Norwegian Wood


ბათუმი – თბილისის მატარებელეზე ასვლისას ყოველთვის ახალი საუნდთრეკი და ახალი წიგნი მაქვს მომზადებული. ზუსტად, ბათუმი – თბილისის და არა თბილისი – ბათუმის, უკანა გზა ყოველთვის განსხვავებულია, დაბრუნებები ზოგადად მნიშვნელოვნად განსხვავდება წასვლებისგან. დაბრუნება ყოველთვის უფრო მეტ ემოციას იწვევს ვიდრე წასვლა, რაოდენ სევდიანადაც არ უნდა ჟღერდეს. დაბრუნება ყოველთვის რაღაცას მოითხოვს, მუსიკას, წიგნს, განწყობას.

წიგნი თბილისიდან არასოდეს მიმაქვს, ტრადიციაა რომ ბათუმში “წიგნები ბათუმში” უნდა შევიარო და იქ ყოველგვარი წინასწარი განზრახვის გარეშე წამოვედო რომელიმე წიგნს, რომელსაც უკანა გზაზე წავიკითხავ. მუსიკაც თავისთავად ჩნდება, ვიღაც გამიზიარებს, ტასქის მძღოლს ექნება ჩართული, სასტუმროს გვერდზე ოთახიდან გამოვა ან წიგნის საუნდთრეკი აღმოჩნდება. ყველა წასვლას დაბრუნების მომენტში თავის ისტორია აქვს და იმისთვის რომ მოგონებები მუდმივად ცინცხლად შევინახო, მათ ახალ ნაყიდ წიგნთან და ახალ სიმღერასთან ვაკავშირებ. ყველა ასეთ უიკენდს ანაც ყველა ასეთ შვებულებას თავის ისტორია და მუსიკალური გაფორმება აქვს, ეს ისტორიები კი ჩემი წიგნების თაროზე და ჩემს ფლეილისთში ინახება.

ჩამოსვლის შემდეგ, თუ გზაში ვერ დავასრულე კითხვა, მომდევნო დღეს აუცილებლად ვამთავრებ, რის შემდეგაც აღარც იმ მუსიკას ვუსმენ, რომელსაც მგზავრობისა და კითხვისას ვუსმენდი და აღარც იმ წიგნს ვუბრუნდები (როგორ ძალიანაც არ უნდა მინდოდეს გადაკითხვა). ვინახავ, იმ დროისთვის როცა ყველაფრის გახსენება მომინდება, ვიცავ ემოციებს და მოგონებებს გახუნებისა და დაკარგვისგან.

ჰოდა ერთ დღესაც შეიძლება მეც სწორედ ისე დამემართოს, როგორც ჰარუკი მურაკამის მთავარ გმირს დაემართა თვითმფრინავში: Once the plane was on the ground, soft music began to flow from the ceiling speakers: a sweet orchestral cover version of the Beatles’ “Norwegian Wood”. The melody never failed to send a shudder through me, but this time it hit me harder than ever. მეც ასე დამარტყამს რომელიმე სიმღერა, დამაწვება და ცოტა ხანს ადგომას ვეღარ შევძლებ.

ეს სიმღერა ნორვეგიულ ტყეზე არაა, არც მასში მოსეირნე წყვილებზე და არც დაუსრულებელ სიყვარულის ისტორიებზე, იაფფასიან მასალაზეა, ყალბ ხეზე, რომლითაც იაფფასიან ავეჯს ამზადებდნენ და მოიხსენიებდნენ ნორვეგიული ხის სახელით, რომელიც სიმღერის ბოლოს გადასარევად იწვის შურისძიების ნიშნად. სათაური გენიალურია, სიმღერაც. არ შემიძლია საფუძვლიანად არ შევისწავლო სიმღერები, რომლებსაც ვიკვიატებ და ჩემი მოგონებების შენახვას ვანდობ, ჰოდა, არც Norwegian Wood-ია გამონაკლისი. ყველაფერი პირველი სტროფით დაიწყო: “I once had a girl or should I say she once had me”, შემდეგ კი მიყვა. მიყვარს სიმღერები, რომლებიც ისტორიებს ყვებიან.

14 მაისი, ბათუმი თბილისის მატარებელი.

I once had a girl
Or should I say she once had me
She showed me her room
Isn’t it good Norwegian wood?

She asked me to stay
And she told me to sit anywhere
So I looked around
And I noticed there wasn’t a chair

I sat on a rug biding my time
Drinking her wine
We talked until two and then she said
“It’s time for bed”

She told me she worked
In the morning and started to laugh
I told her I didn’t
And crawled off to sleep in the bath

And when I awoke I was alone
This bird had flown
So I lit a fire
Isn’t it good Norwegian wood?

hl_dds_00375798

შავი კლაკნილი ხაზები


ისევ ბათუმში ვარ, ისევ სასტუმროში, ისევ თეთრ საბანში გახვეული გავყურებ აივანს და ბალიშის მოუხერხებლობის გამო, ისევ მტკივა კისერი. მარჯვენა თვალის გვერდით, ტკივილში გადასული პულსაცია მაგრძნობინებს რომ ამდენ ხანს წოლა არ შეიძლება.

ბოლო რამდენიმე თვეა ფრჩხილებზე მხოლოდ შავი ფერის ლაქი მისვია. იმიტომ კი არა რომ სხვა ფერები არ მომწონს, არა, ეს არაფერ შუაშია, უბრალოდ ერთხელ რომ წავისვი ვეღარ მოვიშორე და სხვა ფერების წასმისას ფრჩხილის რელიეფში ჩამკვდარი სიშავე მაინც ატანს გარეთ. თუ იცით როგორ შეიძლება უფრო ეფექტურად მოშორება, არ მასწავლოთ, ფეხებზე დავიკიდე უკვე, იყოს როგორც არის.

დღეს 20 ნოემბერია. მერე რა ხომ? არც არაფერი, ანაც ფერი, მაგრამ ჩემთვის. ფერი? რა ფერი? შავი? ნწ, ვერ გამოიცანით, უკვე წითელი, ოღონდ შავი კლაკნილი ხაზებით.

“წიგნები ბათუმში”-ს მაღაზიაში “ბურუსს” გადავეყარე. სად აღარ ვეძებე, მაგრამ ვერსად წავაწყდი. აქ არ მიძებნია, შემთხვევით წამოვედე, როგორც მაშინ, ივლისში “ცუდი გოგო” რომ გავიცანი. მოკლედ, “წიგნები ბათუმში” ჩვენი წიგნებში შეხვედრის ადგილია. მართალია “ბურუსი” იმ ყუთს მიღმა დარჩება, სადაც შენ ხარ ჩალაგებული, მაგრამ ეგ არაფერი, იქ სხვა ისტორიები დევს, ეს ჯობია გარეთ იყოს, ჩვენი შეხვედრის მუდმივად ხელმისაწვდომ ადგილად რომ დარჩეს.

გარეთ მშვენიერი ამინდია, ზღვა საწოლიდანაც გადასარევად ჩანს, ადგომა არაფერში მჭირდება.

კიდევ შევხვდებით! ბურუსში, ლიოსასთან, ბათუმში, ჩილეში ანაც იუპიტერზე… მოკლედ სადმე აუცილებლად შევხვდებით!

დრელის ხმა ზემოდან


ახლა ყველაფერი ზუსტად ისეა, როგორც წიგნების კითხვისას და ფილმების ყურებისას წარმომედგინა რომ იქნებოდა. არა, იმას კი არ ვამბობ რომ ოდესმე ასეთი დროის დადგომა მინატრია ანაც დამიშვია, მაგრამ წარმოდგენით ბევრჯერ წარმომიდგენია.

