აგვისტო # 32 Viva La Vida


ადამიანებს ათასი გაურკვეველი და დაუსაბუთებელი შიში გვაქვს.

შიშია ის, რის გამოც მოცემული მომენტით ტკბობა არ შეგვიძლია. ჰო, შიშების გამო ვერ შევიგრძნობთ რომ ცხოვრება მიმდინარეობს აქ და ახლა და ყოველი ახალი წამის მოსვლა, გასული წამის “გაწარსულებას” ნიშნავს.

კალიების მეშინია. კალიების და შვებულებების, დასვენებების და საერთოდაც კარგად ყოფნის მეშინია.

როგორ ფიქრობთ?

Things we fear most are often the things that have already happened to us?

თუ

Most of the things we fear are highly unlikely to happen?

რომელია სწორი? ალბათ ორივე?

ხშირად რაღაცების შიში იმის გამო გვიჩნდება, რომ ეს ერთხელ უკვე მოხდა და ყველაფერი რაც მომხდართან ასოცირდება, ავტომატურად იწვევს ნეგატიურ ემოციებს.

ზოგჯერ კი აკვიატებული შიშები გვაქვს, საიდანღაც ჩარჩენილი, რომლებიც არასოდეს მომხდარა და მაღალი ალბათობით არც მოხდება (თითებს ვაჯვარედინებთ, მაგიდაზე ვაკაკუნებთ, სამჯერ ვიფურთხებით და რა ვიცი ყველა ცნობილ ღმერთს შევთხოვთ რომ ასე იყოს).

მექსიკური სერიალის ბოლო სერიაში ცხოვრების შიში მაქვს. როცა ყველაფერი კარგადაა, ე.ი. დასასრულია.

ან როცა ყველაფერი კარგადაა, რაღაც ისე ვერ არის და ჩვენ ვერ ვხვდებით რა.

მოკლედ ხლართვისა და შიშების დიდოსტატი ვარ.

რა მაგის პასუხია და ერთი დღეც და აგვისტო დადგება, თვე, რომელიც გამორჩეულად მიყვარს და ვერაფერმა გადამაყვარა. თვე, რომელსაც მთელი წელი სულმოუთქმელად ველოდები ხოლმე.

11 აგვისტომდე არც ისე შორია, 32 წლის ვხდები და ცხოვრებაში პირველად მაქვს განცდა, რომ არაფერი განსაკუთრებული არ ხდება.

მაისიდან ვიწყებ ხოლმე სასწაულის ლოდინს, სასწაულის რომელიც აგვისტოში ან ჩემს დაბადების დღეზე უნდა მოხდეს. ცვლილებების ლოდინს, რომელიც ბოლო სერიასავით კარგი იქნება, ოღონდ ტიტრების გარეშე.

წელს არაფერს ველოდები. წლებთან ერთად ვაგროვებ შიშებს, შიშებს, რომლებიც უკვე გამოვიარე ან რომლებიც მაღალი ალბათობით არასოდეს გახდება რეალობა.

წუთების “გაწარსულების” მომენტის დაჭერა და ამ წუთებით ცხოვრება ვერ ვისწავლე.

აგვისტოც მოდის, 11 აგვისტოც და ნანატრი შვებულებაც პორტუგალიაში. მოუსვენრობა მაქვს და ათასი სისულელის მეშინია.

ისევ სტარტზე ვარ. აგვისტოს მოსვლით გამოწვეული გულის აჩქარებაც აქვეა და ემოციების ისეთი ნარევი მაქვს დღეში ათნაირი თინიკოს გაძლება მიწევს.

ყველაფერი იქნება ძალიან კარგად! ყველაზე ძვირფასი, ძვირფასი ადამიანების კარგად ყოფნით გამოწვეული ბედნიერებაა, რეალური ბედნიერება. იმ ადამიანების კარგად ყოფნით, რომლებიც ეგოისტურად გვიყვარს, ანუ ისინი ვისი კარგად ყოფნაც ჩვენი კარგად ყოფნისთვისაა აუცილებელი.

