ცუდი გოგო


მაღაზიაში რომ შევბოდიალდი არ ვიცოდი რას ვეძებდი. არც მიფიქრია გზაში რამე წამეკითხა, ჩემი მხედველობის გადამკიდეს თვალები საშინლად მტკივდება ხოლმე. უკვე გამოვდიოდით და თუ რამის ყიდვას ვაპირებდი, უნდა მეყიდა. ცუდ გოგოს წამოვედე, წიგნი გადავატრიალე, საინტერესო ჩანდა და ვინაიდან წინ შაბათ-კვირა იყო, რაც ნიშნავდა რომ შემეძლო ერთი ამოსუნთქვით წამეკითხა და თავი ისტორიის ნაწილ-ნაწილ დაგლეჯვის გამო არ მელანძღა, ვიყიდე და მანქანაში ჩაჯდომისთანავე დავიწყე კითხვა.

ისე კი კარგი იქნება თუ არ ენდობით უკანა ყდაზე წარმოდგენილ ქება-დიდებას “ამ წიგნში მარიო ვარგას ლიოსა ბოლომდე არღვევს რომანტიკული სიყვარულის ყველა ნაცად კლიშეს, გამოცდილებას და მკითხველს კიდევ ერთხელ აყენებს სამყაროსავით ძველი და მარადიული კითხვის წინაშე: “როგორია სიყვარულის ნამდვილი სახე?”” – არ შემიძლია გულიანად არ გადავიხარხარო. უკაცრავად, ცუდად კი არ ვამბობ, მაგრამ ეს რა ბოდვაა?! წიგნი აგებულია სასწაულზე, რომელიც რომანის მთავარ გმირებს მთელი ცხოვრების განმავლობაში დასდევთ და ერთმანეთს ახვედრებთ. თან მთელი მსოფლიოს მასშტაბით.

კარგი ბიჭი, მართლა კარგი ბიჭია და ასეთივე კარგი ბებერი წიგნის ბოლოს, მაგრამ ისეთია მხოლოდ თანაგრძნობის განცდა შეიძლება გაგიჩნდეს მკითხველს, რამდენადაც ამაზრზენია “ცუდი გოგო”, იმდენად საცოდავია “კარგი ბიჭი” და საბოლოოდ, მიუხედავად ყველაფრისა, გგონია რომ ეს აბსოლუტურად უუნარო არსება იმსახურებს ისეთ მოქცევას, როგორც ექცევიან.

არ ვიცი “სიყვარულის ნამდვილ სახეში” რას გულისხმობენ და რატომ გონიათ რომ ამ წიგნით რაღაც ახალი სახე შეიქმნა. სულაც არა. ძალიან სტანდარტული სახე აქვს, მთელი სამყარო კრავს პირს იმისთვის რომ ამ ორმა ერთმანეთი არ დაკარგოს, კარგი ბიჭი გადარეულია სიყვარულით და მიუხედავად ამისა, რატომღაც საერთოდ არ უნდა რაიმე გააკეთოს იმისთვის, რომ ეს სიყვარული საბოლოოდ მოიპოვოს, მეორე მხარე კი მზადაა მიიღოს ეს სიყვარული, სანამ თავადაც არ შეუყვარდება (ამასობაში კი მოიაროს ყველა კაცი ვინც გზაზე გადაეყრება). ჰა, აბა როგორია? არის რამე ახალი? ისეთი რაც არ წაგიკითხავთ. კარგი რა.

საინტერესო აღმოჩენებს კი გააკეთებთ, მაგ. ენებთან დაკავშირებით. მეც ყოველთვის მეგონა რომ ენების შესწავლა რაღაც ცალკეულ ნიჭზე იყო დამოკიდებული, რაც ან გაქვს ან არ გაქვს.

ძალიან საინტერესოა რიკარდიტოს ურთიერთობა მეგობრებთან. აი უნარი არ შესწევს ცხოვრების ერთ ეტაპზე ერთზე მეტი მეგობარი ყავდეს. ამდენად საინტერესო პერსონაჟია, სულ ვიღაცას უნდა მიეკედლოს და თან მუდმივად უბედურია, აი როცა ბედნიერია, მაშინაც.

ცუდი გოგო, ერთი შეხედვით რაღაც მოფერებით მიმართვად იხმარება, თუმცა ვინაიდან ამის უკან კარგი არაფერი დგას, საბოლოოდ შეგძულდებათ ეს მიმართვა.

