Hello, I Love You


Hello, I love you 50 წლისაა.

დღე რომელიც Hello, I love you-თი და ჯიმის ხმით დაიწყო, ცუდი ვერ იქნება.

მაღვიძარაზე 1 საათით ადრე გავიღვიძე, არ გამომირთავს, ველოდებოდი “Bring it on Bitch” განწყობით.

ცალი თვალი გავახილე, გადავწვდი ტელეფონს და ჩავრთე:

Hello, I love you

Won’t you tell me your name?

Hello, I love you

Let me jump in your game

5 დღეა ზაფხული მოვიდა, მალე აგვისტოს ან უფრო სწორედ, დაბადების დღის ციებ-ცხელება დამეწყება და ისევ გადავალ რელსებიდან.

წლევანდელი ციებ-ცხელებისა და რელსებიდან გადასვლის საუნდთრეკად Hello, I love you-ს ვაცხადებ.

ემოციებით სავსე და ატრაქციონების პარკივით ფერად, ადრენალინით სავსე ზაფხულს გისურვებთ.

Hello, I love you

Won’t you tell me your name?

Advertisements

Wish You Were Here


ცოტა ხნის წინ, საათის ყიდვა რომ გადავწყვიტე, შევნიშნე რომ ჩემს მეგობარს მაჯის საათი მარცხენა ხელზე ეკეთა. გულწრფელად გამიკვირდა და ვუმტკიცებდი გამონაკლისი ან ცაცია ხარ მეთქი. ნურას უკაცრავად, ადამიანების უმრავლესობა საათს მარცხენა ხელზე ატარებს. ბევრი რამ წავიკითხე ამასთან დაკავშირებით, მთავარი არგუმენტი კი ისაა რომ ვინაიდან მარჯვენა ხელი ზოგადად უფრო აქტიურია (21-ე საუკუნეში მინ. “მაუსზეა” პასუხისმგებელი) საათს კი მოფრთხილება უნდა, არაცნობიერ დონეზე დასწავლილი გვაქვს რომ საათი მარცხენა ხელისთვისაა შექმნილი. არადა ინსტინქტურ დონეზე, რატომღაც მარჯვენა ხელზე დახედვა უფრო ლოგიკური მგონია და ვერ ვხვდები რატომ ირჩევს ადამიანთა უმრავლესობა გაუცნობიერებლად მარცხენა ხელს. საათი რომ უნდა მეყიდა, შერჩეული მოდელის ხელზე მოსინჯვა დავაპირე, კონსულტანტმა ცოტა გააპროტესტა მარჯვენა ხელზე რომ დავიწყე გაკეთება, მე ღიმილით ავუხსენი რომ იმ მცირე ჯგუფს მივეკუთვნებოდი, ვინც საათს მარჯვენა ხელზე ატარებს.

არადა, არ ყოფილა ასე. საათი კი მარჯვენა ხელზე მიკეთია და სხვაგვარად ვეღარც წარმომიდგენია, მაგრამ ადრეც, წლების წინაც ხომ მქონდა მაჯის საათი? მაშინაც მარჯვენაზე მეკეთა? რატომ არავის უკვირდა? რატომ მე არ მიკვირდა? პასუხებისთვის ძველ ფოტოებს დავუარე და აღმოჩნდა რომ მეც, ყველა საათი რომელიც კი ოდესმე მქონია, მარცხენა ხელზე მეკეთა. როდის ამომიტრიალდა ეს წარმოდგენა წარმოდგენა არ მაქვს. ინსტინქტების დონეზე მაშინ ვიღებდი გადაწყვეტილებებს, თუ პირიქით, ახლა? გაუცნობიერებელი უმცირესობაში ყოფნის მოთხოვნილებაა ეს თუ დასწავლილი ქცევების განსწავლის სურვილი? არ ვიცი და პრინციპში ამას არ აქვს დიდი მნიშვნელობა. ვიცვლებით, რაღაცებს ვსწავლობთ და სამყაროს ჩვენს თავზე ვირგებთ, მარცხენა ან მარჯვენა ხელზე.