ცხოვრების მოტივაციაც ესაა ალბათ, ყველაფერს ვაკეთებთ იმისთვის რომ ჩვენი ბედნიერებისთვის აუცილებელი ელემენტები, ანუ ადამიანები, რომლებსაც ზოგჯერ ვიღაცები ემოციურ ტვირთად მოიხსნიებენ, კარგად იყვნენ.

ყველაფერი იქნება ძალიან მაგრად. დაიწყო ათვლა 32-მდე. 32-ედ პორტუგალიაში უნდა დავიბადო.

P.S. Viva la Vida

 

 

Advertisements

Hello, I Love You


Hello, I love you 50 წლისაა.

დღე რომელიც Hello, I love you-თი და ჯიმის ხმით დაიწყო, ცუდი ვერ იქნება.

მაღვიძარაზე 1 საათით ადრე გავიღვიძე, არ გამომირთავს, ველოდებოდი “Bring it on Bitch” განწყობით.

ცალი თვალი გავახილე, გადავწვდი ტელეფონს და ჩავრთე:

Hello, I love you

Won’t you tell me your name?

Hello, I love you

Let me jump in your game

5 დღეა ზაფხული მოვიდა, მალე აგვისტოს ან უფრო სწორედ, დაბადების დღის ციებ-ცხელება დამეწყება და ისევ გადავალ რელსებიდან.

წლევანდელი ციებ-ცხელებისა და რელსებიდან გადასვლის საუნდთრეკად Hello, I love you-ს ვაცხადებ.

ემოციებით სავსე და ატრაქციონების პარკივით ფერად, ადრენალინით სავსე ზაფხულს გისურვებთ.

Hello, I love you

Won’t you tell me your name?

Melissa Explains it All – მიჩიგანიდან


ბავშვობაში ალბათ ყველას გვყავდა ამოჩემებული პერსონაჟი, მსახიობი, მომღერალი ფეხბურთელი… მოკლედ ამოჩემებული პერსონა, თუ გავაზვიადებთ კუმირი. ჩემთვის ასეთი კლარისა (იგივე Melissa Joan Hart) იყო. 90-ან წლებში და ალბათ 2000-ანების დასაწყისში Clarissa explains it all ჩემს ფავორიტ არხზე Nickelodeon-ზე გადიოდა. მგონი დღემდე ზეპირად ვიცი რამდენიმე სერია.

კლარისას ჩაცმის სტილი, პატარ-პატარა ამბები, სემი, რომელიც კლარისას ოთახში ფანჯრიდან შედიოდა, ახალი დილემები და ძალიან სასაცილო სიტუაციები. მოკლედ, ჩემთვის ძალიან ფერადი მოგონებაა და ალბათ დღესაც სიამოვნებით ვუყურებდი.

შემდეგ Sabrina the Teenage Witch-ის ყურება დავიწყე, ესეც Melissa Joan Hart-ს ხათრით. თინეიჯერი ჯადოქრის ყოველდღიური ცხოვრება და მოლაპარაკე შავი კატა სალემი (დიდი უხასიათო ვინმე იყო).

ჩემი პირველი შეხება ინტერნეტთან ბიბლიოთეკაში მოხდა, როცა კომპიუტერის საწყისების შესწავლა დავიწყე. მარტო რომ დავრჩი პირველი რაც დავსერჩე Melissa Joan Hart იყო. აი, ახლა ხომ ძალიან სასაცილოა რომ წლები დასჭირდა იმის გაგებას, ვინ იყო Melissa Joan Hart, რამდენი წლის იყო, კიდევ რომელ ფილმებში და/ან სერიალებში შემეძლო ნახვა და ა.შ. კი, ახლა ამის წარმოდგენა ძალიან სასაცილოა, აიღე ტელეფონი და გაიგე რაც გინდა, მაშინ წლები დამჭირდა ამისთვის.

