Norwegian Wood


ბათუმი – თბილისის მატარებელეზე ასვლისას ყოველთვის ახალი საუნდთრეკი და ახალი წიგნი მაქვს მომზადებული. ზუსტად, ბათუმი – თბილისის და არა თბილისი – ბათუმის, უკანა გზა ყოველთვის განსხვავებულია, დაბრუნებები ზოგადად მნიშვნელოვნად განსხვავდება წასვლებისგან. დაბრუნება ყოველთვის უფრო მეტ ემოციას იწვევს ვიდრე წასვლა, რაოდენ სევდიანადაც არ უნდა ჟღერდეს. დაბრუნება ყოველთვის რაღაცას მოითხოვს, მუსიკას, წიგნს, განწყობას.

წიგნი თბილისიდან არასოდეს მიმაქვს, ტრადიციაა რომ ბათუმში “წიგნები ბათუმში” უნდა შევიარო და იქ ყოველგვარი წინასწარი განზრახვის გარეშე წამოვედო რომელიმე წიგნს, რომელსაც უკანა გზაზე წავიკითხავ. მუსიკაც თავისთავად ჩნდება, ვიღაც გამიზიარებს, ტასქის მძღოლს ექნება ჩართული, სასტუმროს გვერდზე ოთახიდან გამოვა ან წიგნის საუნდთრეკი აღმოჩნდება. ყველა წასვლას დაბრუნების მომენტში თავის ისტორია აქვს და იმისთვის რომ მოგონებები მუდმივად ცინცხლად შევინახო, მათ ახალ ნაყიდ წიგნთან და ახალ სიმღერასთან ვაკავშირებ. ყველა ასეთ უიკენდს ანაც ყველა ასეთ შვებულებას თავის ისტორია და მუსიკალური გაფორმება აქვს, ეს ისტორიები კი ჩემი წიგნების თაროზე და ჩემს ფლეილისთში ინახება.

ჩამოსვლის შემდეგ, თუ გზაში ვერ დავასრულე კითხვა, მომდევნო დღეს აუცილებლად ვამთავრებ, რის შემდეგაც აღარც იმ მუსიკას ვუსმენ, რომელსაც მგზავრობისა და კითხვისას ვუსმენდი და აღარც იმ წიგნს ვუბრუნდები (როგორ ძალიანაც არ უნდა მინდოდეს გადაკითხვა). ვინახავ, იმ დროისთვის როცა ყველაფრის გახსენება მომინდება, ვიცავ ემოციებს და მოგონებებს გახუნებისა და დაკარგვისგან.

ჰოდა ერთ დღესაც შეიძლება მეც სწორედ ისე დამემართოს, როგორც ჰარუკი მურაკამის მთავარ გმირს დაემართა თვითმფრინავში: Once the plane was on the ground, soft music began to flow from the ceiling speakers: a sweet orchestral cover version of the Beatles’ “Norwegian Wood”. The melody never failed to send a shudder through me, but this time it hit me harder than ever. მეც ასე დამარტყამს რომელიმე სიმღერა, დამაწვება და ცოტა ხანს ადგომას ვეღარ შევძლებ.

ეს სიმღერა ნორვეგიულ ტყეზე არაა, არც მასში მოსეირნე წყვილებზე და არც დაუსრულებელ სიყვარულის ისტორიებზე, იაფფასიან მასალაზეა, ყალბ ხეზე, რომლითაც იაფფასიან ავეჯს ამზადებდნენ და მოიხსენიებდნენ ნორვეგიული ხის სახელით, რომელიც სიმღერის ბოლოს გადასარევად იწვის შურისძიების ნიშნად. სათაური გენიალურია, სიმღერაც. არ შემიძლია საფუძვლიანად არ შევისწავლო სიმღერები, რომლებსაც ვიკვიატებ და ჩემი მოგონებების შენახვას ვანდობ, ჰოდა, არც Norwegian Wood-ია გამონაკლისი. ყველაფერი პირველი სტროფით დაიწყო: “I once had a girl or should I say she once had me”, შემდეგ კი მიყვა. მიყვარს სიმღერები, რომლებიც ისტორიებს ყვებიან.

