გამარჯობა შემოდგომავ!


დღეს ზაფხულის ბოლო დღეა. ამ დროს როგორც წესი ახალ ცხოვრებას ვიწყებ ხოლმე, ახლაც ასეა, რაღაც ახალი უნდა დაიწყოს, ოღონდ ზუსტად არ ვიცი რა.

ყოველი სექტემბრის მოსვლასთან ერთად რაღაც იცვლება, შემოდგომის მიწურულს კი ეს სიახლე ჩვეულ რუტინად იქცევა ხოლმე. არ მინდა შემოდგომა, გაუაზრებლად, დაუსაბუთებლად, შეგრძნების დონეზე არ მინდა შემოდგომა, ისე რომ არც ზაფხულთან განშორება მწყვეტს დიდად გულს. წელს ყველაზე მეტად მჭირდება დრო ზაფხულსა და შემოდგომას შორის, რაღაც გარდამავალი პერიოდი, მოსაცდელი ზონა საიდანაც საბოლოო დანიშნულების პუნქტში უნდა მოვხვდე.. ნუ, რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ახლა ეს ჩემთვის.

1 სექტემბერს განსხვავებული ფინიკი დაიწყებს ახალ ეტაპს, სულ სხვანაირი, არეულ-დარეული, ქაოტური, არასტაბილური და 30 წლის ასაკში, თინეიჯერობაში დაბრუნების გაუაზრებელი სურვილით დაავადებული ფინიკი. არ მინდოდა ასეთი ყოფილიყო, ამიტომაცაა რომ არ მინდა შემოდგომა, ის შემოდგომა რომელიც სხვანაირს უნდა დამეწყო.

ყველა სისულელის მჯერა ახლა, აი იმ სისულელეების რომლებისაც მხოლოდ სულელებს სჯერათ და არა თუ მჯერა, არამედ ტვინშიც დაუსრულებლად ვატრიალებ.

ჩვენ თავად ვაძლევთ მაგიურ დატვირთვას იმ სისულელეებს, რომლებისაც გვჯერა.

გამარჯობა შემოდგომავ! როგორც ყოველთვის, ვერც წელს მოვემზადე შენთან შესახვედრად. ისევ მოგვიწევს ზურგი შევაქციოთ ერთმანეთს და გაბუტულებივით ავარიდოთ ხოლმე თვალი დილაობით. დროებით აგვისტოვ, 11 თვეში ალბათ ისევ შევხვდებით ერთმანეთს, ახალი იმედებით და მოლოდინებით, რომლებიც არასოდეს გამართლდება.

P.S. ეს სიმღერა ყველაზე მეტად პატრიცია კაასის შესრულებით მომწონს.

autumn-thoughts-hello-autumn-tumblr-pinterest-bblogger1

It’s The End Of The Year


ჰო, ჩემთვის წლის დასასრული ამ დროს უფროა ვიდრე დეკემბერში, კი, წელი ზუსტად ახლა მთავრდება!

დღეს, 2016 წლის 7 აგვისტოს, საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილი გავხსენი, რომელიც ზუსტად 5 წლის წინ დავწერე 30 წლის ფინიკისთვის (ან რაღა ფინიკისთვის, ახლა მაინც მოვიხსენიებ ჩემს თავს სახელით – თინიკოსთვის) როგორც ეს წერილი დავწერე 11 აგვისტომდე რამდენიმე დღით ადრე, ასევე გავხსენი და იცი რატომ? იმიტომ რომ ახლა საშინლად არ მეძინება, ახლა ძალიან არეული ვარ და ჩემი ამ დღეების საუნდთრეკი მიმღერის:

It’s the end of the year
But it’s not too late

დიახ, it’s not too late! მერე რა რომ ახლა საშინლად ავჩუყდი და მეტირება, დიდი ხანია ასეთ მშვიდ განწყობაზე არ მიტირია და ვინ იცის იქნებ მომიხდეს კიდეც.

ჰოდა, ჩემო თითქმის 25 წლის თინიკო, დიდი ვერაფერი ამბები მაქვს. ჰო, კარგი, პირველ პუნქტში, რომელიც მიზნად დამისახე პლიუსი მაქვს, მართალია ცოტა სახეცვლილი ფორმით, მაგრამ მაინც შევასრულე და რომ მწერ თუ შეასრულე ვამაყობ შენითო, დადექი და იამაყე!

მეორე პუნქტზე მგონი აჯობებს საერთოდ გავჩუმდე, ყველაფერი ისევ იქაა გაყინული სადაც 2011 წელს იყო და მოდი ამის შეცვლის ვადა გავზარდოთ და შანსი 35 წლის თინიკოს მივცეთ ახალ წერილში. არა, თან როგორ გიწერია? აი, იცი როგორ? დარწმუნებული რომ იყავი 30 წლის ფინიკის (ისევ ვერ ვეძახი საკუთარ თავს ნამდვილ სახელს) წერილის კითხვისას ამაზე გულიანად გაეცინებაო. შენ წარმოიდგინე საერთოდ არ მეცინება თინიკო!

არ ვიცი რა ჭირად ჩათვალე წერილში ჩვენი მაშინდელი წონის მოხსენიება საჭიროდ, მაგრამ მინდა მოგახსენო რომ ამ “სიბერეშიც” ზუსტად მაგდენივეს ვიწონით, ასე რომ კიდევ ერთი პლიუსი ჩვენს ანგარიშზე.

