განკითხვის დღის ალგორითმი


წელს განკითხვის დღე ხუთშაბათსაა.

დიდი ვერაფერი ინფორმაციაა ხომ? ან რომელ ხუთშაბათს ან რა განკითხვის დღე ან წელს რატომ? იცოდით რომ ყოველ წელს 4 აპრილი (4/4), 6 ივნისი (6/6), 8 აგვისტო (8/8), 10 ოქტომბერი (10/10) და 12 დეკემბერი (12/12) ერთი და იგივე დღეს უწევს? იგივე დღეა თებერვლის ბოლო დღეც (28 ან 29 თებერვალი), 9 მაისიც (9/5) და 5 სექტემბერიც (5/9), 11 ივლისიც (11/7) და 7 ნოემბერიც (7/11).

ჰოდა, ამდენი ხნის შემდეგ, აქ იმის სათქმელად შემოვედი რომ წელს ხუთშაბათობით გვემხობა სამყარო თავზე.

Advertisements

2019


ყველაფერი რაც წავიდა, წავიდა. რაც წავიდა, არ იცვლება, რაც არ იცვლება, ფიქრად არ ღირს.

აღმოვაჩინე რომ ადამიანები იმაზე იშვიათად ფიქრობენ ჩვენზე, ვიდრე ჩვენ გვგონია. ადრეც მიფიქრია ამაზე, ეს ალბათ ერთგვარი განდიდების მანიაა, თითქოს სხვებს მეტი საქმე, სადარდებელი და საფიქრალი არ ქონდეთ, გარდა იმისა რომ მუდმივად ჩვენზე იფიქრონ, დაიმახსოვრონ ჩვენი თითოეული ფრაზა, ქმედება, მიმიკა, მოკლედ ზუსტად ისე არ ვაინტერესებთ, როგორც ჩვენ არ გვაინტერესებს სხვები.

ჰოდა, რახან იანვარია, ახალი წელი დაწიყო და ყველაფერ ძველთან განშორების დროა, ეს ე.წ. “განდიდების მანიაც” სანაგვეზე უნდა მოვისროლოთ.

საახალწლოდ გაკეთებულმა აღმოჩენამ, მომავალი წლის თემატიკა ავტომატურად განსაზღვრა, არ არსებობს ბედნიერება საყვარელი ადამიანების ბედნიერების გარეშე. ეგოიზმის ახალ მწვერვალებს ვიპყრობთ 2019-ში, იმ ეგოიზმის, რომელიც “ჩვენი ადამიანების” გაბედნიერებისთვის ყოველდღიურ შრომას გულისხმიბს და აქვე მთავარი აღმოჩენა: უბედური ადამიანები, სხვებს ვერასოდეს გააბედნიერებენ, ჰოდა 2019 ბედნიერების წელია.
ბევრი გეგმა მაქვს, 33 წელთან ერთად ცვლილებების და ახალ ეტაპზე გადასვლის ჟინმაც მომიკაკუნა. ამბობენ რომ 33 ცვლილებების წელია, ჰოდა, გამარჯობა!

ბედნიერი, ეგოისტი ღორების წლის დადგომას გილოცავთ!

All You Got Is This Moment


დაღამებასთან ერთად ჩემი ტვინის რაციონალურად მოაზროვნე ნახევარსფერო სიბნელეში ექცევა.

სხვა პლანეტების მსგავსად, ჩემი ტვინიც მზის გარშემო ბრუნავს და წესით ახლა ქაოსით სავსე ნაწილში ამოდის მზე.

ამასობაში Michael Hutchence მეუბნება All you got is this moment-ო.

24 საათში ერთხელ, სულ რამდენიმე წუთით დგება გარდატეხის მომენტი, როცა ჯერ არც რაციონალურ ნახევარსფეროში ბნელა სრულად და არც გიჟებთან გათენებულა და აი, ეგეთ წუთებში მართლა გრძნობ, რომ All you got is this moment.

