ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?!


საკუთარი თავის საკუთარი თავისგან მიჩქმალვით ვარ დაკავებული. არ აღიარება ბევრს არაფერს ცვლის, ფაქტი ფაქტად რჩება და უძილობით მიწყალებს გულს.

გუშინ გაფართოებულ ოჯახურ ვახშამზე 2016 წლის სიკეთეებზე ვმსჯელობდით, თავი გამოვიდე ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი წელი იყო მეთქი. ჰო, ცოტა არ იყოს დაუფიქრებლად წამოვაყრანტალე ეს დასკვნა, როცა მიზეზების დასახელება მთხოვეს, მივხვდი რომ ის რის გამოც ამ წელს ცუდ შეფასებას ვაძლევ, კონფიდენციალურია და პირში წყალი ჩავიგუბე, შევეცადე ზოგადი ფრაზებით შემოვფარგლულიყავი და ვთქვი “კარგი არაფერი მომხდარა და სულმოუთქმელად ველოდები 2017 წლის მოსვლას, ასტროლოგები სასწაულებს მპირდებიან” მეთქი.

უკანასკნელი 4 წლის განმავლობაში ეს პირველი ახალი წელი იქნება, რომელსაც საქართველოში შევხვდები. არადა სიამოვნებით ავიღებდი ახლაც ბილეთს 29 დეკემბრისთვის და გავუდგებოდი ბუდაპეშტის გზას, გლინტვეინის დაგემოვნებისა და მოციგურავეების ყურების იმედით.

დილით ხასიათზე მოსვლის იმედით ტუჩებზე შინდისფერი “პომადა” (ახლა არ მთხოვოთ წმინდა ქართულით საუბარი, ისეთ ხასიათზე ვარ ფიქრითაც კი ძლივს ვფიქრობ) წავითხაპნე და დასიებულ თვალებს, თვალი ავარიდე.

გახსოვთ ალბათ ფილმი “უძინართა მზე”, ამ ფილმიდან იმდენი ფრაზა მაქვს აკვიატებული, ახლა ყველას გახსენება გამიჭირდება, თუმცა ყველაზე ხშირად მაინც “ეს რა ჭირი გვჭირს ტო”-ს ვიყენებ ხოლმე. ჰოდა, წუხელ ტკივილმა რომ გამაღვიძა, აბაზანაში რომ გავედი წამლის დასალევად და საწოლში რომ დავბრუნდი, ჩაძინებამდე სიმთვრალესა და სიფხიზლეს შორის არსებული ძალიან წვრილი ზღვარი დავიჭირე, დავფიქრდი მინდოდა თუ არა საკუთარი თავის გამოლანძღვა და მივხვდი რომ მინდოდა, ოღონდ იმ მიზეზით არა, რაც თავიდან მეგონა, მომინდა საკუთარი თავი იმის გამო გამელანძღა რომ ყოველ ჯერზე, წინასწარ ვიმზადებ თავს თავის გასალანძღად.. ანუ მანამ სანამ რამეს გავაკეთებ, ვამბობ რომ ამის გამო შემდეგ გვარიანად მომიწევს თავის ლანძღვა, შემდეგ კი ვაკეთებ და ველოდები როდის დადგება ის დრო “ოჰ, რა იდიოტი ხარ თინიკო”-ს რომ ვიტყვი. აი, ესაა საკუთარ თავთან შეუგუებლობის ჭეშმარიტი მაგალითი. ჰოდა, ეს რა ჭირი გვჭირს ტო!

ადამიანი “აკრძალვა” ვარ, ჰო, ფინიკი კი არა, ნამდვილი სისხლის სამართლის კოდექსი ვარ. რა უნდა გრჯიდეს საკუთარ თავს საკუთარ თავად არ ყოფნა რომ დაუკანონო?

არადა, არ იყო ეს 2016 წელი ასეთი ცუდი, ჩემი ცხოვრება ზოგადად კი თავდაყირა დადგა, მაგრამ ეს ერთ დღეში არ მომხდარა, ეტაპობრივად ამოვტრიალდი და დავეკიდე ფეხებით. ცვლილებები რთული შესაგუებელია, მაგრამ ცუდი არ არის.

