18-ს 12.02


ახლა, როცა ტაქსის მძღოლი შუქნიშანზე დგომისას, მწვანე შუქის მოლოდინში უაზროდ აღმუვლებს მანქანას, გალაკტიონი მთაწმინდის მთვარეს კითხულობს და მე უაზრო ემოციების ნარევში ხან ყბა მიკანკალებს, ხან მეღიმება.

გალაკტიონს James Blunt ცვლის, ჰო, James Blunt, იმ სიმღერით ჩემი ფავორიტი რომ იყო პირადი ფინანსებით შეძენილი პირველი ალბომიდან. ახლაც მახსოვს ის შეგრძნება, 30 ლარი ავიღე “ხელფასის სახით” და James Blunt -ის ალბომი ვიყიდე ვაკე-საბურთალოს კუთხეში.

I’m just so relieved that it’s over! ახალი რამ რომ დაწყებულიყო კიდევ უკეთესი იქნებოდა. ისევ შორიდან ვუყურებ იმ ფილმს ჩემი ცხოვრება რომ მგონია და ერთადერთი, რაც მომწონს საუნდთრეკებია.

დღეს დედაჩემის დაბადების დღეა, ერთადერთი ზამთრის დაბადების დღე ოჯახში, დანარჩენი ყველა მზისა და ზაფხულის გოგო-ბიჭები ვართ. მე, აგვისტოს მზესავით გოგო ვარ და ზოგჯერ მგონია, რომ ფინიკი უფრო მზიანია ვიდრე თინიკო.

წლევანდელი მზე ყველაზე მცხუნვარე უნდა იყოს თინიკოს ცხოვრებაში, რაც აქამდე ყოფილა! ხელებს გავშლი, შოკოლადისფერ მკლავებს მზეს მივუშვერ, ცხელ ჰაერს შევისუნთქავ და მზის გულზე ბედნიერების რამდენიმე ბრუნს გავაკეთებ.

ზაფხული მოდის!

Advertisements

ფინიკი-ები


რა ხდება როცა ქუჩაში ნაცნობ ბლოგერს მოკრავ თვალს? სად ქუჩაში? სად და ბათუმში! შეკრების ადგილივითაა, ბლოგი, ფინიკი და ბლოგერები ბათუმში იყრიან ხოლმე თავს. ჰოდა, რას ვკითხულობდი? ა, გამახსენდა, რას და რა ხდება როცა ბათუმში უმისამართო ხეტიალისას ნაცნობ ბლოგერს მოკრავ მეთქი თვალს, რა ხდება და უღიმი (მერე რა რომ თვითონ ვერ გცნობს, ან, გცნობს და ერთმანეთს უღიმით), მერე ტვინში მის ბლოგს აცოცხლებ, არქივებში იქექები, პოსტები გახსენდება, ფრაზები, კომენტარები, მოკლედ ყველაფერი ის, რაც უფლებას გაძლევს იფიქრო რომ იცნობ, იცნობ და გიცნობს..

ანონიმური ალკოჰოლიკების კლუბივითაა, წრეზე რომ სხედხართ და ისტორიებს ყვებით, ერთმანეთს სახელითაც მიმართავთ და ტაშსაც უკრავთ, წრის მიღმა, კი ერთმანეთი არასდროს გინახავთ, იღიმით და გვერდს ისე უვლით ერთმანეთს, სამყაროში მხოლოდ თქვენ იცით, რომ ისევ შეხვდებით იქ, სადაც ისევ მეგობრებივით ისაუბრებთ. სადაც მე ისევ ფინიკი ვიქნები (ზოგჯერ თინიკოსაც შევურევ, მაგრამ მაინც ფინიკი) დანარჩენებსაც მოგონილი სახელები ერქმევათ, მაგრამ ისევე რეალურად იმეგობრებთ, როგორც დღეს თინიკო მეგობრობს თაკოებთან, სოფოებთან, ნინოებთან და ნათიებთან.

ვინაიდან ერთი ცხოვრება არ კმარა იმისთვის რომ ყველა ჩვენი განშტოება ვიცხოვროთ, რეინკარნაციას კი დიდი, მსუქანი კითხვის ნიშანი აქვს, ფინიკიების სიცოცხლე ფასდაუდებელი საჩუქარია თინიკოებისთვის.

მათე 6:7


საშინლად გრძელი და უძილო ღამის შემდეგ სიცივე ძვალ-რბილში მაქვს გამჯდარი და ასე მგონია სახსრები მომეყინა და ვჭრიალებ.