ჰოდა, კიდევ ერთხელ ვრწმუნდები, რომ პლანეტებიც ვართ, მზეც, გალაქტიკაც, სამყაროც და ღმერთიც. მომენტს გააჩნია.

ახლა, All I got is this moment და ჩემს სამყაროს ფეხებზე ვკიდივარ. სანამ ღმერთი მუსიკას უსმენს, ტვინის ორივე ნახევარსფეროში ამბობენ რომ არ ვარსებობ.

 

აგვისტო # 32 Viva La Vida


ადამიანებს ათასი გაურკვეველი და დაუსაბუთებელი შიში გვაქვს.

შიშია ის, რის გამოც მოცემული მომენტით ტკბობა არ შეგვიძლია. ჰო, შიშების გამო ვერ შევიგრძნობთ რომ ცხოვრება მიმდინარეობს აქ და ახლა და ყოველი ახალი წამის მოსვლა, გასული წამის “გაწარსულებას” ნიშნავს.

კალიების მეშინია. კალიების და შვებულებების, დასვენებების და საერთოდაც კარგად ყოფნის მეშინია.

როგორ ფიქრობთ?

Things we fear most are often the things that have already happened to us?

თუ

Most of the things we fear are highly unlikely to happen?

რომელია სწორი? ალბათ ორივე?

ხშირად რაღაცების შიში იმის გამო გვიჩნდება, რომ ეს ერთხელ უკვე მოხდა და ყველაფერი რაც მომხდართან ასოცირდება, ავტომატურად იწვევს ნეგატიურ ემოციებს.

ზოგჯერ კი აკვიატებული შიშები გვაქვს, საიდანღაც ჩარჩენილი, რომლებიც არასოდეს მომხდარა და მაღალი ალბათობით არც მოხდება (თითებს ვაჯვარედინებთ, მაგიდაზე ვაკაკუნებთ, სამჯერ ვიფურთხებით და რა ვიცი ყველა ცნობილ ღმერთს შევთხოვთ რომ ასე იყოს).

მექსიკური სერიალის ბოლო სერიაში ცხოვრების შიში მაქვს. როცა ყველაფერი კარგადაა, ე.ი. დასასრულია.

ან როცა ყველაფერი კარგადაა, რაღაც ისე ვერ არის და ჩვენ ვერ ვხვდებით რა.

მოკლედ ხლართვისა და შიშების დიდოსტატი ვარ.

რა მაგის პასუხია და ერთი დღეც და აგვისტო დადგება, თვე, რომელიც გამორჩეულად მიყვარს და ვერაფერმა გადამაყვარა. თვე, რომელსაც მთელი წელი სულმოუთქმელად ველოდები ხოლმე.

11 აგვისტომდე არც ისე შორია, 32 წლის ვხდები და ცხოვრებაში პირველად მაქვს განცდა, რომ არაფერი განსაკუთრებული არ ხდება.

მაისიდან ვიწყებ ხოლმე სასწაულის ლოდინს, სასწაულის რომელიც აგვისტოში ან ჩემს დაბადების დღეზე უნდა მოხდეს. ცვლილებების ლოდინს, რომელიც ბოლო სერიასავით კარგი იქნება, ოღონდ ტიტრების გარეშე.

წელს არაფერს ველოდები. წლებთან ერთად ვაგროვებ შიშებს, შიშებს, რომლებიც უკვე გამოვიარე ან რომლებიც მაღალი ალბათობით არასოდეს გახდება რეალობა.

წუთების “გაწარსულების” მომენტის დაჭერა და ამ წუთებით ცხოვრება ვერ ვისწავლე.

აგვისტოც მოდის, 11 აგვისტოც და ნანატრი შვებულებაც პორტუგალიაში. მოუსვენრობა მაქვს და ათასი სისულელის მეშინია.

ისევ სტარტზე ვარ. აგვისტოს მოსვლით გამოწვეული გულის აჩქარებაც აქვეა და ემოციების ისეთი ნარევი მაქვს დღეში ათნაირი თინიკოს გაძლება მიწევს.