დასასრული საშინლად ბანალური აქვს, საერთოდაც წიგნის მეორე ნახევარი ძალიან უინტერესოა. დამიჯერეთ, ძალიან გაგიჭირდებათ ჩამოყალიბება იმაზე თუ რომელი უფრო ამაზრზენია “კარგი ბიჭი” თუ “ცუდი გოგო”, თან სულ სხვადასხვა მიზეზით.

ცუდი გოგოსა და კარგი ბიჭის ურთიერთობის გარდა რაცაა ის უფრო საინტერესოა და იქ უფრო შეგიძლიათ გააკეთოთ აღმოჩენები, რომლებიც მოგეწონებათ.

როცა ვკითხულობ, ემოციებს ხმამაღლა ვაჟღერებ ხოლმე, ამიტომ ყოველთვის მირჩევნია მარტო ვიყო კითხვის დროს. რამდენჯერ წამოვიყვირე “აუ კარგი რა”, “ეს რა სისულელეა”, “აუ, ეს რა სირია” ზუსტად არ ვიცი. თუმცა ეს თავის მხრივ ნიშნავს რომ ისტორია ჩაგითრევთ და აუცილებლად გაერთობით.

ჩემი მოკრძალებული აზრით, წიგნი ცოტა გაწელილია და ჯობდა დროულად დაემთავრებინა ავტორს.

ილოცებთ რომ “ცუდ გოგოს” არასოდეს შეუყვარდეს “კარგი ბიჭი”. სასაცილო ისაა რომ კარგი ბიჭიც გაუცნობიერებლად ამისკენ მიილტვის, იმიტომ რომ შეყვარებული “ცუდი გოგო”, სულაც არაა ის ვინც ამ აბსოლუტურად უუნარო არსებას უნდა. მოკლედ, კიდევ ერთხელ დარწმუნდებით, რომ იდეაში, ემოციების შადრევანი მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეგიძლიათ შეინარჩუნოთ, თუ ერთად არასოდეს იქნებით. ეს კარგია? სულაც არა, იმიტომ რომ ეს არავის სჭირდება.

თუ გადაწყვეტთ, წაკითხვად ნამდვილად ღირს.

6a00d8341c627153ef014e87ddf4a8970d

ძილი


ავირიეთ.

ერთდროულად იმდენ რამეზე გვეფიქრება რომ თითოეულ საკითხზე ერთი წამითაც ვერ ვჩერდებით. კონცენტრაციის დარღვევა გვაქვს და უძილობა.

უძილობის მიუხედავად სიზმრები მაინც გვესიზმრება. გუშინ ბარში მეძინა, მაგიდაზე მედო თავი და ჩამეძინა. რა არ მიქნია, მაგრამ ბარში არასოდეს დამძინებია. თან ისე ჩამეძინა, ბავშვობაში ტელევიზორთან რომ მეძინებოდა და გონში ვერ მაგდებდნენ ხოლმე.

ეს ზაფხული რაღაცით 9 წლის წინანდელ ზაფხულს მაგონებს. ყველაფერი სხვანაირადაა, მაგრამ ქმედებებს ვიმეორებ. აი, განწყობას კი მომკალით და ვერაფრით ვიხსენებ პარალელები რომ გავავლო.

საბოლოო ჯამში ყველანაირ ცვლილებაზე უარს ვამბობ, იმიტომ რომ უკიდურესად მეზარება და ის პერიოდი მაქვს, სულ სადღაც რომ უნდა ვიყო, ცვლილებებზე რომ არ მომიწიოს ფიქრი.

ტელეფონი არ ჩერდება, არც ელ.ფოსტა ისვენებს, ყველაფერი ცოცხალია, ოღონდ სადღაც ციფრულ და კავშირგაბმულობის სამყაროში, რეალობაში მხოლოდ მე და ჩემი ყურსასმენები ვართ და ნაირ-ნაირი აკვიატებული სიმღერები.

სანამ მე ბარებში ვიძინებ, სამყარო ფეთქავს და ყოველი გამოღვიძებისას ყველაფერი შეცვლილი მხვდება.

მგონი რეჟისორსაც ჩაეძინა და სცენარს ისე გადავუხვიეთ კაციშვილი მომკითხავი არაა. ცხოვრება თავის ნებაზე მაქვს მიშვებული და ძილებს შორის მივჩანჩალებ უკვე მომხდარი მოვლენების კვალდაკვალ.