მდორე და უინტერესო ცხოვრება ზუსტად ისე მაგიჟებს როგორც მოვლენებით დატვირთული პერიოდები.

ფინიკი, დადგა ეგ შენი ცვლილებების 30 და ახლა კედელზე თავის რტყმას არავითარი აზრი არ აქვს.

პარანოიკი და შეთქმულების თეორიების დიდოსტატი რომ ვარ, ეს ადრეც მითქვამს. ჰოდა, ახალი თეორია მაქვს და რა ხრამში გადავჩეხავ ფინიკის, კაცმა არ იცის!

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?

 

შავი კლაკნილი ხაზები


ისევ ბათუმში ვარ, ისევ სასტუმროში, ისევ თეთრ საბანში გახვეული გავყურებ აივანს და ბალიშის მოუხერხებლობის გამო, ისევ მტკივა კისერი. მარჯვენა თვალის გვერდით, ტკივილში გადასული პულსაცია მაგრძნობინებს რომ ამდენ ხანს წოლა არ შეიძლება.

ბოლო რამდენიმე თვეა ფრჩხილებზე მხოლოდ შავი ფერის ლაქი მისვია. იმიტომ კი არა რომ სხვა ფერები არ მომწონს, არა, ეს არაფერ შუაშია, უბრალოდ ერთხელ რომ წავისვი ვეღარ მოვიშორე და სხვა ფერების წასმისას ფრჩხილის რელიეფში ჩამკვდარი სიშავე მაინც ატანს გარეთ. თუ იცით როგორ შეიძლება უფრო ეფექტურად მოშორება, არ მასწავლოთ, ფეხებზე დავიკიდე უკვე, იყოს როგორც არის.

დღეს 20 ნოემბერია. მერე რა ხომ? არც არაფერი, ანაც ფერი, მაგრამ ჩემთვის. ფერი? რა ფერი? შავი? ნწ, ვერ გამოიცანით, უკვე წითელი, ოღონდ შავი კლაკნილი ხაზებით.

“წიგნები ბათუმში”-ს მაღაზიაში “ბურუსს” გადავეყარე. სად აღარ ვეძებე, მაგრამ ვერსად წავაწყდი. აქ არ მიძებნია, შემთხვევით წამოვედე, როგორც მაშინ, ივლისში “ცუდი გოგო” რომ გავიცანი. მოკლედ, “წიგნები ბათუმში” ჩვენი წიგნებში შეხვედრის ადგილია. მართალია “ბურუსი” იმ ყუთს მიღმა დარჩება, სადაც შენ ხარ ჩალაგებული, მაგრამ ეგ არაფერი, იქ სხვა ისტორიები დევს, ეს ჯობია გარეთ იყოს, ჩვენი შეხვედრის მუდმივად ხელმისაწვდომ ადგილად რომ დარჩეს.

გარეთ მშვენიერი ამინდია, ზღვა საწოლიდანაც გადასარევად ჩანს, ადგომა არაფერში მჭირდება.

კიდევ შევხვდებით! ბურუსში, ლიოსასთან, ბათუმში, ჩილეში ანაც იუპიტერზე… მოკლედ სადმე აუცილებლად შევხვდებით!

მოგონილი ალერგია


ვზივარ ტელევიზორის შუქით განათებულ ოთახში, წყვეტილად ვფიქრობ ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებზე, ვიაზრებ რომ დღეს მთვრალი არ ვარ (სადღაც მგონია რომ ეს კარგია, თუმცა დარწმუნებით ვერაფერს ვიტყვი) და ვფიქრობ ეს ყველაფერი მართლა ხდება თუ მესიზმრება.

საკუთარ ოთახზე ალერგია მაქვს, ოღონდ ყოველგვარი გადატანითი მნიშვნელობის გარეშე. საკმარისია გადაბმულად რამდენიმე საათს გავჩერდე ჩემს ოთახში და თვალების წვა, ცრემლდენა და ცემინება მეწყება. იქნებ ნიშანია?!