ახლა ზუსტად არ ვიცი რომელი საათია და შეხედვა მეზარება, მიუხედავად იმისა რომ ეს მზერის ერთი ადგილიდან მეორეზე გადატანას მოითხოვს მხოლოდ, არც ის ვიცი რა დღეა და ზუსტად იმასაც ვერ ვიხსენებ რა რიცხვია. დროსა და სივრცეში გაუჩინარებულივით ვგრძნობ თავს და მინდა დამივიწყოს იმ ცხოვრებამ, რომლისგანაც პატარა პაუზა მაქვს აღებული.

ნაცრისფერი ამინდია, მე ემბრიონის პოზაში ვწევარ საწოლში და გარკვეული პერიოდულობით ვახელ თვალებს. გამჭვირვალე ფარდის მიღმა, აივნის კუნჭულიდან ზღვა მოჩანს, ზღვის თვალუწვდენელი ჰორიზონტი. ადგომა არ მინდა, არც ფიქრი მინდა და არც კითხვა, მუსიკის ხმაც კი მაწუხებს როცა ვცდილობ მის მოსმენას. მინდა იმ მდუმარებაში ჩავიძირო, რომელსაც ალაგ-ალაგ ზედა სართულიდან მომავალი დრელის ხმა არღვევს. ეს ხმაც ჰარმონიულად ერწყმის ჩემს განწყობას და როგორც ყოველთვის, ახლაც თავი ფილმის პერსონაჟი მგონია. იცი როგორი ფილმის? როგორიც Lost in Translation-აა.

მიყვარს სასტუმროები, ასეთ დროს ყველაზე მეტად ვიკმაყოფილებ გაქცევისა და გადაკარგვის ჟინს.

ფიქრები ერთმანეთს ისე ენაცვლებიან, საბოლოოდ ვხვდები რომ არაფერზე ვფიქრობ, მხოლოდ ვგრძნობ ფიქრის პროცესს, რომელიც ერთნაირია, ფიქრების შინაარსის მიუხედავად. ვგრძნობ რომ ყველაფერი მიდის ერთ ფიქრამდე, კულმინაციას აღწევს და საწოლში გვერდს მაცვლევინებს.

ეს ის სიმშვიდეა, რომლის დადგომაც არა ერთხელ ყოფილა ჩემი წარმოსახვის ნაყოფი. ის სიმშვიდეა, რომელშიც ისე იძირები, სხეულის მასისგან ხელის გაბუჟებასაც ვერ გრძნობ. მძიმედ ვდევარ საწოლზე და ბალიშზე მიკვრისგან ამოწეული ლოყა თვალს მიხუჭავს, ამიტომ ცალი თვალით გავყურებ გარედან შემომავალი დღის ნაცრისფერ სინათლეს.

მარტოობისნაირი შვება არაფერს მოაქვს, ასეთ დროს, ზუსტად ისე ვიკარგები სამყაროში, როგორც წარმომედგინა.

საკუთარი სხეულის საწოლზე ასე მიგდება იმის აღიარებას ნიშნავს, რომ აუცილებელია საკუთარი თავისთვის მწუხარების უფლების მიცემა. მშვიდი და აბსოლუტურად უემოციო მწუხარების.

ახლა ფიქრებზე კონტროლის დამყარების დრო არ არის, ახლა ფინიკის დიქტატორული რეჟიმის ჩამოშლის დროა, დრო როცა ფიქრები თავისას მიერეკებიან და მე ვნებდები.

მონატრების განცდაც სადღაც გაუჩინარდა, ყველაფრის გამორკვევის სურვილი ბალიშის ქვეშ ამოვდე და ემბრიონის პოზაში მწოლიარემ, გვერდზე ის მარტოობა მივიწვინე, რომელსაც დაჟინებით უარვყოფდი.

დამსვენებელი ფინიკი


ორი დღის განმავლობაში კარგი ამინდი უკვე სერიოზული მიღწევაა, ამიტომ არ ვწუწუნებ. დღეს როგორც მოსალოდნელი იყო ზღვაც აირია და ამინდიც გაფუჭდა, თუმცა ვინაიდან ჩემს კანს უკვე გაუჩნდა შოკოლადისფერი ელფერი, გავიმეორებ რომ საწუწუნო არაფერი მაქვს.

დამსვენებლები საინტერესო ხალხია. დღეს ისეთი დილა გათენდა ერთადერთი რაზეც შეიძლება იდარდო ისაა ნეტავ უახლოეს მომავალში როდის ნახავ მზეს. ასეთი შავი ცა მგონი არასოდეს მინახავს. ჰოდა, ამასობაში, აი წამი წამზე ცა რომ უნდა ჩამოვიდეს და ზღვას შეუერთდეს, ძალიან მზიანი ამინდისთვის შესაფერისად გამოწყობილი მზის სათვალიანი მამაკაცი მიდის ბასეინთან, იქვე მდგომ სასტუმროს თანამშრომელს მიანიშნებს შეზლონგზე და ეკითხება “აქ ჩრდილი იქნება დღის განმავლობაში ხომ? მზე ამ ადგილს ხომ არ დააჭერს? ბავშვები იწვებიან.” თან პირსახოცს ფენს. ამასობაში წვიმაც იწყება და სასტუმროს წარმომადგენელი პასუხობს “იცით, დღეს არ მგონია.” რთულია ამ დროს არ იყო ირონიული.

შტორმი რომ დაიწყო ამოვედი, თუმცა ძალიან ვდარდობ მზემ არ დააჭიროს იმ ადგილს და არ დაიწვან.

ზღვა ყველა სეზონზე და ყველა ამინდში მიყვარს, განსაკუთრებით მაშინ თუ მაქვს ფუფუნება მუდმივად ვუყურო.

ახლა ყველაფერი ფეხებზე მკიდია და ვფიქრობ ეგრევე დავიძინო, თუ კითხვისას ჩამეძინოს.

ადამიანები არ მიყვარს, ზედმეტი ხალხი რომ ირევა ირგვლივ მღლის, ამიტომ წვიმა და შტორმი (აუ, იყოს რა შტორმი) ნამდვილი მისწრებაა ახლა. ყველაზე მეტად ცარიელი სანაპირო, წვიმა და დიდ ტალღებში ცურვა მიყვარს, როცა ყველა სადღაცაა გაკრეფილი.

Departures და Arrivals


ერთმა ადამიანმა მითხრა თუ ბედნიერი სახეების ნახვა გინდა აეროპორტის Arrivals დარბაზში უნდა წახვიდეო. ის ადამიანებიც კი რომლებიც ჯერ კიდევ რამდენიმე საათის წინ Departures-ში უგონოდ დასევდიანებულები ელოდებოდნენ მათი ფრენის გამოცხადებას, დანიშნულების პუნქტის მიღწევისას, რაღაცნაირად ბედნიერი სახეებით გამოდიან Arrivals დარბაზში. ყველაზე რთული მაინც დამშვიდობების მომენტია და არა ის, რაც მას შემდეგ მოსდევს.

ყველაზე დეპრესიული მომენტები “დამშვიდობებასთანაა” (ადამიანებთან, ადგილებთან, სიტუაციასთან) დაკავშირებული. ამ სიაშია ნაძვის ხის დაშლა, ჩემოდნის ჩალაგება და Departures დარბაზისკენ გეზის აღება. როდესაც წასვლა ახლოვდება ყველაზე მეტად მინდა ხოლმე რომ რაც შეიძლება სწრაფად დადგეს აფრენის მომენტი, დროზე გავეცალო მათ ან იმ სიტუაციას, რომლებთანაც დამშვიდობება ყველასთვის კარგად ნაცნობ ბურთს მაყლაპინებს და მიჩხერს ყელში. ეს “პლასტერის” ერთიანად აძრობას გავს, რაც უფრო დიდ ხანს და ნელა იძრობ, მით უფრო გტკივა.