ახლა ტაქსიში ვზივარ, უაზროდ დაქანცული, მუხლებზე ტანვარჯიშის ბურთი და ლახტი მიდევს, საათს დავყურებ და ყურის ძირში მყოფ ორშაბათზე ვფიქრობ, მძღოლი რაღაცას მელაპარაკება და მე უაზროდ ვცემ პასუხებს. ლაპარაკში რომ ვერ ამიყოლია, მუსიკა ჩართო და ხმას აუწია.

The same old fears

Wish you were here

ტვინი ორშაბათზე ფიქრს გაეშვა. ჰო, the same old fears, wish you were here.

How I wish, how I wish you were here.

Supergirls Don’t Cry


ყველაფერი ძალიან კარგადაა, მეტიც, შეიძლება ითქვას რომ ყველაფერი არის super! სამყაროში, სადაც ბევრი Supergirl-ია, ყველაფერი ყოველთვის არის super!

ფინიკის სუპერ მიკრო სამყაროში, ბევრი სხვა სუპერ მიკრო სამყაროა. ჰოდა, what can go wrong? აუჰ, ძალიან ბევრი რამ, მაგრამ Supergirls don’t cry.

ყველა supergirl სუპერ მიკრო სამყაროს ღმერთია, ღმერთები არ ტირიან და არც უხასიათოდ არიან.. რასაც არ უნდა ამბობდნენ ერეტიკოსები.

სუპერ მიკრო სამყაროების სუპერგმირი ღმერთების დღეა დღეს და სუპერგმირი ღმერთების ზაფხული მოდის. ჰოდა, what can go wrong? I’m a supergirl and supergirls just fly!

Time


გაღვიძების მომენტიდან თავი სიზმარში მგონია, სიგარეტთან ერთად მოსული დეჟა ვუს შეგრძნებაც სიზმარია, ტაქსიში ჩართული Pink Floyd-იც, გადაკეტილი გზაც, სკოლაც, ბავშვებიც, კოკა კოლაც, რომელსაც ახლა ვსვამ და მუსიკაც რომელსაც ახლა ვუსმენ.

ადამიანები, რომლებსაც მხედველობის პრობლემა აქვთ სამყაროს ისევე აღიქვამენ როგორც ისინი, ვისაც 100%-ანი მხედველობა აქვთ? სამყაროს “წყალქვეშ” აღქმა, დამოკიდებულებებს არ ცვლის? როცა ადამიანების სახეებს ხშირად ვერ ხედავ, გიწევს წარმოიდგინო.

მოგიხსნიათ სათვალე იმის გამო რომ ისევ “წყალქვეშ” დაგენახათ ადამიანები, რომლებიც “ხმელეთზე” აღარ მოგწონთ?

სათვალიანი ადამიანებისთვის წარმოსახვითი სამყარო სათვალის მოხსნის მომენტიდან იწყება.

ჰოდა, იმას ვამბობდი რომ გაღვიძების მომენტიდან თავი სიზმარში მგონია და ცხოვრება ფილმი ან სერიალი რომ იყოს, დღევანდელი სერია Pink Floyd-ის Time-ით დაიწყებოდა, აი იმ მომენტიდან აივანზე რომ გავედი, სიგარეტს რომ მოვუკიდე და დეჟა ვუს შეგრძნებამ კუპრზე და მხუთავ აირზე მეტად რომ მომგუდა.

ვბოდავ.

You are young and life is long and there is time to kill today.

You must believe in 2018!


უკვე ბევრი წელია რაც წლის შემაჯამებელ პოსტებს ერთი კონკრეტული სიმღერის ფონზე ვწერ და ამ სიმღერას პოსტის “საუნდთრეკად” მოვიხსენიებ ხოლმე. სიმღერები ყოველთვის დაუფიქრებლად, ძალდაუტანებლად, უეცრად მოდის და ალბათ მთელი ხიბლიც სწორედ ესაა. მჯერა რომ “შემთხვევით არაფერი ხდება”, ჰო, მჯერა რომ ყველა შემთხვევითობას აქვს კონკრეტული დანიშნულება.

რა მაგის პასუხია და ძილში თქვენი ტვინიც გირთავთ ხოლმე სიმღერებს?