ყველაფერი იქნება ძალიან კარგად! ყველაზე ძვირფასი, ძვირფასი ადამიანების კარგად ყოფნით გამოწვეული ბედნიერებაა, რეალური ბედნიერება. იმ ადამიანების კარგად ყოფნით, რომლებიც ეგოისტურად გვიყვარს, ანუ ისინი ვისი კარგად ყოფნაც ჩვენი კარგად ყოფნისთვისაა აუცილებელი.

ცხოვრების მოტივაციაც ესაა ალბათ, ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის რომ ჩვენი ბედნიერებისთვის აუცილებელი ელემენტები, ანუ ადამიანები, რომლებსაც ზოგჯერ ვიღაცები ემოციურ ტვირთად მოიხსნიებენ, კარგად იყვნენ.

ყველაფერი იქნება ძალიან მაგრად. დაიწყო ათვლა 32-მდე. 32-ედ პორტუგალიაში უნდა დავიბადო.

P.S. Viva la Vida

 

 

Hello, I Love You


Hello, I love you 50 წლისაა.

დღე რომელიც Hello, I love you-თი და ჯიმის ხმით დაიწყო, ცუდი ვერ იქნება.

მაღვიძარაზე 1 საათით ადრე გავიღვიძე, არ გამომირთავს, ველოდებოდი “Bring it on Bitch” განწყობით.

ცალი თვალი გავახილე, გადავწვდი ტელეფონს და ჩავრთე:

Hello, I love you

Won’t you tell me your name?

Hello, I love you

Let me jump in your game

5 დღეა ზაფხული მოვიდა, მალე აგვისტოს ან უფრო სწორედ, დაბადების დღის ციებ-ცხელება დამეწყება და ისევ გადავალ რელსებიდან.

წლევანდელი ციებ-ცხელებისა და რელსებიდან გადასვლის საუნდთრეკად Hello, I love you-ს ვაცხადებ.

ემოციებით სავსე და ატრაქციონების პარკივით ფერად, ადრენალინით სავსე ზაფხულს გისურვებთ.

Hello, I love you

Won’t you tell me your name?

Melissa Explains it All – მიჩიგანიდან


ბავშვობაში ალბათ ყველას გვყავდა ამოჩემებული პერსონაჟი, მსახიობი, მომღერალი ფეხბურთელი… მოკლედ ამოჩემებული პერსონა, თუ გავაზვიადებთ კუმირი. ჩემთვის ასეთი კლარისა (იგივე Melissa Joan Hart) იყო. 90-ან წლებში და ალბათ 2000-ანების დასაწყისში Clarissa explains it all ჩემს ფავორიტ არხზე Nickelodeon-ზე გადიოდა. მგონი დღემდე ზეპირად ვიცი რამდენიმე სერია.

კლარისას ჩაცმის სტილი, პატარ-პატარა ამბები, სემი, რომელიც კლარისას ოთახში ფანჯრიდან შედიოდა, ახალი დილემები და ძალიან სასაცილო სიტუაციები. მოკლედ, ჩემთვის ძალიან ფერადი მოგონებაა და ალბათ დღესაც სიამოვნებით ვუყურებდი.

შემდეგ Sabrina the Teenage Witch-ის ყურება დავიწყე, ესეც Melissa Joan Hart-ს ხათრით. თინეიჯერი ჯადოქრის ყოველდღიური ცხოვრება და მოლაპარაკე შავი კატა სალემი (დიდი უხასიათო ვინმე იყო).

ჩემი პირველი შეხება ინტერნეტთან ბიბლიოთეკაში მოხდა, როცა კომპიუტერის საწყისების შესწავლა დავიწყე. მარტო რომ დავრჩი პირველი რაც დავსერჩე Melissa Joan Hart იყო. აი, ახლა ხომ ძალიან სასაცილოა რომ წლები დასჭირდა იმის გაგებას, ვინ იყო Melissa Joan Hart, რამდენი წლის იყო, კიდევ რომელ ფილმებში და/ან სერიალებში შემეძლო ნახვა და ა.შ. კი, ახლა ამის წარმოდგენა ძალიან სასაცილოა, აიღე ტელეფონი და გაიგე რაც გინდა, მაშინ წლები დამჭირდა ამისთვის.