სასტუმროს 24-ე სართულიდან ვარშავა ხელის გულზე მეშლება, თუმცა მე ფარდებს ვაფარებ და ვოცნებობ რომ ძილი მომერიოს.

უზარმაზარ და მსოფლიოში ყველაზე რბილ ლოგინში ვწვები და თვალებს მაგრად ვხუჭავ ჩაძინების იმედით. აღარ მეძინება!

საწოლის გვერდზე მდგარი “კომოდის” პირველივე უჯრაში აღმოჩენილი ახალი აღთქმა ტვინში მიღიტინებს, გვერდს მაცვლევინებს და თავისკენ მექაჩება.

ვერ ვისვენებ! თავში ათასნაირი ფილმის სცენა მიტრიალებს, ამ დროს კი ჩაბნელებულ ოთახში მხოლოდ ცენტრალური გათბობის სისტემის ხმა  და საწოლში მოუსვენარი ტრიალისგან, ნახევრად გამლღვარი სახსრების ჭრიალი ისმის.

საწოლის გვერდზე, ხელის ერთ გაწვდენაზე მოთავსებულ სანათს ვანთებ, კომოდისკენ ვტრიალდები, ახალ აღთქმას ვიღებ და ვამბობ: შემთხვევით არაფერი ხდება! თვალებს ვხუჭავ, ვშლი და თითს გაუაზრებლად ვადებ რომელიღაც აბზაცს. “And when you pray, do not use vain repetitions as the heathen do. For they think that they will be heard for their many words!” მათე 6:7 (ხოლო ლოცვისას ნუ იტყვით ზედმეტს, წარმართთა მსგავსად, რომელთაც ჰგონიათ, რომ სიტყვამრავლობის გამო შესმენილ იქნებიან).

შემთხვევით არაფერი ხდება მეთქი! ხუთოსანივით ვიცი ხოლმე ლოცვა, პრინციპში როგორც ყველაფერი. პერფექციონიზმის მანიით შეპყრობილი “ღმერთთან (აქ რაც გინდათ ის იგულისხმეთ თქვენი რწმენის შესაბამისად) სალაპარაკოდაც” წინასწარ ვამზადებ სიტყვას და მერე სარკეში ვვარჯიშობ. არც ძირითადი “ფოინთები” მავიწყდება და არც სავარაუდო წინააღმდეგობების განეიტრალების გეგმის წინასწარ დამუშავება. შემაწუხებელი ვარ!

მე რომ მწერალი ვიყო, ფინიკი კი ჩემი პერსონაჟი, დავწერდი: ვარშავაში ნისლიანი და ცივი დღეა, ფინიკი სასტუმროში დაბინავდა, ფარდები ჩამოაფარა და დასაძინებლად მოემზადა.

“ძვირფასო ღმერთო, ისევ მე ვარ, ფინიკი, რაზეც ახლა უნდა გველაპარაკა, შენთვის უკვე ცნობილია. ყველაფერი კარგად იქნება! დროებით.”

Suck It Up!


დღევანდელი დღის მოკლე შინაარსი.

We suck it up უკეთესი დღეების იმედით. ასეთიც ყოფილა, ისეთიც, უარესიც და უკეთესიც. კიდევ იქნება. ვითვლით სამამდე და მივდივართ წრეზე!

მაგარი ადამიანები არა სასიკვდილო განაჩენით


თითქმის 7 წლის წინ დავწერე პოსტი კიბოს დიაგნოზზე და ამ დიაგნოზის დასმის შემდგომ განვითარებად მოვლენებზე, ჩემი გადასახედიდან, ჩემი წარმოდგენით განვითარებად მოვლენებზე. მაშინ ალბათ განსაკუთრებული სიხშირით მიწევდა ამასთან შეხება და ფიქრი.

არ მიყვარს იმ პოსტის კითხვა, დღემდე არ ვკითხულობ, რამდენიმე წელია არ წამიკითხავს.

მაშინ, ერთი ადამიანის კომენტარი განსაკუთრებულად მომხვდა, მომხვდა იმიტომ, რომ პოსტის შინაარსიც ნაცნობი იყო ამ ადამიანისთვის და განცდებიც, თან არა მხოლოდ წარმოსახვის დონეზე. ნამდვილი იყო, ხელშესახები, გამოვლილი და მიმდინარე. მაშინ ვიფიქრე რამდენად სწორად შევეხე ამ თემას და საერთოდ უნდა შევხებოდი თუ არა.

