აპოკალიფსამდე შორია


პარანოია, ტოტალურ კონტროლზე შეშლილი ადამიანების სენია.

სახელმწიფოც თვითონ ვარ, მმართველიც, უშიშროების გენერალური მდივანიც, დაზვერვის თანამშრომელიც, ანალიტიკოსიც, მოსამართლეც და პროკურორიც. ღმერთი? ღმერთიც ვარ, მაგრამ ამაზე ახლა არ გვინდა. ღმერთობა რწმენასთან გადაჯაჭვული საკითხია, ხოლო ის რაზეც ახლა მინდა საუბარი, ჩემი არსებობის დაჯერება/უარყოფით არ იცვლება.

ჰო, მაინც დავაზუსტებ რომ ვარსებობ და ვისაც არ გჯერათ დიდად არ იდარდოთ, მე იმ სამყაროს ღმერთი ვარ, რომელიც თავად ვარ და სხვა ღმერთებისგან აღიარება, რომ არ დაგიმალოთ, დიდად არ მაღელვებს. თქვენს არეულ და აპოკალიფსის მიჯნაზე მისულ სამყაროებს მიხედეთ თუ შეიძლება!

რა არის აპოკალიფსი? აპოკალიფსი ღმერთის სიკვდილია, როცა სამყარო ქრება, ღმერთის არსებობაც აზრს კარგავს, შესაბამისად არ არსებობს სამყარო ღმერთის გარეშე და არ არსებობს ღმერთი სამყაროს გარეშე. სიკვდილის შემდეგ, ენერგიის სახით ვრჩებით სამყაროში, იმ სამყაროში რომლის ღმერთიც ჯერ ცოცხალია.

სამყაროები განსხვავდებიან ღმერთების აღქმით, იმიტომ რომ თავად ღმერთები განსხვავდებიან ერთმანეთისგან.

-ღმერთი გაგიჟდა.

-ნუ ბოდავ, ყველას ჯოჯოხეთში გვიკრავს თავს.

ჩემი სამყაროს შემადგენელი ნაწილების ჯოჯოხეთი იქ იწყება, სადაც მათი ღმერთი გაჩენილი ეჭვების საფუძველზე მრისხანებს.

ზედმეტად მესაკუთრე, ეჭვიანი და ხასიათებიანი ღმერთი ყავს ჩემს სამყაროს. როგორც ამბობენ, ასეთი ხალხი იმ სამყაროს ღმერთს არ უყვარს, რომელშიც მე ერთ-ერთი მიკრო სამყაროს ღმერთი ვარ.

ჰოდა, რას ვამბობდი? იმას რომ ადამიანების აბსოლუტური და ტოტალური ფლობა მჭირდება. მერე რა თუ ეს ადამიანებიც თავიანთი სამყაროების ღმერთები არიან და შეუძლებელია მხოლოდ მე მეკუთვნოდნენ.

ავიჭერი!

love and death

წარმოსახვითი მწერები კოსმოსიდან


დივანზე წოლისას, როცა თავში ათასობით ერთმანეთთან დაუკავშირებელი ფიქრი ირევა, მე ისევ წარმოსახვითი მწერების გადაფრენას ველოდები თავზე და ვფიქრობ სავახშმოდ აეროპორტში წავიდე.

არ გამოვა, მგონი ერთადერთი საკვები ობიექტი მხოლოდ საზღვრის გადაკვეთის შემდეგაა და ახლა საზღვარზე გადასვლა-გადმოსვლის მინიმუმ თავი არ მაქვს.

ის, ვიზეც წარმოსახვითი მწერების გადაფრენისას ვფიქრობ, მგონი ჩინეთიდან ჯერ ინდოეთში გადაბარგდა, შემდეგ კი საერთოდ გაუჩინარდა დედამიწიდან და ნასას რომელიღაც მისიას გაყვა კოსმოსში. ახლა ალბათ იოზეა წამოსკუპებული და იქიდან აკვირდება იუპიტერს.

იქნებ მაინც ღირდეს აეროპორტში წასვლა და ყველა ავიაკომპანიის სერვის ცენტრის შემოვლა მარტივი კითხვით – “უახლოესი რეისი როდის გაქვთ იუპიტერზე?” თუ პასუხის ღირსად არ ჩამთვლიან, დათმობაზე წავალ და ვეტყვი: “კარგი, ჯანდაბას, იყოს იო ან კალისტო, ევროპა არ მინდა, მაგრამ თუ სხვა გზა არ გვაქვს, რა გაეწყობა. მეჩქარება, ხომ გესმით?!”