ისევ სხვა რამეზე უნდა ვიფიქრო! პრინციპში, დიდი წვალება არ მჭირდება, ვუბრუნდები ფიქრებს ჩემი ახალი “მე”-ს აბსოლუტურ მიუღებლობაზე და გადაჭრით ვამბობ “სიმთვრალე ჯობდა!”

მოდი ისევ წრეზე წავიდეთ, ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებსა და ამ მოვლენებზე ჩვენს საპასუხო რეაქციაზე ვიფიქროთ. ცოტა ხანს გაუნძრევლად შევყურებ კედელს, ბოლოს წყვეტილ ფიქრებს ვალაგებ და ხმამაღლა (ისე რომ ტელევიზორის ხმას ვფარავ) ვამბობ: “მგონი გავგიჟდი!”

11


ხშირად ვამბობ ხოლმე, ადამიანები ზუსტად იმას ვიღებთ რაც გვინდა. ჰო, აი ასე, მოვინდომებთ და გვაქვს. ერთი ეგაა, მერე ვხვდებით რომ კარგად ვერ გავიაზრეთ რას ნიშნავდა სასურველის მიღება, ყველა პირობა ვერ გავითვალისწინეთ, დეტალებზე არ ვიფიქრეთ და voila, სულ სხვა რაღაც შეგვრჩა ხელში.

სანამ აგვისტოში დაწყებული ცვლილებები ნელ-ნელა გამოკვეთილ ფორმას იღებენ, მე არ ვიცი რა მოვუხერხო გაუცხოვებულ საკუთარ თავს. ის ვიღაც, ვინც მე და ფინიკის შემოგვისახლდა, ვისთანაა და რას აკეთებს ვერც ერთი ვიგებთ და ვერც მეორე.

სექტემბერში დაწყებული ოცნება 2015 წლის ამავე პერიოდში დაბრუნებაზეც აგვიხდა. ჰო, ახლა ნუ გაიოცებთ, ხომ ვთქვი, უმეტესად დეტალებს და პირობებს ვერ ვიაზრებთ მეთქი და შედეგად სულ სხვა რეალობა გვრჩება ხელში. ჰოდა, კეთილი იყოს შენი დაბრუნება 2015 წლის ნოემბერში ფინიკი, 2016 წლის აგვისტოს შემდეგ, ეს მარტივი არ იქნება.

ვინ ვარ ვერც მე გამიგია და ვერც ჩემ ირგვლივ მყოფებს. ცვლილებების მიღება მარტივი არასოდესაა, თუმცა ახლა სრულ ქაოსში აღმოვჩნდი.

Yes Man ნანახი გაქვთ? აი, ეგ დამემართა, ოღონდ რა თქმა უნდა ეგეც ცოტა სახეცვლილი ფორმით. ყველაფერზე უპირობო თანხმობას არ ვაცხადებ, მაგრამ იმ ყველაფერს ვაკეთებ, რასაც ადრე მთვრალზეც კი არ გავაკეთებდი. ოღონდ სტოპ! ახლა წარმოიდგინეთ რომ აქამდე ჩემი ნაჭუჭის იქით არასოდეს გავსულვარ. ჩემი მოგონილი წესების ტომები მაქვს და თითოეული მათგანის დარღვევაზე ლამის თავით ვაგებ პასუხს.

ჰოდა, აი, ავდექი და გადავწყვიტე რომ ეს წესები სანაგვეზე იყო მოსასროლი, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩემი მოგონილი იყო, იმისთვის რომ რაც შეიძლება უფერული ცხოვრებით მეცხოვრა, რატომღაც ასეთი ვალდებულება დავუწესე საკუთარ თავს და შემდეგ ამის დასაბალანსებლად შევქმენი ფინიკი. ახლა მე და ფინიკი ისე გადავიხლართეთ ერთმანეთში, სად იწყება ერთი და მთავრდება მეორე, ეშმაკიც ვერ გაიგებს.

2015-ში დაბრუნებაც მხოლოდ იმისთვის მინდოდა, რომ სხვანაირად მეცხოვრა, ის 1 წელი თავიდან მეცხოვრა, რომელმაც აგვისტოში დამდგარ ცვლილებებამდე მიმიყვანა. ჰო, ნუ ცხადია 2015-ში არ დავბრუნებულვარ, მაგრამ ყველაფერი ისე ვითარდება, თამამად შემიძლია ვთქვა ცხოვრება სახეში მაფეთებს ყველაფერ იმას რაც 2015-ს ძალიან გავს და მელოდება როგორ მოვიქცევი.