მაშინ D12.5-ს რომელიც წელს საბოლოოდ ამოიძირკვა ჩემი ცხოვრებიდან, თურმე მოტო მოტოს ვეძახდი. ჰოდა, გილოცავ თინიკო, აკვიატებების სანაგვეზე მოსროლის უნარი მაინც აღმოგვაჩნდა!

აუცილებლად ვაკოცებ ჩვენს 6 წლის სანშაინს, ნუ სულ 1 საათის წინ ვაკოცე, მაგრამ ხვალაც ვაკოცებ.

ჰაჰაჰა, ციტატა – “ბლოგს წერ კიდევ? არ მითხრა აღარო, არადა როგორ ძალიან მიყვარს.” ნუ, მინდა გითხრა ძირითადად ვბოდავ და თუ შენი 2011 წლის პოსტებს გადავხედავთ, არც შენ იყავი სხვა რამით დაკავებული.

5 წელი ძალიან დიდი დროაო რომ მწერ, მინდა მოგახსენო რომ არც ისეთი, ასაკთან ერთად დროის შეგრძნება იცვლება, თუ 25 წლის თინიკოსთვის 20 წლის თინიკო საუკუნის წინანდელი იყო, ჩემთვის 25 წლის თინიკო ასეთი არ არის.

ჰო, კაი ისევ ვბოდავ.

ეს 29 წლის თინიკოს ბოლო პოსტია, 30 წლამე აღარაფერს დავწერ, იმიტომ რომ It’s the end of the year, but it’s not too late!

30 წლის ფინიკის კი ყველაზე მაგარი მუსიკალური გაფორმება აქვს.

It’s the end of the year
It’s the end of the year
But it’s not too late
To start again

თინიკო, This time of year, won’t bring us tears!!

ამ სიმღერასავით, highs & Lows მაქვს ახლა.

ზედმეტი ემოციებისგან აზრებს ვერ ვალაგებ.

ყველაფერი კარგად იქნება!

საკვირაო პოსტი


საკუთარ თავთან გატარებულ დროს არაფერი შეედრება. უკუღმა ათვლა დაიწყო, 5, 4, 3, 2, 1.. სტარტზე ვარ, ოღონდ ფინიში არ მეჩქარება, ყველაზე მნიშვნელოვანი სწორედ სტარტსა და ფინიშს შორის არსებული დრო და მანძილია. ნეგატივი დამიგროვდა, ისეთი სიგარეტის კვამლთან ერთად რომ ვერ გაფანტავ. ნიორი ვიყიდე, ძმარში ჩავალაგე და ხვალიდან ყოველ დილით, სამსახურში წასვლამდე ჩავმარხავ ხოლმე ნეგატივით გავარდისფრებულ ნიორს ეზოში.

დღეს, 5 წლის წინ საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილის გახსნის სურვილი გამიჩნდა, მაგრამ გადავწყვიტე რომ 11 აგვისტომდე არ გავხსნი, ბოლოს და ბოლოს წერილი ჩემთვის კი არა, 30 წლის ფინიკისთვის დავწერე, რომელიც ჯერ არ არსებობს, მე კი ჯერ კიდევ მაქვს დრო, ის ისეთად ვაქციო 25 წლის ფინიკის რომ მოეწონებოდა (მიუხედავად იმისა რომ თითქმის დარწმუნებული ვარ ბოდვის მერი არაფერი დაუწერია).

ჰო, ფინიკო ბოდვა ვერ მოვიშალეთ. მაგრამ განვიკურნეთ, იმ დაავადებისგან რომელიც 5 წლის წინ გვქონდა და ეს აუცილებლად გაუხარდება 25 წლის ფინიკის.

მგონი დროა 35 წლის ფინიკოსთვისაც დავწერო ასეთი წერილი და ეს ტრადიციად ვაქციო, მანამ სანამ ჯერ კიდევ იარსებებს ადრესატი რომელიც გახსნის და წაიკითხავს.

მშვიდი აგვისტოა, ქარიშხლის წინა პერიოდს გავს.

დავდექით სტარტზე.

These Boots Were Made For Walking


მომკალი და წარმოდგენა არ მაქვს საიდან ამომიტივტივდა თავში ფრაზა „დამპალო ნაბიჭვარო“, ალბათ რომელიღაც ქართულად გახმოვანებულ ფილმში მოვისმინე, ჰოდა, ახლა სრულიად დაუსაბუთებლად მომინდა ამ პოსტში ამ ფრაზის გამოყენება, რომელიც რეალურად არც არაფერს გამოხატავს, უბრალოდ უხდება (ყოველგვარი შინაარსის გარეშე).

დღეს ასეთი დღე მაქვს, მთელი დღეა მეფიქრება ყველაფერზე, აი აბსოლუტურად ყველაფერზე და დასკვნების სახით ფილმებში მოსმენილ ან სადღაც წაკითხულ ფრაზებს ვაჟღერებ.

საიდან გამიჩნდა იდეა, დღეს, ამდენი წლის შემდეგ გამხსენებოდი, ნამდვილად არ ვიცი, მაგრამ დიდ ხნიანი ფიქრის შემდეგ მიღებული დასკვნა შემიძლია გაგიზიარო – “this is sad on so many levels”.

ბოლო პერიოდში, ჩემი ცხოვრება სულ გამოვაფილმე და მეც გამოვპერსონაჟდი. ალბათ ხვდები რომ გამო-თი დაწყებული კარგს არაფერს ნიშნავს.