ჩემი ტვინი დიდადაა გატაცებული ჩვენი (ჰო, ზუსტად ჩვენი) ცხოვრების “background მუსიკის” შერჩევით. არც დრო იცის და არც სიტუაცია, მიადგება ხოლმე მუსიკალურ არქივებს, წამოედება რაღაც სიმღერას და ჩართავს (არ ეძინება და მოკალი!). ალბათ ამ დროს ფრიად კმაყოფილი სახით მიწვება ხოლმე სავარძელზე და სიგარეტიან ხელს მუსიკას აყოლებს.

წუხელ წამიღიღინა: Are there bags under your eyes? არაფერი მითქვამს, Do you leave dents where you sit? მეძინება! Will you survive? You must survive!

ზოგჯერ მგონია, რომ ჩემი ემოციური და დაუფიქრებელი ქმედებებისგან შოკირებული ჩემივე ტვინი სადღაც გულწასული აგდია ხოლმე… ან არა, შვებულებაშია და ცალი თვალით მაკვირდება, თან ფიქრობს “Bring it on bitch! დავბრუნდები და დავილაპარაკებთ!” აი, მერე მომადგება ხოლმე და პუნქტებად მიყვება ყველაფერს რაც ჩვენს შორის გაფორმებული შეთანხმების მიხედვით ჩემს “ვალდებულებებშია” მოხსენიებული და იწყებს იმ ყველაფრის ჩამოთვლას რაც დავარღვიე, არაფრის ღირსი რომ არ ვარ, თავი რომ მოვჭერი და საერთოდ ამდენი წელი როგორ მიძლებს რომ ვერ გაუგია.

ჰო, ეგრეა, მაგრამ ზოგჯერ ჩემზე უკეთ ხვდება რა გვჭირდება და თავად მირთავს ხოლმე სიმღერებს, რომლებითაც უნდა დავასრულოთ წელი და დავიწყოთ ახალი.

2018 წლიდან ჩვენ შორის გაფორმებული ხელშეკრულების გადახედვის დროა. ახალ წესებზე და ახალ ვალდებულებებზე უნდა შევთანხმდეთ. წარმოიდგინეთ თქვენსა და თქვენს ტვინს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება:

“2018 წლის 1 იანვრიდან, მხარეები ფინიკი (შემდგომში მოხსენიებული როგორც “თინიკო”) და თინიკოს ტვინი (შემდგომში მოხსენიებული როგორც “ტვინი”) 31 წლის წინ დაწყებული ურთიერთთანამშრომლობის ხელშეკრულების ფარგლებში ვთანხმდებით შემდეგზე…

შეიძლება ჩათვალოთ რომ 2017-18 წლების გასაყარზე დგომისას ძალიან არასაახალწლო სიმღერა შევარჩიე, მაგრამ When there’s no love in town, this new century keeps bringing you down.

Oh, what are you really looking for?
ყველაფერი რაც არ უნდა ჩაიფიქროთ მომავალი წლისთვის, რაც არ უნდა მოინდომოთ, რაც არ უნდა დაგეგმოთ, რაზეც არ უნდა იოცნებოთ, ყველაფერი ერთიანდება სიყვარულში. იმ ადამიანების მიმართ, რომლებთან ერთადაც ვაკეთებთ საქმეს და მომავალ წელსაც გავაკეთებთ, რომლებთან ერთადაც ვერთობით და კიდევ გავერთობით, რომლებსაც საჩუქრებს ვუკეთებთ და გვიხარია, რომლებთან ერთადაც ვცხოვრობთ, რომლებთან ერთადაც დღის უმეტეს ნაწილს ვატარებთ.. ან იქნებ, საბოლოოდ ყველაფერი საკუთარი თავის მიმართ სიყვარულში ერთიანდება. სწორედ ამის გამოხატულებაა ის ყველაფერი რაც გვინდა, კონკრეტული თუ აბსტრაქტული, ნივთი, თუ ემოცია. პატარ-პატარა ბედნიერებები, სასიხარულო მომენტები, წარმატებები, მეგობრები, საჩუქრები… ახალი წლის მთელი ხიბლი, არსებული სიყვარულის თავისუფლად გამოხატვაშია, როცა ჩვენი ტვინი, როგორი მომთხოვნიც არ უნდა იყოს, ამ გამოხატულებას გვპატიობს და არ აინტერესებს საერთო ფონიდან ამოვარდნილები ხომ არ ვიქნებით, საზოგადოების მიერ დაწესებული ნორმებიდან ხომ არ გადავუხვევთ, გიჟად ხომ არ შეგვრაცხავენ, რამეს ხომ არ იფიქრებენ, ზედმეტ “გამოსენტიმენტალურებას” ხომ არ დაგვაბრალებენ. ჰო, უფლებას გვაძლევს და ზუსტად ამიტომ ვართ ყველაზე პოზიტიურები ამ დროს.