მეძინება.

in the cafe

სამხრეთელი


პოსტის წერას სათაურით არასოდეს ვიწყებ. პირიქით, როგორც წესი სათაურს ყველაფრის დასრულების შემდეგ ვარჩევ ხოლმე და ზოგჯერ იმდენს ვფიქრობ მთლიან პოსტსაც ვისვრი სანაგვეზე.

ეს პირველი პოსტია როცა ჯერ სათაური გაჩნდა და თან ისეთი სათაური, რომელიც tag-ადაც იქცევა. დავაკვირდები როგორ გაიზრდება სამხრეთელი და როგორ დაჩრდილავს სხვებს.

სამხრეთელი რაღაც ახალია, ან იქნებ უფრო სწორი იქნებოდა მეთქვა, ვიღაც მეთქი, მაგრამ არ ვარ დარწმუნებული რომ უფრო ვიღაცაა ვიდრე რაღაც.

ზაფხულივითი სახელია და წესით ძალიანაც უნდა მომწონდეს, მაგრამ არ მომწონს. ზაფხული კი მიყვარს, მაგრამ სამხრეთი და სამხრეთელები არა.

ორი დღის წინ გამოჩნდა. გაცნობამდე სრულიად სხვა წარმოდგენის ვიყავი და სულ სხვა ვინმე შემრჩა ხელში. ანუ ეს ის შემთხვევაა როდესაც ვიღაცაზე (ან უფრო რაღაცაზე) წინასწარ გაქვს შექმნილი გარკვეული შთაბეჭდილება და გაცნობისას აღმოაჩენ რომ შენი წინასწარი დამოკიდებულება ძალიან აცდენილი იყო რეალობას.

კომედიური პერსონაჟი არ უნდა იყოს, უფრო პირიქით, მაგრამ ყველაფერი რაც მასთანაა დაკავშირებული ისეთი კომიკურია რომ გახსენების დროსაც კი ვერ ვიკავებ სიცილს.

არადა საერთო ბევრი გვაქვს. უფრო სწორად მე და სამხრეთელის მეგობარს გვაქვს ბევრი საერთო, მაგრამ ვინაიდან სამხრეთელი ხშირად ეთანხმება მისი მეგობრის მოსაზრებებს, ე.ი. საერთო სამხრეთელთანაც მაქვს, რაოდენ კომიკურად უნიათოც არ უნდა იყოს თავად სამხრეთელი.

იცი როგორია? ზედმეტი უსაქმურობისგან ფილოსოფიას რომ მიჰყოფენ ხოლმე ხელს ეგეთი. არადა, აი ეგეთებს ვერ ვიტან. დიდი ფუფუნებაა მუდმივად ცხოვრების ამაოებაზე და საკუთარ რაობაზე ფიქრი.

მისი მეგობარი კი იმიტომ მომწონს, რომ უფრო მარტივია, მარტივი პასუხებით და ისეთი მარტივი “სიყვარულებით” მე რომ მახასიათებს. ჰოდა, რახან ესეც ეთანხმება, მაშინ როცა ის ამ ყველაფერს ფილოსოფიურად ფუთავს, ე.ი. არც ჩვენ ვართ ერთმანეთს დიდად აცდენილი.

თან საცოდავია, ამ სიტყვის ყველაზე ცუდი გაგებით და სამხრეთელის არც არაფერი სცხია.

მთელი შეგნებული ცხოვრება მარტივ ჩვევებსა და ფილოსოფიაში დახარჯა, ცხოვრების კი არაფერი გაეგება და ისეთ სისულელეებს აკეთებს, მოგინდება მაგრად შეაჯანჯღარო.

მაგრამ ორი დღის წინ გაცნობილი სამხრეთელი, რომელიც იდეაში სულ სხვა არასამხრეთელის გასაცნობად მჭირდებოდა, ძალიანაც არ გავს იმ არასამხრეთელს ან მე მგონია რომ არ გავს, იმიტომ რომ ძალიან არ მინდა გავდეს.

ისევ ყველაფერი ავხლართე. თუმცა ვინაიდან სამხრეთელის გაცნობა მნიშვნელოვან მოვლენად შევრაცხე, ამ თემაზე ბოდვის კორიანტელი რომ არ დამეყენებინა ფინიკის სახელით, ვერ მოვითმენდი.