შემდეგ იყო ძალიან საყვარელი ფილმი Drive me Crazy, ერთხელ, შემთხვევით გადავრთე რომელიღაც არხზე და ფილმის დასაწყისში Melissa Joan Hart რომ დაეწერა, ბევრი არ მიფიქრია მეყურებინა თუ არა. შუა ფილმის მსვლელობისას შუქი ჩაქრა (თუ დენი წავიდა.. თუ როგორც ვამბობ(დი)თ ხოლმე). ჰოდა, მაშინ არც გადახვევის საშუალება იყო და არც ონლაინ ყურების (პრინციპში არც კომპიუტერი მქონდა, ასეთი საშუალება ხელმისაწვდომიც რომ ყოფილიყო). მგონი, დაახლოებით ერთი წელი ვეძებდი ტელევიზორში ამ ფილმს, აი ახალი ფილმი რომ იწყებოდა, სულ იმის მოლოდინი მქონდა რომ Melissa Joan Hart დაიწერებოდა. მაშინ (ახლა არ ვიცი და არ მგონია) ქართული არხების (და შეიძლება რამდენიმე რუსული არხისაც) ტელეპროგრამა გაზეთში იბეჭდებოდა ხოლმე. ჰოდა, მორიგად რომ ვეცნობოდი მომავალი კვირის სატელევიზიო სივრცეს, ერთ-ერთ არხზე ამ ფილმს გადავაწყდი. 17:45 საათზე იწყებოდა (ესეც კი მახსოვს), 17:45-ზე ინგლისურის გაკვეთილზე უნდა ვყოფილიყავი და ვერაფერსაც ვერ ვუყურებდი. ძალიან ვინერვიულე (აი, ხომ ძალიან სასაცილოა), სახლში რომ მოვედი ტელევიზორი ჩავრთე (ფილმი უკვე დასრულებული უნდა ყოფილიყო) და ალბათ დაგეგმილზე გვიან დაიწყო და ზუსტად შუიდან ვუყურე. წარმოგიდგენიათ როგორი გრანდიოზული მოვლენა იყო მე-9 კლასელი ფინიკისთვის ეს, ასეთ დეტალებში რომ მახსოვს?!

ჰოდა, ძალიან ბევრი წელი გავიდა, მაგრამ დღემდე საშინლად მიყვარს ეს ფილმიც და ბავშვობის ქერა “კუმირიც”. აი, ისე, დღემდე აქტიურად რომ ვეცნობი მის ფბ ფეიჯზე პოსტებს. გრანდიოზული კარიერა არ გაუკეთებია და უფრო უშუალო და კარგ რაღაცებს წერს.

ცოტა ხნის წინ, მელისას ფეიჯზე აღმოვაჩინე რომ ავტობიოგრაფიული წიგნი აქვს დაწერილი Melissa Explains it All. იმ წლებზე წერს მე რომ ბავშვობაში კლარისაზე და საბრინაზე ვგიჟდებოდი. მერე ქმარზე, შვილებზე, ქველმოქმედებაზე და ა.შ. ყველაფერი კლარისას სტილში. წიგნი გამოვიწერე და დღეს ჩამოვიდა.

ჩემი ერთ-ერთი აკვიატებაა რომ ამაზონიდან ყოველთვის ნახმარ წიგნებს ვიწერ (ყველას თავის ისტორია აქვს. ამერიკიდან საქართველოში). Melissa Explains it All-ის (აწ უკვე) ჩემი მყარ ყდიანი წიგნი Muskegon Area District Library-ს მფლობელობაში ყოფილა. იცით სად არის Muskegon Area District Library? არც მე ვიცოდი. თურმე მიჩიგანშია, ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ქალაქი ყოფილა მიჩიგანის ტბასთან. როგორც ვიკიპედია ამბობს 170 000 ადამიანი ცხოვრობს და ქალაქის მერი Stephen J. Gawron ყოფილა (აი, ცხოვრებაში ხომ არ დავინტერესდებოდი ამით). Muskegon Area District Library-ს მოვლენათა კალენდარს ჩავხედე, დღეს ჭიქებზე ხატვის დღე აქვთ. აი, ამიტომაა ცხოვრება საინტერესო, თან ძალიან. არასოდეს იცი საღამოს რას “დაგუგლავ”.

