1 თვე დედამიწის გარეთ


ახლა უკვე ვიცი. ჰო, ყველაფერი ვიცი. შეგიძლია ნიშნის მოგებით მითხრა: “ხომ გინდოდა, აჰა გაიგეო.”

რაღაცნაირი ზედმეტობის განცდა მაქვს, თუმცა ეს უცხო არაა, ადრეც მიგრძვნია და ამიტომ ამ დამსახურებას მხოლოდ შენ ვერ მიიწერ. შეეგუე!

შენს სამყაროში რომ შემოვიპარე რამდენი რამ მეცნო იცი? წარმოდგენაც არ გაქვს. ამას მხოლოდ უცხო თვალი აფიქსირებს. იქაც ზედმეტი ვიყავი, შეუფერებელი, სხვა პლანეტიდან.

ჰო, ნამდვილი უცხოპლანეტელი ვიყავი. თან შენ კი არა, მე.

გამარჯობა სამყაროვ, არ შემიძლია არ გითხრა რომ ძალიან შეცდი, სულ სხვა მიმართულებით გამტყორცნე, სხვა პლანეტაზე დამანარცხე, თან ისე რომ ამ პლანეტას პატარა ღრმულიც არ დარჩენია, მე დავიშალე მარტივ მამრავლებად და მტვრად დავედე იქაურობას.

ცუდია როცა სხვა არ გატყუებს, ცუდია იმიტომ რომ ამ დროს გიწევს თავად მოიტყუო თავი.

რამდენიმე საიდუმლო, რომელიც ისე მითხარი, გეგონა ვერასოდეს ამოვხსნიდი, ამოვხსენი, თუმცა მომიწევს ტვინის მტვრიან თაროებზე შემოვალაგო და ისე შევინახო არავის არაფერი ვუთხრა.

გამარჯობა დედამიწავ, ცოტაც და შენს ატმოსფეროში შემოვიჭრები. ვბრუნდები და დამხვდი!

ჩილე და ჩინეთი იუპიტერზე


ახლა როცა დივანზე წოლისას წარმოსახვითი მწერები დამტრიალებენ თავზე, შენ ჩინეთში ხარ.

ასეა, როცა ჩილე არ გამოდის, გამოდის ჩინეთი. ჩინეთში არავინ გყავს, არც მე ვიცნობ მანდ ვინმეს. ალბათ გაუკვირდათ შენი ჩასვლა, უვიზოდ და დაუპატიჟებლად ჩაადგებოდი შენი ამბავი რომ ვიცი.

საინტერესო მუსიკა ექნებათ, ისეთი არა, მე რომ მიგზავნის ხოლმე სამყარო დილაობით. ჰო, მასეთ წყობებს საინტერესო და იდეოლოგიიდან გამომდინარე დატვირთული მუსიკა აქვთ ხოლმე.

ახლა ალბათ ყურსასმენებით დაბოდიალობ ჩინეთის რომელიღაც ქალაქის ქუჩებში და გეუცნაურება რომ არავინ გიცნობს. კარგია ხომ? შენი სახელიც რომ არავინ იცის. ჰო, კარგი უნდა იყოს, არც მოგონილი მწერების გაბმული წუილი შეგაწუხებს სიმღერებს შორის. მწერებს ისინი იგონებენ ვინც ჯერ ვერც ჩინეთში წავიდა და ვერც ჩილეში.

როცა წავალ გეტყვი “შენ ერთ მხარეს, მე მეორე მხარეს.” ადრე ვწერდი მუმბაი უფრო შორსაა ვიდრე ბარსელონა მეთქი, როცა მუმბაის ბილეთებზე ფიქრისას, ბარსელონას ბილეთებს ვეძებდი. ახლა გეტყვი, რომ ჩილე უფრო შორსაა ვიდრე ჩინეთი და ჭირსაც წაუღია ბარსელონა, ვიღაცების მუმბაისთან ერთად.