კეთილი იყოს სამხრეთელო შენი გაჩენა ჩემი თეგების ღრუბელში.

Strategist-Shadow-System

მოვედით ჩარლზ!


დღეს ძალიან დატვირთული, მაგრამ ნაყოფიერი დღე იქნება თინიკო, ფინიკი თუ ფინიკო.

უკანასკნელი ბევრი თვის განმავლობაში ჩადებული ძალიან დიდი შრომის შედეგი უნდა მივიღოთ. ძალიან ბევრი იმედგაცრუება, დანებების სურვილი, ყველაფრის დაყრისა და გაქცევის განწყობა გამოვიარეთ, მაგრამ მგონი გავედით ფინიშზე, იმიტომ რომ არსად გავქცეულვართ. ყველაზე რთული სწორედ ყველაფრის ფეხებზე დაკიდებასთან ბრძოლაა მაშინ როცა ერთი, ორი, სამი, ათი მცდელობითაც არაფერი გამოდის.

ამით ცხადია არაფერი მთავრდება და სხვა სირთულეები იწყება, თუმცა ეს ერთი ძალიან დიდი წარმატება უნდა იყოს, იმიტომ რომ ძალიან რთული იყო. ყველაზე სასაცილო კი ისაა, რომ თავდაპირველად ძალიან მარტივი ჩანდა და გარშემომყოფებისთვის ახლაც გაუგებარია, რა სირთულე შეიძლებოდა ქონოდა ამ ყველაფერს.

არ მაინტერესებს არავინ და არაფერი, მე ყველაზე კარგად ვიცი რა ჯდება ასეთი ათასჯერ წარუმატებელი საქმის საბოლოოდ დასრულება. ოღონდ ჯერ არ დასრულებულა, დღეს უნდა დასრულდეს. დღეს აუცილებლად მოხდება კიდევ ბევრი რამ, მაგრამ მთავარია რომ ფინიშთან ძალიან, ძალიან ახლოს ვართ და ახლა სხვა გზა არ გვაქვს გარდა წინ წასვლისა.

დღეს, სპეციალურად ამ დღისთვის შეკვეთილი “მაიკა” მაცვია, რომლის სიმბოლოდაც ძალიან სასაცილოა, მაგრამ ბუკოვსკის ქვემოთ წარმოდგენილი ფოტო იქცა, ჰოდა, მაისურზეც ჩარლზია, მგონი არც თუ ურიგო ხასიათზე.

დამეხმარე ჩარლზ!

ასეთ საქმეებში ყველაზე უცნაური იცი რა არის ხოლმე? ფინიშის შიში, იმიტომ რომ ფინიში მაინც ყველაზე რთულია, როცა შედეგი უნდა დადგეს და ზუსტად არ იცი როგორი იქნება ის. ქვეცნობიერად შენც გინდა რომ გადაიდოს, იმიტომ რომ მუშაობის პროცესში კატასტროფა არასოდეს მოხდება, აი, მაშინ კი როცა შედეგს ოფიციალურად დადებ და სხვებმა უნდა გამოსცადონ, მაშინ ნებისმიერ რამ შეიძლება მოხდეს. თუმცა დღეს სრულიად დარწმუნებული ვარ რომ მზად ვართ, მიუხედავად იმისა, რომ ზუსტად ვიცი კიდევ ბევრი რამ მოხდება, ათასი რამ აირევ-დაირევა, ბევრ ხარვეზსაც ვნახავთ და ბევრ უკმაყოფილებასაც მივიღებთ. არ მაინტერესებს, მაინც მზად ვართ.

გადაღლილობისა და იმედგაცრუებებისგან თავს რომ ვეღარ ვაიძულებდი მოტივაცია შეენარჩუნებინა, მივხვდი რომ მუსიკა იყო ერთადერთი საშველი, ჰოდა, აი ჩემი მოტივაციის წყაროც უკანასკნელი 2 დღის განმავლობაში.

წარმატებებს და ყველაფრის დაყრისა და გაქცევის სურვილთან ბრძოლაში გამარჯვებას გისურვებთ!

636016364877206636732772._SX540_SY540_

118


განწყობის აღწერა რომ დავიწყო მომაბეზრებელი და არაფრის მთქმელი იქნება. თუ მაინც ძალიან გაინტერესებთ პულსი წუთში 118-ჯერ მირტყამს. მოკლედ სპორტული მანქანასავით ძვირფასი და სწრაფი ვარ (რა საშინელი შედარებაა).