მოკლედ ჩემთან დღეს მიჩიგანის ბიბლიოთეკაში ნამყოფი წიგნი ჩამოვიდა, ბევრი ბავშვობის მოგონებაც გააცოცხლა და ბევრი სახალისო ისტორიაც მელოდება წიგნში სადაც Melissa will explain it all.

 

Well..


ახლა, ჰო, ზუსტად ახლა, ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი გარდამტეხი მომენტია. როცა ყველაფერი მომეშვა, ის ყველაფერი რაც ლამის მთელი ცხოვრებაა მაწუხებს. ყველაფერი აიხსნა და ყველაფერს დაერქვა სახელი. ერთდროულად მეტირება და მიხარია. მიხარია იმიტომ, რომ როგორც იქნა მივაგენი სათავეს და მეტირება იმიტომ რომ გამოსავალი ძალიან რთულია.

21-ე საუკუნის ყველაზე დიდი მიღწევა “შენნაირების” პოვნის სიმარტივეა ალბათ. როცა, 31 წლის ასაკში გადაწყვეტ საკუთარ მდგომარეობას საბოლოოდ დაარქვა სახელი და შემდეგ ამ სახელიანი ადამიანების ჯგუფი მოძებნო, ask to join-ს დააჭირო და დაელოდო როდის მიგიღებენ.

ყველა ისტორია რომელსაც ამ ჯგუფში წაიკითხავ, ისეთი ახლობელია, ისეთი ნაცნობი, ისეთი შენი… მარტო არ ხარ. ალბათ ეს გვჭირდება ყველაზე მეტად – არასოდეს ვიყოთ მარტო. ესმოდეთ ჩვენი, არსებობდნენ ადამიანები იგივე დიაგნოზით, ადამიანები იგივე “წიკებით”, იგივე “უბედურებით” როგორც შენ.

გუგლის შესახებ რომ წლებია ვიცი, ამის მტკიცება ალბათ არ დამჭირდება, თუმცა ამ წლების მანძილზე ვერც ერთხელ გავბედე მომეძებნა ჩემი თანდაყოლილი ავადმყოფობის სახელი. 31 წლის ისე გავხდი, ერთხელაც არ “დამისერჩავს”. დღეს “დავსერჩე” და ახლა უკვე ზუსტად ვიცი რა ქვია ამას სამედიცინო ენაზე. 606 მომხმარებლიანი ჯგუფიც ვიპოვნე და გავერთიანდი. იშვიათი ვარ, იშვიათი დიაგნოზით, მსოფლიო მასშტაბით სულ 607 კაცი რომ შეგვკრიბა სოციალურ ქსელში.

გავთავისუფლდი, თავისუფლება სიმართლის გააზრებას მოაქვს. აღარაფერს მივედ-მოვედები, ზუსტად ვიცი და არ ვიცი როგორ მოვისროლო სანაგვეზე ის ქმედებები, რომლებითაც ძირითადი პრობლემის გადაფარვას ვცდილობდი და ამ ქმედებების შედეგად გაჩენილი ილუზიები.

პ.ს. ჰო, ჩვენ ნამდვილად არასოდეს ვიცით ვის რა ბრძოლის გადატანა უწევს. არც უნდა ვიცოდეთ! საკმარისია ამ ადამიანებისთვის დამატებითი დაბრკოლებები არ შევქმნათ და უბრალოდ გავუფრთხილდეთ ერთმანეთს.

ზაფხული


როცა ძალიან ვიღლები, ადამიანები განსაკუთრებულად მიყვარს. უცნაური კორელაციაა ღმერთმანი.