როგორ მოვიქცევი? როგორ მოვიქცევი და განვაცხადებ – ძვირფასო ფინიკი, სინამდვილეში არავინ მოთრეულა, თინიკო გაფინიკდა და ეს ვერ გაგვიგია.

ვნახოთ სადამდე მივა წარმოსახვიდან რეალობაში გადმოსული ფინიკი.

პ.ს. 2015 და 2016 (5+6=11).

We're Explosions in Slow Motion

მე, ჩარლზი, მერილინი, მაიმუნები და სირაქლემები


დიდი ვერაფერი წელი გამოდგა ეს 2016, თუმცა უცნაურობების ნაკლებობას მაინც არ ვუჩივი. ასტროლოგიაზე სულ რომ არაფერი ვიცოდე და ყურიც არ მქონდეს მოკრული (დაჯერება/არ დაჯერებაზე აღარაფერს ვამბობ) მაინც ვიტყოდი ეს რა მაიმუნობაა მეთქი.

ჰოდა, ვიტყვი! მაიმუნობაა ეს 2016 და მეტი არაფერი.

ჯერ ადრეა ხომ წლის შეჯამება? მაინც 4 ნოემბერია და 2 თვე (ჰო, კაი, ოდნავ ნაკლები) კიდევ წინაა. ისეთი არეულობა მაქვს ცხოვრებაში, ამ 2 თვეში კიდევ რა ჩამომემხობა თავზე კაცმა არ იცის, ამიტომ აჯობებს შეჯამება მომავლისთვის გადავდო.

სირაქლემასავით ვცხოვრობ ამ გაგანია მაიმუნის წელს, მგონი მიწაში თავის ჩარგვის მეტი არაფერი მიქნია, ჰოდა, ღირსი ვარ იმ ყველა მაიმუნობის, რაც მემართება.

აქ თვითგვემისთვის შემოვედი? რა ვიცი, დიდ ხანს რომ არ გამოვჩნდები ხოლმე იმაზე მეტად ვბოდავ, ვიდრე ზოგადად.

წარსული გამოცდილებიდან გამომდინარე, უმნიშვნელო მოვლენებს იმხელა მნიშვნელობას ვანიჭებ, ცოტაც და ფსიქიატრიულში ამოვყოფ თავს. ზომა არაფერში ვიცი, ან ყველაფერი სისულელე მგონია და ან პირიქით, გრანდიოზული, ლამის მსოფლიო დონის მოვლენა.

რა არ შეიცვალა, მაგრამ პარანოიას ვერაფერი მოვუხერხე, იმაზე ეჭვიანი გავხდი ვიდრე ვიყავი და მგონი წლებთან ერთად მიმძიმდება მდგომარეობა. შეთქმულების თეორიების ნამდვილი დიდოსტატი ვარ, მოვლენათა განვითარების, ადამიანების ნამდვილი მოტივების ყველაზე არარეალური და გიჟური სცენარები გჭირდებათ? მომმართეთ, მომსახურება უფასოა.

ყველაზე სასაცილო ისაა, რომ ვამბობ ეს აკვიატებული და ჩემს ავადმყოფ წარმოსახვაში დაწერილი სცენარები მართლდება მეთქი. აი, ახლა მომკალით და წარმოდგენა არ მაქვს მართლა ასეა თუ არა. ანუ სავარაუდოდ ყველაფერს იქამდე ვკლავ, ყველა ხიდს იქამდე ვწვავ, სანამ გავიგებ მართალი ვიყავი თუ ვცდებოდი, მერე კი, თავს ვიჯერებ, მიუხედავად ავადმყოფობისა, შეუდარებელი ყნოსვა მაქვს მეთქი. ყნოსვა კი არა, ის ვეღარ გამიგია როდის უფრო რეალური ვარ, როცა მთვრალი ვარ თუ როცა ფხიზელი.