ადამიანურ ენაზე გული მაქვს ცუდად, ცოტა უფრო მეცნიერულად ტაქიკარდია მაქვს.

ისე ბუკოვსკის სურათს ვუყურებ და ვფიქრობ ფეხსაცმელი ლურჯად შევღებო (მერე რა რომ არანაირი young man მე არ ვარ და სხვა პუნქტების შესრულება რომც მოვინდომო მინ. ცალფეხა ქალბატონს ვერ მოვიყვან ცოლად. ჰო, კარგი ვიცი, რომ ასე უაპელაციოდ ყველა პუნქტის შესრულება არ მოიაზრება და საერთოდ სულ სხვა რამეზეა ეს ყველაფერი. კბილები რომ ბენზინით გამოვიხეხო? არც ეგ?).

აი, ხომ საგიჟეთია, ერთი შეხედვით ხომ არაფერი გამოდის, გულის მდგომარეობა ხომ უკეთესის სურვილს ტოვებს, ხომ მძიმე პერიოდია, კალიებიც ხომ შემოვიდნენ უკვე, ხომ დაცხა კიდეც, აგვისტოც ხომ მალე მოვა? ახლა, საერთოდ არაფერი მადარდებს.

P.S. ახლა აღმოვაჩინე, 118 ანუ 11/8 ანუ 11 აგვისტო, ანუ რაღაც არსებობს ან მე ვერ ვარ კარგად.

636016364877206636732772._SX540_SY540_

წრეში ბურთი


ყველაფერი წრეზე ტრიალებს.
ერთსა და იმავე წრეში ვდგავარ, ბურთს სხვადასხვა ადამიანები მესვრიან, ოღონდ ერთნაირად. ტრიალისას ახალ სახეებს რომ ვხედავ, ილუზია მაქვს რომ რაღაცები იცვლება. ბურთი იგივეა, სათამაშო მოედანიც და ჩემი თამაშის სტილიც. დიდი ხნის წინ უნდა გავსულიყავი წრიდან, თამაშის წესია ასეთი, როცა ბურთი მოგხვდება უნდა გახვიდე. ჰოდა, მერამდენედ მოგხვდა ფინიკი ბურთი, “ნუ ჟილკობ”! ახლა სხვა უნდა ჩადგეს ამ წრეში, შენ გვერდზე ეზოს ბავშვები გელოდებიან, ვინც არ უნდა იყვნენ, როგორი მიედანიც არ უნდა ქონდეთ და როგორ მაგრადაც არ უნდა ისროდნენ.
ის რომ დედამიწა მრგვალია სულაც არ ნიშნავს რომ წრეზე სიარული მაქვს გამოწერილი.
Fuck it all! მე გავდივარ, გმადლობთ, არ გამაცილოთ, ამბობენ ცუდი ნიშანიაო.

image

ძვირფასო სუპერმენ!


იმ სტატიებს, რომლებსაც ნახვის მომენტში ვერ ვკითხულობ და რომელთა წაკითხვაც მოგვიანებით მინდა facebook-ზე ვინახავ ხოლმე და შემდეგ თვითონ მახსენებს, რომ წასაკითხად რაღაცები მაქვს გადადებული და არ უნდა დამავიწყდეს. დღეს შეხსენება მივიღე იმის თაობაზე რომ “NASA wants you to work on Mars” უნდა წავიკითხო. ცხადია არც მე ვაპირებ წითელ პლანეტაზე აღმოჩენილი ვაკანსიისთვის შევავსო განაცხადი და არც ნასას ქონია განზრახვა ფინიკის ხე გადაერგო იქ, თუმცა მაინც მაინტერესებს რა შესაძლებლობებია მზის სისტემაში ჩემთვის (შენიშვნა: ადამიანი საკუთარი ცხვირისა და მზის სისტემის იქით რიმ ვერ იხედება იმას რა უნდა ელაპარაკო?!).