როცა ძალიან ვიღლები, ლუდს ვსვამ. – ნუ, ეს უფრო გასაგებია..

ძალიან დაღლილზე რომ ვსვამ ლუდს, ადამიანები განსაკუთრებულად მიყვარს. – აჰა, მგონი ეგაა!

ჰოდა, ძალიან მიყვარს ადამიანები და კიდევ უფრო მიყვარს ადამიანები, რომლებსაც უყვართ ადამიანები და ზრუნავენ სხვებზე.

გაიღიმეთ, რაც არ უნდა ხდებოდეს. ზაფხული მოდის!

Wish You Were Here


ცოტა ხნის წინ, საათის ყიდვა რომ გადავწყვიტე, შევნიშნე რომ ჩემს მეგობარს მაჯის საათი მარცხენა ხელზე ეკეთა. გულწრფელად გამიკვირდა და ვუმტკიცებდი გამონაკლისი ან ცაცია ხარ მეთქი. ნურას უკაცრავად, ადამიანების უმრავლესობა საათს მარცხენა ხელზე ატარებს. ბევრი რამ წავიკითხე ამასთან დაკავშირებით, მთავარი არგუმენტი კი ისაა რომ ვინაიდან მარჯვენა ხელი ზოგადად უფრო აქტიურია (21-ე საუკუნეში მინ. “მაუსზეა” პასუხისმგებელი) საათს კი მოფრთხილება უნდა, არაცნობიერ დონეზე დასწავლილი გვაქვს რომ საათი მარცხენა ხელისთვისაა შექმნილი. არადა ინსტინქტურ დონეზე, რატომღაც მარჯვენა ხელზე დახედვა უფრო ლოგიკური მგონია და ვერ ვხვდები რატომ ირჩევს ადამიანთა უმრავლესობა გაუცნობიერებლად მარცხენა ხელს. საათი რომ უნდა მეყიდა, შერჩეული მოდელის ხელზე მოსინჯვა დავაპირე, კონსულტანტმა ცოტა გააპროტესტა მარჯვენა ხელზე რომ დავიწყე გაკეთება, მე ღიმილით ავუხსენი რომ იმ მცირე ჯგუფს მივეკუთვნებოდი, ვინც საათს მარჯვენა ხელზე ატარებს.

არადა, არ ყოფილა ასე. საათი კი მარჯვენა ხელზე მიკეთია და სხვაგვარად ვეღარც წარმომიდგენია, მაგრამ ადრეც, წლების წინაც ხომ მქონდა მაჯის საათი? მაშინაც მარჯვენაზე მეკეთა? რატომ არავის უკვირდა? რატომ მე არ მიკვირდა? პასუხებისთვის ძველ ფოტოებს დავუარე და აღმოჩნდა რომ მეც, ყველა საათი რომელიც კი ოდესმე მქონია, მარცხენა ხელზე მეკეთა. როდის ამომიტრიალდა ეს წარმოდგენა წარმოდგენა არ მაქვს. ინსტინქტების დონეზე მაშინ ვიღებდი გადაწყვეტილებებს, თუ პირიქით, ახლა? გაუცნობიერებელი უმცირესობაში ყოფნის მოთხოვნილებაა ეს თუ დასწავლილი ქცევების განსწავლის სურვილი? არ ვიცი და პრინციპში ამას არ აქვს დიდი მნიშვნელობა. ვიცვლებით, რაღაცებს ვსწავლობთ და სამყაროს ჩვენს თავზე ვირგებთ, მარცხენა ან მარჯვენა ხელზე.

ახლა ტაქსიში ვზივარ, უაზროდ დაქანცული, მუხლებზე ტანვარჯიშის ბურთი და ლახტი მიდევს, საათს დავყურებ და ყურის ძირში მყოფ ორშაბათზე ვფიქრობ, მძღოლი რაღაცას მელაპარაკება და მე უაზროდ ვცემ პასუხებს. ლაპარაკში რომ ვერ ამიყოლია, მუსიკა ჩართო და ხმას აუწია.

