Supergirls Don’t Cry


ყველაფერი ძალიან კარგადაა, მეტიც, შეიძლება ითქვას რომ ყველაფერი არის super! სამყაროში, სადაც ბევრი Supergirl-ია, ყველაფერი ყოველთვის არის super!

ფინიკის სუპერ მიკრო სამყაროში, ბევრი სხვა სუპერ მიკრო სამყაროა. ჰოდა, what can go wrong? აუჰ, ძალიან ბევრი რამ, მაგრამ Supergirls don’t cry.

ყველა supergirl სუპერ მიკრო სამყაროს ღმერთია, ღმერთები არ ტირიან და არც უხასიათოდ არიან.. რასაც არ უნდა ამბობდნენ ერეტიკოსები.

სუპერ მიკრო სამყაროების სუპერგმირი ღმერთების დღეა დღეს და სუპერგმირი ღმერთების ზაფხული მოდის. ჰოდა, what can go wrong? I’m a supergirl and supergirls just fly!

Advertisements

Time


გაღვიძების მომენტიდან თავი სიზმარში მგონია, სიგარეტთან ერთად მოსული დეჟა ვუს შეგრძნებაც სიზმარია, ტაქსიში ჩართული Pink Floyd-იც, გადაკეტილი გზაც, სკოლაც, ბავშვებიც, კოკა კოლაც, რომელსაც ახლა ვსვამ და მუსიკაც რომელსაც ახლა ვუსმენ.

ადამიანები, რომლებსაც მხედველობის პრობლემა აქვთ სამყაროს ისევე აღიქვამენ როგორც ისინი, ვისაც 100%-ანი მხედველობა აქვთ? სამყაროს “წყალქვეშ” აღქმა, დამოკიდებულებებს არ ცვლის? როცა ადამიანების სახეებს ხშირად ვერ ხედავ, გიწევს წარმოიდგინო.

მოგიხსნიათ სათვალე იმის გამო რომ ისევ “წყალქვეშ” დაგენახათ ადამიანები, რომლებიც “ხმელეთზე” აღარ მოგწონთ?

სათვალიანი ადამიანებისთვის წარმოსახვითი სამყარო სათვალის მოხსნის მომენტიდან იწყება.

ჰოდა, იმას ვამბობდი რომ გაღვიძების მომენტიდან თავი სიზმარში მგონია და ცხოვრება ფილმი ან სერიალი რომ იყოს, დღევანდელი სერია Pink Floyd-ის Time-ით დაიწყებოდა, აი იმ მომენტიდან აივანზე რომ გავედი, სიგარეტს რომ მოვუკიდე და დეჟა ვუს შეგრძნებამ კუპრზე და მხუთავ აირზე მეტად რომ მომგუდა.

ვბოდავ.

You are young and life is long and there is time to kill today.

You must believe in 2018!


უკვე ბევრი წელია რაც წლის შემაჯამებელ პოსტებს ერთი კონკრეტული სიმღერის ფონზე ვწერ და ამ სიმღერას პოსტის “საუნდთრეკად” მოვიხსენიებ ხოლმე. სიმღერები ყოველთვის დაუფიქრებლად, ძალდაუტანებლად, უეცრად მოდის და ალბათ მთელი ხიბლიც სწორედ ესაა. მჯერა რომ “შემთხვევით არაფერი ხდება”, ჰო, მჯერა რომ ყველა შემთხვევითობას აქვს კონკრეტული დანიშნულება.

რა მაგის პასუხია და ძილში თქვენი ტვინიც გირთავთ ხოლმე სიმღერებს?

ჩემი ტვინი დიდადაა გატაცებული ჩვენი (ჰო, ზუსტად ჩვენი) ცხოვრების “background მუსიკის” შერჩევით. არც დრო იცის და არც სიტუაცია, მიადგება ხოლმე მუსიკალურ არქივებს, წამოედება რაღაც სიმღერას და ჩართავს (არ ეძინება და მოკალი!). ალბათ ამ დროს ფრიად კმაყოფილი სახით მიწვება ხოლმე სავარძელზე და სიგარეტიან ხელს მუსიკას აყოლებს.

წუხელ წამიღიღინა: Are there bags under your eyes? არაფერი მითქვამს, Do you leave dents where you sit? მეძინება! Will you survive? You must survive!