14 მაისი, ბათუმი თბილისის მატარებელი.

I once had a girl
Or should I say she once had me
She showed me her room
Isn’t it good Norwegian wood?

She asked me to stay
And she told me to sit anywhere
So I looked around
And I noticed there wasn’t a chair

I sat on a rug biding my time
Drinking her wine
We talked until two and then she said
“It’s time for bed”

She told me she worked
In the morning and started to laugh
I told her I didn’t
And crawled off to sleep in the bath

And when I awoke I was alone
This bird had flown
So I lit a fire
Isn’t it good Norwegian wood?

hl_dds_00375798

This is not a Love Story


გაზზე დადგმული ჩაიდანი ისევ უსტვენს ადუღების ნიშნად… ყავის დალევის დროა. მე ისევ მეძინება, ისე მეძინება რომ მაცივრის კარს ვადებ თავს და ვიძინებ. ისევ გაზაფხულია, აღდგომა, ისევ არეული ვარ… ანუ აჭრილი.

რა მნიშვნელობა აქვს?! ბევრი რამ “ისევაა”.. რაღაცების გარდა. 1 წლის წინ ის გადაწყვეტილება მივიღე, რომლის შედეგსაც დღემდე ვიმკი. ამასაც არ აქვს მნიშვნელობა. არც იმას, რომ ჩაიდანი გვერდულად დგას და შავდება, გასწორების თავი მაინც არ მაქვს.

მაისიც მალე მოვა. არაფერი ისე არ იქნება, როგორც შარშან იყო! რას ვიზამთ ფინიკო, ყველაფერი იცვლება, ეს ნორმაა.

მომენატრე. ისევ აღდგომაა. მომენატრე. ცუდია!

ისევ რაღაცებს უნდა დავპირდე ჩემ თავს.

ცოტაც და ისევ მოვა აგვისტო.

08f43f35-fa6e-4f47-b25a-6514a9d210b5

Kiss Me Hard Before You Go


წარსულში მომხდარი მოვლენები სრულიად ახალ დატვირთვას იძენენ მაშინ, როცა იმ წარსულის მომავალი უკვე დამდგარი და ჩავლილია.

ყველაფერი ის რაც არ აიხსნება კონკრეტულ მომენტში, აიხსნება მაშინ როცა ეს კონკრეტული მომენტი წარსულში რჩება.

ამ სიმღერას ბოლოს 19 აგვისტოს მოვუსმინე, როცა ვერაფრით ავხსენი რატომ განვიცდიდი summertime sadness-ს. ავიკვიატე kiss me hard before you go მეთქი, ისე, რომ არც მიფიქრია ვინმე თუ აპირებდა სადმე წასვლას.

ყველა მომენტი ძვირფასია და ყველა მომენტს აქვს მნიშვნელობა.

ფინიკისა და სამყაროს უხილავი კავშირი აქვთ ერთმანეთთან და ძირითადად სიმღერებით კონტაქტობენ.

19 აგვისტოს შეტყობინება მიღებულია.

Kiss me hard before you go.

A Taste of Honey (Whipped Cream & Other Delights)


აგვისტოს შემდეგ Jack Daniel’s Honey-ს დალევა დავიწყე, გაცნობისთანავე შემიყვარდა და ავიკვიატე. პრინციპში რა გასაკვირია, დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციით სიყვარულიც ხომ ჩვევა და აკვიატებაა, კოდით F63.9 (დაუზუსტებელ ჩვევათა და სურვილთა აშლილობა). აწი სინონიმებად გამოვიყენებ.

სწორედ ამ აკვიატების შედეგად გამოჩნდა A Taste of honey ჩემს ცხოვრებაში.

A Taste of honey-ს გამოჩენამდე ცოტა ხნით ადრე, Love Potion # 9-ს შევხვდი. მახსოვს სად და რა ვითარებაში ვნახე, მაგრამ გადამოწმებისას აღმოვაჩინე, რომ ჩემი ისტორია მის გაცნობასთან დაკავშირებით სამწუხაროდ, ვერ დასტურდება. ბოლო პერიოდში, ჩემი არც ერთი მოგონება აღარ ედრება ფაქტებს, ამიტომ ჩამოვაყალიბე თეორია რომ XXI საუკუნის ცხოვრება, ყველა სისტემასთან თავსებადი მობილური აპლიკაციაა, რომელსაც “ბაგები” აქვს და ხშირად “ჭედავს”. იმედი მაქვს აპლიკაციის დეველოპერები იზურნებენ ხარვეზების დროულ აღმოფხვრაზე.