The same old fears

Wish you were here

ტვინი ორშაბათზე ფიქრს გაეშვა. ჰო, the same old fears, wish you were here.

How I wish, how I wish you were here.

კალია


ვინც არ იცით, მოგახსენებთ, რომ ერთი კვირის წინ მიღებული მორიგი გენიალური გადაწყვეტილების შესაბამისად, კვირაში ერთხელ, ერთი რამ მაინც უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად.

ჰოდა, ხო ძალიან მარტივად ჟღერს? აი, რა გახდა ხო? ვერ მოგართვით! ძალიანაც რთულია. ჯერ მარტო მოფიქრებაა რთული, აღსრულებაზე რომ არაფერი ვთქვათ. რადიკალიზმისკენ ზოგადად კი მიდრეკილი ვარ, მაგრამ თავზეხელაღებული რამეების კეთება დიდად არ მეპიტნავება და მერე მაგრადაც ვლანძღავ ხოლმე ჩემს თავს. არა, ახლა მაგის ნერვები ნამდვილად არ მაქვს.

რა ვიცი, მაინც, ზრდილობის გამო გაცნობებთ რომ ცხოვრებაში პირველად გავიკეთე შილაკი (ეგრე ქვია? გავიკეთე?), არ გაინტერესებთ ხო? არც მე მაინტერესებს დიდად, მაგრამ გავიკეთე და აღარც აღვნიშნო?!

კაი, რამდენიმე დღის წინ ოჯახში ჩამოსხმული, ნატურალური ღვინო მაჩუქეს. მძიმე ორშაბათის ოდნავ შესამსუბუქებლად, ღვინოების კოლექციიდან (არ ვხუმრობ, მართლა სავსე მაქვს კარადა ნაირ-ნაირი ღვინოებით, თან ყველა ნაჩუქარია) გადმოვიღე და აღმოვაჩინე რომ სახლში ნორმალური და თანამედროვე ღვინის გასახსნელი აღარ მაქვს (აი, ამ საუკუნისთვის შესაფერისი, ფეხებიანი, კალიასავით (ტფუ!) როა, მარტივად რომ ამოქაჩავ საცობს), არ მაქვს თანამედრკვე, მაგრამ მაქვს გასული საუკუნის გადმონაშთი, აი, საცობი ხელით რომ უნდა ამოქაჩო, ეგეთი. გაგიხსნიათ ანტიკვარული გასახსნელით ღვინო? არც მე. მაგრამ ჯერ ერთი რომ ძალიან მინდა სასიამოვნო საღამო ჭიქა ღვინოსთან ერთად და მეორეც, მე თუ ვერ ვფიქრობ რა უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად, ცხოვრება (პარდონ ტავტოლოგიისთვის) მჩუქნის ღვინოს ბოთლებს, რომლებიც მევედრებიან “გამხსენიო”.

გავხსენი? გავხსენი! მართალია მარჯვენა ხელის ორ თითში მგრძნობელობა აღარ მაქვს (იმედია ღმერთი არ გამწირავს და დამიბრუნდება, თორე მერე დადექი და უხსენი ხალხს, რამ შეიწირა მარჯვენა ხელის ორი თითი) და ასევე დაძაბულობისგან მუცლის პრესი მკლავს და მარცხენა ფეხის კუნთები მიკანკალებს, მაგრამ ჩიტი ბრდღვნად, ღვინო კი გახსნად, ღირდა.

თუ, გასული საუკუნეა, გასული საუკუნე იყოს! გადმოვიღე დიდი ბებიის ნაქონი ბროლის ბოკალი და კუნთების ტკივილის გასაყუჩებლად, უგემრიელეს, სახლში დაწურულ, უეტიკეტო ღვინოს ვწრუპავ.

და თუ მკითხავთ ბოლოს როდის გააკეთე რაღაც ცხოვრებაში პირველადო, გეტყვით, 15 წუთის წინ!

IMG-69f1098ad8592773b783548173893223-V.jpg
მეტად შესაფერისი ფოტო ვერ მოვიძიე ^^