შემდეგ იყო ძალიან საყვარელი ფილმი Drive me Crazy, ერთხელ, შემთხვევით გადავრთე რომელიღაც არხზე და ფილმის დასაწყისში Melissa Joan Hart რომ დაეწერა, ბევრი არ მიფიქრია მეყურებინა თუ არა. შუა ფილმის მსვლელობისას შუქი ჩაქრა (თუ დენი წავიდა.. თუ როგორც ვამბობ(დი)თ ხოლმე). ჰოდა, მაშინ არც გადახვევის საშუალება იყო და არც ონლაინ ყურების (პრინციპში არც კომპიუტერი მქონდა, ასეთი საშუალება ხელმისაწვდომიც რომ ყოფილიყო). მგონი, დაახლოებით ერთი წელი ვეძებდი ტელევიზორში ამ ფილმს, აი ახალი ფილმი რომ იწყებოდა, სულ იმის მოლოდინი მქონდა რომ Melissa Joan Hart დაიწერებოდა. მაშინ (ახლა არ ვიცი და არ მგონია) ქართული არხების (და შეიძლება რამდენიმე რუსული არხისაც) ტელეპროგრამა გაზეთში იბეჭდებოდა ხოლმე. ჰოდა, მორიგად რომ ვეცნობოდი მომავალი კვირის სატელევიზიო სივრცეს, ერთ-ერთ არხზე ამ ფილმს გადავაწყდი. 17:45 საათზე იწყებოდა (ესეც კი მახსოვს), 17:45-ზე ინგლისურის გაკვეთილზე უნდა ვყოფილიყავი და ვერაფერსაც ვერ ვუყურებდი. ძალიან ვინერვიულე (აი, ხომ ძალიან სასაცილოა), სახლში რომ მოვედი ტელევიზორი ჩავრთე (ფილმი უკვე დასრულებული უნდა ყოფილიყო) და ალბათ დაგეგმილზე გვიან დაიწყო და ზუსტად შუიდან ვუყურე. წარმოგიდგენიათ როგორი გრანდიოზული მოვლენა იყო მე-9 კლასელი ფინიკისთვის ეს, ასეთ დეტალებში რომ მახსოვს?!

ჰოდა, ძალიან ბევრი წელი გავიდა, მაგრამ დღემდე საშინლად მიყვარს ეს ფილმიც და ბავშვობის ქერა “კუმირიც”. აი, ისე, დღემდე აქტიურად რომ ვეცნობი მის ფბ ფეიჯზე პოსტებს. გრანდიოზული კარიერა არ გაუკეთებია და უფრო უშუალო და კარგ რაღაცებს წერს.

ცოტა ხნის წინ, მელისას ფეიჯზე აღმოვაჩინე რომ ავტობიოგრაფიული წიგნი აქვს დაწერილი Melissa Explains it All. იმ წლებზე წერს მე რომ ბავშვობაში კლარისაზე და საბრინაზე ვგიჟდებოდი. მერე ქმარზე, შვილებზე, ქველმოქმედებაზე და ა.შ. ყველაფერი კლარისას სტილში. წიგნი გამოვიწერე და დღეს ჩამოვიდა.

ჩემი ერთ-ერთი აკვიატებაა რომ ამაზონიდან ყოველთვის ნახმარ წიგნებს ვიწერ (ყველას თავის ისტორია აქვს. ამერიკიდან საქართველოში). Melissa Explains it All-ის (აწ უკვე) ჩემი მყარ ყდიანი წიგნი Muskegon Area District Library-ს მფლობელობაში ყოფილა. იცით სად არის Muskegon Area District Library? არც მე ვიცოდი. თურმე მიჩიგანშია, ერთ-ერთი ყველაზე დიდი ქალაქი ყოფილა მიჩიგანის ტბასთან. როგორც ვიკიპედია ამბობს 170 000 ადამიანი ცხოვრობს და ქალაქის მერი Stephen J. Gawron ყოფილა (აი, ცხოვრებაში ხომ არ დავინტერესდებოდი ამით). Muskegon Area District Library-ს მოვლენათა კალენდარს ჩავხედე, დღეს ჭიქებზე ხატვის დღე აქვთ. აი, ამიტომაა ცხოვრება საინტერესო, თან ძალიან. არასოდეს იცი საღამოს რას “დაგუგლავ”.