Arrivals-ში გამოსვლისას ყველაფერი უკვე უკანაა დარჩენილი და რაღაც ახალი იწყება. გინდა, არ გინდა, ამას არ აქვს მნიშვნელობა, უკვე დაიწყო და შესაბამისად შენც ფეხის აწყობის გარდა არაფერი დაგრჩენია.

დღეს ეს სიმღერა იმაზე თემატური აღმოჩნდა, ვიდრე გუშინ წარმოვიდგენდი როცა ამ პოსტის დაწერა გადავწყვიტე.

დღეს დამშვიდობებების დღეა, როცა “პლასტერის” ერთიანად ახევა არ გამოდის.

Ground Control to Major Tom (Ten, Nine, Eight, Seven, Six)
Commencing countdown, engines on (Five, Four, Three)
Check ignition and may God’s love be with you (Two, One, Liftoff)

P.S. Safe flight David and may God’s love be with you.

Love Always Comes As A Surprise


დიდი ხანია ტემპერატურა მინუსს აჩვენებს და ქუჩაში გასვლა ისეთი ატრიბუტების გარეშე, როგორებიცაა ქუდი, კაშნე და ხელთათმანები წარმოუდგენელია.

მართალია პირველად სახლიდან რომ გავედი ჩამოთვლილინ ატრიბუტებიდან, მხოლოდ ჩემი “კურტკის” “კაპიშონი” მქონდა, რეალობას მალევე მოვერგე და უკანასკნელი 8 წლის განმავლობაში პირველად ვიყიდე და მოვირგე ხელთათმანი.

სხვა სიტუაციაში რომ გეკითხათ გადაუღებელი თოვა და გაუსაძლისი ყინვა ჩემთვის აუცილებლად იქნებოდა ჯოჯოხეთის სინონიმი, თუმცა ახლა ასე არ არის. არსად მეჩქარება, არც სადმე ვარ წასასვლელი და არც სადმე მელოდებიან, შემიძლია იმდენი ვიბოდიალო სანამ ყინვისგან თითებში მგრძნობელობა საბოლოოდ არ წამერთმევა.

მიყვარს საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, ყველა სადღაც მიდის, სხვებთან ერთად ელოდები ავტობუსის მოსვლას, ვიღაც შენ წინ გაჩერებაზე ჩავა, ვიღაც შენთან ერთად, ვიღაც ბოლო გაჩერებამდე მიყვება რომ შემდეგ ავტობუსზე გადაჯდეს. უცნობ ადამიანებთან სიახლოვეს რაღაცნაირი თავისუფლების განცდა მოაქვს. საკუთარ ნაჭუჭში ჩაკეტვა და ერთი ყუთიდან, მეორემდე ტაქსით გადაადგილება ცხოვრების შეგრძნებას მაკარგვინებს. როდესაც სამყაროს ზედმეტად პატარა ჩარჩოებს უწესებ, კედლები ყველა მხრიდან იწყებს დაწოლას და პატიმრის მდგომარეობაში გაგდებს, სულს გიხუთავს.

ბუნებრივად კარგ განწყობაზე დგები, თუ კიბეზე ჩასვლისას ყველას ესალმები მიუხედავად იმისა იცნობ თუ არა, მთავარია რომ ერთ ჭერქვეშ აღმოჩნდით. ცუდი რითია თუ ერთმანეთს გაუღიმებთ და მიესალმებით?!

უცნობ ადამიანებში ხეტიალი ხელოვნურად წამოჭიმულ კედლებს არღვევს და მათავისუფლებს. ის სამყარო, რომელშიც მხოლოდ 1 პატარა ოთახი მაქვს გამოყოფილი და ჭერი ცოტაც და თავზე დამაწვება, ასეთ დროს სადღაც ქრება და მანამ არ მახსენებს თავს, სანამ ჩემს პატარა დახურულ სივრცეში არ დავბრუნდები და საკუთარ ფიქრებს თავიდან არ მივცემ გასაქანს.

არ არსებობს პოზიტივის გაცემაზე დიდი პოზიტივი, ამაზე დიდი ბედნიერების განცდა არაფერს მოაქვს. ცხოვრებაც ნაკლებ უაზრო მეჩვენება და კმაყოფილების (ოღონდ ძღომისნაირი კმაყოფილების არა) განცდა მიჩნდება. სულ რამდენიმე დღეა ახალი წელი მოვიდა, ყოველთვის მჯეროდა და ახლაც მჯერა, რომ ყოველი იანვრიდან რაღაც ახალი იწყება, რაღაც ახალს ვიგებთ, გადაწყვეტილებებს ვიღებთ ან რაღაცას ვცვლით. მე მივხვდი, რომ თუ მინდა ჩემს მიერვე შექმნილი კედლებიდან თავის დაღწევა და თავზე ჩამოწოლილი ჭერის ოდნავ შემსუბუქება, ამისთვის მჭირდება სრულიად უმიზეზოდ, ყოველგვარი განმარტებების გარეშე გავცე რაც შეიძლება მეტი პოზიტივი.

ბოლო პოსტში მიწერია, რომ ახალი წელი სწორედ ის დროა როდესაც სიყვარულის და სითბოს გამოხატვა ჩარჩოებში ჯდება, წესებს ემორჩილება და გვეპატიება. ჰო, სწორედ ესაა პასუხი კითხვაზე თუ რატომ მიყვარს ეს დღესასწაული ასე ძალიან. ამ დროს ირგვლივ ნაპატიები და “ბუნებრივის” იარლიყ მიწებებული პოზიტივი და ადამიანური სითბოს გამოხატვა ტრიალებს. ჰოდა, არავის უთქვამს რომ წლის სხვა დროს ამის უფლება ჩამორთმეული მაქვს, რომ სხვა დღეებში აუცილებლად უნდა ვიყო საკუთარი, მოგონილი ბუნაგის ბიდანადარი და მუდმივად რაღაც “ვამტკიცო”, გამოხატვას მოვერიდო და მხოლოდ ზრდილობის წესებით დასაშვები ქმედებების უფლება მივცე საკითარ თავს. სხვა თქვენი მიზეზით გახარებული / გაბედნიერებული / გაღიმებული ადამიანების რაოდენობა თქვენი ბედნიერების დოზის პირდაპირპროპორციულია.

ადრეც მითქვამს, რომ სამყარო გველაპარაკება, ამოუხსნელი, რთულად გასაგები ნიშნებით, მაგრამ გველაპარაკება. მოსმენას ნელ-ნელა ვსწავლობ.

გილოცავთ შობას (ეს ის შემთხვევაა როდესაც ზუსტადაც რომ თარიღს მნიშვნელობა არ აქვს, მთავარია ის პოზიტივი რომელიც ამ დროს ჰაერში ტრიალებს)!

Love, always comes as a surprise
You don’t need to close your eyes
‘Cause soon you’ll recognize
Its colors

Las Palmas de Gran Canaria


შესავალი

არ ვიცი რატომ ჩავაგდე ეს პოსტი დრაფტებში და აქამდე რატომ არ გამოვაქვეყნე, თუმცა ამას არ აქვს მნიშვნელობა. მოკლედ ასე:

ჯერ კიდევ მანამ, სანამ თვითმფრინავში ავიდოდი და საბოლოოდ, ოფიციალურად გადავწყვეტდი რომ დამთავრდა, ვფიქრობდი რა უნდა დამეწერა ჩემს მოგზაურობაზე, როგორ უნდა დამეწყო, რა უნდა მომეყოლა და რა არა. ისიც კი ვიფიქრე სახლში ჩასვლამდე ვერ მოვითმენ და აქ და ახლავე შევაჯამებ ყველაფერს მეთქი, მაგრამ ვინაიდან ტექნოლოგიურად კარგად არ ვიყავი აღჭურვილი, მაინც მომიწია სახლამდე „მოთმენა“. ჰოდა, როგორც აღმოჩნდა იმდენ ხანს ვითმინე, რომ სახლში მისულს ყველაფერი დამავიწყდა და ახლა თავიდან ვცდილობ აღვიდგინო რისი თქმა მინდოდა და რატომ.