ეს ადამიანი და მისი ისტორია არ დამვიწყებია. 7 წელი გავიდა და დღეს ვორდპრესის აპლიკაციის “ნოტიფიკაციამ” მაცნობა რომ ამავე პოსტზე, ამავე ადამიანის ახალი კომენტარი იყო. ყველაზე მაგარი კომენტარი 7 წლის შემდეგ. ბრძოლა ყოველთვის ღირს, ბრძოლა აუცილებელია და როგორც ეს ადამიანი ამბობს “ეს სასიკვდილო განაჩენი არაა!” მე არც უფლება მაქვს და არც შესაბამისი გამოცდილება ამაზე ვისაუბრო, მაგრამ ძალიან მინდა ვუთხრა: “ძალიან მაგარი ხარ! და გავიმეორებ შენს სიტყვებს იმათთვის ვისაც ეს ახლა სჭირდება “ეს სასიკვდილო განაჩენი არაა!””

Hello Astronomer!


თინიკოს ცხოვრებაში მნიშვნელოვან ადამიანებს ფინიკის ბლოგზე საკუთარი Tag აქვთ. ფინიკის ბლოგის არსებობის 7 წლიან ისტორიაში იმდენმა ადამიანმა იცხოვრა აქ, ყველას გახსენება გამიჭირდება თუ Tag-ებს სათითაოდ არ ჩავივლი. Tag-ების სიხშირეები უნდა დავთვალო პერიოდების მიხედვით და ჩემი ემოციური დამოკიდებულებების ხანდაზმულობის ვადის საშუალო მაჩვენებელი გამოვიყვანო.

საინტერესო ისაა, რომ Tag-ებად მხოლოდ ის ადამიანები იქცევიან, რომლებიც ფინიკისთვისაც “მნიშვნელოვანი”-ს სტატუსს ატარებენ, იმიტომ რომ რამდენიმე ადამიანი, რომელიც თინიკოსთვის ყოველდღიურ ცხოვრებაში ძალიან მნიშვნელოვან როლს ასრულებს, ფინიკისთვის უინტერესოა და შესაბამისად აქ ადგილსაც ვერ ეღირსა.

გამოდის რომ ფინიკი და თინიკო ვერასოდეს გადაიკვეთებიან, ან არა, გამოდის რომ ფინიკი, თინიკოს არაოფიციალური ვერსიაა, თუ როგორ ქვია მაგას? აი, ის ვერსია Vermillion Lies – The Astronomer -ს რომ უსმენს.

სიხშირეებს თუ დავუბრუნდებით, საშუალოდ 4 თვეში ერთხელ ცვლიან Tag-იანები ერთმანეთს, უმეტესად ერთის გაქრობა მეორეს დაბრუნებას ნიშნავს და არა ახალი Tag-იანის გამოჩენას. ე.ი. ფინიკის ერთგვაროვანი ემოციები ბეზრდება და საშუალოდ 4 თვეში ერთხელ იქექება წარსულში.

ახალი Tag-ები იშვიათობაა, თუმცა დღეს ეგ დღეა, Hello Astronomer! 4 თვეზე მეტ ხანს გაძლებას გისურვებ.

წარმოსახვითი მწერები კოსმოსიდან


დივანზე წოლისას, როცა თავში ათასობით ერთმანეთთან დაუკავშირებელი ფიქრი ირევა, მე ისევ წარმოსახვითი მწერების გადაფრენას ველოდები თავზე და ვფიქრობ სავახშმოდ აეროპორტში წავიდე.

არ გამოვა, მგონი ერთადერთი საკვები ობიექტი მხოლოდ საზღვრის გადაკვეთის შემდეგაა და ახლა საზღვარზე გადასვლა-გადმოსვლის მინიმუმ თავი არ მაქვს.

ის, ვიზეც წარმოსახვითი მწერების გადაფრენისას ვფიქრობ, მგონი ჩინეთიდან ჯერ ინდოეთში გადაბარგდა, შემდეგ კი საერთოდ გაუჩინარდა დედამიწიდან და ნასას რომელიღაც მისიას გაყვა კოსმოსში. ახლა ალბათ იოზეა წამოსკუპებული და იქიდან აკვირდება იუპიტერს.