ჩილეში რომ წავალ წერილს ესპანურად მოგწერ, შენ ჩინურად მიპასუხე, რომ გკითხო “აჰ, თქვენ ჩინურიც იცით ბატონო?“. გეგონება ვიცოდე კიდევ რა ენებზე წერ და საუბრობ. ჰო, არაფერი ვიცი, ისიც კი ვერ გამიგია ახლა თავზე რომ გადამიფრინა ის მწერიც მოგონილი იყო თუ ნამდვილი. ჯანდაბას! როცა ფრენები იაფი იქნება იუპიტერზე შევხვდეთ. ახლა არ მკითხო რატომ იუპიტერზეო, მზეზე ცხელა და იმიტომ!

გამარჯობა შემოდგომავ!


დღეს ზაფხულის ბოლო დღეა. ამ დროს როგორც წესი ახალ ცხოვრებას ვიწყებ ხოლმე, ახლაც ასეა, რაღაც ახალი უნდა დაიწყოს, ოღონდ ზუსტად არ ვიცი რა.

ყოველი სექტემბრის მოსვლასთან ერთად რაღაც იცვლება, შემოდგომის მიწურულს კი ეს სიახლე ჩვეულ რუტინად იქცევა ხოლმე. არ მინდა შემოდგომა, გაუაზრებლად, დაუსაბუთებლად, შეგრძნების დონეზე არ მინდა შემოდგომა, ისე რომ არც ზაფხულთან განშორება მწყვეტს დიდად გულს. წელს ყველაზე მეტად მჭირდება დრო ზაფხულსა და შემოდგომას შორის, რაღაც გარდამავალი პერიოდი, მოსაცდელი ზონა საიდანაც საბოლოო დანიშნულების პუნქტში უნდა მოვხვდე.. ნუ, რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ახლა ეს ჩემთვის.

1 სექტემბერს განსხვავებული ფინიკი დაიწყებს ახალ ეტაპს, სულ სხვანაირი, არეულ-დარეული, ქაოტური, არასტაბილური და 30 წლის ასაკში, თინეიჯერობაში დაბრუნების გაუაზრებელი სურვილით დაავადებული ფინიკი. არ მინდოდა ასეთი ყოფილიყო, ამიტომაცაა რომ არ მინდა შემოდგომა, ის შემოდგომა რომელიც სხვანაირს უნდა დამეწყო.

ყველა სისულელის მჯერა ახლა, აი იმ სისულელეების რომლებისაც მხოლოდ სულელებს სჯერათ და არა თუ მჯერა, არამედ ტვინშიც დაუსრულებლად ვატრიალებ.

ჩვენ თავად ვაძლევთ მაგიურ დატვირთვას იმ სისულელეებს, რომლებისაც გვჯერა.

გამარჯობა შემოდგომავ! როგორც ყოველთვის, ვერც წელს მოვემზადე შენთან შესახვედრად. ისევ მოგვიწევს ზურგი შევაქციოთ ერთმანეთს და გაბუტულებივით ავარიდოთ ხოლმე თვალი დილაობით. დროებით აგვისტოვ, 11 თვეში ალბათ ისევ შევხვდებით ერთმანეთს, ახალი იმედებით და მოლოდინებით, რომლებიც არასოდეს გამართლდება.

P.S. ეს სიმღერა ყველაზე მეტად პატრიცია კაასის შესრულებით მომწონს.

autumn-thoughts-hello-autumn-tumblr-pinterest-bblogger1

It’s The End Of The Year


ჰო, ჩემთვის წლის დასასრული ამ დროს უფროა ვიდრე დეკემბერში, კი, წელი ზუსტად ახლა მთავრდება!