მაშ ასე, რატომ ლას პალმასი?

ყველაფერი ძალიან მარტივია (პრინციპში არც ისე, მაგრამ მაინც), არ ვიცი რომელი წელი იყო, ან მე რამდენი წლის ვიყავი, თუმცა მას შემდეგ რაც სახლში „აიეტი“ (დღეს მგონი „სუპერ ტივი“ ქვია, თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს) დავაყენეთ და ქართულის გარდა სხვა არხების ყურებაც დავიწყეთ (ეს მგონი ის პერიოდია Backstreet Boys – Get Down ახალი გამოსული რომ იყო და მთელი მსოფლიო ნიკ კარტერზე ბოდავდა), ყოველთვის ვუყურებდით Euronews-ის ამინდის პროგნოზს, ნუ ნახევარ საათში ერთხელ იყო მგონი და ამიტომ. მაშინ თბილისის პროგნოზი არ ეწერა ხოლმე, მაგრამ მაინც საინტერესო იყო რა ხდებოდა სხვაგან, სხვა ქვეყნებში. რუკაზე, კუთხეში (უკვე ბოლოსკენ) პატარა კუნძულის ერთ ქალაქსაც აჩვენებდნენ ხოლმე, კერძოდ ლას პალმასს, სადაც ზამთარშიც და ზაფხულშიც ხან 23, ხან 25 და ხანაც 28 გრადუსი იყო. ჰოდა, ამოვიჩემე, ამოვიჩემე ეს ქალაქი, ისე რომ ვერასდროს წარმოვიდგენდი ოდესმე თუ მოვხვდებოდი აქ.

ზაფხულის შვებულებას ჯერ კიდევ დეკემბერში ვგეგმავ ხოლმე, ჰოდა, მას შემდეგ რაც მრავალ მიზეზთა გამო პროტუგალიასა და სარდინიას ხაზი გადავუსვი, გამახსენდა ლას პალმასი, თქვენ წარმოიდგინეთ, პირველად სწორედ დეკემბერში გავიგე რომ ლას პალმასი კანარის ერთ-ერთ კუნძულზე მდებარეობდა (კანარის კუნძულებზეც თავისებური ასოციაცია მაქვს ბავშვობიდან გამოყოლილი). რამდენიმეთვიანი გეგმვის, booking.com-ის დაზეპირებისა და Iberia-ს ფრენების გულდასმით შესწავლის შემდეგ, როგორც იქნა გამოჩნდა თვითმფრინავის ბილეთი მისაღებ ფასად, სასტუმრომ კი რომლის საიტზეც დღეში რამდენჯერმე შევდიოდი, სპეციალური შემოთავაზება გამოდო და დიდი გადათვლა-გადმოთვლის შემდეგ, გადავიხადე ფული ოცნების ასრულებაში.

გზა

ამის შემდეგ დაიწყო დაუსრულებელი მოლოდინი, უაზროდ გაიწელა ზაფხულის პირველი ორი თვე, ბოლოსკენ კი უკვე დღეების გადათვლაზე ვიყავი გადასული და ყოველ დილით ვუახლოვდებოდი საოცნებო შვებულების თარიღს.

არ ვიცი, რატომღაც მგონია, რომ მე ერთადერთი არ ვარ, ვისაც ეშინია ყველაფერი იმის რაც ძალიან გავს ოცნების ასრულებას, აი მგონია რომ როდესაც რაღაცაზე გადარეული ვარ, აუცილებლად რამე უნდა მოხდეს, ჰოდა, ასეთ ნერვიულობაში გავატარე უკანსკნელი კვირები.

გეგმა ასეთი იყო – ბუდაპეშტიდან მივფრინავდი ბარსელონაში, სადაც ვიქნებოდი 10 საათი, შემდეგ მადრიდში, სადაც შევხვდებოდი იმას ვისთან ერთადაც უნდა დამესვენა და შემდეგ მადრიდიდან ერთად გავფრინდებოდით ლას პალმასში.

მშვენიერი განრიგია, თან თუ გავითვალისწინებთ რომ ბარსელონაში ყოფნის 10 საათს, ბარსელონას ქუჩებში სახეტიალოდაც მშვენივრად გამოვიყენებდი, ბევრი არაფერი მაგრამ საგრადა ფამილიას ვნახავდი და ლა რამბლასაც ავუყვებ-ჩავუყვებოდი. ბარსელონაზე რომ ცალკე ვოცნებობდი, ამაზე პოსტიც მაქვს დაწერილი. ჰოდა, ეს აგვისტო იყო ჩემი ოცნებების ასრულების თვე.

ბუდაპეშტიდან ფრენა დილის 8 საათზე მქონდა, ამიტომ ადრე გამოვედი რომ ჯერ მეტროთი, შემდეგ კი ავტობუსით მიმეღწია აეროპორტამდე, რასაც 1 საათზე ცოტა მეტი დასჭირდებოდა.

გამოვდივარ ბუდაპეშტის ცარიელ ქუჩებში, მივდივარ მეტროს სადგურისკენ, ბნელა (ჯერ გათენებული არ არის), სადაც მეტროს სადგური მეგულება, ცარიელი კედლები, ჩამონგრეული ჩასასვლელი, საშინელი მტვერი და დიდი ღობე მხვდება. დავტრიალებ ამ ღობეს და ვფიქრობ რომ გამორიცხულია სადგური დროებით მაინც გაეუქმებინათ, აქედან უახლოესი მეტროს სადგური déli pályaudvar-ია, რომელიც ფეხით სავალზე ნაკლებადაა და აშკარად აეროპორტში დავაგვიანებ. ინტერნეტი არ მაქვს, რომ ვნახო რომელი ავტობუსი წავა შემდეგ სადგურამდე და ვდგავარ მტვერში ყბაჩამოვარდნილი. ყბაჩამოვარდნილი დიდხანს დგომა კარგს არაფერს მომიტანს, ამიტომ რამდენიმე გამვლელს ვთხოვ დახმარებას, არ ვიცი იცით თუ არა, მაგრამ უნგრელებს უცხოელები დიდად არ უყვართ (მსუბუქად რომ ვთქვათ), ამიტომ დილის 5 საათზე თავს დიდად არავინ იწუხებს ჩემთან გამოლაპარაკებით. როგორც იქნა, ერთი ქალის ყურადღება მივიქციე, მეტრო მეთქი რომ ვუხსენე, ხელით მანიშნა გამოვყევიო, ავედევნე და როგორც აღმოჩნდა, მეტროს ჩასასვლელი ამ ნანგრევებს შორის სადღაც დაუტოვებიათ, ჰოდა ჩამიყვანა. ბილეთი უნდა მეყიდა, თუმცა სალაროები დაკეტილი აღმოჩნდა, ამ ქალს ვკითხე ბილეთი მეთქი და ხელით მანიშნა ამ დროს ბილეთი არ გჭირდებაო. რა თქმა უნდა მჭირდებოდა, მაგრამ ამის დრო არ იყო და რომც ყოფილიყო, ბილეთს არავინ ყიდდა.

ჩავჯექი მეტროში, გადავჯექი შემდეგ ხაზზე და დავიწყე ტუჩის კვნეტა ნერვიულობით. მეტროდან გიჟვით ამოვვარდი, ვიპოვნე ავტობუსი და ავედი. აქ ტუჩის კვნეტა თავიდან დავიწყე, დრო საოცრად გაიწელა, თუმცა აეროპორტში რომ მივედი, იმდენი დრო დამრჩა რომ გემრიელი სენდვიჩის ჭამაც კი მოვასწარი.