თუ არც ამაზე გამცემენ პასუხს, ვკითხავ: “აქ გემრიელად სად ვივახშმებ?”

ვახშმის შემდეგ, აეროპორტის შესასვლელთან რომელიმე ტაქსის მძღოლს მოველაპარაკები ფასზე და ადგილიდან რომ დავიძვრებით ვკითხავ: “იუპიტერთან ვიზალიბელარიზაციაზე როდის ვიწყებთ მოლაპარაკებას? საინფორმაციო გამოშვებებში რას ამბობენ?

რა მაგის პასუხია და იცით რომ პლუტონი 87 წლის წინ აღმოვაჩინეთ? აღმოვაჩინეთ რა, აღმოაჩინეს და ჩვენ სულ ახლახანს ვიხილეთ როგორ გამოიყურება. გული რომ ახატია იცით?

აეროპორტში სავახშმოდ მოსვლა არ ღირს, ზედმეტად ძვირი და არაფრით გამორჩეული საჭმელი აქვთ. ვერც ბილეთი ვიყიდე.

რა მკითხეთ? დიახ, ახალი გზით გავიდეთ.”

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?!


საკუთარი თავის საკუთარი თავისგან მიჩქმალვით ვარ დაკავებული. არ აღიარება ბევრს არაფერს ცვლის, ფაქტი ფაქტად რჩება და უძილობით მიწყალებს გულს.

გუშინ გაფართოებულ ოჯახურ ვახშამზე 2016 წლის სიკეთეებზე ვმსჯელობდით, თავი გამოვიდე ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი წელი იყო მეთქი. ჰო, ცოტა არ იყოს დაუფიქრებლად წამოვაყრანტალე ეს დასკვნა, როცა მიზეზების დასახელება მთხოვეს, მივხვდი რომ ის რის გამოც ამ წელს ცუდ შეფასებას ვაძლევ, კონფიდენციალურია და პირში წყალი ჩავიგუბე, შევეცადე ზოგადი ფრაზებით შემოვფარგლულიყავი და ვთქვი “კარგი არაფერი მომხდარა და სულმოუთქმელად ველოდები 2017 წლის მოსვლას, ასტროლოგები სასწაულებს მპირდებიან” მეთქი.

უკანასკნელი 4 წლის განმავლობაში ეს პირველი ახალი წელი იქნება, რომელსაც საქართველოში შევხვდები. არადა სიამოვნებით ავიღებდი ახლაც ბილეთს 29 დეკემბრისთვის და გავუდგებოდი ბუდაპეშტის გზას, გლინტვეინის დაგემოვნებისა და მოციგურავეების ყურების იმედით.

დილით ხასიათზე მოსვლის იმედით ტუჩებზე შინდისფერი “პომადა” (ახლა არ მთხოვოთ წმინდა ქართულით საუბარი, ისეთ ხასიათზე ვარ ფიქრითაც კი ძლივს ვფიქრობ) წავითხაპნე და დასიებულ თვალებს, თვალი ავარიდე.

გახსოვთ ალბათ ფილმი “უძინართა მზე”, ამ ფილმიდან იმდენი ფრაზა მაქვს აკვიატებული, ახლა ყველას გახსენება გამიჭირდება, თუმცა ყველაზე ხშირად მაინც “ეს რა ჭირი გვჭირს ტო”-ს ვიყენებ ხოლმე. ჰოდა, წუხელ ტკივილმა რომ გამაღვიძა, აბაზანაში რომ გავედი წამლის დასალევად და საწოლში რომ დავბრუნდი, ჩაძინებამდე სიმთვრალესა და სიფხიზლეს შორის არსებული ძალიან წვრილი ზღვარი დავიჭირე, დავფიქრდი მინდოდა თუ არა საკუთარი თავის გამოლანძღვა და მივხვდი რომ მინდოდა, ოღონდ იმ მიზეზით არა, რაც თავიდან მეგონა, მომინდა საკუთარი თავი იმის გამო გამელანძღა რომ ყოველ ჯერზე, წინასწარ ვიმზადებ თავს თავის გასალანძღად.. ანუ მანამ სანამ რამეს გავაკეთებ, ვამბობ რომ ამის გამო შემდეგ გვარიანად მომიწევს თავის ლანძღვა, შემდეგ კი ვაკეთებ და ველოდები როდის დადგება ის დრო “ოჰ, რა იდიოტი ხარ თინიკო”-ს რომ ვიტყვი. აი, ესაა საკუთარ თავთან შეუგუებლობის ჭეშმარიტი მაგალითი. ჰოდა, ეს რა ჭირი გვჭირს ტო!