დღეს, 2016 წლის 7 აგვისტოს, საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილი გავხსენი, რომელიც ზუსტად 5 წლის წინ დავწერე 30 წლის ფინიკისთვის (ან რაღა ფინიკისთვის, ახლა მაინც მოვიხსენიებ ჩემს თავს სახელით – თინიკოსთვის) როგორც ეს წერილი დავწერე 11 აგვისტომდე რამდენიმე დღით ადრე, ასევე გავხსენი და იცი რატომ? იმიტომ რომ ახლა საშინლად არ მეძინება, ახლა ძალიან არეული ვარ და ჩემი ამ დღეების საუნდთრეკი მიმღერის:

It’s the end of the year
But it’s not too late

დიახ, it’s not too late! მერე რა რომ ახლა საშინლად ავჩუყდი და მეტირება, დიდი ხანია ასეთ მშვიდ განწყობაზე არ მიტირია და ვინ იცის იქნებ მომიხდეს კიდეც.

ჰოდა, ჩემო თითქმის 25 წლის თინიკო, დიდი ვერაფერი ამბები მაქვს. ჰო, კარგი, პირველ პუნქტში, რომელიც მიზნად დამისახე პლიუსი მაქვს, მართალია ცოტა სახეცვლილი ფორმით, მაგრამ მაინც შევასრულე და რომ მწერ თუ შეასრულე ვამაყობ შენითო, დადექი და იამაყე!

მეორე პუნქტზე მგონი აჯობებს საერთოდ გავჩუმდე, ყველაფერი ისევ იქაა გაყინული სადაც 2011 წელს იყო და მოდი ამის შეცვლის ვადა გავზარდოთ და შანსი 35 წლის თინიკოს მივცეთ ახალ წერილში. არა, თან როგორ გიწერია? აი, იცი როგორ? დარწმუნებული რომ იყავი 30 წლის ფინიკის (ისევ ვერ ვეძახი საკუთარ თავს ნამდვილ სახელს) წერილის კითხვისას ამაზე გულიანად გაეცინებაო. შენ წარმოიდგინე საერთოდ არ მეცინება თინიკო!

არ ვიცი რა ჭირად ჩათვალე წერილში ჩვენი მაშინდელი წონის მოხსენიება საჭიროდ, მაგრამ მინდა მოგახსენო რომ ამ “სიბერეშიც” ზუსტად მაგდენივეს ვიწონით, ასე რომ კიდევ ერთი პლიუსი ჩვენს ანგარიშზე.

მაშინ D12.5-ს რომელიც წელს საბოლოოდ ამოიძირკვა ჩემი ცხოვრებიდან, თურმე მოტო მოტოს ვეძახდი. ჰოდა, გილოცავ თინიკო, აკვიატებების სანაგვეზე მოსროლის უნარი მაინც აღმოგვაჩნდა!

აუცილებლად ვაკოცებ ჩვენს 6 წლის სანშაინს, ნუ სულ 1 საათის წინ ვაკოცე, მაგრამ ხვალაც ვაკოცებ.

ჰაჰაჰა, ციტატა – “ბლოგს წერ კიდევ? არ მითხრა აღარო, არადა როგორ ძალიან მიყვარს.” ნუ, მინდა გითხრა ძირითადად ვბოდავ და თუ შენი 2011 წლის პოსტებს გადავხედავთ, არც შენ იყავი სხვა რამით დაკავებული.

5 წელი ძალიან დიდი დროაო რომ მწერ, მინდა მოგახსენო რომ არც ისეთი, ასაკთან ერთად დროის შეგრძნება იცვლება, თუ 25 წლის თინიკოსთვის 20 წლის თინიკო საუკუნის წინანდელი იყო, ჩემთვის 25 წლის თინიკო ასეთი არ არის.

ჰო, კაი ისევ ვბოდავ.

ეს 29 წლის თინიკოს ბოლო პოსტია, 30 წლამე აღარაფერს დავწერ, იმიტომ რომ It’s the end of the year, but it’s not too late!

30 წლის ფინიკის კი ყველაზე მაგარი მუსიკალური გაფორმება აქვს.

It’s the end of the year
It’s the end of the year
But it’s not too late
To start again

თინიკო, This time of year, won’t bring us tears!!