ზოგჯერ მგონია, რომ ჩემი ემოციური და დაუფიქრებელი ქმედებებისგან შოკირებული ჩემივე ტვინი სადღაც გულწასული აგდია ხოლმე… ან არა, შვებულებაშია და ცალი თვალით მაკვირდება, თან ფიქრობს “Bring it on bitch! დავბრუნდები და დავილაპარაკებთ!” აი, მერე მომადგება ხოლმე და პუნქტებად მიყვება ყველაფერს რაც ჩვენს შორის გაფორმებული შეთანხმების მიხედვით ჩემს “ვალდებულებებშია” მოხსენიებული და იწყებს იმ ყველაფრის ჩამოთვლას რაც დავარღვიე, არაფრის ღირსი რომ არ ვარ, თავი რომ მოვჭერი და საერთოდ ამდენი წელი როგორ მიძლებს რომ ვერ გაუგია.

ჰო, ეგრეა, მაგრამ ზოგჯერ ჩემზე უკეთ ხვდება რა გვჭირდება და თავად მირთავს ხოლმე სიმღერებს, რომლებითაც უნდა დავასრულოთ წელი და დავიწყოთ ახალი.

2018 წლიდან ჩვენ შორის გაფორმებული ხელშეკრულების გადახედვის დროა. ახალ წესებზე და ახალ ვალდებულებებზე უნდა შევთანხმდეთ. წარმოიდგინეთ თქვენსა და თქვენს ტვინს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება:

“2018 წლის 1 იანვრიდან, მხარეები ფინიკი (შემდგომში მოხსენიებული როგორც “თინიკო”) და თინიკოს ტვინი (შემდგომში მოხსენიებული როგორც “ტვინი”) 31 წლის წინ დაწყებული ურთიერთთანამშრომლობის ხელშეკრულების ფარგლებში ვთანხმდებით შემდეგზე…

შეიძლება ჩათვალოთ რომ 2017-18 წლების გასაყარზე დგომისას ძალიან არასაახალწლო სიმღერა შევარჩიე, მაგრამ When there’s no love in town, this new century keeps bringing you down.

Oh, what are you really looking for?
ყველაფერი რაც არ უნდა ჩაიფიქროთ მომავალი წლისთვის, რაც არ უნდა მოინდომოთ, რაც არ უნდა დაგეგმოთ, რაზეც არ უნდა იოცნებოთ, ყველაფერი ერთიანდება სიყვარულში. იმ ადამიანების მიმართ, რომლებთან ერთადაც ვაკეთებთ საქმეს და მომავალ წელსაც გავაკეთებთ, რომლებთან ერთადაც ვერთობით და კიდევ გავერთობით, რომლებსაც საჩუქრებს ვუკეთებთ და გვიხარია, რომლებთან ერთადაც ვცხოვრობთ, რომლებთან ერთადაც დღის უმეტეს ნაწილს ვატარებთ.. ან იქნებ, საბოლოოდ ყველაფერი საკუთარი თავის მიმართ სიყვარულში ერთიანდება. სწორედ ამის გამოხატულებაა ის ყველაფერი რაც გვინდა, კონკრეტული თუ აბსტრაქტული, ნივთი, თუ ემოცია. პატარ-პატარა ბედნიერებები, სასიხარულო მომენტები, წარმატებები, მეგობრები, საჩუქრები… ახალი წლის მთელი ხიბლი, არსებული სიყვარულის თავისუფლად გამოხატვაშია, როცა ჩვენი ტვინი, როგორი მომთხოვნიც არ უნდა იყოს, ამ გამოხატულებას გვპატიობს და არ აინტერესებს საერთო ფონიდან ამოვარდნილები ხომ არ ვიქნებით, საზოგადოების მიერ დაწესებული ნორმებიდან ხომ არ გადავუხვევთ, გიჟად ხომ არ შეგვრაცხავენ, რამეს ხომ არ იფიქრებენ, ზედმეტ “გამოსენტიმენტალურებას” ხომ არ დაგვაბრალებენ. ჰო, უფლებას გვაძლევს და ზუსტად ამიტომ ვართ ყველაზე პოზიტიურები ამ დროს.