ადამიანი “აკრძალვა” ვარ, ჰო, ფინიკი კი არა, ნამდვილი სისხლის სამართლის კოდექსი ვარ. რა უნდა გრჯიდეს საკუთარ თავს საკუთარ თავად არ ყოფნა რომ დაუკანონო?

არადა, არ იყო ეს 2016 წელი ასეთი ცუდი, ჩემი ცხოვრება ზოგადად კი თავდაყირა დადგა, მაგრამ ეს ერთ დღეში არ მომხდარა, ეტაპობრივად ამოვტრიალდი და დავეკიდე ფეხებით. ცვლილებები რთული შესაგუებელია, მაგრამ ცუდი არ არის.

მდორე და უინტერესო ცხოვრება ზუსტად ისე მაგიჟებს როგორც მოვლენებით დატვირთული პერიოდები.

ფინიკი, დადგა ეგ შენი ცვლილებების 30 და ახლა კედელზე თავის რტყმას არავითარი აზრი არ აქვს.

პარანოიკი და შეთქმულების თეორიების დიდოსტატი რომ ვარ, ეს ადრეც მითქვამს. ჰოდა, ახალი თეორია მაქვს და რა ხრამში გადავჩეხავ ფინიკის, კაცმა არ იცის!

ეს რა ჭირი გვჭირს ტო?

 

მოგონილი ალერგია


ვზივარ ტელევიზორის შუქით განათებულ ოთახში, წყვეტილად ვფიქრობ ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებზე, ვიაზრებ რომ დღეს მთვრალი არ ვარ (სადღაც მგონია რომ ეს კარგია, თუმცა დარწმუნებით ვერაფერს ვიტყვი) და ვფიქრობ ეს ყველაფერი მართლა ხდება თუ მესიზმრება.

საკუთარ ოთახზე ალერგია მაქვს, ოღონდ ყოველგვარი გადატანითი მნიშვნელობის გარეშე. საკმარისია გადაბმულად რამდენიმე საათს გავჩერდე ჩემს ოთახში და თვალების წვა, ცრემლდენა და ცემინება მეწყება. იქნებ ნიშანია?!

ისევ სხვა რამეზე უნდა ვიფიქრო! პრინციპში, დიდი წვალება არ მჭირდება, ვუბრუნდები ფიქრებს ჩემი ახალი “მე”-ს აბსოლუტურ მიუღებლობაზე და გადაჭრით ვამბობ “სიმთვრალე ჯობდა!”

მოდი ისევ წრეზე წავიდეთ, ბოლო დროს განვითარებულ მოვლენებსა და ამ მოვლენებზე ჩვენს საპასუხო რეაქციაზე ვიფიქროთ. ცოტა ხანს გაუნძრევლად შევყურებ კედელს, ბოლოს წყვეტილ ფიქრებს ვალაგებ და ხმამაღლა (ისე რომ ტელევიზორის ხმას ვფარავ) ვამბობ: “მგონი გავგიჟდი!”

11


ხშირად ვამბობ ხოლმე, ადამიანები ზუსტად იმას ვიღებთ რაც გვინდა. ჰო, აი ასე, მოვინდომებთ და გვაქვს. ერთი ეგაა, მერე ვხვდებით რომ კარგად ვერ გავიაზრეთ რას ნიშნავდა სასურველის მიღება, ყველა პირობა ვერ გავითვალისწინეთ, დეტალებზე არ ვიფიქრეთ და voila, სულ სხვა რაღაც შეგვრჩა ხელში.

სანამ აგვისტოში დაწყებული ცვლილებები ნელ-ნელა გამოკვეთილ ფორმას იღებენ, მე არ ვიცი რა მოვუხერხო გაუცხოვებულ საკუთარ თავს. ის ვიღაც, ვინც მე და ფინიკის შემოგვისახლდა, ვისთანაა და რას აკეთებს ვერც ერთი ვიგებთ და ვერც მეორე.