იქნებ მაინც ღირდეს აეროპორტში წასვლა და ყველა ავიაკომპანიის სერვის ცენტრის შემოვლა მარტივი კითხვით – “უახლოესი რეისი როდის გაქვთ იუპიტერზე?” თუ პასუხის ღირსად არ ჩამთვლიან, დათმობაზე წავალ და ვეტყვი: “კარგი, ჯანდაბას, იყოს იო ან კალისტო, ევროპა არ მინდა, მაგრამ თუ სხვა გზა არ გვაქვს, რა გაეწყობა. მეჩქარება, ხომ გესმით?!”

თუ არც ამაზე გამცემენ პასუხს, ვკითხავ: “აქ გემრიელად სად ვივახშმებ?”

ვახშმის შემდეგ, აეროპორტის შესასვლელთან რომელიმე ტაქსის მძღოლს მოველაპარაკები ფასზე და ადგილიდან რომ დავიძვრებით ვკითხავ: “იუპიტერთან ვიზალიბელარიზაციაზე როდის ვიწყებთ მოლაპარაკებას? საინფორმაციო გამოშვებებში რას ამბობენ?

რა მაგის პასუხია და იცით რომ პლუტონი 87 წლის წინ აღმოვაჩინეთ? აღმოვაჩინეთ რა, აღმოაჩინეს და ჩვენ სულ ახლახანს ვიხილეთ როგორ გამოიყურება. გული რომ ახატია იცით?

აეროპორტში სავახშმოდ მოსვლა არ ღირს, ზედმეტად ძვირი და არაფრით გამორჩეული საჭმელი აქვთ. ვერც ბილეთი ვიყიდე.

რა მკითხეთ? დიახ, ახალი გზით გავიდეთ.”

მეძინება ჰანს


დასვენების დღეებში მოწეულ სიგარეტს სხვანაირი გემო აქვს და სხვანაირად აბრუებს.

ახლა ზუსტად ისე მეძინება როგორც ჰანს კასტორფს ეძინებოდა მაშინ როცა მსოფლიოში “მეძინება”-ს ყველაზე მაგარი აღწერა შეიქმნა. მე რომ მკითხო უძილობის წამლადაც შეიძლება ამ აღწერის გამოყენება, შეუძლებელია კითხვის დროს ძილი არ მოგერიოს. აი, იმ მომენტში ქუთუთოები ტყვიასავით რომ უმძიმდება..

ძილთან პრობლემები არ მაქვს, უფრო სწორად უძილობასთან. ახლა პრობლემა სიგარეტის უგემურობასთან უფრო მაქვს.

ფონად ჩართული მუსიკა გამოსაფხიზლებლად არ გამოდგება, მაგრამ რა ვქნათ რომ დილიდან “The Virgin Suicides” ამეკვიატა?! არაფერიც არ უნდა ვქნათ, უნდა ვიჯდეთ და ვუყუროთ როგორ ზანტად გადაადგილდებიან თითები კლავიატურაზე, როგორ იდღაბნება გამოსახულება ეკრანისკენ თვალის გაპარებისას და როგორ გვაწუხებს ნახევრად მოწეული სიგარეტის სუნი, იმ სიგარეტის საბოლოოდ რომ მოგვწყვიტა კისერი და ჰანს კასტორფის გზას გაგვიყენა.

მგონი გადავიღალე.

ასე მგონია ახლა ჩემ გარდა ყველას სძინავს და უკანასკნელი ადამიანი ვარ ვინც ბოლომდე იბრძვის რომ არ დაეძინოს. აი ფილმებში რომაა “Wake up, don’t fall asleep!” და მერე ზლუქუნი.

მეძინება ჰანს!

Anytime, anyway
You’re my Playground Love

ისტორიები


როცა შენი ცხოვრება ზედმეტად ბევრი ადამიანის პირადი ცხოვრებისგან შედგება, შენ ცარიელი ხარ და საკუთარი არაფერი გაგაჩნია.

ერთ დღესაც, აუცილებლად გამოგფენენ ნაირ-ნაირი ადამიანები, გამოგფენენ იმიტომ რომ შენი ისტორიები შენ არ გეკუთვნის და ვიღაცების პირად მოგონებებს წარმოადგენს.

ერთ ისტორიად უნდა ავკინძო ყველა მოსმენილი ამბავი, თავებად დავყო და თითოეულ თავს მისი მთხრობელის სახელი დავარქვა.

მერე მკითხველი დადგება და მესამე ან მეოთხე თავის წაკითხვისას იტყვის, ეს ხომ უკვე იყო? და სადღაც შუაში შეწყვეტს კითხვას.

ადამიანები ისტორიებს არ უნდა ყვებოდნენ.

tumblr_lck7f8mnog1qa9u6ko1_500