ჰოდა, თუ მკითხავთ რა მინდა მომავალი წლისთვის, ახლა ზუსტად ვიცი რომ “სიყვარული”, ის რაც ყველაფერს მოიცავს, ყველაფერს რაც შეიძლება მინდოდეს, მატერიალურს თუ არამატერიალურს. და ეს ისაა რაც პირველ რიგში საკუთარი თავის გადაკეთებას მოითხოვს.

Do not turn down the love songs that you hear
‘Cause you can’t avoid the sentiment
That echoes in your ear
Saying love will stop the pain
Saying love will kill the fear
Do you believe
You must believe!

ყველას იმ ყველაფერს გისურვებთ რაც მთელი გულით გინდათ და ვინაიდან დაწვრილმანება არც მე მინდა და არც თქვენ, სიყვარულს გისურვებთ, რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ეს თქვენთვის.

Go Gentle


თუ ცუდი ან მძიმე დღე გქონდათ.

თუ რამეზე ნერვიულობთ ან უბრალოდ დაიღალეთ.

თუ ახლა ცოტა პოზიტივი გჭირდებათ.

ჩართეთ და იფიქრეთ ადამიანებზე, რომლებიც ყოველთვის will be there for you!

მზესავით სიმღერაა.

Ray


პარასკევის ფიქრები:

სახლში ფეხით წავიდე?

რა სიმღერას მოვუსმინო?

მთელ დღიანი ღლიცინის შემდეგ ტვინში “პასიტო, პასიტო” ისმის.

მაღაზიაში შევიარო?

tumblr-ზე იმ ბლოგის სახელი დამავიწყდა, მგონი follow-ს დავაჭირე ბოლოს.

ეს სურათები მობილურიდან როგორ გადავიტანო ლეპტოპში.

იმან რომ მომწერა ვუპასუხე? ჯგუფში მოიწერა და დიდი პრობლემა არაა.

მაღაზიაში შევივლი.

რამდენი ხანია დესკტოპზე Ray Manzarek-ის სურათი მიყენია.

რამე ხომ არ დამავიწყდა.

აუ, ორშაბათი რა დღე იქნება, უკვე დავიღალე.

მაგარი სულელური პარასკევი საღამო მაქვს.

მაღაზიაში ისევ ლუდის ბოთლი ხომ არ გადმოვათხლიშო და გავიწუწო, გავმხიარულდები ცოტას.

პასიტო, პასიტო.

გასოლინასაც ეს დედი იანკი არ მღეროდა?

გასოლიინა

არანაირი ველოსიპედის ტარების მსწავლელი მე არ ვარ!

აუ, ამ ლაივებზე ნოტიფიკაციებმა ხო შემჭამა.

“You’re So Down To Earth and I’m up in the Stars”..

აუ, როგორ მეზიზღებიან ეგეთი ტიპები რა.

მგონი იწვიმებს.

სტოპ! რა You’re So Down To Earth and I’m up in the Stars?

google: You’re So Down To Earth and I’m up in the Stars

You’re So Down To Earth
And I’m up in the Stars
Show me the Sea
And I’ll Take you to Mars

Show me a New Beginning,
And i’ll take you somewhere Far
Nowhere you’ve ever been
We’ll Travel to Jupiter and mars.

არაპარასკევის ფიქრები:

მოკითხვა იუპიტერზე!

Ray-ს სურათი კიდევ დიდ ხანს იქნება ჩემს დესკტოპზე!

© Copyright 2013 CorbisCorporation

In My Life


ახალი პოსტის დასაწერად ახალ ფანჯარას რომ ვხსნი, ვორდპრესი მწერს “share your story”-ო და მელოდება.

დიდ ხნიანი პაუზის შემდეგ, სამყარო ისევ გამოდის კონტაქტზე და შეტყობინებას მიგზავნის. გახსნას არ ვჩქარობ, საღამოს ვწერ: მახსოვს.

დროთა განმავლობაში ყველაფერი მარტივდება. წარსულში დაგეგმილი და წარმოდგენილი მოგონებების სიმძაფრე, აწმყოში მნიშვნელოვნად განსხვავდება. ეს არც კარგია და არც ცუდი, ეს იმ ოპერიდანაა როცა ვფიქრობთ როგორი ცუდია ის რომ “ყველაფერი კარგად იქნება”.