სექტემბერში დაწყებული ოცნება 2015 წლის ამავე პერიოდში დაბრუნებაზეც აგვიხდა. ჰო, ახლა ნუ გაიოცებთ, ხომ ვთქვი, უმეტესად დეტალებს და პირობებს ვერ ვიაზრებთ მეთქი და შედეგად სულ სხვა რეალობა გვრჩება ხელში. ჰოდა, კეთილი იყოს შენი დაბრუნება 2015 წლის ნოემბერში ფინიკი, 2016 წლის აგვისტოს შემდეგ, ეს მარტივი არ იქნება.

ვინ ვარ ვერც მე გამიგია და ვერც ჩემ ირგვლივ მყოფებს. ცვლილებების მიღება მარტივი არასოდესაა, თუმცა ახლა სრულ ქაოსში აღმოვჩნდი.

Yes Man ნანახი გაქვთ? აი, ეგ დამემართა, ოღონდ რა თქმა უნდა ეგეც ცოტა სახეცვლილი ფორმით. ყველაფერზე უპირობო თანხმობას არ ვაცხადებ, მაგრამ იმ ყველაფერს ვაკეთებ, რასაც ადრე მთვრალზეც კი არ გავაკეთებდი. ოღონდ სტოპ! ახლა წარმოიდგინეთ რომ აქამდე ჩემი ნაჭუჭის იქით არასოდეს გავსულვარ. ჩემი მოგონილი წესების ტომები მაქვს და თითოეული მათგანის დარღვევაზე ლამის თავით ვაგებ პასუხს.

ჰოდა, აი, ავდექი და გადავწყვიტე რომ ეს წესები სანაგვეზე იყო მოსასროლი, რომ ეს ყველაფერი მხოლოდ ჩემი მოგონილი იყო, იმისთვის რომ რაც შეიძლება უფერული ცხოვრებით მეცხოვრა, რატომღაც ასეთი ვალდებულება დავუწესე საკუთარ თავს და შემდეგ ამის დასაბალანსებლად შევქმენი ფინიკი. ახლა მე და ფინიკი ისე გადავიხლართეთ ერთმანეთში, სად იწყება ერთი და მთავრდება მეორე, ეშმაკიც ვერ გაიგებს.

2015-ში დაბრუნებაც მხოლოდ იმისთვის მინდოდა, რომ სხვანაირად მეცხოვრა, ის 1 წელი თავიდან მეცხოვრა, რომელმაც აგვისტოში დამდგარ ცვლილებებამდე მიმიყვანა. ჰო, ნუ ცხადია 2015-ში არ დავბრუნებულვარ, მაგრამ ყველაფერი ისე ვითარდება, თამამად შემიძლია ვთქვა ცხოვრება სახეში მაფეთებს ყველაფერ იმას რაც 2015-ს ძალიან გავს და მელოდება როგორ მოვიქცევი.

როგორ მოვიქცევი? როგორ მოვიქცევი და განვაცხადებ – ძვირფასო ფინიკი, სინამდვილეში არავინ მოთრეულა, თინიკო გაფინიკდა და ეს ვერ გაგვიგია.

ვნახოთ სადამდე მივა წარმოსახვიდან რეალობაში გადმოსული ფინიკი.

პ.ს. 2015 და 2016 (5+6=11).

We're Explosions in Slow Motion

You Win & I Lose


განგსტერის ქვრივივით გამოვეწყვე დილიდან.

არ მიყვარს წაგებულის პოზიციაში ყოფნა. სასაცილო ისაა, ახლა წარმოდგენა არ მაქვს ვისთან წავაგე, რას ვერ გავუმკლავდი, სად ჩავფლავდი.

ჰო, კარგი, ვაღიარებ, მხოლოდ ერთხელ და ერთ საკითხში კი არ დავმარცხდი, აი, საერთოდ ყველაფერში წყალწაღებული აღმოვჩნდი. ჰოდა, ჰა, გაიხარე You win, I lose.