ამ სიმღერასავით, highs & Lows მაქვს ახლა.

ზედმეტი ემოციებისგან აზრებს ვერ ვალაგებ.

ყველაფერი კარგად იქნება!

საკვირაო პოსტი


საკუთარ თავთან გატარებულ დროს არაფერი შეედრება. უკუღმა ათვლა დაიწყო, 5, 4, 3, 2, 1.. სტარტზე ვარ, ოღონდ ფინიში არ მეჩქარება, ყველაზე მნიშვნელოვანი სწორედ სტარტსა და ფინიშს შორის არსებული დრო და მანძილია. ნეგატივი დამიგროვდა, ისეთი სიგარეტის კვამლთან ერთად რომ ვერ გაფანტავ. ნიორი ვიყიდე, ძმარში ჩავალაგე და ხვალიდან ყოველ დილით, სამსახურში წასვლამდე ჩავმარხავ ხოლმე ნეგატივით გავარდისფრებულ ნიორს ეზოში.

დღეს, 5 წლის წინ საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილის გახსნის სურვილი გამიჩნდა, მაგრამ გადავწყვიტე რომ 11 აგვისტომდე არ გავხსნი, ბოლოს და ბოლოს წერილი ჩემთვის კი არა, 30 წლის ფინიკისთვის დავწერე, რომელიც ჯერ არ არსებობს, მე კი ჯერ კიდევ მაქვს დრო, ის ისეთად ვაქციო 25 წლის ფინიკის რომ მოეწონებოდა (მიუხედავად იმისა რომ თითქმის დარწმუნებული ვარ ბოდვის მერი არაფერი დაუწერია).

ჰო, ფინიკო ბოდვა ვერ მოვიშალეთ. მაგრამ განვიკურნეთ, იმ დაავადებისგან რომელიც 5 წლის წინ გვქონდა და ეს აუცილებლად გაუხარდება 25 წლის ფინიკის.

მგონი დროა 35 წლის ფინიკოსთვისაც დავწერო ასეთი წერილი და ეს ტრადიციად ვაქციო, მანამ სანამ ჯერ კიდევ იარსებებს ადრესატი რომელიც გახსნის და წაიკითხავს.

მშვიდი აგვისტოა, ქარიშხლის წინა პერიოდს გავს.

დავდექით სტარტზე.

These Boots Were Made For Walking


მომკალი და წარმოდგენა არ მაქვს საიდან ამომიტივტივდა თავში ფრაზა „დამპალო ნაბიჭვარო“, ალბათ რომელიღაც ქართულად გახმოვანებულ ფილმში მოვისმინე, ჰოდა, ახლა სრულიად დაუსაბუთებლად მომინდა ამ პოსტში ამ ფრაზის გამოყენება, რომელიც რეალურად არც არაფერს გამოხატავს, უბრალოდ უხდება (ყოველგვარი შინაარსის გარეშე).

დღეს ასეთი დღე მაქვს, მთელი დღეა მეფიქრება ყველაფერზე, აი აბსოლუტურად ყველაფერზე და დასკვნების სახით ფილმებში მოსმენილ ან სადღაც წაკითხულ ფრაზებს ვაჟღერებ.

საიდან გამიჩნდა იდეა, დღეს, ამდენი წლის შემდეგ გამხსენებოდი, ნამდვილად არ ვიცი, მაგრამ დიდ ხნიანი ფიქრის შემდეგ მიღებული დასკვნა შემიძლია გაგიზიარო – “this is sad on so many levels”.

ბოლო პერიოდში, ჩემი ცხოვრება სულ გამოვაფილმე და მეც გამოვპერსონაჟდი. ალბათ ხვდები რომ გამო-თი დაწყებული კარგს არაფერს ნიშნავს.