Love Potion # 9 იმ ადამიანთან დავლიე, რომლის დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციით განსაზღვრული კოდიც დღეს გავიგე – ადამიანი გულმკერდის ტრავმა, აწი ასე მოვიხსენიებ.

რა მაგის პასუხია და სამყაროში სისტემამ აშკარად აურია და დიდი ხანია შეტყობინებებს აღარ მიგზავნის.

ვინაიდან დღეს გულმკერდის ტრავმის დღეა, გადავწყვიტე დილა Love Potion # 9-ით გამეფორმებინა.

მოსმენისას დაახლოებით მეასედ შევავლე თვალი ეკრანს და პირველად დავაფიქსირე წარწერა A Taste of honey.

სამყარომ პროგრამა გადატვირთა და შეტყობინებების გამოგზავნის ფუნქცია გასწორდა. წრე შეიკრა.

თქვენი აზრით, ადამიანის გარდაცვალების შემდეგ, მის დაბადების დღეს მისი ახლობლები (მეგობრები, ნაცნობები და ა.შ. რა მნიშვნელობა აქვს?!) ვის უნდა ულოცავდნენ? მას თუ საკუთარ თავს იმიტომ რომ დაიბადა და იცნობდნენ? მე მგონია, რომ საკუთარ თავს, აბა, მისთვის მილოცვას რა აზრი აქვს? ცოტა სასაცილოდაც კი მეჩვენება.

გილოცავ ფინიკი!

I will return, yes I will return
I’ll come back for the honey and you

დაბადებები


მალე ორშაბათი გათენდება. ყველაზე მეტად არ მიყვარს კვირისა და ორშაბათის გასაყარზე დაძინება. ძალიან ბანალური მიზეზით არ მიყვარს.

დაბადება I

მომკალით და წარმოდგენა არ მაქვს რატომ მახსოვს ამდენი წლის განმავლობაში, რომ 4 დეკემბერს ჩემი პირველი დამრიგებლისა და მათემატიკის მასწავლებლის დაბადების დღეა. სკოლა დაახლოებით 6 წლის დამთავრებული მქონდა, მორიგ 4 დეკემბერს რომ გამახსენდა ეს დღე, ავიღე ტელეფონი და ძველ ნომერზე დავრეკე, ავდექი და მივულოცე. ცხოვრებაში არ დამავიწყდება რა შოკი ქონდა… ასეთი ბედნიერი არავინ, არასოდეს ყოფილა ჩემ მიერ დაბადების დღის მილოცვით. აი, სიყალბისა და ვალის მოხდის ნატამალი რომ არ ერია მის მადლობაში. იმის შემდეგ კიდევ 7 წელი გავიდა (ჰო, მგონი სკოლა 13 წლის წინ დავამთავრე), ყოველ წელს მახსოვს, მაგრამ აღარ მიმილოცავს, წესით, ისედაც იცის რომ მახსოვს და აი ის პირველი მილოცვა როგორიც იყო, ვერც ერთი დანარჩენი ვეღარ იქნება.

ჰო, რატომღაც სულ მგონია რომ ჩემი ყოველი მომდევნო ნაბიჯი, წინაზე ეფექტური უნდა იყოს, მნიშვნელობა უნდა ქონდეს და ჩვეულებრივ და მორიგ მოვლენად არ უნდა იქცეს ის, რაც ერთ დროს ლამის, სასწაულის ტოლფასი იყო.

დაბადება II

ნიკოლოზი 199 წლის გახდა, ნუ, გახდა რა, გახდებოდა, 26 წლის ასაკში რომ არ გარდაცვლილიყო. გარდაცვალებაზე არ გვინდა ახლა, ეს პოსტი დაბადებებს ეხება, სიცოცხლის ხანგრძლივობის მიუხედავად.