თუ პოზიტიური გარემო გვინდა პირველებმა ჩვენ უნდა გავიღიმოთ, სიარულის დროს საკუთარი ნაბიჯების თვლის ნაცვლად წინ უნდა ვიყუროთ, კი, გვერდებზე გახედვაც შეიძლება, ყუთებიდან უნდა გამოვიდეთ. უმიზეზოდ უნდა ვუყიდოთ ადამიანებს საჩუქრები (რაც უნდათ ის იფიქრონ!), ხშირად უნდა ვიფიქროთ იმაზე რომ გაცემული ემოციები ბუმერანგივით გვიბრუნდება. ჰო, კაი, ყოველთვის არა, მაგრამ როცა ასე არ ხდება, გვგონია რომ ყველა გაგიჟდა და ისევ ნაბიჯების თვლას ვიწყებთ.

შარშან აღმოვაჩინე რომ ჩემი გალაქტიკის მიღმა კიდევ უამრავი გალაქტიკაა, სადაც თქვენ წარმოიდგინეთ სიცოცხლე არსებობს. სიცოცხლის განსხვავებულ ფორმებთან ურთიერთობისას ვერასოდეს ვიგებთ უცხოპლანეტელები ჩვენ ვართ თუ ისინი. მაგრამ სტატუსს რა მნიშვნელობა აქვს?!

ერთი წელი ხდება რაც მონატრებულ დედამიწას დავუბრუნდი და თავი ისევ საკუთარ ნაჭუჭში ვიგრძენი.

კარგია იქ ყოფნა, სადაც ჰაერიც გვემსუბუქება, უნიჭოდ შესრულებული სიმღერებიც, წყალიც და ადამიანებიც, სადაც 70 წლამდე ასაკის წყვილებიც ხელჩაკიდებული დადიან და მხოლოდ იმისთვის ჩერდებიან რომ ერთმანეთს აკოცონ.

ესეც სამყაროსგან მიღებული ახალი შეტყობინება:

“არ მოსაყოლი” ამბები


დასვენება ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია, ოღონდ ამისთვისაც შესაბამისი ნიჭის ქონაა საჭირო.

ახლა ისევ აგვისტოს დასვენებისთვის ვემზადები, ვემზადები და ვხვდები რომ ისე არაფრის მეშინია, როგორც დასვენების. ვიცი რომ ვალდებული ვარ დავისვენო და თავს “დასასვენებლად წასვლას” ვაიძულებ.

დღეს, ჩვენი ბოლო საუბრიდან ერთი წელი გავიდა, შარშან პირველად გამოვავლინე დასვენების ნიჭი, რომელიც გასული ერთი წლის განმავლობაში, სხვა ბევრ რამესთან ერთად გავანიავე. აღარ მახსოვს რაზე ვლაპარაკობდით ხოლმე, მაგრამ მახსოვს რომ ჩვენი ბოლო საუბრის შემდეგ მოსაყოლი დამიგროვდა, სასაუბრო თემების პატარა ღრუბელი გაჩნდა და თვეების გასვლასთან ერთად გადიდდა.

ის რაღაცები, რასაც მხოლოდ ერთ, კონკრეტულ ადამიანს ვუყვებით ხოლმე, შესაბამისი ადამიანის გაქრობასთან ერთად, მნიშვნელობას კარგავს და “არ მოსაყოლი” ამბების კატეგორიაში ერთიანდება.

ბევრი “არ მოსაყოლი” ამბავი მაქვს და დასვენების წინა ეიფორიას ვაბრალებ მათი გამომზეურების სურვილს.

ახლა ისევ შევივლიდი “გუდვილში”, შევიძენდი ერთ ბოთლ როზეს, დავადგებოდი წყნეთის გზას და “არ მოსაყოლ” ამბებზე ვილაპარაკებდი იმასთან, ვისი გაუჩინარების შემდეგაც დაკარგეს ამ ამბებმა “მოსაყოლი ამბების” სტატუსი.

ისევ დაშიფრულად, რთულად და ახლართულად ვწერ, ისე რომ აზრი ვერც მე გამოვიტანო და ვერც სხვამ. არადა, ღიად წერას ყოველთვის უფრო სხვანაირი “მუღამი” აქვს, სხვანაირი როგორი? არ ვიცი, სხვანაირი და მორჩა.