მოკლედ ჩემთან დღეს მიჩიგანის ბიბლიოთეკაში ნამყოფი წიგნი ჩამოვიდა, ბევრი ბავშვობის მოგონებაც გააცოცხლა და ბევრი სახალისო ისტორიაც მელოდება წიგნში სადაც Melissa will explain it all.

 

Well..


ახლა, ჰო, ზუსტად ახლა, ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი გარდამტეხი მომენტია. როცა ყველაფერი მომეშვა, ის ყველაფერი რაც ლამის მთელი ცხოვრებაა მაწუხებს. ყველაფერი აიხსნა და ყველაფერს დაერქვა სახელი. ერთდროულად მეტირება და მიხარია. მიხარია იმიტომ, რომ როგორც იქნა მივაგენი სათავეს და მეტირება იმიტომ რომ გამოსავალი ძალიან რთულია.

21-ე საუკუნის ყველაზე დიდი მიღწევა “შენნაირების” პოვნის სიმარტივეა ალბათ. როცა, 31 წლის ასაკში გადაწყვეტ საკუთარ მდგომარეობას საბოლოოდ დაარქვა სახელი და შემდეგ ამ სახელიანი ადამიანების ჯგუფი მოძებნო, ask to join-ს დააჭირო და დაელოდო როდის მიგიღებენ.

ყველა ისტორია რომელსაც ამ ჯგუფში წაიკითხავ, ისეთი ახლობელია, ისეთი ნაცნობი, ისეთი შენი… მარტო არ ხარ. ალბათ ეს გვჭირდება ყველაზე მეტად – არასოდეს ვიყოთ მარტო. ესმოდეთ ჩვენი, არსებობდნენ ადამიანები იგივე დიაგნოზით, ადამიანები იგივე “წიკებით”, იგივე “უბედურებით” როგორც შენ.

გუგლის შესახებ რომ წლებია ვიცი, ამის მტკიცება ალბათ არ დამჭირდება, თუმცა ამ წლების მანძილზე ვერც ერთხელ გავბედე მომეძებნა ჩემი თანდაყოლილი ავადმყოფობის სახელი. 31 წლის ისე გავხდი, ერთხელაც არ “დამისერჩავს”. დღეს “დავსერჩე” და ახლა უკვე ზუსტად ვიცი რა ქვია ამას სამედიცინო ენაზე. 606 მომხმარებლიანი ჯგუფიც ვიპოვნე და გავერთიანდი. იშვიათი ვარ, იშვიათი დიაგნოზით, მსოფლიო მასშტაბით სულ 607 კაცი რომ შეგვკრიბა სოციალურ ქსელში.

გავთავისუფლდი, თავისუფლება სიმართლის გააზრებას მოაქვს. აღარაფერს მივედ-მოვედები, ზუსტად ვიცი და არ ვიცი როგორ მოვისროლო სანაგვეზე ის ქმედებები, რომლებითაც ძირითადი პრობლემის გადაფარვას ვცდილობდი და ამ ქმედებების შედეგად გაჩენილი ილუზიები.

პ.ს. ჰო, ჩვენ ნამდვილად არასოდეს ვიცით ვის რა ბრძოლის გადატანა უწევს. არც უნდა ვიცოდეთ! საკმარისია ამ ადამიანებისთვის დამატებითი დაბრკოლებები არ შევქმნათ და უბრალოდ გავუფრთხილდეთ ერთმანეთს.

ზაფხული


როცა ძალიან ვიღლები, ადამიანები განსაკუთრებულად მიყვარს. უცნაური კორელაციაა ღმერთმანი.

როცა ძალიან ვიღლები, ლუდს ვსვამ. – ნუ, ეს უფრო გასაგებია..

ძალიან დაღლილზე რომ ვსვამ ლუდს, ადამიანები განსაკუთრებულად მიყვარს. – აჰა, მგონი ეგაა!