ნიკოლოზის ცხოვრებაზე სკოლის ასაკიდან შევიშალე, ლექსებზე მეტად, მისი წერილები მიყვარს. ჰო, კაი, უნდა ვაღიარო რომ მის ლექსებზე დიდად არ ვგიჟდები (რამდენიმე გამონაკლისის გარდა).

ახლა უფრო მეტად მიყვარს და მაინტერესებს ვიდრე ადრე, ძალიან სუბიექტური და არა ბანალური მიზეზით.

დაბადებებს შორის

სანამ ვიღაცის სახელს ავიღებთ (მოგინილის თუ რეალურის, ცოცხალის თუ გარდაცვლილის) კარგად უნდა დავფიქრდეთ რამდენად შეგვეფერება ეს სახელი ჩვენ, რა საერთო გვაქვს ამ ადამიანთან და გვინდა თუ არა საერთოდ რომ ვგავდეთ.

მე რომ მკითხო, მეოთხე დაბადებას, ძალიან შეეშალა როცა დაუბადებელი, უთარიღო და ჩემი აზრით ძალიან შეუფერებელი ადამიანის სახელი დაირქვა.

მე არავინ მეკითხება.

დაბადება III

მე რომ მკითხო აგვისტოს ადამიანი უფრო იყო, ვიდრე ნოემბრის, მაგრამ ნოემბერში დაიბადა. წარმოდგენა არ მაქვს უყვარდა თუ არა ნოემბერი, ანაც აგვისტო, ან შეიძლება გამორჩეულად არც ერთი თვე უყვარდა ან საერთოდაც იქნებ აპრილში დაბადებაზე ოცნებობდა. არ ვიცი, არ აქვს ამას მნიშვნელობა. ზაფხულის ტემპერამენტითა და სახელით დაიბადა ნოემბერში, რამდენიმე დღეში კი 10 წელი გახდება მისი გარდაცვალებიდან.

მეოთხე დაბადებისთვის მნიშვნელოვანი უნდა ყოფილიყო, ნოემბერში დაბადებული აგვისტო, წინასაახალწლო გარდაცვალებით.

დაბადება IV

მგონია რომ მეორედ დაბადებისას გვარი შეეშალა. თუ სხვა ადამიანად დაბადება იყო, ყველაზე მეტად მის მოთხოვნებს მესამე დაბადება აკმაყოფილებდა… ლამის ყველაფერი საერთო ქონდათ, გვარის გარდა.

ხასიათებით კი უფრო მეორე დაბადებას გავდა. ან რატომ მხოლოდ ხასიათებით? სხვა ბევრითაც ძალიან გვანან ერთმანეთს.

დედა მე არ ვარ. არც სახელი შემირჩევია, არც გვარი და არც ვინაობა.

***

არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც ორი დაბადება და ორი ვინაობა აქვთ. ერთი ფაქტად მიიღეს, მეორე კი აირჩიეს.

ძალიან დიდი სხვაობაა იმ ადამიანებს შორისაც, რომლებიც ერთსა და იმავე ადამიანს მიღებული ან არჩეული ვინაობით იცნობენ. მათი წარმოდგენებიც ამ ადამიანზე რადიკალურად განსხვავდება ერთმანეთისგან.

ჰო, სულ დამავიწყდა, კიდევ არსებობენ ჩემნაირები, რომლებმაც მიღებულ ვინაობაზე არაფერი იციან, არჩეულს კი იწუნებენ. მაგრამ აბა არჩევანი, რა არჩევანი იქნებოდა, ამ არჩევანსაც სხვა დედა რომ ყავდეს და პირველის შემდეგ, მეორე დაბადების ფაქტად მიღება რომ უწევდეს იმას, ვინც საკუთარი თავი თავად უნდა დაბადოს?!

აი, ისევ ვხლართავ ყველაფერს. მეოთხე დაბადების მეორე დაბადება მომწონდა, პირველს არ ვიცნობდი. ჩემი ჩამოთვლილი დაბადებებიდან მეორეს გავდა, მესამესთან ბევრი ფაქტობრივი საერთო ქონდა, ოღონდ ისევ მის მეორე (არჩეულ) დაბადებას, იმიტომ რომ მის პირველ (მიღებულ) დაბადებას აქ მოხსენიებულ მეორე დაბადებასთან უფრო მეტი აკავშირებდა.