ვინაიდან დაბალბიუჯეტიანი ავიაკომპანიით მივფრინავდი, „გასასვლელი“ მაინც და მაინც კარგ ადგილას არ იყო და  თვითმფრინავში ასასვლელად გარეთ მომიწია გასვლა, ამასობაში თავსხმა წვიმა დაიწყო და მე ძალიან საზაფხულო გამოწყობილი, აბსოლუტურად სველი, ფეხების ჭყაპუნით ავედი თვითმფრინავში. დიდი ვერაფერი დასაწყისია ხომ? ასეა, მაგრამ წინ ბარსელონა და შემდეგ ნანატრი ლას პალმასი რომ გაქვს, ამაზე დიდად აღარ ფიქრობ.

როგორც იქნა ჩავფრინდი ბარსელონაში, ბედნიერი ღიმილით გამოვედი აეოპორტიდან, ავედი ავტობუსში და გიჟივით დავიწყე პალმების თვალიერება, Plaça de Catalunya აეროპორტთან ახლოსაა, 30 წუთში დანიშნულების ადგილზე ვიყავი, მოვიმარჯვე რუკა და დავიწყე მოედანზე წრეების რტყმა. ვინაიდან საგრადა ფამილიასთან მეტროთი უნდა წავსულიყავი, აეროპორტში კი ავტობუსი ისევ Plaça de Catalunya-დან გადიოდა, გადავწყვიტე ჯერ საგრადა ფამილია მენახა, დავბრუნებულიყავი და შემდეგ მშვიდად მეხეტიალა ლა რამბლაზე.

ამოვედი მეტროდან, ბედნიერი სახით მოვიარე საგრადა ფამილია, სელფიც გადავიღე (ჰო, სელფიც გადავიღე), მოვემზადე დასაბრუნებლად, ამოვიღე ბილეთი და ჩავედი მეტროში.

უნდა აღვნიშნო რომ საშინლად მშიშარა ვარ, ამიტომ ყოველ 30 წუთში ერთხელ ვიმოწმებ ხოლმე ჩანთაში ხომ ყველაფერი ადგილზე მაქვს. ჰოდა, სანამ მეტრო მოვიდოდა, ჩვეულებისამებრ მოვიჩხრიკე ჩანთა, ყველაფერი ადგილზე მაქვს, ერთადერთი პასპორტს ვერ ვგრძნობ ხელით (გახსენებაზეც ცივი ოფლი მასხამს), ამიტომ ვიწყებ ღრმად სუნთქვას და უკვე ხელის ცეცებასთან ერთად თვალებსაც ვაცეცებ ჩანთაში, ჯერ მშვიდად (ყველაფერი ადგილზეა, საფულეც კი), შემდეგ ცოტა ნერვიულად, უფრო ნერვიულად… პანიკა!!!

მეტრო მოდის, მე ფეხებზე მკიდია, გამოვდივარ მოსაცდელი ზონიდან, კიბის ქვეშ ბინძურ ქვაფენილზე ვჯდები, ვეყრდნობი კედელს და ვატრიალებ არც თუ ისე დიდ ჩანთას, ყველაფერი ადგილზეა, ყველაფერი, გარდა პასპორტისა. დავიღუპე! დაახლოებით 5 საათში შემდეგი ფრენა მაქვს, დღეს ღამე ოცნება უნდა ავისრულო და ლას პალმასში ჩავიდე, მადრიდში მელოდებიან, მე კი ბარსელონას მეტროში, ქვაფენილზე ვზივარ და კედელს ვურტყამ თავს.

აი ისიც, რისიც მეშინოდა, რაც ყოველთვის ახლავს ხოლმე ოცნებების ასრულებას.

ვბრუნდები Plaça de Catalunya-ზე, წარმოდგენა არ მაქვს რა გავაკეთო, მაქვს ისტერიკა, ვარ მარტო და ვისთან ერთადაც ვისვენებ რამდენიმე წუთში მადრიდში გაფრინდება, იქ რომ შევხვდეთ ერთმანეთს. როგორ დავურეკო? აი, მითხარით როგორ დავურეკო და ვუთხრა რომ ლას პალმასში მარტო ჩავა ბავშვთან ერთად, მე კიდევ ვრჩები ბარსელონაში, რომ მხოლოდ მე კი არ ამოვიმწარე შვებულება (რასაც კიდევ გადაიტანს კაცი), რომ მე კი არ დავკარგე მთელი გადახდილი ფული (ამასაც გადაიტან), არამედ ამ ფაქტის გამო კიდევ უფრო უარეს მდგომარეობაში ჩავაყენე ის, ვისთან ერთადაც მივდივარ (ჩემი და).

ნუ მეტი რა გზაა, ვრეკავ, არ პასუხობს, მალე ფრენა აქვს, სანამ თვითმფრინავში ავა მანამდე მაინც გავაგებინო. თვითონ მირეკავს, მე ვერ ვპასუხობ, კიდევ ვურეკავ და რომ მპასუხობს ისტერიკით ვეუბნები რომ პასპორტი დავკარგე…

პოლიციაში უნდა წავიდე, ერთადერთი გზა პოლიციაში წასვლაა, მეტი გზა არ არსებობს. ჩემი და უკვე ცაშია, ბარგი ჩაბარებული აქვს, ლას პალმასში აუცილებლად უნდა შაფრინდეს.

ქუჩაში პატრულთან მივდივარ და ვეკითხები სად წავიდე, მასწავლის რომ Plaça de Catalunya-ზე, ფანტანებს შორის, ერთ-ერთი ფანტანის ქვეშ არის კიბე, მიწისქვეშ არის პოლიციის განყოფილება (ღმერთო ჩემო).

პოლიცია – თვალები დასიებული, ცრემლები ნიკაპთან ხვდებიან ერთმანეთს
და მერე საერთო ღვარად ჩამოდიან ყელზე, მამშვიდებენ, მთხოვენ დავჯდე და ვუთხრა რა მოხდა. ვბოდავ, ინგლისურად, ზლუქუნით ვყვები რომ დავკარგე პასპორტი. ვიცი რომ ბევრი არალეგალი აცხადებს, რომ პასპორტი დაკარგა, ამიტომ დიდ ნდობას ასეთი განცხადება არ იწვევს, თუმცა ისეთ მდგომარეობაში ვარ, ოსკარი მეკუთვნის თუ ვთამაშობ.

ვიწყებ „ჩვენების მიცემას“, საიდან ვარ, რა მქვია… მახსენდება რომ მაქვს ქართული ID ბარათი, ეს უკვე კარგია, მინიმუმ ჩემი იდენტიფიცირება მაინცაა შესაძლებელი. დგება და გადის, შემოდის ვიღაც, მეუბნება „გამარჯობა“… მე შუშის თვალებით ვუყურებ, წარმომიდგენია რამდენი ქართველი უნდა ყოფილიყო მოსული, გამარჯობა რომ ესწავლებინათ. ვპასუხობ “Hello”, მოდის და რაღაცას მეუბნება გამართული ქართულით, მე ისევ შუშის თვალებით ვუყურებ და მგონია რომ გავგიჟდი, ნამდვილად გავგიჟდი, ინგლისურად მელაპარაკებიან და მე ქართული მგონია. ცოტა დრო დამჭირდა გამეგო რომ ქართული ნამდვილად ქართულია და ის ვიღაც კიდევ ქართველი. ჰო, გამართლება ხომ გინდა ბარსელონაში პოლიციის განყოფილებაში ქართველი შეგხვდეს. ფილმია რა…

ვყვები ყველაფერს ქართულად, ვუხსნი რომ წინ 2 ფრენა მაქვს, რომ დღეს ჩემი შვებულების პირველი დღეა, რომ ლას პალმას დე გრან კანარიაში მივფრინავ, რომ აუცილებლად უნდა გავფრინდე, რომ მოვკდვები თუ არ გავფრინდები. მამშვიდებენ, მაძლევენ ცნობას პასპორტის დაკარგვაზე, ერთადერთი შანსი რაც არსებობს, არის ის რომ ვინაიდან უკვე ესპანეტში ვარ და ესპანეთიდან, ესპანეთში მივფრინავ, შეიძლება გამიშვან.