ხშირად ისეთი რაღაცები გვავიწყდება, რასაც ვერაფრით წარმოვიდგენდით რომ დაგვავიწყდებოდა. ახლა, მომკალი და ვერ ვიხსენებ ბოლოს რომ მლანძღავდი რა ეპითეტებით შემამკე, არადა მახსოვს, შარშან, ბოლოს რომ გნახე, რამდენჯერმე შეგახსენე ეს საუბარი.

ზედმეტად “გამოსენტიმენტალურებულ” ტექსტს ვწერ, არადა, ახლა სენტიმენების განწყობა არ მაქვს, უბრალოდ მრგვალი თარიღია და გადავწყვიტე რაღაცების გახსენება.

ერთი წელი დიდი დროა და ბევრ რაღაცას უკარგავს მნიშვნელობას. ერთადერთი რასაც ვერ გავეცი პასუხი ისაა, წინასწარ რომ მცოდნოდა კონკრეტულ ადამიანს ვეღარასოდეს ვნახავდი და ვეღარასოდეს დაველაპარაკებოდი, რას ვეტყოდი და როგორ მოვიქცეოდი. ყოველ ჯერზე მაინც იმ დასკვნამდე მივდივარ რომ არც არაფერს შევცვლიდი, ყველაფერი იქნებოდა ისევ ისე, როგორც იყო. არადა, ვიცი რომ სულელური მიდგომაა.

შენ ისევ ერეტიკოსი ხარ, მე ისევ პროტესტანტი. ჰოდა, ვინაიდან მე არაფერი მაქვს მოსაყოლი, შენ მომიყევი ერეტიკოსები სიკვდილის შემდეგ სად ხვდებიან.

With Strangers


ფილმივით დაწყებული დილები, ნამდვილი ცხოვრებასავით საღამოები, მოგონილი საუნდთრეკები.. სამწუხაროა, რომ ჩემი ცხოვრების აღქმა მაყურებლის სავარძლიდან არ შემიძლია. ასე რომ იყოს, ხშირად გავიცინებდი მაშინ როცა მთავარი გმირი გაუგონარ ისტორიებში გაეხვეოდა, ვიტირებდი მაშინ როცა მთავარ გმირს ტირილის უფლება არ ექნებოდა, გადავახვევდი მომენტებზე, სადაც მთავარი გმირი ვეღარასოდეს დაბრუნდებოდა.

გიფიქრიათ მწუხარებაზე როგორც პრივილეგიაზე? ჰო, ყველაფერს და მათ შორის მწუხარებასაც დასაბუთება და უფლება სჭირდება. ახლა ვზივარ და ვფიქრობ ყველა იმ უუფლებო ადამიანზე, რომლებმაც მწუხარების ყველა სტადია ფარულად, კრიმინალურად, იატტაკქვეშ გაიარეს.. გაიარეს იმიტომ რომ არ ეკუთვნოდათ.

I bet you’re wondering how I knew
That this would come to an end

Norwegian Wood


ბათუმი – თბილისის მატარებელეზე ასვლისას ყოველთვის ახალი საუნდთრეკი და ახალი წიგნი მაქვს მომზადებული. ზუსტად, ბათუმი – თბილისის და არა თბილისი – ბათუმის, უკანა გზა ყოველთვის განსხვავებულია, დაბრუნებები ზოგადად მნიშვნელოვნად განსხვავდება წასვლებისგან. დაბრუნება ყოველთვის უფრო მეტ ემოციას იწვევს ვიდრე წასვლა, რაოდენ სევდიანადაც არ უნდა ჟღერდეს. დაბრუნება ყოველთვის რაღაცას მოითხოვს, მუსიკას, წიგნს, განწყობას.

წიგნი თბილისიდან არასოდეს მიმაქვს, ტრადიციაა რომ ბათუმში “წიგნები ბათუმში” უნდა შევიარო და იქ ყოველგვარი წინასწარი განზრახვის გარეშე წამოვედო რომელიმე წიგნს, რომელსაც უკანა გზაზე წავიკითხავ. მუსიკაც თავისთავად ჩნდება, ვიღაც გამიზიარებს, ტასქის მძღოლს ექნება ჩართული, სასტუმროს გვერდზე ოთახიდან გამოვა ან წიგნის საუნდთრეკი აღმოჩნდება. ყველა წასვლას დაბრუნების მომენტში თავის ისტორია აქვს და იმისთვის რომ მოგონებები მუდმივად ცინცხლად შევინახო, მათ ახალ ნაყიდ წიგნთან და ახალ სიმღერასთან ვაკავშირებ. ყველა ასეთ უიკენდს ანაც ყველა ასეთ შვებულებას თავის ისტორია და მუსიკალური გაფორმება აქვს, ეს ისტორიები კი ჩემი წიგნების თაროზე და ჩემს ფლეილისთში ინახება.