დაბადების დღის მისალოცი პოსტია ეს? ალბათ უფრო წინასადაბადებისდღეო. მეოთხე დაბადების მეორე დაბადებას უკვე ქონდა დაბადების დღე და არ მიმილოცავს, პირველ დაბადებას მალე ექნება, მაგრამ არ ვიცნობდი.

P.S. ეს მუსიკალური გაფორმება მეოთხე დაბადების არც პირველს მოეწონებოდა და არც მეორეს.

მე მომწონს!

Sana ne oldu?

შავი კლაკნილი ხაზები


ისევ ბათუმში ვარ, ისევ სასტუმროში, ისევ თეთრ საბანში გახვეული გავყურებ აივანს და ბალიშის მოუხერხებლობის გამო, ისევ მტკივა კისერი. მარჯვენა თვალის გვერდით, ტკივილში გადასული პულსაცია მაგრძნობინებს რომ ამდენ ხანს წოლა არ შეიძლება.

ბოლო რამდენიმე თვეა ფრჩხილებზე მხოლოდ შავი ფერის ლაქი მისვია. იმიტომ კი არა რომ სხვა ფერები არ მომწონს, არა, ეს არაფერ შუაშია, უბრალოდ ერთხელ რომ წავისვი ვეღარ მოვიშორე და სხვა ფერების წასმისას ფრჩხილის რელიეფში ჩამკვდარი სიშავე მაინც ატანს გარეთ. თუ იცით როგორ შეიძლება უფრო ეფექტურად მოშორება, არ მასწავლოთ, ფეხებზე დავიკიდე უკვე, იყოს როგორც არის.

დღეს 20 ნოემბერია. მერე რა ხომ? არც არაფერი, ანაც ფერი, მაგრამ ჩემთვის. ფერი? რა ფერი? შავი? ნწ, ვერ გამოიცანით, უკვე წითელი, ოღონდ შავი კლაკნილი ხაზებით.

“წიგნები ბათუმში”-ს მაღაზიაში “ბურუსს” გადავეყარე. სად აღარ ვეძებე, მაგრამ ვერსად წავაწყდი. აქ არ მიძებნია, შემთხვევით წამოვედე, როგორც მაშინ, ივლისში “ცუდი გოგო” რომ გავიცანი. მოკლედ, “წიგნები ბათუმში” ჩვენი წიგნებში შეხვედრის ადგილია. მართალია “ბურუსი” იმ ყუთს მიღმა დარჩება, სადაც შენ ხარ ჩალაგებული, მაგრამ ეგ არაფერი, იქ სხვა ისტორიები დევს, ეს ჯობია გარეთ იყოს, ჩვენი შეხვედრის მუდმივად ხელმისაწვდომ ადგილად რომ დარჩეს.

გარეთ მშვენიერი ამინდია, ზღვა საწოლიდანაც გადასარევად ჩანს, ადგომა არაფერში მჭირდება.

კიდევ შევხვდებით! ბურუსში, ლიოსასთან, ბათუმში, ჩილეში ანაც იუპიტერზე… მოკლედ სადმე აუცილებლად შევხვდებით!

თავდაყირა


სათქმელი არაფერი მაქვს, უბრალოდ აქ შემობოდიალება მომინდა. დიდი ხანია აღარავის დაუძახია ჩემთვის ფინიკი, მომენატრა.

ჰო, სხვაგვარადაც საუკუნეა აღარ მოუმართავთ, არადა, ძალიან მომბეზრდა ეს “თინიკო” და “თინა”.

ვბოდავ. პრინციპში, ბოლო პერიოდში ბოდვის მეტს არაფერს ვაკეთებ. ფიქრებშიც კი ვბოდავ, საღამოები მავიწყდება და დილით ვლოცულობ, რომ ყველაფერი რასაც ფიქრებში ვბოდავ, სადმე ვინმესთან არ მეყრანტალა.

