინა კვირა დიდად კი არ მეპიტნავება, მაგრამ ცხოვრებაში პირველად გავიკეთე ბოტოქსი და გაბრაზებული სახე მოვიშორე, ახლა გახსნილი შუბლი მაქვს და უფრო ხშირად ვიღიმი.

მომდევნო კვირაში, აუცილებლად გავაკეთებ კიდევ რამეს ცხოვრებაში პირველად (ეს კვირა ჩავარდა), უმნიშვნელოს ან მნიშვნელოვანს, ისეთს რის გამოც საკუთარი თავის ლანძღვა არ მომიწევს და რასაც ჩემი ტვინი წესების დარღვევად არ ჩამითვლის.

მაშ ასე, იწყება ეტაპი “ცხოვრებაში პირველად” და ვნახოთ რა იქნება.