საკონსულო, საკონსულოში გადაღებული სურათი შენახული მაქვს, ხომ გინახავთ ფილმებში რომ დააპატიმრებენ, რა სურათებს უღებენ ხოლმე, აი ზუსტად ეგეთი სურათი მაქვს. ერთი თვალი ერთ მხარეს გამირბის, მეორე, მეორე მხარეს, თმა გაწეწილი მაქვს, სახეზე სრული სასოწარკვეთა და დაღლილობის ენით აღუწერელი გამოხატულება. სურათი რა თქმა უნდა შავ-თეთრია. მაძლევენ ცნობას, რომლითაც 1 თვის განმავლობაში უნდა დავბრუნდე საქართველოში.

სხვა გზა არაა, მივდივარ აეროპორტში, ველოდები როდის დაიწყება ჩასხდომა, რომ მივაწოდო ბილეთი და ცნობები, ან გამატარებენ და ან არა. ვფიქრობ თუ უარს მეტყვიან ფეხებში ჩავუვარდე და მიწას თავი ვურტყა.

ყველა ჩემ წინ მდგომის მშურს, რომელსაც ხელში პასპორტი უჭირავს, ჩემი რიგია, ვაძლევ ჩასხდომის ბარათს და ცნობას, მიღიმიან და მატარებენ…

წარმოუდგენელია, მადრიდი, კიდევ ერთი თვითმფრინავი, დაშვება, ღამეა, მაგრამ ლას პალმასში ვარ. მზად ვარ სიხარულისგან მიწაზე ვიფორთხო. ვეღარ დავდივარ, ახალი კედები მეცვა მთელი დღე და ბარსელონაში სირბილ-სირბილისგან, შეიძლება ითქვას რომ დავკოჭლდი.

მაგრამ ლას პალმასში ვარ. მთავარია რომ ლას პალმასში ვარ.

ლას პალმასი

უფრო ლათინო ამერიკული ქვეყნების ქალაქს გავს, ვიდრე ევროპას. პატარა ქუჩები, ფერადი შენობები, დიდი ოქროსფერი სანაპირო, ლურჯი ოკეანე, ირგვლივ ოკეანეში შეჭრილი კლდეები.

საოცრად მწველი მზე… ენით აღუწერელი ადგილები (კლდეებში მომწყვდეული ოკეანე, ზვირთებად წამოსული ტალღები, სერფინგისტები).

რუკაზე ხშირად ვიყურები, რომ კარგად გავაცნობიერო სად ვარ, ოკეანეში გამოჩხერილ პატარა წერტილზე ვარ, მაროკოსთან ახლოს.

ოქროსფერი სილის მთები და წყალში შეჭრილი უდაბნო, შუა უდაბნოში ნუდისტების პლიაჟი (სადაც შემთხვევით აღმოვჩნდი, მართლა). ნუდისტები ძირითადად 50 წელს გადაცილებული ქალები და კაცები არიან.

უზარმაზარი კაკტუსები და კლდეები, საოცარი პარკი დელფინარიუმით, ნაირ-ნაირი თუთიყუშებით (ერთი თუთიყუში ველოსიპედსაც კი ატარებს), ფლამინგოებით, ნიანგებით.

ასეთი გარუჯული არასოდეს ვყოფილვარ მგონი (ძალიან მიყვარს შოკოლადისფერში რომ გადავდივარ ხოლმე).

მოჰიტო ყოველ საღამოს.

უკანა გზა, დაკარგული ბარგი, რომელიც ლონდონის გავლით ძლივს გამოუშვეს რამდენიმე დღეში, თვითმფრინავზე ძლივს მისწრება და როგორც ფილმებშია ხოლმე, სირბილით შევარდნა გასასვლელ დერეფანში.

ასეთ დროს ვხვდები რომ არ არსებობს მოგზაურობაზე დიდი ბედნიერება.

ყველაფერს ახლავს სირთულეები, კატასტროფებიც კი, თუმცა ესეც ცხოვრებაა, გულის გაჩერებებიც ცხოვრებაა.

P.S. ბარსელონაში ჩემი ფეხი აღარ იქნება. ოცნებებს ესეც ახასიათებთ ხოლმე.

ფერადი აგვისტო


15 აგვისტო – დღე როდესაც გადავწყვიტე ელ. ფოსტა აღარ შემემოწმებინა. ზოგჯერ უბრალოდ უნდა იცხოვრო, რაც არ უნდა მოხდეს მერე… დაე, მოხდეს მერე.
თქვენი ბედნიერება თქვენზე მეტად თქვენს საქმეებს სჭირდება, უბედური და ნაცრისფერი ადამიანები საქმეს ან ვერ აკეთებენ და ან უფერულ შედეგს გაძლევენ. ირგვლივ ყველა და ყველაფერი სძულთ. მე კი უბრალოდ მინდა მადლობას ვიხდიდე და მიყვარდეს, ბედნიერი ვიყო და ადამიანების მიმართ აგრესიის ნატამალიც არ გამაჩნდეს.

რაც მადლობების გადახდა დავიწყე ბევრ რამეს მივხვდი, მათ შორის იმასაც რომ უბედურება და ზღვარგადასული ნერვიულობა სწორედ იმას აყენებს ყველაზე დიდ ზიანს რაზეც ვნერვიულობ.
ფერად დღეებს გისურვებთ! ამას ყველა იმსახურებს.

Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square


აშკარად რაღაც გამოვტოვე, ბოლოს რომ ვნახულობდი სტამბული სტამბული იყო და არა სტამბოლი, ახლა სტამბოლი გამხდარა, ის არ კმაროდა ყველა რომ ასე მოიხსენიებდა განსაკუთრებული “მხატვრულობის მისანიჭებლად“ (ყოველშემთხვევაში მე ასე მეგონა), აეროპორტშიც გადაურქმევიათ სახელი და როგორც აღმოჩნდა სტამბულში კი არა, სტამბოლში მივფრინავ, კარგი არც ერთი და არც მეორე, იყოს Istanbul და კითხვებიც მოიხსნება.

ისე მივდივარ ქალაქს ვერაფერი გავუგე, ვერ აღვიქვამ და მომკალი, ერთადერთი რაც ზუსტად ვიცი როგორც კი ჩავალ ეს ქაოსი უნდა დავალაგო, საერთოდ თუ შეიძლება სტამბულის დალაგება.

მეტრო – დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა, რომ თუ ვინმეს უნდა იგრძნოს ქალაქი აუცილებლად უნდა გამოიყენოს საზოგადოებრივი ტრანსპორტი, ტაქსით ერთი ადგილიდან მეორეში ციმციმ მიბრძანებით, ქალაქს პულსს ვერ გაუსინჯავ.

ჰო, ქალაქს ვერაფერი გავუგე, აი მეტროსთან კი პრობლემა არ მქონია, ოდნავ ირიჟრაჟა და ჩემს გაჩერებამდეც მივედი – Şişhane (როგორც ქალის ხმა მაუწყებს სწორედ ესაა – შიშჰაანე), მრავალი ამოსასვლელიდან ერთ-ერთს რომ ავუყევი, მივხვდი რომ ჩემი ფრაგმენტული რუქა სრულიად გამოუსადეგარი იყო და ერთადერთი გალათას დანახვამ დამამშვიდა, ე.ი. სადღაც ძალიან ახლოს ვარ და ბოლოს და ბოლოს ყველა ვიწრო ქუჩის დავლა რომ მომიწიოს სასტუმროს მაინც მივაგნებ, აი მერე რა იქნება ჯერ არ ვიცი.