ბევრი ფიქრის შემდეგ რამდენიმე ნაკლი მაინც გიპოვნე, პირველი, რომელიც არ შემიძლია არ აღვნიშნო, შენი საერთოდ გამაოგნებელი მუსიკალური გემოვნებაა (ვერ ვიტყვი რომ უცნაური „მიქსებით“ მე არ გამოვირჩევი (თურქული სიმღერებიდან დაწყებული, Astral Projection-ით დამთავრებული (ამათ შორის რა არის ზუსტად არ ვიცი) ყველაფერია ჩემს „ფლეილისთში“), მაგრამ შენ მაინც სულ სხვა დონეზე გყავს ეს ყველაფერი აყვანილი და ერთი ფავორიტი მიმდინარეობა მაინც გამოირჩევა, რომელიც ჩემთან „თურქული სიმღერებიდან დაწყებული, Astral Projection-ით დამთავრებული“-ში რაც შედის, იმაშიც კი არ ხვდება.

პრინციპში ეს და სხვა „ნაკლები“ ადრეც მქონდა აღმოჩენილი, აქედან გამომდინარე „ნაპატიებიც“ და „ჩამოწერილიც“ მაქვს.

ამიტომ მაინც ვიტყვი რომ გამოფილმებული ცხოვრებითა და გამოპერსონაჟებულობისგან გაცხელებული თავით შენ რომ გამახსენდი, ეს ჩემს დიდ გამოხელებისჩამოყრილობაზე მიუთითებს.

რასაც არ უნდა ნიშნავდეს წინა წინადადება.

არსად მიწერია და აქ მაინც დავწერ, რომ ფინიკი პირველად შენთან დავირქვი და მერე ისე მოვირგე, რომ შემრჩა ამდენი წლის განმავლობაში.

ჰოდა, ძვირფასო, “დამპალო ნაბიჭვარო”, this is sad on so many levels.

You keep saying you’ve got something for me.
something you call love, but confess.
You’ve been messin’ where you shouldn’t have been a messin’
and now someone else is gettin’ all your best.

These boots are made for walking, and that’s just what they’ll do
one of these days these boots are gonna walk all over you.

ფერადი აგვისტო


15 აგვისტო – დღე როდესაც გადავწყვიტე ელ. ფოსტა აღარ შემემოწმებინა. ზოგჯერ უბრალოდ უნდა იცხოვრო, რაც არ უნდა მოხდეს მერე… დაე, მოხდეს მერე.
თქვენი ბედნიერება თქვენზე მეტად თქვენს საქმეებს სჭირდება, უბედური და ნაცრისფერი ადამიანები საქმეს ან ვერ აკეთებენ და ან უფერულ შედეგს გაძლევენ. ირგვლივ ყველა და ყველაფერი სძულთ. მე კი უბრალოდ მინდა მადლობას ვიხდიდე და მიყვარდეს, ბედნიერი ვიყო და ადამიანების მიმართ აგრესიის ნატამალიც არ გამაჩნდეს.

რაც მადლობების გადახდა დავიწყე ბევრ რამეს მივხვდი, მათ შორის იმასაც რომ უბედურება და ზღვარგადასული ნერვიულობა სწორედ იმას აყენებს ყველაზე დიდ ზიანს რაზეც ვნერვიულობ.
ფერად დღეებს გისურვებთ! ამას ყველა იმსახურებს.

11/08


არ ვიცი ამ პოსტის წერა რატომ დავიწყე, რას ემსახურება და რისი თქმა მინდა. უბრალოდ აგვისტოს „განვიცდი“, ჰო, განვიცდი და ვინც როგორც უნდა ეს ისე გაიგოს, განვიცდი პოზიტიურადაც, შიშითაც, შფოთვითაც და ყველა ძლიერი ემოციით.

თავს ვერაფერზე დავდებ, თუმცა მგონია რომ აგვისტოს ადამიანები ყველაზე მეტად განიცდიან აგვისტოს, სხვანაირი თვეა, ყოველთვის ძალიან დატვირთული და სხვანაირად ბედნიერი. ჩემთვისაც კი გაუგებარია რას ვგულისხმობ ამ „ბედნიერებაში“, მაგრამ ფაქტია რომ ეს შერეული, ერთმანეთში გადახლართული ემოციები ყველაზე მეტად გავს ბედნიერებას ან იმას რაც მე მგონია ბედნიერება.

ყოველთვის ვიცი, დაუსაბუთებლად, ჩემთვის და აუხსნელად, როდის ვიყავი ბედნიერი, როდის და აგვისტოში, ამიტომაცაა რომ ყოველი აგვისტოს დადგომა მოლოდინებთან ასოცირდება და როგორც არ უნდა გავიზარდო, როგორ კარგადაც არ უნდა გავიაზრო, რომ მოლოდინები „კლავს“, თავს მაინც ვერაფერს ვუხერხებ.

ხვალ 11 აგვისტოა, ის დღე ვერაფრით რომ გამიგია ძალიან მიყვარს, თუ უბრალოდ ავიკვიატე, მართლა გარდამტეხია, თუ უბრალოდ მე მინდა რომ ასე იყოს, მოკლედ ის დღეა ძალიან რომ ველოდები და რომ ვერ გამიგია რატომ.