ჰოდა, ძალიან მიყვარს ადამიანები და კიდევ უფრო მიყვარს ადამიანები, რომლებსაც უყვართ ადამიანები და ზრუნავენ სხვებზე.

გაიღიმეთ, რაც არ უნდა ხდებოდეს. ზაფხული მოდის!

Wish You Were Here


ცოტა ხნის წინ, საათის ყიდვა რომ გადავწყვიტე, შევნიშნე რომ ჩემს მეგობარს მაჯის საათი მარცხენა ხელზე ეკეთა. გულწრფელად გამიკვირდა და ვუმტკიცებდი გამონაკლისი ან ცაცია ხარ მეთქი. ნურას უკაცრავად, ადამიანების უმრავლესობა საათს მარცხენა ხელზე ატარებს. ბევრი რამ წავიკითხე ამასთან დაკავშირებით, მთავარი არგუმენტი კი ისაა რომ ვინაიდან მარჯვენა ხელი ზოგადად უფრო აქტიურია (21-ე საუკუნეში მინ. “მაუსზეა” პასუხისმგებელი) საათს კი მოფრთხილება უნდა, არაცნობიერ დონეზე დასწავლილი გვაქვს რომ საათი მარცხენა ხელისთვისაა შექმნილი. არადა ინსტინქტურ დონეზე, რატომღაც მარჯვენა ხელზე დახედვა უფრო ლოგიკური მგონია და ვერ ვხვდები რატომ ირჩევს ადამიანთა უმრავლესობა გაუცნობიერებლად მარცხენა ხელს. საათი რომ უნდა მეყიდა, შერჩეული მოდელის ხელზე მოსინჯვა დავაპირე, კონსულტანტმა ცოტა გააპროტესტა მარჯვენა ხელზე რომ დავიწყე გაკეთება, მე ღიმილით ავუხსენი რომ იმ მცირე ჯგუფს მივეკუთვნებოდი, ვინც საათს მარჯვენა ხელზე ატარებს.

არადა, არ ყოფილა ასე. საათი კი მარჯვენა ხელზე მიკეთია და სხვაგვარად ვეღარც წარმომიდგენია, მაგრამ ადრეც, წლების წინაც ხომ მქონდა მაჯის საათი? მაშინაც მარჯვენაზე მეკეთა? რატომ არავის უკვირდა? რატომ მე არ მიკვირდა? პასუხებისთვის ძველ ფოტოებს დავუარე და აღმოჩნდა რომ მეც, ყველა საათი რომელიც კი ოდესმე მქონია, მარცხენა ხელზე მეკეთა. როდის ამომიტრიალდა ეს წარმოდგენა წარმოდგენა არ მაქვს. ინსტინქტების დონეზე მაშინ ვიღებდი გადაწყვეტილებებს, თუ პირიქით, ახლა? გაუცნობიერებელი უმცირესობაში ყოფნის მოთხოვნილებაა ეს თუ დასწავლილი ქცევების განსწავლის სურვილი? არ ვიცი და პრინციპში ამას არ აქვს დიდი მნიშვნელობა. ვიცვლებით, რაღაცებს ვსწავლობთ და სამყაროს ჩვენს თავზე ვირგებთ, მარცხენა ან მარჯვენა ხელზე.

ახლა ტაქსიში ვზივარ, უაზროდ დაქანცული, მუხლებზე ტანვარჯიშის ბურთი და ლახტი მიდევს, საათს დავყურებ და ყურის ძირში მყოფ ორშაბათზე ვფიქრობ, მძღოლი რაღაცას მელაპარაკება და მე უაზროდ ვცემ პასუხებს. ლაპარაკში რომ ვერ ამიყოლია, მუსიკა ჩართო და ხმას აუწია.

The same old fears

Wish you were here

ტვინი ორშაბათზე ფიქრს გაეშვა. ჰო, the same old fears, wish you were here.

How I wish, how I wish you were here.