ალბათ სხვებიც ჩემსავით იქცევიან ახალ ქალაქში ჩასვლისას, ანუ წინასწარ დიდ სიას აკეთებენ რა აქვთ სანახავი და დღეებზე ანაწილებენ აუცილებლად მოსანახულებელ ადგილებს. ასეთი სია მეც მაქვს, მაგრამ უბედურებაა ისაა რომ ვინაიდან ქალაქს ვერც თავი გავუგე და ვერც ბოლო, მგონი უაზრო ხეტიალის იქით არაფერი მიწერია, ისე დავბრუნდები თბილისში ბოლომდე მაინც ვერ გავიგებ სადაა ფატიჰი, სად ბეიოღლუ, რამხელა მანძილია აია სოფიასა და სულთანაჰმეთის მეჩეთს შორის და საერთოდ როგორ უნდა მოვხვდე ამ “სულთანაჰმეთში“.

ისეთი წვიმა დამხვდა რომ თაქსიმამდე მხოლოდ ქვაფენილის დათვალიერება შევძელი და იქამდე ვიბოდიალე სანამ თავიდან ფეხებამდე არ გავილუმპე, დიდი ვერაფერი დასაწყისია, იმის გათვალისწინებით რომ სანახავი ძალიან ბევრია, ქალაქის გონში კი ვერა და ვერ ვარდები, გზააბნეულივით დაეღეტები და ისიც კი ვერ გაგიგია სად ხარ (არადა თურმე ისთიქლალის გამზირი ამივლია და ჩამივლია).

პროგნოზს თუ ვენდობით, ხვალიდან გამოიდარებს. გამოდარებით კი გამოიდარებს მაგრამ აი მე რა მეშველება სტამბულის მიხვეულ-მოხვეულ ქუჩებში მხოლოდ წრეებზე სიარული რომ “დავამუღამე“, არ ვიცი.

ჩემს ნალოლიავებ რუქაზე მხოლოდ გამზირებია დატანილი, პატარა ქუჩები კი უსახელოდ კვეთენ ერთმანეთს, ერთადერთი რაც მაიმედებს ისაა რომ თუ გამზირს ვერ ვიპოვი, მეჩეთების მიხედვით მაინც დავადგენ ჩემს ადგილმდებარეობას (ამაზე მაინც იზრუნეს რუქის შედგენისას და ყველა პატარა მეჩეთიც აღნიშნეს რუქაზე).

ჰოდა, ახლა წარმოიდგინეთ რომ ვარ ქალაქში რომელსაც ვერც შორიდან ვუგებდი რამეს, ვერც შიშჰაანედან, ვერც რუქით და ვერც მეჩეთებით.

და თუ პირველ დღესაც ვერ დალადგა, ოდესმე დალაგდება? რა თქმა უნდა დალაგდება, ისე დალაგდება თითქმის წასულ ტრამვაისაც კი შეახტები და რუქაზე დახედვაც კი აღარ დაგჭირდება.

არეულად ვწერ, დაბრუნებიდან 2 დღის შემდეგაც ვერ გამიგია სად ვარ, დავბუნდი თუ ჯერ კიდევ იმ ქაოსში ვარ ძალიან რომ შემიყვარდა, ყველაზე მაგარ სიტუაციაში, ანუ მაშინ როდესაც ყველაფერი რაც “აუცილებლად სანახავთა“ კატეგორიაში იყო ვნახე და ახლა შემიძლია იმდენი ვიბოდიალო რამდენიც მინდა, იმდენჯერ დავიკარგო რამდენჯერაც მინდა, იმდენი ახალი სიმღერა მოვისმინო რამდენიც მინდა და თურქულის გახსენებასაც იმდენი დრო დავუთმო რამდენიც მინდა, ანუ iki tavuk şiş-ის ნაცვლად, ვთქვა iki tane tavuk şiş.

რა არის სტამბული მუსიკის გარეშე?! არაფერი! თუ სტამბულთან 1 სიმღერა მაინც არ ასოცირდება ე.ი. მთელმა მოგზაურობამ ფუჭად ჩაიარა და მხოლოდ აია სოფიას, სულთანაჰმეთის მეჩეთისა და სხვა ისტორიული ძეგლების გასწვივ შეგიძლია პატარა “პწიჩკის“ მონიშვნა, სტამბულს პულსი ისტორიულ ძეგლებზე არ ესინჯება. ეს მხოლოდ იმისთვის გჭირდება რომ საკუთარი დაბნეულობა გაამართლო, არ შეიძლება სრულად აღიქვამდე ქალაქს, რომელიც კონტრასტების დედაქალაქია, სადაც ერთი ხიდის გადაკვეთით შეიძლება სხვა სამყაროში მოხვდე, სადაც ერთი ისტორიული ძეგლის ნახვისას სტამბულსაც ნახულობ, კონსტანტინოპოლსაც, რომის იმპერიასაც და ვიკინგების “მინაჯღაბნსაც“.

თანამედროვე სტამბულს არ “უტყდება“ იყოს სტამბული და საღამოს ყველა ბარიდან „Blue Suede Shoes”-ის ხმა არ გამოდის.

თუ აქამდე არ მოგისმენიათ აუცილებლად დაიწყებთ Kayahan-ის ღიღინს – Mektupları okudum seçip seçip

ან Haluk Levent-ის დისკს იყიდით კიდევ ერთხელ რომ აყვეთ “neler, neler yapıyoursun bensizken Ankarada?“

უაზრო ხეტიალისას ისეთ ანტიკვარიატს გადააწყდებით ჯოხით ვერ გამოგაგდებენ მაღაზიიდან, გამყიდველთან ლაპარაკსაც გააბამთ და თითოეული ნივთის ისტორიასაც მოისმენთ.

ისთიქლალის ყველა გასახვევს ათასჯერ დაივლით ახალი ქუჩის აღმოჩენის მიზნით და შემდეგ ისევ ხალხით სავსე გაზირზე დაბრუნდებით, სადაც იგრძნობთ რომ რაღაც ცოცხალი ორგანიზმის ნაწილი გახდით.

და რაც მთავარია, ყველას, უკლებლივ ყველას, ჩამოსვლისას აქვს თავისი სტამბული, ვიღაცისთვის ცვხრის სუნით აყროლებული, ვიღაცისთვის ისტორიული ძეგლებით დახუნძლული, ვიღაცისთვის საყვარელი სიმღერების ქალაქი და ვიღაცისთვის ცოცხალი ორგანიზმი, თავისი უნიკალური თვისებებით.

ჩემი სტამბული ისეთია წრეებზე სიარულის გარეშე რომ ვერ ნახავ, ხალხით სავსე ტრამვაიში თუ არ შეეჭეჭყები, საღამოს თურქული სიმღერების მოსასმენად თუ არ წახვალ და თუ არ უყურებ როგორ ცეკვავენ, თუ ყვავილების გვირგვინს არ დაიდგამ და თუ დაბრუნებისას ყოველ ფეხის ნაბიჯზე “ბუიურუნ მადამ“ არ მოგენატრება.

ესაა იმ იშვიათ ქალაქთაგანი, რომლის შემთხვევაშიც არგუმენტი “იმდენი რამ მაქვს სანახავი, რომ ორჯერ ერთი და იგივე ადგილზე ჩასვლა გაუმართლებელია“ არ ჭრის, არათუ არ ჭრის სანაგვეზეა მოსასროლი, მზად ვარ ყოველი ახალი შანსის გამოჩენისას 5 წუთში ჩავბარგდე და სტამბულში მიმავალთა რიგში ჩავდგე.