საუკუნეა საკუთარი მიზეზით არ მიტირია, ძირითადად ტელეშოუებზე, სერიალებზე, ფილმებზე და რეკლამებზე მეტირება ხოლმე. გუშინ უმიზეზოდ ვიტირე, თან იმდენი რომ მომავალი 1 წლის განმავლობაში მაინც მეყოფა. მიზეზი არ მქონია, ნერვული შეტევა მქონდა, რომელიც უკიდურესი გადაღლისა და სტრესისგან მემართება ხოლმე. აი ისე უმიზეზოდ და არსაიდან დამეწყო ისეთი ისტერიკა რომ თან ვტიროდი და თან გაოცებული ვიყავი. მოკლედ, სერიოზულად ავიჭერი. მაშინვე გამოვიწერე დროებითი, სიმპტომური მკურნალობა – ფეხით გასეირნება, 10 მგ. ანტიდეპრესანტი და 100 გრამი ჯეკი ყინულის გარეშე. ისტერიკა კი ჩამიწყნარდა, მაგრამ დროსა და სივრცეში დაკარგვას ვერაფერი უშველა.

უკანასკნელი 10 დღის განმავლობაში სად აღარ ვიყავი, ჯერ იყო და 4 ღამიდან 2 თვითმფრინავში გავატარე, ორ ფრონტზე ერთდროულად ვიბრძოლე, ისე რომ დასვენებითაც კი არ დამისვენია, შემდეგ დავბრუნდი და უკვე ნაცნობ “ფრონტზე”, ნაცნობ “სანგარში” ამოვყავი თავი. შაბათ-კვირას დასვენების მიზნით, ისევ სადღაც გავეშურე და საბოლოოდ გადავედი რელსებიდან. სად ვარ, ვინ ვარ, რა დღეა, რომელი წელია?

ბევრი რამ ვცადე კიდეც, მთის წვერზე, ტყეში აშენებული სახლის ეზოში ადამიანის ჭაჭანება რომ არ იყო “ტოპლეს” გარუჯვიდან (სხვათაშორის სტანდარტულ გარუჯვასთან შედარებით ბევრად სასიამოვნოა) დაწყებული, გამქრალ სიგარეტის კოლოფებზე ნადირობით დამთავრებული (ვერავინ დამაჯერებს რომ როგორც არ უნდა გამეგიჟებინა თავი 2 დღეში 5 კოლოფ სიგარეტს მოვწევდი. აი, შეუძლებელია).

ბავშვობის მეგობრებთან 2 დღიანი უწყვეტი კომუნიკაცია საერთოდ ცალკე პოსტის თემაა. ყველა სამეგობროს რომელიც 2-ზე მეტი ადამიანისგან შედგება, აუცილებლად აქვს საკუთარი ტრადიციები, უნიკალური მახასიათებლები, რომელთა აღმოჩენაც და რომლებზე დაკვირვებაც სასწაულია.

ჰოდა, სანამ მარსზე გადავრგავდე ფინიკის, დედამიწის დროით დამდგარი ორშაბათისთვის უნდა შევემზადო, რომელთან შეხვედრაც რელსებიდან გადასულსა და დროსა და სივრცეში არეულს მიწევს. მძიმე კვირა იწყება ჩემს მიკრო სამყაროში. ჰოდა, სხვა რომ აღარაფერი დამრჩენია: “I’m not normally a praying man, but if you’re up there, please save me, Superman”. სანამ მარსზე გადავიდოდე, დამეხმარე სუპერმენ!

giphy

შოპენი სიზმარში


უძილობის დროს ვერასოდეს ვიგებ სად ვარ და რას ვაკეთებ. რეალობასა და სიზმარს შორისაც ვერ ვპოულობ ზღვარს და მგონია რომ ყველაფერი რაც მიმდინარე მომენტში ხდება მესზიმრება და მალე გამეღვიძება, რის შემდეგაც თავიდან უნდა დაიწყოს სიზმარი.

ვიღაცასთან ერთად მოგზაურობას, უფრო სწორად კი მგზავრობას მიჩვეული არ ვარ. როგორც წესი მარტო მიწევს ხოლმე ხანგრძლივი მგზავრობა, აეროპორტები, გადაჯდომა, თვითმფრინავები და ის სიზმრები, რომლებიც ამ დროს “მესიზმრება”.

ვინაიდან ძირითადად მარტო ვრ ხოლმე ვერასოდეს ვაფიქსირებ როგორ ეწყობა ჩემი ტვინი და როგორ აზროვნებას იწყებს, შენელებულად ვფიქრობ თუ უბრალოდ მე მგონია ასე. დღეს მივხვდი რომ საერთოდ გაუაზრებლად ვმგზავრობ ხოლმე და შეიძლება ითქვას რომ სასწაულად მიმართლებს, ვინაიდან აქამდე არასოდეს და არსად დავკარგულვარ.