ბევრი ფიქრის შემდეგ რამდენიმე ნაკლი მაინც გიპოვნე, პირველი, რომელიც არ შემიძლია არ აღვნიშნო, შენი საერთოდ გამაოგნებელი მუსიკალური გემოვნებაა (ვერ ვიტყვი რომ უცნაური „მიქსებით“ მე არ გამოვირჩევი (თურქული სიმღერებიდან დაწყებული, Astral Projection-ით დამთავრებული (ამათ შორის რა არის ზუსტად არ ვიცი) ყველაფერია ჩემს „ფლეილისთში“), მაგრამ შენ მაინც სულ სხვა დონეზე გყავს ეს ყველაფერი აყვანილი და ერთი ფავორიტი მიმდინარეობა მაინც გამოირჩევა, რომელიც ჩემთან „თურქული სიმღერებიდან დაწყებული, Astral Projection-ით დამთავრებული“-ში რაც შედის, იმაშიც კი არ ხვდება.

პრინციპში ეს და სხვა „ნაკლები“ ადრეც მქონდა აღმოჩენილი, აქედან გამომდინარე „ნაპატიებიც“ და „ჩამოწერილიც“ მაქვს.

ამიტომ მაინც ვიტყვი რომ გამოფილმებული ცხოვრებითა და გამოპერსონაჟებულობისგან გაცხელებული თავით შენ რომ გამახსენდი, ეს ჩემს დიდ გამოხელებისჩამოყრილობაზე მიუთითებს.

რასაც არ უნდა ნიშნავდეს წინა წინადადება.

არსად მიწერია და აქ მაინც დავწერ, რომ ფინიკი პირველად შენთან დავირქვი და მერე ისე მოვირგე, რომ შემრჩა ამდენი წლის განმავლობაში.

ჰოდა, ძვირფასო, “დამპალო ნაბიჭვარო”, this is sad on so many levels.

You keep saying you’ve got something for me.
something you call love, but confess.
You’ve been messin’ where you shouldn’t have been a messin’
and now someone else is gettin’ all your best.

These boots are made for walking, and that’s just what they’ll do
one of these days these boots are gonna walk all over you.

ფერადი აგვისტო


15 აგვისტო – დღე როდესაც გადავწყვიტე ელ. ფოსტა აღარ შემემოწმებინა. ზოგჯერ უბრალოდ უნდა იცხოვრო, რაც არ უნდა მოხდეს მერე… დაე, მოხდეს მერე.
თქვენი ბედნიერება თქვენზე მეტად თქვენს საქმეებს სჭირდება, უბედური და ნაცრისფერი ადამიანები საქმეს ან ვერ აკეთებენ და ან უფერულ შედეგს გაძლევენ. ირგვლივ ყველა და ყველაფერი სძულთ. მე კი უბრალოდ მინდა მადლობას ვიხდიდე და მიყვარდეს, ბედნიერი ვიყო და ადამიანების მიმართ აგრესიის ნატამალიც არ გამაჩნდეს.

რაც მადლობების გადახდა დავიწყე ბევრ რამეს მივხვდი, მათ შორის იმასაც რომ უბედურება და ზღვარგადასული ნერვიულობა სწორედ იმას აყენებს ყველაზე დიდ ზიანს რაზეც ვნერვიულობ.
ფერად დღეებს გისურვებთ! ამას ყველა იმსახურებს.

11/08


არ ვიცი ამ პოსტის წერა რატომ დავიწყე, რას ემსახურება და რისი თქმა მინდა. უბრალოდ აგვისტოს „განვიცდი“, ჰო, განვიცდი და ვინც როგორც უნდა ეს ისე გაიგოს, განვიცდი პოზიტიურადაც, შიშითაც, შფოთვითაც და ყველა ძლიერი ემოციით.