ახლა თმას აწეულს ვატარებ და იმ სიმღერას ვუსმენ ბოხხმიანი ბიჭი რომ მღეროდა ერთ-ერთ ძალიან მაგარ ღამეს სტამბულში, იმ ღამეს ისთიქლალის გამზირზე გასხივოსნებული რომ დავბოდიალობდი ნაჩუქარი ყვავილების გვირგვინით თავზე.

სტამბულში ფინიკი მომენატრა.

“Meet me, in the evening, for a kiss, in Taksim square”.

11013016_841619009242553_5932324444906806692_n

დამსვენებელივით


დღეს ტურისტულ ჯგუფს ელოდებიან, წინასწარ მაფრთხილებენ რომ ჩემ სმიყუდროვეს რამდენიმე საათით მოეღება ბოლო, თვალს უკვე ნაცნობი ქალბატონისკენ ვაპარებ და მისგან მხარდაჭერას ველი, მინდა ვაგრძნობინო რომ მისი იმაზე უკეთ მესმის ვიდრე წარმოუდგენია, იმის თქმაც მინდა რომ ღამით ორივეს მშვიდად დაგვეძინება და მიუხედავად ჩვენი მარტოობისა დაცულობის შეგრძნების ილუზია მაინც გვექნება.

გახარებული ჩანს, ე.წ. „ტურისტული ჯგუფის“ დაცვის ბიჭებთან ერთად უყურებს ტელევიზორის და უარით მისტუმრებს როდესაც სავახშმოდ ჩემ მაგიდასთან ვპატიჟებ.

„ტურისტული ჯგუფი“ კი დელეგაციად იქცა, არ ვიცი აქაურ ლექსიკონებში ან ტურისტულ ჯგუფს ანაც დელეგაციას როგორ განმარტავენ, თუმცა თუ დაცვის რაოდენობას არ ჩავთვლით თამამად შეგვიძლია ვთქვათ რომ საუბარი ერთ კონკრეტულ ადამიანზეა, რომელმაც „მისტერ იქსად“ დარჩენა არჩია. ალბათ ამიტომ ჩამოუჯდა ჩემი ხანშიშესული ვარიანტი დაცვის ბიჭებს ტელევიზორთან, ცნობისმოყვარეობა ალბათ მასაც ისევე ახრჩობს როგორც მე, თუმცა დიალოგის სურვილს პოლიციის ფორმაში გამოწყობილ მამაკაცებს აშკარად ვერ ვამჩნევ და ვიცი რომ მისი მცდელობა წინასწარაა განწირული კრახისთვის.

იაფფასიან ღვინოს შევეჩვიე, ყლუპებად ვსვამ, ჩაყლაპვამდე ვაგემოვნებ და შემდეგ მადიანად ვილოკავ ტუჩს მასზე შერჩენილი სიმჟავით დასატკბობად. უცხო ადამიანი იტყოდა რომ მეც ამ ღვინოსავით მჟავე და იაფფასიანი ვარ, მე კი მგონია რომ აქ ყოფნით მიღებული სიტკბოს გასანეიტრალებლად ვეძალები უჩვეულოდ მჟავე ღვინოს და არათუ იაფფასიანი არ ვარ, არამედ საერთოდ არ ვიყიდები.

უკვე მომეძალა აქ ყოფნისთვის გამოყოფილი საათების გაწელვის სურვილი, ცრემლის გუბესავით მეჩხირება ყელში ბურთი იმის წარმოდგენისას რომ სულ ცოტაც და უკუღმა ათვლას დავიწყებ, შემდეგ კი დადგება მომენტი როდესაც ვიტყვი „სამი, ორი, ერთი… გავედით.“

„ბატონი იქსი“ ტყეში სასეირნოდაც კი ორი მანქანით მიდის, ერთში თავად ზის და ამაყად იჭყიტება დაბურული მინებიდან, მეორეში კი მისი 6 კაცისგან შემდგარი დაცვაა განლაგებული, მძღოლი ავტომობილის მართვისას ისე ჭუტავს თვალებს იფიქრებ ნამდვილად განძი გადააქვს და ეშინია მოულოდნელად ხიფათს არ გადაეყაროსო. ჩვენ კი ვერაფრით გავიგეთ ვინაა უკვე განძად ქცეული იაფფასიანი კოდური სახელის მქონე „ბატონი იქსი“.

ან კი ვის რაში აინტერესებს მისი ვინაობა, მიმიფურთხებია რომ ეს ზედმეტად ცხიმიანი შემწვარი კარტოფილიც მხოლოდ იმიტომ შეიტანეს მენიუში რომ ამ საიდუმლოებით მოცულმა პიროვნებამ დასდოთ პატივი და ესტუმრათ. ისეთი სიხარულით მოვითხოვე ორი პორცია მომიტანეთ მეთქი მაშინვე უნდა მივმხვდარიყავი რომ უეჭველად მომწამლავდა და საბოლოოდ ღვინის სმაზეც კი მათქმევინებდა უარს,

არადა ვინმემ რომ იცოდეს რის ფასად დამიჯდა ეს შვიდ ლარიანი ღვინო. დასახლებული პუნქტიდან 7 კილომეტრში ვიმყოფები, დაღამებისას ლამის სირბილით ჩავიარე მთელი ტყე იმისთვის რომ მაღაზიამდე მიმეღწია და კიდევ ერთხელ მეგრძნო უკვე ვნებიანად შეყვარებული სიმჟავე ჩემ გამომშრალ ტუჩებზე. მოხუც ტაქსის მძღოლსაც ვაიძულე ღამით ჩაქჩაქით ამოევლო უღრანი ტყე და მთელი გზა საკუთარი თავი ელანძღა იმის გამო რომ ბენზინი კი წამოიღო (დიდი წინდახედული ვინმე იყო), მაგრამ ძაბრის ჩაგდება ამოუვარდა თავიდან. ლამის მთელი გზა ლოცვაში გავატარე სანამ ნაცნობ შენობას მოვკარი თვალი, მანქანიდან ჩამოსვლის შემდეგ კი იმის მაგივრად რომ შვებით ამომესუნთქა და კედლების კოცნა დამეწყო იმაზე დავიწყე ნერვიულობა დაბლა როგორღა ჩავა მეთქი. არადა ახველებდა, აქ კი ხველა განაჩენია.

სანამ ღვინის საყიდლად ვიკაწრავდი ფეხებს ქალბატონმაც დატოვა სასტუმრო და „ტურისტულ ჯგუფად“ (ასევე დელეგაციად ცნობილმა) „ბატონმა იქსმაც“. სასტუმროს მმართველმა კი რომელიც სამუშაო დროის უმეტეს ნაწილს ტყეში ატარებს სასტუმროს ცენტრალური შესასვლელის გასაღების დატოვება შემოგვთავაზა და ჩემი მეგობრისგან ცივი უარის მიღების შემდეგ მშვიდობიანი ღამე გვისურვა ცარიელ სასტუმროში.

მმართველს, უფრო სწორად კი მენეჯერს (როგორც მას აქ მოიხსენიებენ) კაბინეტში ძველებური სეიფი უდგას, ისეთი როგორიც ბებიაჩემს ედგა სამსახურში, თუმცა ბებიაჩემისგან განსხვავებით ის შიგნით არც კანფეტებსა და ტკბილეულს ინახავს და არც ჩემ ნახატებს.

ღამდება, ღვინო მაქვს, სასტუმრო კი მისი ყველა კუთხე-კუნჭულით ჩემ განკარგულებაშია.

სიმღერის ტექსტის კონტექსტიდან ამოგლეჯილი ფრაზა კი ისევ მიძვრება გაზარმაცებულ ტვინში და ღიღინებს „This night has opened my eyes, and I will never sleep again.”

tumblr_l8g6wedPW81qaq41go1_500