რა ვქნა ახლა ფეხებზე რომ მკიდია?! რა? რა და ყველაფერი, აი, დუნიაზე ყველაფერი ფეხებზე მკიდია. ისიც მკიდია, რომ You get the best, I get the rest, ისიც რომ You pass the test, I’m just a mess და შენ წარმოიდგინე ისიც რომ You got it made, I’m in the shade.

ეგრე გამოვიდა, I’m me and you’re you და აქ არაფრის შეცვლა არ შეიძლება. ჰოდა, რახან ვერაფერს ვცვლი, ჭირსაც წაუღია ყველაფერი. აი, ეგეთ გადასარევ ხასიათზე ვარ. დაილოცონ ანტიდეპრესანტების გამომგონებლები.

არადა, დღეს სულ სხვანაირ ხასიათზე ყოფნა მინდოდა, სულ სხვა რამე უნდა დამეწერა, სხვა რაღაცები მეფიქრა, სხვა ემოციები მქონოდა… ამაშიც კი უნიათო აღმოვჩნდი, გამოვგანსგტერისქვრივდი და უაზრო გამომეტყველებით მივჩერებივარ ეკრანს.

ისე, რა მაგის პასუხია და I can’t wait for the day when:

I win, You lose
You beg and I choose
You’re in the shade, I’m on parade

ყველაფერი კარგად იქნება, ჰო, ყველაფერი კარგად იქნება, როგორი ცუდიც არ უნდა იყოს ეს.

1 თვე და 1 წელი (366 დღე ანუ 1 დღით მეტი სხვა წლებთან შედარებით). გავერთიანდით, დავმრგვალდით, წრე შევკარით და დავხურეთ.

tumblr_m0d487lel11qzwaddo1_500
Someday, not far from now!

Stupid Girl


ძილის წინ ამეკვიატა ეს სიმღერა. გაუგებარი სულაც არაა რატომ. ყველაფერი მარტივია, ახლა ზუსტად ის დროა საკუთარ თავს რომ უნდა ვუმღერო stupid girl.

პატარა და დიდი დასასრულების პერიოდია you stupid girl.

ასეთ დროს თუ აბსოლუტურ მრისხანებაში ვიქნებოდი, ახლა ფეხებზე მკიდია. ყველაფერი რაც სანაგვეზეა მოსასროლი, წავა სანაგვეზე. დაიკიდე რა, you stupid girl!

You stupid girl, all you had you wasted.

გამოფხიზლდი you stupid girl?

What drives you on
Can drive you mad
A million lies to sell yourself
Is all you ever had

ეს რომელს გვეხება ფინიკი? მე თუ შენ?

მე მეხება, მე, და ის რაც მეხება მე, გეხება შენც. იქნებ ერთხელ მაინც ვთქვათ ყველაფერი ისე როგორც სინამდვილეშია, ბოდვის გარეშე.

Don’t believe in fear
Don’t believe in pain
Don’t believe in anyone
That you can’t tame

ცოტაც და თავიდან დაიბადები you stupid girl. ისევ ისეთი, როგორიც იყავი, ოღონდ ზედმეტი ხარა-ხურის გარეშე, რომლებიც რომელიღაც ილუზიაში რაღაცას წარმოადგენდნენ.

You stupid girl, all you had you wasted.

დიდი დრო დაგჭირდა, მაგრამ ვის რაში ედარდება დრო.

Don’t believe in anything
That you can’t waste

ჩემნაირების ცხოვრებაში ყველაზე საშიში ის მომენტია, როდესაც ჩხუბისა და ყველაფრის თავზე დამხობის სურვილი არ არსებობს, ე.ი. ყველაფერი გადაწყვეტილია და როცა ყველაფერი გადაწყვეტილია, აღარაფერი შეიცვლება. წელს განსაკუთრებით ბევრი ილუზია მოვისროლეთ სანაგვეზე you stupid girl. ხომ გინდოდა განსაკუთრებული წელი you stupid girl? ჰოდა, what you need, is what you get! ამაში ძალიან ნიჭიერი ხარ you stupid girl.