თითქმის მთელი ბავშვობის განმავლობაში 11 აგვისტოს მამაჩემის მანქანაში ვატარებდი ხოლმე, ხან მივდიოდი დასასვენებლად და ხან ვბრუნდებოდი, თუმცა ნებისმიერ შემთხვევაში მანქანაში ვიჯექი და ყოველთვის გზასთან ასოცირდებოდა. გზა კი ყველაზე მეტად მიყვარს, ამიტომ ყოველთვის გზისკენ მიჭირავს თვალი როდესაც ეს თარიღი ახლოვდება. მამაჩემიც „აგვისტოს ადამიანია“, მისთვისაც ზუსტად ისეთია აგვისტო როგორიც ჩემთვის, თუმცა ამაზე არასოდეს გვისაუბრია.

მოკლედ, 11 აგვისტო ყოველთვის იყო თარიღი, ასეთი თუ ისეთი, არ აქვს მნიშვნელობა, თარიღი იყო და ერთგვარი “milestone” ჩემთვის. დღე როდესაც ან რაღაც იწყებოდა და ან რაღაც მთავრდებოდა, დღე რომლის მოსვლასაც ყოველთვის ველოდებოდი.

ისეც ხდებოდა, რომ მამაჩემს „დასასვენებლად“ ვყავდით დატოვებული და შანსი რომ არ იყო სამსახურიდან გამომდინარე 11 აგვისტოს ჩამოსულიყო, მაინც ჩამოსულა, მითქვამს ჩამოვა მეთქი და ჩამოსულა. შეიძლება ამიტომაც, დღესაც მუდმივად ველოდები რაღაცას, „მამაჩემის ჩამოსვლის“ მსგავსს.

მამაჩემი კი ჩამოდიოდა, მაგრამ ახლა გაჩენილ მოლოდინებს ზუსტად რა ბედი ეწევა წარმოდგენა არ მაქვს, თუმცა ამას არ აქვს მნიშვნელობა, მოლოდინებში მთავარი ის დღე და მომენტი კი არ არის რომელსაც ელოდები, მთავარი ამ მოლოდინით გამოწვეული, ბედნიერების მსგავსი „შფოთვაა“. ეს შეგრძნება იმ იმედგაცრუებებსაც გადაწონის, რომლებიც მოლოდინებისა და რეალობის გადაკვეთისას ჩნდება.

არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს რა იცვლება წელს, რა იცვლება აგვისტოს დადგომასთან ერთად, რა იცვლება 11 აგვისტოს და რა იცვლება 29 წლის ასაკში, მნიშვნელობა იმ ემოციების ნაზავს აქვს, ახლა რომ განვიცდი.

no-idea

||


ყველა იმ პატარა აღმოჩენად ღირს ცხოვრება, რომელიც სულ ცოტა ხნით, მაგრამ მაინც გვაბედნიერებს. აი იმ აღმოჩენებად, რომლების გამოც გვგონია რომ დღე “შედგა“, ასე იყო თუ ისე, შედგა, იმიტომ რომ ის სიმღერა მოვისმინეთ, უახლოესი პერიოდი ჩვენს “საყვარელ სიმღერად“ რომ იქცევა. დიდი ხომ არაფერი? მაგრამ საკმარისია.

მგონია, რომ ყურებში წყნარად, აუღელვებლად მიმდინარე ახალი სიმღერები ცხოვრებას ცოტა ამარტივებს, ამ დროს ხომ ფილმის პერსონაჟი მგონია თავი.

კედელზე გაკრული “სომბრეროს გალაქტიკის“ სურათიც ამ სერიიდანაა, დავხედე და თავი ისე პატარად ვიგრძენი, მივხვდი რომ ჩემი პრობლემები ამ სამყაროსთან მოსატანიც არ იყო და რაღაცნაირად დავმშვიდდი. შეუძლებელია ამხელა სამყაროში ჩემი პრობლემის გადასაჭრელად ერთი გზა მაინც არ მოიძებნოს და თუ არ მოიძებნება დავჯდები და უბრალოდ ვუყურებ, ვუყურებ მანამ, სანამ თავად არ გადაიჭრება, საბოლოო ჯამში, ჩვენი უმოძრაობით სამყაროც ხომ არ ჩერდება.

Mama someday you’ll be so proud of me
You’ll see me hanging in a New York gallery
Someday I’m gonna draw from the left side of my brain
People are gonna ask, “is it brilliant or plain?”

ასეთი მოშვებული არასოდეს ვყოფილვარ, დედამიწა ჩემი სიმღერების რიტმში ტრიალებს, ტრიალებს და თან ჩემ გარშემო, ზუსტად ისე როგორც კამერა იტრიალებდა ახლა ჩემ ირგვლივ, ჩემი ცხოვრება მართლა ფილმი რომ იყოს. ზუსტად ისეთი ფილმი იქნებოდა, მე რომ მიყვარს, არაფერი რომ ხდება, ბევრი ერთფეროვანი სცენა რომაა, კამერა მთავარი გმირის ირგვლივ რომ აკეთებს წრეებს და სასიამოვნო მუსიკა რომ უკრავს.

ოსკარს ნამდვილად არ მომცემდნენ, საოსკარე არც სცენარი მექნებოდა, არც კოსტიუმების დიზაინი და არც რეჟისურა, მაგრამ ისეთი ფილმი იქნებოდა ჩემნაირებს რომ უყვართ, ეს კი საკმარისია.

დღეს ისეთი მარტივი ვარ, ასე მგონია ყველაფერი გაჩერდა და მარტო მე, სომბრეროს გალაქტიკა და little joy დავრჩით.