პოსტი აეროპორტიდან და ასეთ მდგომარეობაში არასოდეს დამიწერია, თუმცა არც ახლა ვარ დარწმუნებული რომ რაც ახლა ხდება მართლა ხდება და ამ ყველაფერს, რეალობის დაწყებამდე სიზმრად არ ვხედავ.

ახლა, ვარშავას აეროპორტში ვარ, 1 წლის წინაც ვიყავი აქ, მაშინაც ასეთივე გამოუძინებელი და მაშინაც დიდი ხნით, მარტო ვიყავი და ვინაიდან ახლა უფრო ვიაზრებ რომ ვარაუდით დავბოდიალობ, საოცარია რომ მაშინ ქალაქში გასვლაც მოვახერხე, 2 ავტობუსის გამოცვლაც, დროულად უკან დაბრუნებაც და შემდეგ სახლში გაფრენა.

მოგზაურობა ზოგადად ძალიან მიყვარს, მაგრამ ყველაზე მეტად ასე დროსა და სივრცეში დაკარგულად ყოფნას ვერ ვიტან. რომ ვერ გამიგია სად ვარ, რა მინდა აქ, სად მივდივარ და საერთოდ მართლა ხდება ეს ყველაფერი თუ მეჩვენება/ვბოდავ.

ახლა ჩემს საწოლში ძილს არაფერი მირჩევნია. წინ დაძაბული და დატვირთული კვირაა, რომელიც წუხელ დაიწყო, მაშინ ჩემს საწოლს დანანებით რომ ვუყურებდი და მზად ვიყავი ყველაფერი ფეხებზე დამეკიდებინა და დამეძინა.

ყველაფერი შემიძლია გადავდო გვერდზე, შემიძლია გიჟივით, გონების დაკარგვამდე ვიმუშავო და ამაზე არასოდეს ვიწუწუნო, ერთადერთი რაც არ შემიძლია უძილობაა და ჰო, კიდევ ჩემთვის უჩვეულო გარემოში აღმოჩენა. გარემოს ძნელად და დიდი ხნის განმავლობაში ვეგუები, თუმცა თუ დრო შესაგუებლად ცოტაა, სადღაც მოსაცდელ “ზონაში” ვიწყებ ცხოვრებას და შემდეგ ვერაფრით ვიგებ ამ ზონიდან საით უნდა გავიდე.

ავიხლართე, გონზე მოსასვლელად დაძინება და რაღაც რეალობასთან პირისპირ შეხვედრა მჭირდება, ფორსირებულ რეჟიმში რომ გადავიდე ახალ რელსებზე.

არ მიყვარს ჩემი კომფორტის ზონის დატოვება, კიდევ უფრო მეტად ვერ ვიტან, როდესაც მნიშვნელოვან მოვლენებზე კონტროლს ან ვკარგავ და ან დიდი მანძილიდან, რომელიღაც მოსაცდელი ზონიდან მიწევს ვაკონტროლო ის, რასაც საღი გონება სჭირდება, ანუ ის რაც არ მაქვს და ყოველთვის ვრისკავ რომ მოსაცდელ ზონაში ყოფნისას, სიზმარში ვაკეთებ ყველაფერს.

მძიმე კვირა იქნება, 2 მოსაცდელი ზონით და ბევრი სიზმრებით.

გაიღვიძე ფინიკი.

ვარშავა, შოპენის აეროპორტი. მოსაცდელი ზონა.

კონიაკიანი შოკოლადი


ვინაიდან საშინელ ხასიათზე გავიღვიძე და ვერაფერზე მოვახდინე კონცენტრირება, გადავწყვიტე გავცნობოდი რჩევებს პოზიტიური განწყობის შექმნასთან დაკავშირებით (სეირნობა (გასეირნება რომ შემეძლოს, რჩევების ნეტში ძებნას არ დავიწყებდი), ცურვა, ხტუნვა, ცეკვა და ა.შ.). ჰოდა, 100-ზე მეტი რჩევის წაკითხვის შემდეგაც კი რომ ვერაფერს მივაკვლიე რაც გამომადგებოდა, ისევ საკუთარ თავს ვენდე და ვინაიდან მცდელობა წარმატებული აღმოჩნდა გაგიზიარებთ: ცუდ ხასიათზე ყოფნისას მიირთვით კონიაკიანი შოკოლადი ყავასთან ერთად.