დროა ენას კბილი დავაჭირო, ყველაფერი რაც დახურულ არქივშია მოსათავსებელი, მოვათავსო და გავიარო. რაც უფრო ბევრს ვლაპარაკობ, მით უფრო ვაუფასურებ. გაითვალისწინეთ რისთვისაც ფასის დაკლება არ გინდათ, თქვენთვის შეინახეთ, დღის შუქზე გამოფენილი ემოციები მიდრეკილი არიან გახუნებისკენ.

რაც უფრო მეტს ვილაპარაკებ შენზე, მით უფრო ნაკლებად მომენატრები, რაც უფრო მეტ სისულელეს ჩავიდენ, მით უფრო ნაკლებს ვიფიქრებ.

ჰოდა, რელსებზე დაბრუნების დროა ფინიკი, ფინიკო, თინი..

Give a little bit
Give a little bit of your love to me
I’ll give a little bit
I’ll give a little bit of my love to you
There’s so much that we need to share
So send a smile, and show you care

 

1 თვე დედამიწის გარეთ


ახლა უკვე ვიცი. ჰო, ყველაფერი ვიცი. შეგიძლია ნიშნის მოგებით მითხრა: “ხომ გინდოდა, აჰა გაიგეო.”

რაღაცნაირი ზედმეტობის განცდა მაქვს, თუმცა ეს უცხო არაა, ადრეც მიგრძვნია და ამიტომ ამ დამსახურებას მხოლოდ შენ ვერ მიიწერ. შეეგუე!

შენს სამყაროში რომ შემოვიპარე რამდენი რამ მეცნო იცი? წარმოდგენაც არ გაქვს. ამას მხოლოდ უცხო თვალი აფიქსირებს. იქაც ზედმეტი ვიყავი, შეუფერებელი, სხვა პლანეტიდან.

ჰო, ნამდვილი უცხოპლანეტელი ვიყავი. თან შენ კი არა, მე.

გამარჯობა სამყაროვ, არ შემიძლია არ გითხრა რომ ძალიან შეცდი, სულ სხვა მიმართულებით გამტყორცნე, სხვა პლანეტაზე დამანარცხე, თან ისე რომ ამ პლანეტას პატარა ღრმულიც არ დარჩენია, მე დავიშალე მარტივ მამრავლებად და მტვრად დავედე იქაურობას.

ცუდია როცა სხვა არ გატყუებს, ცუდია იმიტომ რომ ამ დროს გიწევს თავად მოიტყუო თავი.

რამდენიმე საიდუმლო, რომელიც ისე მითხარი, გეგონა ვერასოდეს ამოვხსნიდი, ამოვხსენი, თუმცა მომიწევს ტვინის მტვრიან თაროებზე შემოვალაგო და ისე შევინახო არავის არაფერი ვუთხრა.

გამარჯობა დედამიწავ, ცოტაც და შენს ატმოსფეროში შემოვიჭრები. ვბრუნდები და დამხვდი!

ჩილე და ჩინეთი იუპიტერზე


ახლა როცა დივანზე წოლისას წარმოსახვითი მწერები დამტრიალებენ თავზე, შენ ჩინეთში ხარ.

ასეა, როცა ჩილე არ გამოდის, გამოდის ჩინეთი. ჩინეთში არავინ გყავს, არც მე ვიცნობ მანდ ვინმეს. ალბათ გაუკვირდათ შენი ჩასვლა, უვიზოდ და დაუპატიჟებლად ჩაადგებოდი შენი ამბავი რომ ვიცი.

საინტერესო მუსიკა ექნებათ, ისეთი არა, მე რომ მიგზავნის ხოლმე სამყარო დილაობით. ჰო, მასეთ წყობებს საინტერესო და იდეოლოგიიდან გამომდინარე დატვირთული მუსიკა აქვთ ხოლმე.

ახლა ალბათ ყურსასმენებით დაბოდიალობ ჩინეთის რომელიღაც ქალაქის ქუჩებში და გეუცნაურება რომ არავინ გიცნობს. კარგია ხომ? შენი სახელიც რომ არავინ იცის. ჰო, კარგი უნდა იყოს, არც მოგონილი მწერების გაბმული წუილი შეგაწუხებს სიმღერებს შორის. მწერებს ისინი იგონებენ ვინც ჯერ ვერც ჩინეთში წავიდა და ვერც ჩილეში.