ზოგჯერ აუცილებელია გავჩერდეთ, დავიჯეროთ რომ ყველაფერმა სხვამ შეწყვიტა არსებობა, მხოლოდ ჩვენ და ჩვენი ყურსასმენები დავრჩით და უცებ, ერთი ხელის მოსმით ყველაფერი გამარტივდა.

არ არსებობს არანაირი მოლოდინი, რომელიც შეიძლება გაგვიცრუვდეს, იმიტომ რომ არ არსებობს არაფერი ამ მომენტის გარდა, მომენტი კი დროში როგორ გამოისახება მხოლოდ ჩვენზეა დამოკიდებული.

აღარ არსებობს დღეები, რომლებიც 11 აგვისტომდე დარჩა, აღარ არსებობს ასაკი, არც შვებულება, არც სამსახურის ელ.ფოსტაზე მოსული გაწითლებული დავალებები, აღარც იმათ სტკივათ რამე, ვიზეც გული შეგვტკივა, ყველა კარგადაა, ყველა გაჩერდა ჩვენთან ერთად, “ფლეიერზე“ “ფლეი“-ს სამკუთხედ ღილაკს რომ დავაწექით სამყარო მაშინ გადავიდა “პაუზის“ ორხაზიან რეჟიმში, ჰოდა, რახან დავაპაუზეთ, ე.ი. დაგველოდება.

Astronomy-Picture-Of-The-Day-The-Sombrero-Galaxy-From-Hubble2

ყავა და სხვა უბედურებები


დილით თუ ტაქსიში დაღვრილ ყავას ემსხვერპლა თქვენი ახალთახალი და გაქუთქუთებული ცისფერი ქვედაბოლო, ე.ი. კიდევ უფრო ლამაზი კაბის ჩაცმას იმსახურებდით და ვინაიდან თავად ვერ მოახერხეთ ამის შეგნება, სამყარომ წაგიკრათ ხელი.

იმ დღეებში როცა ყველა გეგმას თავზე გაფხრეწთ უეცრად შექმნილი, სავსებით ობიექტური გარემოება, ერთადერთი რისი გაკეთებაც შეგიძლიათ ისაა რომ კომფორტულად გადაწვეთ სავარძელში და დაელოდოთ კიდევ რა მოხდება.

კი მიჭირს გავერკვე გულის აჩქარება “რედ ბულის“ გადაჭარბებული დოზით მიღების ბრალია, თუ იმ მოლოდინის რომელიც ყოველი ახალი დღის მოსვლასთან ერთად უფრო და უფრო მძაფრდება, მაგრამ ვინაიდან როგორც აღმოჩნდა წლის ამ პერიოდში ყოველთვის განსაკუთრებულად “ამჩატებული“ ვარ, ყველაფერს რედ ბულს ვერ დავაბრალებ (ჰო, ვიცი რომ “რედ ბული” ზუსტადაც რომ აფრთიანებს, მაგრამ ფრთები როგორც აღმოჩნდა არც წინა წლებში მაკლდა).

ადრე ვწერდი რომ წუთში 83 დარტყმის სიჩქარით ვცხოვრობ, ახლა პულსი 102-ჯერ ეხეთქება მაჯას და ყოველ გაღიმებაზე სამჯერ მირტყამს რიტმიდან ამოვარდნით.

ვხვდები, რომ ჩემი ბოლოდროინდელი აკვიატება მანიას დაემსგავსა და შავად შეღებილი თვალებიდან ჩრდილების მოშორებისას ამ აკვიატებას ხელსახოცთან ერთად ვისვრი სანაგვეზე. მოკლედ, მეთოდები შევცვალე, ადრე თუ სანაგვეზე მოსასროლად აკვიატებებს სიგარეტზე ვაწერდი და შემდეგ ვეწეოდი, ახლა თვალებზე წასმული ფანქრის მოშორებისას ვისვრი ხელსახოცებთან ერთად. ჰო, მართალია, სიგარეტი უფრო მხატვრული იყო, თუმცა თუ სანაგვეზე მოსროლას ეხება საქმე, ეს მეთოდი უფრო სიმბოლური მგონია.

ისევ ბავშვობისდროინდელ ხრიკს მივმართე, თუ პულსი წუთში 117-ს დაარტყამს კიდევ ერთ შანსს მივცემ ჩემს ბოლოდროინდელ ახირებას (და კარდიოლოგსაც მივმართავ).

86 და არავითარი კიდევ ერთი შანსი (კარდიოლოგიც ისვენებს).

მიუხედავად იმისა რომ არაფერი მომხდარა, დღეს ცხოვრება წაუ“ამელი“ებდა.

ზოგჯერ ყავის გადასხმასაც მოყავხარ ხასიათზე, ოღონდ მაშინ თუ მეორედ ჩაცმული კაბა, პირველზე მეტად გიხდება.

tumblr_n3zi31hudb1r8zo91o1_500

მოძებნე ივლისი


ახალი ამაში არაფერია. საზოგადოდ ცნობილია (ან მე მგონია ასე), რომ ეს პერიოდი (კერძოდ კი ივლისის ბოლო პერიოდი და აგვისტოს დასაწყისი) ჩემთვის აბსოლუტურად განსხვავებული და მოლოდინებით აღსავსეა ხოლმე. არ განვეკუთვნები იმ ადამიანების კატეგორიას, რომლებიც ამბობენ რომ არ უყვართ საკუთარი დაბადების დღე, თუმცა არც იმათ განვეკუთვნები, ვისთვისაც ეს ყველაზე მნიშვნელოვანი თარიღია, მე უბრალოდ მიყვარს ჩემს დაბადების დღემდე დარჩენილი დღეები.