არა, ეს რა მაიმუნობაა მაინც ჰა?

შავ-თეთრი ფოტოებით ვიფერადებ ცხოვრებას და ფეხებზე მკიდია თუ გავგიჟდი.

pixlr_20161104122852847_20161104123120457
ცოცხალი გალერეა ვარ!

დრელის ხმა ზემოდან


ახლა ყველაფერი ზუსტად ისეა, როგორც წიგნების კითხვისას და ფილმების ყურებისას წარმომედგინა რომ იქნებოდა. არა, იმას კი არ ვამბობ რომ ოდესმე ასეთი დროის დადგომა მინატრია ანაც დამიშვია, მაგრამ წარმოდგენით ბევრჯერ წარმომიდგენია.

ახლა ზუსტად არ ვიცი რომელი საათია და შეხედვა მეზარება, მიუხედავად იმისა რომ ეს მზერის ერთი ადგილიდან მეორეზე გადატანას მოითხოვს მხოლოდ, არც ის ვიცი რა დღეა და ზუსტად იმასაც ვერ ვიხსენებ რა რიცხვია. დროსა და სივრცეში გაუჩინარებულივით ვგრძნობ თავს და მინდა დამივიწყოს იმ ცხოვრებამ, რომლისგანაც პატარა პაუზა მაქვს აღებული.

ნაცრისფერი ამინდია, მე ემბრიონის პოზაში ვწევარ საწოლში და გარკვეული პერიოდულობით ვახელ თვალებს. გამჭვირვალე ფარდის მიღმა, აივნის კუნჭულიდან ზღვა მოჩანს, ზღვის თვალუწვდენელი ჰორიზონტი. ადგომა არ მინდა, არც ფიქრი მინდა და არც კითხვა, მუსიკის ხმაც კი მაწუხებს როცა ვცდილობ მის მოსმენას. მინდა იმ მდუმარებაში ჩავიძირო, რომელსაც ალაგ-ალაგ ზედა სართულიდან მომავალი დრელის ხმა არღვევს. ეს ხმაც ჰარმონიულად ერწყმის ჩემს განწყობას და როგორც ყოველთვის, ახლაც თავი ფილმის პერსონაჟი მგონია. იცი როგორი ფილმის? როგორიც Lost in Translation-აა.

მიყვარს სასტუმროები, ასეთ დროს ყველაზე მეტად ვიკმაყოფილებ გაქცევისა და გადაკარგვის ჟინს.

ფიქრები ერთმანეთს ისე ენაცვლებიან, საბოლოოდ ვხვდები რომ არაფერზე ვფიქრობ, მხოლოდ ვგრძნობ ფიქრის პროცესს, რომელიც ერთნაირია, ფიქრების შინაარსის მიუხედავად. ვგრძნობ რომ ყველაფერი მიდის ერთ ფიქრამდე, კულმინაციას აღწევს და საწოლში გვერდს მაცვლევინებს.

ეს ის სიმშვიდეა, რომლის დადგომაც არა ერთხელ ყოფილა ჩემი წარმოსახვის ნაყოფი. ის სიმშვიდეა, რომელშიც ისე იძირები, სხეულის მასისგან ხელის გაბუჟებასაც ვერ გრძნობ. მძიმედ ვდევარ საწოლზე და ბალიშზე მიკვრისგან ამოწეული ლოყა თვალს მიხუჭავს, ამიტომ ცალი თვალით გავყურებ გარედან შემომავალი დღის ნაცრისფერ სინათლეს.

მარტოობისნაირი შვება არაფერს მოაქვს, ასეთ დროს, ზუსტად ისე ვიკარგები სამყაროში, როგორც წარმომედგინა.

საკუთარი სხეულის საწოლზე ასე მიგდება იმის აღიარებას ნიშნავს, რომ აუცილებელია საკუთარი თავისთვის მწუხარების უფლების მიცემა. მშვიდი და აბსოლუტურად უემოციო მწუხარების.

ახლა ფიქრებზე კონტროლის დამყარების დრო არ არის, ახლა ფინიკის დიქტატორული რეჟიმის ჩამოშლის დროა, დრო როცა ფიქრები თავისას მიერეკებიან და მე ვნებდები.