თავს ვერაფერზე დავდებ, თუმცა მგონია რომ აგვისტოს ადამიანები ყველაზე მეტად განიცდიან აგვისტოს, სხვანაირი თვეა, ყოველთვის ძალიან დატვირთული და სხვანაირად ბედნიერი. ჩემთვისაც კი გაუგებარია რას ვგულისხმობ ამ „ბედნიერებაში“, მაგრამ ფაქტია რომ ეს შერეული, ერთმანეთში გადახლართული ემოციები ყველაზე მეტად გავს ბედნიერებას ან იმას რაც მე მგონია ბედნიერება.

ყოველთვის ვიცი, დაუსაბუთებლად, ჩემთვის და აუხსნელად, როდის ვიყავი ბედნიერი, როდის და აგვისტოში, ამიტომაცაა რომ ყოველი აგვისტოს დადგომა მოლოდინებთან ასოცირდება და როგორც არ უნდა გავიზარდო, როგორ კარგადაც არ უნდა გავიაზრო, რომ მოლოდინები „კლავს“, თავს მაინც ვერაფერს ვუხერხებ.

ხვალ 11 აგვისტოა, ის დღე ვერაფრით რომ გამიგია ძალიან მიყვარს, თუ უბრალოდ ავიკვიატე, მართლა გარდამტეხია, თუ უბრალოდ მე მინდა რომ ასე იყოს, მოკლედ ის დღეა ძალიან რომ ველოდები და რომ ვერ გამიგია რატომ.

თითქმის მთელი ბავშვობის განმავლობაში 11 აგვისტოს მამაჩემის მანქანაში ვატარებდი ხოლმე, ხან მივდიოდი დასასვენებლად და ხან ვბრუნდებოდი, თუმცა ნებისმიერ შემთხვევაში მანქანაში ვიჯექი და ყოველთვის გზასთან ასოცირდებოდა. გზა კი ყველაზე მეტად მიყვარს, ამიტომ ყოველთვის გზისკენ მიჭირავს თვალი როდესაც ეს თარიღი ახლოვდება. მამაჩემიც „აგვისტოს ადამიანია“, მისთვისაც ზუსტად ისეთია აგვისტო როგორიც ჩემთვის, თუმცა ამაზე არასოდეს გვისაუბრია.

მოკლედ, 11 აგვისტო ყოველთვის იყო თარიღი, ასეთი თუ ისეთი, არ აქვს მნიშვნელობა, თარიღი იყო და ერთგვარი “milestone” ჩემთვის. დღე როდესაც ან რაღაც იწყებოდა და ან რაღაც მთავრდებოდა, დღე რომლის მოსვლასაც ყოველთვის ველოდებოდი.

ისეც ხდებოდა, რომ მამაჩემს „დასასვენებლად“ ვყავდით დატოვებული და შანსი რომ არ იყო სამსახურიდან გამომდინარე 11 აგვისტოს ჩამოსულიყო, მაინც ჩამოსულა, მითქვამს ჩამოვა მეთქი და ჩამოსულა. შეიძლება ამიტომაც, დღესაც მუდმივად ველოდები რაღაცას, „მამაჩემის ჩამოსვლის“ მსგავსს.

მამაჩემი კი ჩამოდიოდა, მაგრამ ახლა გაჩენილ მოლოდინებს ზუსტად რა ბედი ეწევა წარმოდგენა არ მაქვს, თუმცა ამას არ აქვს მნიშვნელობა, მოლოდინებში მთავარი ის დღე და მომენტი კი არ არის რომელსაც ელოდები, მთავარი ამ მოლოდინით გამოწვეული, ბედნიერების მსგავსი „შფოთვაა“. ეს შეგრძნება იმ იმედგაცრუებებსაც გადაწონის, რომლებიც მოლოდინებისა და რეალობის გადაკვეთისას ჩნდება.

არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს რა იცვლება წელს, რა იცვლება აგვისტოს დადგომასთან ერთად, რა იცვლება 11 აგვისტოს და რა იცვლება 29 წლის ასაკში, მნიშვნელობა იმ ემოციების ნაზავს აქვს, ახლა რომ განვიცდი.

no-idea

||


ყველა იმ პატარა აღმოჩენად ღირს ცხოვრება, რომელიც სულ ცოტა ხნით, მაგრამ მაინც გვაბედნიერებს. აი იმ აღმოჩენებად, რომლების გამოც გვგონია რომ დღე “შედგა“, ასე იყო თუ ისე, შედგა, იმიტომ რომ ის სიმღერა მოვისმინეთ, უახლოესი პერიოდი ჩვენს “საყვარელ სიმღერად“ რომ იქცევა. დიდი ხომ არაფერი? მაგრამ საკმარისია.

მგონია, რომ ყურებში წყნარად, აუღელვებლად მიმდინარე ახალი სიმღერები ცხოვრებას ცოტა ამარტივებს, ამ დროს ხომ ფილმის პერსონაჟი მგონია თავი.

კედელზე გაკრული “სომბრეროს გალაქტიკის“ სურათიც ამ სერიიდანაა, დავხედე და თავი ისე პატარად ვიგრძენი, მივხვდი რომ ჩემი პრობლემები ამ სამყაროსთან მოსატანიც არ იყო და რაღაცნაირად დავმშვიდდი. შეუძლებელია ამხელა სამყაროში ჩემი პრობლემის გადასაჭრელად ერთი გზა მაინც არ მოიძებნოს და თუ არ მოიძებნება დავჯდები და უბრალოდ ვუყურებ, ვუყურებ მანამ, სანამ თავად არ გადაიჭრება, საბოლოო ჯამში, ჩვენი უმოძრაობით სამყაროც ხომ არ ჩერდება.

Mama someday you’ll be so proud of me
You’ll see me hanging in a New York gallery
Someday I’m gonna draw from the left side of my brain
People are gonna ask, “is it brilliant or plain?”

ასეთი მოშვებული არასოდეს ვყოფილვარ, დედამიწა ჩემი სიმღერების რიტმში ტრიალებს, ტრიალებს და თან ჩემ გარშემო, ზუსტად ისე როგორც კამერა იტრიალებდა ახლა ჩემ ირგვლივ, ჩემი ცხოვრება მართლა ფილმი რომ იყოს. ზუსტად ისეთი ფილმი იქნებოდა, მე რომ მიყვარს, არაფერი რომ ხდება, ბევრი ერთფეროვანი სცენა რომაა, კამერა მთავარი გმირის ირგვლივ რომ აკეთებს წრეებს და სასიამოვნო მუსიკა რომ უკრავს.

ოსკარს ნამდვილად არ მომცემდნენ, საოსკარე არც სცენარი მექნებოდა, არც კოსტიუმების დიზაინი და არც რეჟისურა, მაგრამ ისეთი ფილმი იქნებოდა ჩემნაირებს რომ უყვართ, ეს კი საკმარისია.

დღეს ისეთი მარტივი ვარ, ასე მგონია ყველაფერი გაჩერდა და მარტო მე, სომბრეროს გალაქტიკა და little joy დავრჩით.

ზოგჯერ აუცილებელია გავჩერდეთ, დავიჯეროთ რომ ყველაფერმა სხვამ შეწყვიტა არსებობა, მხოლოდ ჩვენ და ჩვენი ყურსასმენები დავრჩით და უცებ, ერთი ხელის მოსმით ყველაფერი გამარტივდა.

არ არსებობს არანაირი მოლოდინი, რომელიც შეიძლება გაგვიცრუვდეს, იმიტომ რომ არ არსებობს არაფერი ამ მომენტის გარდა, მომენტი კი დროში როგორ გამოისახება მხოლოდ ჩვენზეა დამოკიდებული.