ფ(თ)ინიკი(ო)


უნდა წავიდე. დიახ, აი ასე, უნდა ავდგე და გადავცხოვრდე სადმე, სადმე არა ბათუმში. დიდი გასაქანი არც ისეა და ბარემ იმ ქალაქს მივაშურებ სადაც არც “ცხოვრების უფლება” დამჭირდება და რომელიც მიყვარს. და რომ ვერ გადავცხოვრდები? ისე, რომ წავიდე? ცოტა ხნით, 2 დღით, 1 დღით, ნუ 1 ღამით, ღამე დარჩენის გარეშე წასვლას რა აზრი აქვს? მარტო ხომ უნდა წავსულიყავი ისედაც, ნუ, წავსულიყავი რა, უნდა წავიდე, ჯერ დრო მაქვს. 1,5 თვე. 1,5 თვეში იმდენი რამ შეიძლება მოხდეს, ბათუმში 2 დღით (ნუ 1 დღით.. ნუ 1 ღამით) წასვლა რა პრობლემაა. და თან რომ რაღაცნაირად არ ვარ დარწმუნებული მარტო წასვლა მინდა თუ არა? აი, კი მომწონს წარმოდგენის დონეზე, მაგრამ პროცედურულად თუ პროცესის სახით, თუ როგორცაა, ხანგრძლივად რომ წარმოვიდგენ, არ ვარ დარწმუნებული რომ მინდა. მარტო ყოფნა თან მიყვარს და თან არ მიყვარს. საერთოდაც სულაც არ ვარ დარწმუნებული, რომ რამეში ვარ დარწმუნებული. ისევ სისულელეების ხლართვა უნდა დავიწყო ახლა.

ისევ ისტერიკა რომ დამემართოს? ნუ ისტერიკა რა, ჯერ რომ ვიცინო და მერე ვიტირო? ან პირიქით ჯერ ვიტირო და მერე ვიცინო? არა ეგრე არ მომსვლია, სიცილიც იყო და ტირილიც, მაგრამ მთლად ერთდროულად არა. იქნებ ენერჯაიზერების ბრალია ეს ყველაფერი და მე გადაცხოვრებას, ნუ გადაცხოვრებას რა 2 დღით წასვლას, ჰო, კაი 1 დღით წასვლას.. ნუ 1 ღამით წასვლას ვაბრალებ.

ვბოდავ. პრინციპში, ეს დიდი ხანია ასეა და სიახლეს არ წარმოადგენს, შესაბამისად უბრალოდ აღვნიშნე, ვინმეს თუ ეჭვი ეპარებოდა “ეს ხომ არ ბოდავსო”, ვუდასტურებ რა. ყველაფერი შეიცვალა მაგრამ ეს სისულელეების ბჟუტური ვერ მოვიშალე, წავალ, გადავალ, გადმოვალ, აი ამას ვიზამ, იმას ვიზამ, შევცვლი, გადავცვლი, გადმოვცვლი, 1 დღით წავალ, 1 ღამით, სამუდამოდ, 2 საათით.

ვერსადაც ვერ წავალ.

ვერ რა, უფრო არ, იმიტომ რომ აი ეგრე ვიქცევი ხოლმე. ფინიკია, ფინიკო თუ თინიკო, სამივე ეგრე ვიქცევით ხოლმე. ანუ დაუსრულებლად ვბოდავთ, ბოდვის იქით არაფერს ვაკეთებთ და რა მნიშვნელობა აქვს რომელმა მობოდა რა უნდა გაეკეთებინა დანარჩენ ორს. ისე სამნი როდის აქეთ გავხდით? ბოლოს მახსოვს თინიკო და ფინიკი ვიყავით. არ ვართ სამნი, არც ორნი, ნუ მეორეზე კიდევ შეიძლება ფიქრი, მაგრამ ეს მესამე მეტისმეტია.

ისე, ისტერიკა არაა მგონი სწორი ფორმა, ისტერიაა ხომ? ისე რა არის ეს ისტერია? ისტერია ფრიად ნაირსახოვან კლინიკურ სურათს ავითარებს: ავადმყოფი ფანტაზიორობს, ახდენს ორგანული დაავადების კლინიკური სურათის ინსცენირებას და ამით გარშემო მყოფთა ყურადღების ცენტრში ხვდება. – ეგ ყოფილა. რა ბჟუტურია, ვერაფერი გავიგე და მაინც არაფერში ვეთანხმები. ნუ ფინიკის. ფინიკოს თუ თინიკოს ისტერიას ამასთან კავშირი არ აქვს. მოიცა, ახლა რა გამოდის, ე.ი. მე ვიგონებ ისტერიას, რომელიც განხილულია როგორც დაავადება/დიაგნოზი (ისტერიული ნევროზი), ვიჯერებ რომ ეგაა და სინამდვილეში არაა, ანუ მაინც ისტერიაა, იმიტომ რომ ისტერიის კლინიკური სურათია ავადმყოფი ფანტაზიორობს, ახდენს ორგანული დაავადების კლინიკური სურათის ინსცენირებას. დასკვნა: ჯერ ვიგონებ ისტერიას, მერე ვარკვევ და უარვყოფ ისტერიას და ამ უარყოფის გამო, ვადასტურებ ისტერიას.