მონატრების განცდაც სადღაც გაუჩინარდა, ყველაფრის გამორკვევის სურვილი ბალიშის ქვეშ ამოვდე და ემბრიონის პოზაში მწოლიარემ, გვერდზე ის მარტოობა მივიწვინე, რომელსაც დაჟინებით უარვყოფდი.

5-6


ძველი ფინიკის პოვნას ვცდილობ იმ ხარა-ხურაში, რომლადაც ბოლო პერიოდში ვიქეცი. გაშტერებული მივჩერებივარ დღევანდელ თარიღს და წარმოვიდგენ რომ 2016-ს ნაცვლად 2015 წერია. მინდა თვალები დავხუჭო და რომ გავახელ თარიღი შეცვლილი დამხვდეს. მინდა თავიდან გავიარო წელი, რომელმაც იმ ერთმანეთთან დაუკავშირებელი ფიქრების გროვად მაქცია, რომელიც ახლა თარიღს უმეტყველო სახით აკვირდება.

დღეს 2015 წლის 28 სექტემბერია, ის დღეა როცა ვფიქრობ ქალაქისთვის სასიცოცხლოდ აუცილებელია პატარა “emergency” ყუთების არსებობა, სადაც ყვავილები იქნება განთავსებული და ეწერება – in case of love at first sight, break glass. ხვალ, 29 დადგება, მე გარეთ გამოდგმული ყვავილების სურათს წამოვედები და დავწერ იმაზე, რომ ერთ დღეს აუცილებლად მექნება ჩემი პატარა ყვავილების მაღაზია, რომ ვიცხოვრებ რომელიმე პატარა ქალაქში და დილაობით გამოვალაგებ ხოლმე ჩემივე ხელით შეკრულ თაიგულებს.

მერე 30 სექტემბერი დადგება, მერე ოქტომბერი მოვა … ბევრს ვიფიქრებ, ბევრ გადაწყვეტილებას არ მივიღებ, საკუთარ თავს როგორღაც მივათრევ დეკემბრამდე, გავიყინები ბუდაპეშტში, დავბრუნდები, მოვა აღდგომა, ბევრჯერ წავალ სადღაც, ბევრს ვინერვიულებ, ათასჯერ გამოვლანძღავ საკუთარ თავს, 3-ჯერ მაინც ვიტირებ, მერე შემრცხვება, მერე ისევ არ მივიღებ გადაწყვეტილებებს, ისევ შემეშინდება 30-ს, მაგრამ დაველოდები… ცუდი ზაფხული მექნება, კარგი დაბადების დღით.. მერე ცუდი შვებულება.. მერე ისევ სამსახური და მერე ისევ დავჯდები, შევხედავ თარიღს და წარმოვიდგენ რომ ისევ 2015 წლის სექტემბერია.

tumblr_nkr9tfmuif1u6h9nno1_500
28.09.2015

tumblr_mll5rrdbcq1qkww7to1_500
29.09.2015
tumblr_lck7f8mnog1qa9u6ko1_500
28.09.2016

დრაფტებისგან შეთითხნილი პოსტი – მანამდე და მერე


დღეს დრაფტებს დავუარე, გავაერთიანე და მოვიფრინე სანაგვეზე. გამოუქვეყნებელი პოსტები შეიძლება დაიყოს ორ კატეგორიად – “მანამდე” და “მერე”.

მანამდე (01.08)

ღმერთი რომ ვიყო განკითხვის დღე იქნებოდა დედამიწაზე.

ილოცეთ ჩემს მიკრო სამყაროში მცხოვრებო მოფუთფუთე ელემენტებო, თუ ნორმალურ არსებობას არ ისწავლით 30 წლის რისხვა დაგატყდებათ თავს და მერე არ გავიგო ჩემს ზურგს უკან ჭორაობა, რომ ღმერთი ყოველ დღე სვამს, მოწევასაც აშკარად მოუმატა, ძილითაც აღარ იძინებს და ბოლო პერიოდში სულ გაუფუჭდა ხასიათი. ყველაფერი მესმის, ყველაფერი ვიცი, ყველგან ვარ.