აღარ არსებობს დღეები, რომლებიც 11 აგვისტომდე დარჩა, აღარ არსებობს ასაკი, არც შვებულება, არც სამსახურის ელ.ფოსტაზე მოსული გაწითლებული დავალებები, აღარც იმათ სტკივათ რამე, ვიზეც გული შეგვტკივა, ყველა კარგადაა, ყველა გაჩერდა ჩვენთან ერთად, “ფლეიერზე“ “ფლეი“-ს სამკუთხედ ღილაკს რომ დავაწექით სამყარო მაშინ გადავიდა “პაუზის“ ორხაზიან რეჟიმში, ჰოდა, რახან დავაპაუზეთ, ე.ი. დაგველოდება.

Astronomy-Picture-Of-The-Day-The-Sombrero-Galaxy-From-Hubble2

ყავა და სხვა უბედურებები


დილით თუ ტაქსიში დაღვრილ ყავას ემსხვერპლა თქვენი ახალთახალი და გაქუთქუთებული ცისფერი ქვედაბოლო, ე.ი. კიდევ უფრო ლამაზი კაბის ჩაცმას იმსახურებდით და ვინაიდან თავად ვერ მოახერხეთ ამის შეგნება, სამყარომ წაგიკრათ ხელი.

იმ დღეებში როცა ყველა გეგმას თავზე გაფხრეწთ უეცრად შექმნილი, სავსებით ობიექტური გარემოება, ერთადერთი რისი გაკეთებაც შეგიძლიათ ისაა რომ კომფორტულად გადაწვეთ სავარძელში და დაელოდოთ კიდევ რა მოხდება.

კი მიჭირს გავერკვე გულის აჩქარება “რედ ბულის“ გადაჭარბებული დოზით მიღების ბრალია, თუ იმ მოლოდინის რომელიც ყოველი ახალი დღის მოსვლასთან ერთად უფრო და უფრო მძაფრდება, მაგრამ ვინაიდან როგორც აღმოჩნდა წლის ამ პერიოდში ყოველთვის განსაკუთრებულად “ამჩატებული“ ვარ, ყველაფერს რედ ბულს ვერ დავაბრალებ (ჰო, ვიცი რომ “რედ ბული” ზუსტადაც რომ აფრთიანებს, მაგრამ ფრთები როგორც აღმოჩნდა არც წინა წლებში მაკლდა).

ადრე ვწერდი რომ წუთში 83 დარტყმის სიჩქარით ვცხოვრობ, ახლა პულსი 102-ჯერ ეხეთქება მაჯას და ყოველ გაღიმებაზე სამჯერ მირტყამს რიტმიდან ამოვარდნით.

ვხვდები, რომ ჩემი ბოლოდროინდელი აკვიატება მანიას დაემსგავსა და შავად შეღებილი თვალებიდან ჩრდილების მოშორებისას ამ აკვიატებას ხელსახოცთან ერთად ვისვრი სანაგვეზე. მოკლედ, მეთოდები შევცვალე, ადრე თუ სანაგვეზე მოსასროლად აკვიატებებს სიგარეტზე ვაწერდი და შემდეგ ვეწეოდი, ახლა თვალებზე წასმული ფანქრის მოშორებისას ვისვრი ხელსახოცებთან ერთად. ჰო, მართალია, სიგარეტი უფრო მხატვრული იყო, თუმცა თუ სანაგვეზე მოსროლას ეხება საქმე, ეს მეთოდი უფრო სიმბოლური მგონია.

ისევ ბავშვობისდროინდელ ხრიკს მივმართე, თუ პულსი წუთში 117-ს დაარტყამს კიდევ ერთ შანსს მივცემ ჩემს ბოლოდროინდელ ახირებას (და კარდიოლოგსაც მივმართავ).

86 და არავითარი კიდევ ერთი შანსი (კარდიოლოგიც ისვენებს).

მიუხედავად იმისა რომ არაფერი მომხდარა, დღეს ცხოვრება წაუ“ამელი“ებდა.

ზოგჯერ ყავის გადასხმასაც მოყავხარ ხასიათზე, ოღონდ მაშინ თუ მეორედ ჩაცმული კაბა, პირველზე მეტად გიხდება.

tumblr_n3zi31hudb1r8zo91o1_500