ჰოდა, თუ მკითხავთ რა მინდა მომავალი წლისთვის, ახლა ზუსტად ვიცი რომ “სიყვარული”, ის რაც ყველაფერს მოიცავს, ყველაფერს რაც შეიძლება მინდოდეს, მატერიალურს თუ არამატერიალურს. და ეს ისაა რაც პირველ რიგში საკუთარი თავის გადაკეთებას მოითხოვს.

Do not turn down the love songs that you hear
‘Cause you can’t avoid the sentiment
That echoes in your ear
Saying love will stop the pain
Saying love will kill the fear
Do you believe
You must believe!

ყველას იმ ყველაფერს გისურვებთ რაც მთელი გულით გინდათ და ვინაიდან დაწვრილმანება არც მე მინდა და არც თქვენ, სიყვარულს გისურვებთ, რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს თქვენთვის.

Go Gentle


თუ ცუდი ან მძიმე დღე გქონდათ.

თუ რამეზე ნერვიულობთ ან უბრალოდ დაიღალეთ.

თუ ახლა ცოტა პოზიტივი გჭირდებათ.

ჩართეთ და იფიქრეთ ადამიანებზე, რომლებიც ყოველთვის will be there for you!

მზესავით სიმღერაა.

Ray


პარასკევის ფიქრები:

სახლში ფეხით წავიდე?

რა სიმღერას მოვუსმინო?

მთელ დღიანი ღლიცინის შემდეგ ტვინში “პასიტო, პასიტო” ისმის.

მაღაზიაში შევიარო?

tumblr-ზე იმ ბლოგის სახელი დამავიწყდა, მგონი follow-ს დავაჭირე ბოლოს.

ეს სურათები მობილურიდან როგორ გადავიტანო ლეპტოპში.

იმან რომ მომწერა ვუპასუხე? ჯგუფში მოიწერა და დიდი პრობლემა არაა.

მაღაზიაში შევივლი.

რამდენი ხანია დესკტოპზე Ray Manzarek-ის სურათი მიყენია.

რამე ხომ არ დამავიწყდა.

აუ, ორშაბათი რა დღე იქნება, უკვე დავიღალე.

მაგარი სულელური პარასკევი საღამო მაქვს.

მაღაზიაში ისევ ლუდის ბოთლი ხომ არ გადმოვათხლიშო და გავიწუწო, გავმხიარულდები ცოტას.

პასიტო, პასიტო.

გასოლინასაც ეს დედი იანკი არ მღეროდა?

გასოლიინა

არანაირი ველოსიპედის ტარების მსწავლელი მე არ ვარ!

აუ, ამ ლაივებზე ნოტიფიკაციებმა ხო შემჭამა.

“You’re So Down To Earth and I’m up in the Stars”..

აუ, როგორ მეზიზღებიან ეგეთი ტიპები რა.

მგონი იწვიმებს.

სტოპ! რა You’re So Down To Earth and I’m up in the Stars?

google: You’re So Down To Earth and I’m up in the Stars

You’re So Down To Earth
And I’m up in the Stars
Show me the Sea
And I’ll Take you to Mars

Show me a New Beginning,
And i’ll take you somewhere Far
Nowhere you’ve ever been
We’ll Travel to Jupiter and mars.

არაპარასკევის ფიქრები:

მოკითხვა იუპიტერზე!