მერე (20.09)

ბევრი მოდის, ცოტა რჩება. ძირითადად მიდიან ზაფხულში, როდის მოდიან არ მინახავს, დასაწყისამდე ჩასვლა ყოველთვის მეზარება ხოლმე, თან ახლა დასასრულები უფრო მაინტერესებს.

სხვების არქივებში გეძებ, შენი არსებობის სიხშირე მაინტერესებს, ცვეთა უნდა დაგარიცხო.

დახურულ არქივებში რა ხდება არც ვიცი და ვერც გავიგებ, ამიტომ დასკვნების გაკეთება მიჭირს და ისევ საკუთარ დაშვებებს ვენდობი.

გაცვეთილი ხარ, დახურულ არქივებში შენახული, ხშირი და იმაზე მეტი მეტასტაზი გაქვს, ვიდრე მე მინდა ვიცოდე.

ობსესია არაა ხომ სწორი ფორმა? აკვიატებაა? გუშინ ვეცნობოდი ნამდვილ ისტორიებს ადამიანებზე, რომლებმაც სხვა ადამიანები აიკვიატეს. ეს დარღვევაა? თუ ასეა, კიდევ ერთი დიაგნოზი მიამატეთ ჩემს სამედიცინო ისტორიას.

მანამდე (ზუსტი თარიღი უცნობია, ვინაიდან მობილურის local draft-ია)

იმედი მაქვს ამ tag-ით ბოლო პოსტს ვწერ. ყელშია უკვე და იმიტომ.

კომენტარი: სულ ესაა, ანუ პოსტი კი არა რაღაც გაელვება იყო. “ამ tag”-ში იგულისხმება D12.5 ანუ დაახლოებით მაისია. ამის მერე მართლა არარაობად იქცა.

მერე (16.09)

მოდი ვილაპარაკოთ. რომ გითხრა სალაპარაკო გვაქვს მეთქი, მოგატყუებ, სალაპარაკო არასოდეს არაფერი გვქონია, მაგრამ ხომ ვახერხებდით რაღაცას? ჰოდა, ახლა რატომ უნდა მოვიგონო რომ რაღაც მნიშვნელოვანი გვაქვს განსახილველი?! ისევ სისულელეზე, ისევ არაფერზე, მოკლედ ისევ ისე, როგორც ადრე.

შეცვლილი მეჩვენები, ეს ჩინეთის გავლენაა თუ იუპიტერის? დიდი ხანია შენგან წერილი არ მიმიღია, მომიყევი რა ხდება იუპიტერზე, ბოლოს და ბოლოს მზის სისტემა ხომ მზის სისტემაა და მაინც აქვეა, რა დრო უნდა გჭირდებოდეს მაქედან წერილის გამოსაგზავნად 21-ე საუკუნეში, ტექნოლოგიების ეპოქაში? კარგი, მელაპარაკე და ხმას არ ამოვიღებ.

ახლა პოზიტივის დრო არაა, ღამეა ბოლოს და ბოლოს, თან ცუდი ამინდია და თან შემოდგომა, აი, მითხარი რა დროს პოზიტივია?!

მართალი ხარ, წარსულით ცხოვრებას ვერ შევეშვი, სულ ასე იყო, სულ ასე იქნება, ამიტომ მისხლტება აწმყო ხელიდან ასე სწრაფად და ასე უაზროდ. მაგრამ ახლა, ზუსტად ამ მომენტში ყველაფერი ფეხებზე მკიდია, აწმყოც და მომავალიც, ჰო, ყველაფერი ფეხებზე მკიდია წარსულის გარდა.

იცი რატომ?

ამავე დღეს მეორე დრაფტიცაა:

მობილურის დატენვასა და მუსიკის მოსმენას შორის არჩევანი მუსიკის მოსმენაზე შევაჩერე. ადრე ასე არ მოვიქცეოდი, სხვა გზას ვნახავდი, ბოლოს და ბოლოს ახალ დენის წყაროს მოვძებნიდი არც ერთი რომ დამეთმო, ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა, ახლა დიდად არაფერი მაღელვებს იმის გარდა რომ მუდმივად ჩართული იყოს მუსიკა და თან რაც შეიძლება მაღალ ხმაზე.