როცა წავალ გეტყვი “შენ ერთ მხარეს, მე მეორე მხარეს.” ადრე ვწერდი მუმბაი უფრო შორსაა ვიდრე ბარსელონა მეთქი, როცა მუმბაის ბილეთებზე ფიქრისას, ბარსელონას ბილეთებს ვეძებდი. ახლა გეტყვი, რომ ჩილე უფრო შორსაა ვიდრე ჩინეთი და ჭირსაც წაუღია ბარსელონა, ვიღაცების მუმბაისთან ერთად.

ჩილეში რომ წავალ წერილს ესპანურად მოგწერ, შენ ჩინურად მიპასუხე, რომ გკითხო “აჰ, თქვენ ჩინურიც იცით ბატონო?“. გეგონება ვიცოდე კიდევ რა ენებზე წერ და საუბრობ. ჰო, არაფერი ვიცი, ისიც კი ვერ გამიგია ახლა თავზე რომ გადამიფრინა ის მწერიც მოგონილი იყო თუ ნამდვილი. ჯანდაბას! როცა ფრენები იაფი იქნება იუპიტერზე შევხვდეთ. ახლა არ მკითხო რატომ იუპიტერზეო, მზეზე ცხელა და იმიტომ!

გამარჯობა შემოდგომავ!


დღეს ზაფხულის ბოლო დღეა. ამ დროს როგორც წესი ახალ ცხოვრებას ვიწყებ ხოლმე, ახლაც ასეა, რაღაც ახალი უნდა დაიწყოს, ოღონდ ზუსტად არ ვიცი რა.

ყოველი სექტემბრის მოსვლასთან ერთად რაღაც იცვლება, შემოდგომის მიწურულს კი ეს სიახლე ჩვეულ რუტინად იქცევა ხოლმე. არ მინდა შემოდგომა, გაუაზრებლად, დაუსაბუთებლად, შეგრძნების დონეზე არ მინდა შემოდგომა, ისე რომ არც ზაფხულთან განშორება მწყვეტს დიდად გულს. წელს ყველაზე მეტად მჭირდება დრო ზაფხულსა და შემოდგომას შორის, რაღაც გარდამავალი პერიოდი, მოსაცდელი ზონა საიდანაც საბოლოო დანიშნულების პუნქტში უნდა მოვხვდე.. ნუ, რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ახლა ეს ჩემთვის.

1 სექტემბერს განსხვავებული ფინიკი დაიწყებს ახალ ეტაპს, სულ სხვანაირი, არეულ-დარეული, ქაოტური, არასტაბილური და 30 წლის ასაკში, თინეიჯერობაში დაბრუნების გაუაზრებელი სურვილით დაავადებული ფინიკი. არ მინდოდა ასეთი ყოფილიყო, ამიტომაცაა რომ არ მინდა შემოდგომა, ის შემოდგომა რომელიც სხვანაირს უნდა დამეწყო.

ყველა სისულელის მჯერა ახლა, აი იმ სისულელეების რომლებისაც მხოლოდ სულელებს სჯერათ და არა თუ მჯერა, არამედ ტვინშიც დაუსრულებლად ვატრიალებ.

ჩვენ თავად ვაძლევთ მაგიურ დატვირთვას იმ სისულელეებს, რომლებისაც გვჯერა.

გამარჯობა შემოდგომავ! როგორც ყოველთვის, ვერც წელს მოვემზადე შენთან შესახვედრად. ისევ მოგვიწევს ზურგი შევაქციოთ ერთმანეთს და გაბუტულებივით ავარიდოთ ხოლმე თვალი დილაობით. დროებით აგვისტოვ, 11 თვეში ალბათ ისევ შევხვდებით ერთმანეთს, ახალი იმედებით და მოლოდინებით, რომლებიც არასოდეს გამართლდება.

P.S. ეს სიმღერა ყველაზე მეტად პატრიცია კაასის შესრულებით მომწონს.

autumn-thoughts-hello-autumn-tumblr-pinterest-bblogger1