Ray-ს სურათი კიდევ დიდ ხანს იქნება ჩემს დესკტოპზე!

© Copyright 2013 CorbisCorporation

In My Life


ახალი პოსტის დასაწერად ახალ ფანჯარას რომ ვხსნი, ვორდპრესი მწერს “share your story”-ო და მელოდება.

დიდ ხნიანი პაუზის შემდეგ, სამყარო ისევ გამოდის კონტაქტზე და შეტყობინებას მიგზავნის. გახსნას არ ვჩქარობ, საღამოს ვწერ: მახსოვს.

დროთა განმავლობაში ყველაფერი მარტივდება. წარსულში დაგეგმილი და წარმოდგენილი მოგონებების სიმძაფრე, აწმყოში მნიშვნელოვნად განსხვავდება. ეს არც კარგია და არც ცუდი, ეს იმ ოპერიდანაა როცა ვფიქრობთ როგორი ცუდია ის რომ “ყველაფერი კარგად იქნება”.

თუ პოზიტიური გარემო გვინდა პირველებმა ჩვენ უნდა გავიღიმოთ, სიარულის დროს საკუთარი ნაბიჯების თვლის ნაცვლად წინ უნდა ვიყუროთ, კი, გვერდებზე გახედვაც შეიძლება, ყუთებიდან უნდა გამოვიდეთ. უმიზეზოდ უნდა ვუყიდოთ ადამიანებს საჩუქრები (რაც უნდათ ის იფიქრონ!), ხშირად უნდა ვიფიქროთ იმაზე რომ გაცემული ემოციები ბუმერანგივით გვიბრუნდება. ჰო, კაი, ყოველთვის არა, მაგრამ როცა ასე არ ხდება, გვგონია რომ ყველა გაგიჟდა და ისევ ნაბიჯების თვლას ვიწყებთ.

შარშან აღმოვაჩინე რომ ჩემი გალაქტიკის მიღმა კიდევ უამრავი გალაქტიკაა, სადაც თქვენ წარმოიდგინეთ სიცოცხლე არსებობს. სიცოცხლის განსხვავებულ ფორმებთან ურთიერთობისას ვერასოდეს ვიგებთ უცხოპლანეტელები ჩვენ ვართ თუ ისინი. მაგრამ სტატუსს რა მნიშვნელობა აქვს?!

ერთი წელი ხდება რაც მონატრებულ დედამიწას დავუბრუნდი და თავი ისევ საკუთარ ნაჭუჭში ვიგრძენი.

კარგია იქ ყოფნა, სადაც ჰაერიც გვემსუბუქება, უნიჭოდ შესრულებული სიმღერებიც, წყალიც და ადამიანებიც, სადაც 70 წლამდე ასაკის წყვილებიც ხელჩაკიდებული დადიან და მხოლოდ იმისთვის ჩერდებიან რომ ერთმანეთს აკოცონ.

ესეც სამყაროსგან მიღებული ახალი შეტყობინება:

“არ მოსაყოლი” ამბები


დასვენება ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია, ოღონდ ამისთვისაც შესაბამისი ნიჭის ქონაა საჭირო.

ახლა ისევ აგვისტოს დასვენებისთვის ვემზადები, ვემზადები და ვხვდები რომ ისე არაფრის მეშინია, როგორც დასვენების. ვიცი რომ ვალდებული ვარ დავისვენო და თავს “დასასვენებლად წასვლას” ვაიძულებ.

დღეს, ჩვენი ბოლო საუბრიდან ერთი წელი გავიდა, შარშან პირველად გამოვავლინე დასვენების ნიჭი, რომელიც გასული ერთი წლის განმავლობაში, სხვა ბევრ რამესთან ერთად გავანიავე. აღარ მახსოვს რაზე ვლაპარაკობდით ხოლმე, მაგრამ მახსოვს რომ ჩვენი ბოლო საუბრის შემდეგ მოსაყოლი დამიგროვდა, სასაუბრო თემების პატარა ღრუბელი გაჩნდა და თვეების გასვლასთან ერთად გადიდდა.