ჩამოსვლის შემდეგ, თუ გზაში ვერ დავასრულე კითხვა, მომდევნო დღეს აუცილებლად ვამთავრებ, რის შემდეგაც აღარც იმ მუსიკას ვუსმენ, რომელსაც მგზავრობისა და კითხვისას ვუსმენდი და აღარც იმ წიგნს ვუბრუნდები (როგორ ძალიანაც არ უნდა მინდოდეს გადაკითხვა). ვინახავ, იმ დროისთვის როცა ყველაფრის გახსენება მომინდება, ვიცავ ემოციებს და მოგონებებს გახუნებისა და დაკარგვისგან.

ჰოდა ერთ დღესაც შეიძლება მეც სწორედ ისე დამემართოს, როგორც ჰარუკი მურაკამის მთავარ გმირს დაემართა თვითმფრინავში: Once the plane was on the ground, soft music began to flow from the ceiling speakers: a sweet orchestral cover version of the Beatles’ “Norwegian Wood”. The melody never failed to send a shudder through me, but this time it hit me harder than ever. მეც ასე დამარტყამს რომელიმე სიმღერა, დამაწვება და ცოტა ხანს ადგომას ვეღარ შევძლებ.

ეს სიმღერა ნორვეგიულ ტყეზე არაა, არც მასში მოსეირნე წყვილებზე და არც დაუსრულებელ სიყვარულის ისტორიებზე, იაფფასიან მასალაზეა, ყალბ ხეზე, რომლითაც იაფფასიან ავეჯს ამზადებდნენ და მოიხსენიებდნენ ნორვეგიული ხის სახელით, რომელიც სიმღერის ბოლოს გადასარევად იწვის შურისძიების ნიშნად. სათაური გენიალურია, სიმღერაც. არ შემიძლია საფუძვლიანად არ შევისწავლო სიმღერები, რომლებსაც ვიკვიატებ და ჩემი მოგონებების შენახვას ვანდობ, ჰოდა, არც Norwegian Wood-ია გამონაკლისი. ყველაფერი პირველი სტროფით დაიწყო: “I once had a girl or should I say she once had me”, შემდეგ კი მიყვა. მიყვარს სიმღერები, რომლებიც ისტორიებს ყვებიან.

14 მაისი, ბათუმი თბილისის მატარებელი.

I once had a girl
Or should I say she once had me
She showed me her room
Isn’t it good Norwegian wood?

She asked me to stay
And she told me to sit anywhere
So I looked around
And I noticed there wasn’t a chair

I sat on a rug biding my time
Drinking her wine
We talked until two and then she said
“It’s time for bed”

She told me she worked
In the morning and started to laugh
I told her I didn’t
And crawled off to sleep in the bath

And when I awoke I was alone
This bird had flown
So I lit a fire
Isn’t it good Norwegian wood?

hl_dds_00375798

Kiss Me Hard Before You Go


წარსულში მომხდარი მოვლენები სრულიად ახალ დატვირთვას იძენენ მაშინ, როცა იმ წარსულის მომავალი უკვე დამდგარი და ჩავლილია.

ყველაფერი ის რაც არ აიხსნება კონკრეტულ მომენტში, აიხსნება მაშინ როცა ეს კონკრეტული მომენტი წარსულში რჩება.

ამ სიმღერას ბოლოს 19 აგვისტოს მოვუსმინე, როცა ვერაფრით ავხსენი რატომ განვიცდიდი summertime sadness-ს. ავიკვიატე kiss me hard before you go მეთქი, ისე, რომ არც მიფიქრია ვინმე თუ აპირებდა სადმე წასვლას.

ყველა მომენტი ძვირფასია და ყველა მომენტს აქვს მნიშვნელობა.

ფინიკისა და სამყაროს უხილავი კავშირი აქვთ ერთმანეთთან და ძირითადად სიმღერებით კონტაქტობენ.

19 აგვისტოს შეტყობინება მიღებულია.

Kiss me hard before you go.