პ.ს. კონიაკიანის ნაცვლად კინაღამ კოკაინიანი დავწერე (ფონად ჩართული სიმღერის გავლენით – Cocaine Socialism). არ იქნებოდა კარგი და სავარაუდოდ ძალიან “სასიამოვნო” განვითარება მოყვებოდა ამ რჩევას.

და თუ ისე “გამიმართლებდა” რომ დაკითხვაზეც ამოვყოფდი თავს, აუცილებლად გავუწვდიდი ყურსასმენებს, ჩავურთავდი სიმღერას და ვეტყოდი: Doin’ fine, yeah! Buzzin’ all the time, Just one hit and I feel great and I support the Georgian Dream.

სიმღერა ბონუსად.

 

ჩემი, შენი, სხვისი


იმდენ რამეზე მინდა დაწერა, ეს ყველაფერი ერთმანეთს როგორ შეეთავსება წარმოდგენა არ მაქვს. თემები ცალსახად განსხვავებულია, მათი ცალკე პოსტებად დაყოფა კი არც თუ ისე კარგი იდეა მგონია.
ადრეც დამიწერია, საზოგადოს ვერაფერს ვიტან, პერსონალური მირჩევნია. საზიარო მილოცვების ადრესატიც საკუთარი თავი არასოდეს მგონია, ჩემი მხრიდან მათი მოწონების ერთადერთ საფუძველს კი როგორც წესი, საერთო პოზიტივის გამოხატულება წარმოადგენს.
ადამიანთა საკმაოდ მოზრდილმა ჯგუფმა, ეს პერიოდი მოძღვრების გაზიარების პერიოდად აქცია და არ შემიძლია არ ვიფიქრო რომ დღეს და ახლა მეც ამ ჯგუფის ნაწილი ვხდები. რაც ერთის მხრივ სამწუხაროა, მეორეს მხრივ კი ვინაიდან რაღაცის თქმა მინდა და ვამბობ, ეს ცუდი არ უნდა იყოს.
დროთა განმავლობაში, საკუთარი „ტრადიციების“ (საკუთარში პერსონალურს, „ჩემსას“ და „შენსას“ ვგულისხმობ) „გაპრავების“ აუცილებლობის წინაშე დავდექით. სიტყვებსაც და აზრებსაც ათასჯერ ვწონით, იმისთვის რომ შემთხვევით ჩვენთვის საყვარელი საქმიანობის გაზიარებით, სხვების საყვარელ საქმიანობას, რომელიც ჩვენსას არაფრით გავს, შეურაცხყოფა არ მივაყენოთ. დავკომპლექსდით და ამ კომპლექსის გამო, ორ თანაბრად რადიკალურ, თუმცა საშინლად იდიოტურ პოზიციაში აღმოვჩნდით. ამ შემთხვევაში რატომღაც, არ ვავრცელებთ, იმ ზოგად პრინციპს, რომელიც გარკვეული ჯგუფისთვის ყველაზე ღირებულად იქცა – „ჩემი ჩემია, სხვისი სხვისი. და ის რაც ჩემი არაა, ლოგიკურია რომ არც ჩემი საქმეა.“ უცნაურია, როდესაც ვწერთ რომ ყველას, ყველაფერ საუკეთესოს ვუსურვებთ და მანდვე ვაყოლებთ, რომ ისინი ვინც „საუკეთესოს“ ჩვენი დეფინიციის გამზიარებლები არ არიან, ჯანდაბამდე გზა ქონიათ. მეორეს მხრივ, ვცდილობთ დავმალოთ ის რაც ჩვენთვის, ჩვენი გაგებით საუკეთესოა და იმ ადამიანების ადვოკატებად ვიქცეთ, ვისაც ჩვენი გაგებით კომპლექსი აქვთ და როგორმე უნდა დავიცვათ „დისკრიმინაციისგან“, რაც იდეაში ყველაზე დიდ დისკრიმინაციას წარმოადგენს. მოკლედ ავიხლართეთ და კიდევ ერთხელ ვერ მოვდუნდით.

სხვა თემებისთვის არც დრო დამრჩა და არც ადგილი.