ამ პერიოდში როგორც წესი ყოველთვის რაღაცას ველოდები, ზუსტად არასოდეს ვიცი რას, მაგრამ აგვისტოს მოახლოებისას ვიწყებ მოლოდინის რეჟიმში ცხოვრებას.

წელს კი გასამმაგებულად ვგრძნობ ამ მოლოდინს. სადღაც მიწერია კიდეც, რომ რამდენიმე წლის წინ აღმოჩენილი და აკვიატებული სიმღერის (when I turn 28 – Lorene Scafaria) გამო, ასევე ამოვიჩემე და ავიკვიატე 28 წელი. სულ რამდენიმე დღეღა (ორ კვირაზე ოდნავ მეტი) რჩება ჩემს 29-ე დაბადების დღემდე და ჩემი აკვიატებული ცვლილებების, მოლოდინების 28 წელი ჩაივლის, ჩაივლის და თან სტანდარტულად.

ჩემს ცხოვრებაში სასწაულები როგორც წესი ზუსტად ამ პერიოდში ხდება ხოლმე, არ ვიცი ეს ჩემი ზოგადი განწყობის ბრალია, თუ უბრალოდ სამყარო ამ პერიოდში ჩემს მიმართ განსაკუთრებით გულმოწყალე ხდება, თუმცა თამამად შემიძლია ვთქვა რომ თუ რაიმე უნდა შეიცვალოს, უნდა შეიცვალოს 11-მდე, მერე ახალი ფაზა დაიწყება, მომავალი წლის ივლისამდე დამტოვებს შფოთვა და მოლოდინის შეგრძნება, რომელიც მაიძულებს ვიყო აჟიტირებული და ამის გამო საშინლად იმედგაცრუებული 11 აგვისტოს.

მაისის სირთულიდან გამომდინარე ბევრი რამ გადავაფასე, როგორც ამბობენ ხოლმე კარგად მივხვდი რა არის რეალურად ღირებული და რა არ ღირს წამებად, თუმცა როგორც წესი ღირებულებათა ასეთი გადაწყობა დიდ ხანს არასოდეს გრძელდება ხოლმე და მოვლენათა სიმწვავის განელებასთან ერთად, აღდგენას იწყებს ძველი “წესრიგი“. ჩემ შემთხვევაში კი ყველაფერი ცოტა სხვაგვარად მოხდა, თუ გარკვეულ მოვლენასთან ერთად ცხოვრებაში ახალ ტრადიციას ჩაუყრი საფუძველს, ამ მოვლენის სიმწვავის განელება ვერ შეუქმნის საფრთხეს ღირებულებათა ახალ წყობას და იმდენ ხანს გაგყვება, რამდენ ხანსაც ეს ტრადიცია გაძლებს.

რამდენჯერ ყოფილხართ ტრენინგზე, სემინარზე, რამდენჯერ წაგიკითხავთ წიგნი ან მოგისმენიათ გამოსვლა, რომლის მთავარ იდეასაც თქვენი მოტივირება წარმოადგენს?! დარწმუნებული ვარ რომ ძალიან ბევრჯერ, იმაშიც დარწმუნებული ვარ რომ ამას საკმაოდ დიდი პირველადი ეფექტი ქონდა, თუმცა შემდგომ მაინც ჩაიარა და ყველაფერი ძველებურ კალაპოტს დაუბრუნდა, იმ კალაპოტს სადაც მოსმენილი “სიბრძნეებს“ ადგილი არ არის. დიახ, ასე ვერაფერს ვსწავლობთ ან ზედმეტად რომ არ განვაზოგადო, ვიტყვი რომ მე ასე ვერაფერს ვსწავლობ და ვერც ვერასოდეს ვისწავლი, სანამ ცხოვრებაში თავად არ მივალ იმ ჭეშმარიტებამდე, რომელსაც მიმეორებდნენ ასეთ შეხვედრებზე, ტრენინგებსა თუ სემინარებზე. ვიღაცის გამოცდილებით ვერასოდეს ვსწავლობ, მთავარია ის რასაც ამდენ ხანს მიმეორებდნენ ჩემს პირად აღმოჩენად ვაქციო და საკუთარი “საავტორო უფლებებით დავიცვა”.

ადრე სადღაც წავიკითხე – ათეისტის ცხოვრებაში ყველაზე რთული მომენტი მაშინ დგება, როდესაც მადლიერებას გრძნობს და არ იცის მადლობა ვის გადაუხადოსო. მაშინ უბრალოდ ფრაზად მომეწონა, ოღონდ არა იმიტომ რომ ან ათეისტების წინააღმდეგ მაქვს რაიმე ან სარწმუნოების თემებით ვარ ძალიან დაინტერესებული (თავადაც ვერ გამირკვევია რისი მწამს და საერთოდ რამის მწამს თუ არა), უბრალოდ მომეწონა. მაშინ აზრს ვერ ჩავწვდი, ახლა ვხვდები რომ სულ სხვა რამეზეა აქ საუბარი, თეიზმი, ათეიზმი, რელიგია, სარწმუნოება არაფერ შუაშია, საქმე მადლიერების საჭიროებას ეხება.