ხომ ვამბობ უნდა წავიდე მეთქი?! უნდა გადავცხოვრდე. ნუ გადავცხოვრდე რა, 2 დღით წავიდე, ნუ კაი 1 დღით, ჰო, ჯანდაბას 1 ღამით. მარტო? მარტო რატომ მინ. 2 ვართ და მესამეც დაგვიმატებია ამასობაში. ფინიკი და თინიკო უნდა წავიდნენ? არა ჯერ თინეიჯერობამდე არ მისული ფინიკის თავი, 30 წლის (ნუ კაი ჯერ 29) თინიკოს არ ექნება. ხუმრობ? მინ. 36 საათი ერთმანეთს რომ ვუყუროთ, ისტერიას მოვიგონებთ, მერე უარვყოფთ და მერე დიაგნოზს დაგვისვამენ.

ანუ არ უნდა წავიდე. არ რა ვერსადაც ვერ წავალ.

სანამ ისევ ამიხლართავს, ვიყიდი 2 მატარებლის ბილეთს და სადგურზე ვინმეს ვაჩუქებ, ჰო, ერთს, აბა ორივე რომ ვაჩუქო მე ვერსადაც ვერ წავალ.

წრეში ბურთი


ყველაფერი წრეზე ტრიალებს.
ერთსა და იმავე წრეში ვდგავარ, ბურთს სხვადასხვა ადამიანები მესვრიან, ოღონდ ერთნაირად. ტრიალისას ახალ სახეებს რომ ვხედავ, ილუზია მაქვს რომ რაღაცები იცვლება. ბურთი იგივეა, სათამაშო მოედანიც და ჩემი თამაშის სტილიც. დიდი ხნის წინ უნდა გავსულიყავი წრიდან, თამაშის წესია ასეთი, როცა ბურთი მოგხვდება უნდა გახვიდე. ჰოდა, მერამდენედ მოგხვდა ფინიკი ბურთი, “ნუ ჟილკობ”! ახლა სხვა უნდა ჩადგეს ამ წრეში, შენ გვერდზე ეზოს ბავშვები გელოდებიან, ვინც არ უნდა იყვნენ, როგორი მიედანიც არ უნდა ქონდეთ და როგორ მაგრადაც არ უნდა ისროდნენ.
ის რომ დედამიწა მრგვალია სულაც არ ნიშნავს რომ წრეზე სიარული მაქვს გამოწერილი.
Fuck it all! მე გავდივარ, გმადლობთ, არ გამაცილოთ, ამბობენ ცუდი ნიშანიაო.

image

ფილტრი


როგორც ამბობენ, თუ კარგის თქმა არ შეგიძლია, ჯობია არაფერი თქვა. შეიძლება ამაზე ფილოსოფიური მსჯელობა, თუმცა ზედაპირულად აბსოლუტურად ვეთანხმები, ასე ვიქცევი თუ არა, სხვა საქმეა.
ამ წესის დანერგვა პირველ რიგში საკუთარი კეთილდღეობისთვისაა საჭირო. ნეგატივის გამოხატვისას, ეს ნეგატივი ყველაზე დიდი დოზით ისევ მე მიბრუნდება და შემდეგ საათები გადის იმაზე ფიქრში რა ამაზრზენი ვარ. თუ პოზიტიური გარემოს შექმნას ვცდილობ, ნეგატივის ფრქვევა ამის მისაღწევად ნამდვილად არ გამოდგება. სწორედ ის ადამიანები უნდა გაფილტროთ თქვენი ცხოვრებიდან, რომლებთანაც ვერც კარგს ამბობთ და ვერც გაჩუმებას ახერხებთ.
დღეს ძალიან არ მიყვარს ჩემი თავი.
ცუდი გოგო ხარ შენ ფინიკო!

image