ღამეები არ მიყვარს, შესაძლოა არც ადრე მიყვარდა დიდად, ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ ახლა დანამდვილებით ვიცი რომ დაღამება არ მინდა.

მანამდე (ზუსტი თარიღი აქაც უცნობია, ვინაიდან მობილურის local draft-ია)

საკუთარი თავისთვის დადგენილი სტანდარტებისგან გასრესილ არარაობად და ძვლების ტვინგამოცლილ გროვად ქცეული ვყრივარ საწოლზე. კოფეინის გადაჭარბებული დოზა შხუილით მიედინება ძარღვებში და გული ყურებში მიცემს.

პ.ს. არადა “ძვლების ტვინგამოცლილ გროვად ქცეული ვყრივარ საწოლზე” “მერე” კატეგორიას უფრო მოუხდებოდა.

tumblr_lcjs8xoicl1qb6f1po1_500

დიალოგი 365-ე დღეს


– რას ნიშნავს სხვა ადამიანების სიკვდილი?

– რას და პირადი სივრცის მოსპობას. მარტო რომ ვეღარასოდეს დარჩები იმას, ყველა შენი მიჩქმალული საიდუმლოს გამჟღავნებას.

– კიდევ?

– კიდევ იმას რომ თუ მოჩვენებების მთელი ცხოვრება გეშინოდა, ამის შემდეგ ოცნებობ რომ სადმე გადაეყარო.

დიალოგი დავასრულეთ. მე ფიქრები სხვა მიმართულებით გამექცა, გამახსენდა რომ ზღვაზე იმაზე ადრე მომიწევს ჩასვლა ვიდრე ვგეგმავდი, მაგრამ ეს სულაც არ იქნება გაქცევა, შარშან ზუსტად ამ დროს გავიქეცი ორჯერ, შემოჩენილი ბედნიერების მისაჩქმალად, ახლა არ ვიცი რისთვის მივდივარ. არა, ვიცი, იმიტომ რომ სხვა გზა არ მაქვს, საქმე, საქმეა და აქ ვერაფერს გააწყობ.

ისე ამოისუნთქა, მივხვდი რაღაცის თქმას აპირებდა და გადაიფიქრა. მომინდა მცოდნოდა რაზე უნდოდა ლაპარაკი, მაგრამ ხმა არ ამომიღია, იმიტომ რომ ლაპარაკი სხვაგვარადაც შეიძლება, მიღებული სტანდარტების დაცვის გარეშე, ჰო, ნუ ლაპარაკის გარეშეც.

– ხვალ საინტერესო დღე იქნება. – მაინც განაგრძო საუბარი.

– შარშან უფრო საინტერესო იყო, ოღონდ ეს შარშან არ ვიცოდი. ესაა ცხოვრების მთავარი პრობლემა, ვერასოდეს აფასებ მიმდინარე მომენტების მნიშვნელობას.

– ანუ ცხოვრება სინამდვილეში წარსულია და არა აწმყო?

– ჰო, თითქმის ასეა.

ისევ გავჩუმდით. მე ისევ ვბოდავდი, ის ისევ მიძვრებოდა ფიქრებში.

tumblr_llulawuihp1qzjqrio1_r2_500

უმნიშვნელო სისულელეების მნიშვნელობა


არასოდეს ვიცით და ვერასოდეს წარმოვიდგენთ რომ თითოეულ ჩვენს, ერთი შეხედვით აბსოლუტურად რუტინულ და არაფრით გამორჩეულ ქმედებას, შეუძლია ისეთ მოვლენებს დაუდოს სათავე, რომლებიც ჩვენს ცხოვრებას ძირფესვიანად შეცვლიან.

არასოდეს არაფერს დაუძახოთ უმნიშვნელო, ცხოვრება სიურპრიზებითაა სავსე და ყველაფერს მოყვება შედეგი. შეიყვარეთ თითოეული მომენტი.

ეს შენ გეხება ფინიკო, მოისმინე და დაიმახსოვრე.

tumblr_nvrweieigs1soop08o1_500
სამყარო შენ ხარ!