არ არსებობს იმაზე დიდი კმაყოფილება, როგორიც მადლობის გადახდაა, ვისაც არ უნდა უხდიდე მადლობას, ამას არ აქვს მნიშვნელობა (თუნდაც საკუთარი თავისთვის გინდოდეს მადლობის თქმა), მთავარი სულ სხვა რამეა, როდესაც მადლობის გადახდას იწყებ, ის რისთვისაც მადლობას იხდი გაცილებით მნიშვნელოვანი და ყოვლისმომცველი ხდება, სულ სხვანაირ აზრს იძენს და რაღაცნაირად გაბედნიერებს.

ვერ ვიტან და ვინც მე – თინიკოს ან ფინიკის – ანუ ჩემს აქაურ “მეს” (ან ორივეს ერთად), გვიცნობს კარგად იცის, რომ ვერასოდეს ვიტანდი მაღალფარდოვან საუბარს ცხოვრებისეულ ჭეშმარიტებებზე, ბედნიერებასა და ღირებულებებზე, პირიქით როგორც წესი ასეთ მონოლოგებს “ჭეშმარიტ ღმერთზე საუბრად“ ვნათლავ ხოლმე, ჰოდა, ამიტომ ტყუილად ნურავინ იფიქრებს რომ ახლა მე ვაპირებ ამ როლის მორგებას. სულაც არა, ამას მხოლოდ იმიტომ ვწერ, რომ საკუთარ ნაწერებში სამომავლოდ ივლისის მოძებნისას (რაც დღეს გავაკეთე) ამ აღმოჩენას გადავაწყდე და თუ დამავიწყდება, თავიდან დავნერგო ჩემს ცხოვრებაში.

მაისის შემდეგ მადლობებით დავიწყე ცხოვრება. იმდენი რამ ხდება ჩემს ცხოვრებაში, რის გამოც მადლობა უნდა ვთქვა, რომ წარმოდგენაც არასოდეს შემეძლო. ჰოდა, მას შემდეგ რაც მე, უკიდურესად “დეპრესიულმა“, “პესიმისტმა“ და ნეგატივზე ორიენტირებულმა ადამიანმა მადლობების გადახდა დავიწყე, ყველაფერი თავისით შეიცვალა.

მე არ ვარ ადამიანი, რომელსაც ეზიზღება დილით ადგომა, არც ის ადამიანი ვარ რომელსაც ეზიზღება სამსახურში მოსვლა (და არა იმიტომ რომ ეს ყოველთვის ასე იყო ან იმიტომ რომ საოცნებო სამსახურს მივაგენი), არც ის ვარ ვისაც ეზიზღება უფროსი და ის ყველაზე დიდი სისხლისმსმელი ტირანი გონია, არც სხვების უფროსობით მინდა საკუთარი ეგოს დაკმაყოფილება, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, აღმოჩნდა რომ ჩემს ირგვლივ მყოფი ადამიანებისთვის იმდენი მადლობა მაქვს სათქმელი, რომ შეუძლებელია ისინი მეზიზღებოდნენ. ძალიან პატარა მოვლენებიც კი მადლობის თქმის შემდეგ დიდდება და იმაზე დიდ დატვირთვას იძენს, ვიდრე ამის წარმოდგენა შეიძლებოდა. თუ აქამდე მეგონა რომ მადლობა მესამე ადამიანისთვის, მისი კმაყოფილების მისაღწევად უნდა მეთქვა, ახლა მგონია რომ ამას საკუთარი თავისთვის ვაკეთებ და ყოველი მადლობის შემდეგ ცხოვრება ცოტა უფრო მეტად მარტივი მეჩვენება.

კვირაში ერთხელ აუცილებლად მივდივარ იმასთან, ვისთანაც ყველა დაგროვილ მადლობას ვამბობ და იქიდან მთელი კვირის სამყოფი ენერეგიით დამუხტული ვბრუნდები.

ჰოდა, ახლაც, როგორც შარშან (შარშანდელი ივლისის ჩანაწერი გადავიკითხე და ვნახე მიწერია “ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ რაღაცას ველოდები, რაც არასოდეს მოხდება“ მეთქი) ისევ მოლოდინის რეჟიმში ვარ გადასული, ისევ აღარ მშივდება (ეს როგორც წესი ბედნიერ ხანასთან ასოცირდება ჩემთვის), დილაობით ისევ მაღვიძარაზე ადრე ვიღვიძებ და ისევ ნორმაზე ბევრად სწრაფად მიცემს გული. თუმცა არსებობს ერთი დიდი განსხვავება, წელს, ყველა სხვა წლისგან განსხვავებით, თუ ამ 29 წლამდე დარჩენილ დღეებში ბევრი არაფერი მოხდება, მაინც ვიტყვი რომ 28 ჩემი ამოჩემების შესაბამისად განსხვავებული იყო, დიახ, 28 იყო მადლობის აღმოჩენის ასაკი.