ის რაღაცები, რასაც მხოლოდ ერთ, კონკრეტულ ადამიანს ვუყვებით ხოლმე, შესაბამისი ადამიანის გაქრობასთან ერთად, მნიშვნელობას კარგავს და “არ მოსაყოლი” ამბების კატეგორიაში ერთიანდება.

ბევრი “არ მოსაყოლი” ამბავი მაქვს და დასვენების წინა ეიფორიას ვაბრალებ მათი გამომზეურების სურვილს.

ახლა ისევ შევივლიდი “გუდვილში”, შევიძენდი ერთ ბოთლ როზეს, დავადგებოდი წყნეთის გზას და “არ მოსაყოლ” ამბებზე ვილაპარაკებდი იმასთან, ვისი გაუჩინარების შემდეგაც დაკარგეს ამ ამბებმა “მოსაყოლი ამბების” სტატუსი.

ისევ დაშიფრულად, რთულად და ახლართულად ვწერ, ისე რომ აზრი ვერც მე გამოვიტანო და ვერც სხვამ. არადა, ღიად წერას ყოველთვის უფრო სხვანაირი “მუღამი” აქვს, სხვანაირი როგორი? არ ვიცი, სხვანაირი და მორჩა.

ხშირად ისეთი რაღაცები გვავიწყდება, რასაც ვერაფრით წარმოვიდგენდით რომ დაგვავიწყდებოდა. ახლა, მომკალი და ვერ ვიხსენებ ბოლოს რომ მლანძღავდი რა ეპითეტებით შემამკე, არადა მახსოვს, შარშან, ბოლოს რომ გნახე, რამდენჯერმე შეგახსენე ეს საუბარი.

ზედმეტად “გამოსენტიმენტალურებულ” ტექსტს ვწერ, არადა, ახლა სენტიმენების განწყობა არ მაქვს, უბრალოდ მრგვალი თარიღია და გადავწყვიტე რაღაცების გახსენება.

ერთი წელი დიდი დროა და ბევრ რაღაცას უკარგავს მნიშვნელობას. ერთადერთი რასაც ვერ გავეცი პასუხი ისაა, წინასწარ რომ მცოდნოდა კონკრეტულ ადამიანს ვეღარასოდეს ვნახავდი და ვეღარასოდეს დაველაპარაკებოდი, რას ვეტყოდი და როგორ მოვიქცეოდი. ყოველ ჯერზე მაინც იმ დასკვნამდე მივდივარ რომ არც არაფერს შევცვლიდი, ყველაფერი იქნებოდა ისევ ისე, როგორც იყო. არადა, ვიცი რომ სულელური მიდგომაა.

შენ ისევ ერეტიკოსი ხარ, მე ისევ პროტესტანტი. ჰოდა, ვინაიდან მე არაფერი მაქვს მოსაყოლი, შენ მომიყევი ერეტიკოსები სიკვდილის შემდეგ სად ხვდებიან.

With Strangers


ფილმივით დაწყებული დილები, ნამდვილი ცხოვრებასავით საღამოები, მოგონილი საუნდთრეკები.. სამწუხაროა, რომ ჩემი ცხოვრების აღქმა მაყურებლის სავარძლიდან არ შემიძლია. ასე რომ იყოს, ხშირად გავიცინებდი მაშინ როცა მთავარი გმირი გაუგონარ ისტორიებში გაეხვეოდა, ვიტირებდი მაშინ როცა მთავარ გმირს ტირილის უფლება არ ექნებოდა, გადავახვევდი მომენტებზე, სადაც მთავარი გმირი ვეღარასოდეს დაბრუნდებოდა.

გიფიქრიათ მწუხარებაზე როგორც პრივილეგიაზე? ჰო, ყველაფერს და მათ შორის მწუხარებასაც დასაბუთება და უფლება სჭირდება. ახლა ვზივარ და ვფიქრობ ყველა იმ უუფლებო ადამიანზე, რომლებმაც მწუხარების ყველა სტადია ფარულად, კრიმინალურად, იატტაკქვეშ გაიარეს.. გაიარეს იმიტომ რომ არ ეკუთვნოდათ.

I bet you’re wondering how I knew
That this would come to an end