არ ვიცი ვინმეს ახსოვს თუ არა, თუმცა 25 წლის რომ ვხდებოდი, ზუსტად ამ პერიოდში, ჩამოვაყალიბე სია, იმ საქმეების სია, რომლების მოსწრებაც 25 წლამდე მინდოდა, ერთ-ერთი მათგანი კი იყო, რომ საკუთარი თავისთვის უნდა მიმეცა “აღიარებითი ჩვენება“, სადაც დავწერდი სრულ სიმართლეს, იმ სიმართლეს რომელსაც საკუთარ თავსაც ვუმალავდი. ჰოდა რამდენიმე დღის წინ, 4 წლის შემდეგ პირველად, გადავიკითხე ეს ჩვენება, სადაც მხოლოდ ის ეწერა რისი მეშინია. აღმოჩნდა, რომ ის რისი ვერ მოსწრების, ვერ გაკეთებისაც მეშინოდა და წარმოუდგენლად მიმაჩნდა, მოვასწარი, გავაკეთე, მივაღწიე და დავასრულე კიდეც. შემიძლია ლამის მთლიანი შიშების სია გადავხაზო. ჰოდა, თუ აქამდე რატომღაც მეგონა რომ ამ 4 წელიწადში არაფერი შეცვლილა და ისევ ისეთი უტვინო სუბიექტად დავრჩი, რომელსაც აგვისტოს მოახლოებისას აუხსნელად უჩქარდება გული, ძალიან შევმცდარვარ, იმიტომ რომ ამ გულის აჩქარებებს შორის პერიოდში მაინც მიცხოვრია და თან არც თუ ისე ურიგოდ. ასეთი ჩანაწერები აუცილებლად უნდა გავაკეთო ხოლმე, რომ მივხვდე საკუთარი თავისთვისაც რამდენი მადლობა მაქვს სათქმელი.

ბედნიერი 28 მალე 29-ში გადავა და მე ამ პერიოდში ისევ ტაქიკარდია მექნება.

ბედნიერ ზაფხულის დღეებს გისურვებთ.

tumblr_mq018w7rtb1rhxheyo1_500

პროცესები


საკუთარი ხელით მომზადებულ საჭმელს გემოს ვერასოდეს ვატან, როგორ ძალიანაც არ უნდა მშიოდეს კეთების პროცესში აუცილებლად მეკარგება მადა. ვიცი, რომ ეს საკმაოდ გავრცელებული სენია და ამ „ფენომენის“ არა ერთი ახსნაც მომისმენია.

თუმცა ახლა განმარტებები არაფერში მჭირდება, უბრალოდ შევნიშნე, შემდეგ დავფიქრდი, აღვნიშნე და დავივიწყე.

თითქმის ყოველ დღე მინდა ვიტირო და არაფერი გამომდის, იმიტომ კი არა რომ ძალიან ცოდო და უბედური ვარ, არა, უბრალოდ მინდა რომ ვიტირო.. მაგრამ შენც არ მომიკვდე! წამლად რომ გინდოდეს ერთ ცრემლს ვერ გამაგდებინებს კაცი.

ამისთვის საჭიროა ბევრი ალკოჰოლი და მსოფლიოში ყველაზე იდიოტური, თუმცა ამასთანავე ძალიან სენტიმენტალური ფილმი. უბედურება კი ისაა რომ ახლა აღარც ალკოჰოლს ვეძალები დიდად და ფილმების ყურებასაც დიდი ხნის წინ მივანებე თავი. ჰოდა, ვუალა! გაურკვეველი მიზეზით მინდა ტირილი, მაგრამ ამაოდ.

ახლა მხოლოდ რამდენიმე განუხორციელებელი სურვილი მაქვს.

ჰო, სურვილებს რაც შეეხება, სულ ახლახანს აღმოვაჩინე რომ ყველაფერი რაც ყველაზე ძალიან მინდა არის ერთი პატარა მომენტი, გაელვება და მეტი არაფერი. პროცესის სახით, მიმდინარედ ვერაფერი წარმომიდგენია და შესაბამისად ვერც მინდა. აი, მხოლოდ რაღაც ისეთი რაც კონკრეტულ მომენტში მგონია რომ ძალიან გამაბედნიერებს, თუმცა პროცესის სახით როგორი იქნება არ ვიცი.

ეგ კი არა, წარსულში მომხდარი ამბებიც, ჯერ კიდევ აწმყო რომ იყო მომენტებად მომწონდა, ახლა კი, მოგონებების სახით უფრო პროცესებად იქცა.

ანუ შემიძლია ვიოცნებო მომენტებზე, შევიგრძნო კონკრეტული მოვლენები დროის მკაცრად შემოსაზღვრულ პერიოდში და გავიხსენო ხანგრძლივ პროცესებად, გავიხსენო და დავტკბე.

დასკვნა: ბედნიერი პროცესები არსებობს მხოლოდ წარსულში, აწმყო და მომავალი მომენტებისგან შედგება.

არადა, ყოველთვის პირიქით მეგონა.

პროცესებად ქცეულ სურვილებს მოაქვს იმედგაცრუება, თუმცა წარსულად ქცევის შემდეგ, ცხოვრების საუკეთესო ხანად მეჩვენება ხოლმე.

სადღაც გამოკვეხებული ადამიანი ვარ. ვერ ვიტყოდი წარსულს მივტირი მეთქი, სულაც არა, სასაცილო იცი რა არის? წარსულს კი არ მივტირი, იმას მივტირი რაც წარსულში „ბედნიერების ჟამს“ (რომელიც თავის დროზე მხოლოდ პატარა გაელვება იყო, ახლა კი მთელ პროცესად იქცა) უნდა მომხდარიყო და არ მოხდა. კიდევ უფრო საინტერესო კი ის არის, რომ გული კი არ მწყდება იმაზე რაც უნდა ან შეიძლებოდა მომხდარიყო და არ მოხდა, არა ის მომენტი მენატრება ჯერ კიდევ რომ არ ვიცოდი მოხდებოდა თუ არა და რომ ველოდებოდი. მოკლედ რომ ვთქვა მენატრება მომავალში მომენტებად წარმოდგენილი მოვლენების მოლოდინის პროცესი.

ისევ ავიხლართე.

tumblr_ldphhfcod71qbpwzeo1_500