კალია


ვინც არ იცით, მოგახსენებთ, რომ ერთი კვირის წინ მიღებული მორიგი გენიალური გადაწყვეტილების შესაბამისად, კვირაში ერთხელ, ერთი რამ მაინც უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად.

ჰოდა, ხო ძალიან მარტივად ჟღერს? აი, რა გახდა ხო? ვერ მოგართვით! ძალიანაც რთულია. ჯერ მარტო მოფიქრებაა რთული, აღსრულებაზე რომ არაფერი ვთქვათ. რადიკალიზმისკენ ზოგადად კი მიდრეკილი ვარ, მაგრამ თავზეხელაღებული რამეების კეთება დიდად არ მეპიტნავება და მერე მაგრადაც ვლანძღავ ხოლმე ჩემს თავს. არა, ახლა მაგის ნერვები ნამდვილად არ მაქვს.

რა ვიცი, მაინც, ზრდილობის გამო გაცნობებთ რომ ცხოვრებაში პირველად გავიკეთე შილაკი (ეგრე ქვია? გავიკეთე?), არ გაინტერესებთ ხო? არც მე მაინტერესებს დიდად, მაგრამ გავიკეთე და აღარც აღვნიშნო?!

კაი, რამდენიმე დღის წინ ოჯახში ჩამოსხმული, ნატურალური ღვინო მაჩუქეს. მძიმე ორშაბათის ოდნავ შესამსუბუქებლად, ღვინოების კოლექციიდან (არ ვხუმრობ, მართლა სავსე მაქვს კარადა ნაირ-ნაირი ღვინოებით, თან ყველა ნაჩუქარია) გადმოვიღე და აღმოვაჩინე რომ სახლში ნორმალური და თანამედროვე ღვინის გასახსნელი აღარ მაქვს (აი, ამ საუკუნისთვის შესაფერისი, ფეხებიანი, კალიასავით (ტფუ!) როა, მარტივად რომ ამოქაჩავ საცობს), არ მაქვს თანამედრკვე, მაგრამ მაქვს გასული საუკუნის გადმონაშთი, აი, საცობი ხელით რომ უნდა ამოქაჩო, ეგეთი. გაგიხსნიათ ანტიკვარული გასახსნელით ღვინო? არც მე. მაგრამ ჯერ ერთი რომ ძალიან მინდა სასიამოვნო საღამო ჭიქა ღვინოსთან ერთად და მეორეც, მე თუ ვერ ვფიქრობ რა უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად, ცხოვრება (პარდონ ტავტოლოგიისთვის) მჩუქნის ღვინოს ბოთლებს, რომლებიც მევედრებიან “გამხსენიო”.

გავხსენი? გავხსენი! მართალია მარჯვენა ხელის ორ თითში მგრძნობელობა აღარ მაქვს (იმედია ღმერთი არ გამწირავს და დამიბრუნდება, თორე მერე დადექი და უხსენი ხალხს, რამ შეიწირა მარჯვენა ხელის ორი თითი) და ასევე დაძაბულობისგან მუცლის პრესი მკლავს და მარცხენა ფეხის კუნთები მიკანკალებს, მაგრამ ჩიტი ბრდღვნად, ღვინო კი გახსნად, ღირდა.

თუ, გასული საუკუნეა, გასული საუკუნე იყოს! გადმოვიღე დიდი ბებიის ნაქონი ბროლის ბოკალი და კუნთების ტკივილის გასაყუჩებლად, უგემრიელეს, სახლში დაწურულ, უეტიკეტო ღვინოს ვწრუპავ.

და თუ მკითხავთ ბოლოს როდის გააკეთე რაღაც ცხოვრებაში პირველადო, გეტყვით, 15 წუთის წინ!

IMG-69f1098ad8592773b783548173893223-V.jpg
მეტად შესაფერისი ფოტო ვერ მოვიძიე ^^

Love Rollercoaster


ისეთი დილაა, მძაფრსიუჟეტიანი ფილმის პირველი სცენა მგონია, აი, სანამ ფილმი დაიწყება და სათაური დაიწერება, სანამ გავიგებთ რომ Universal Pictures წარმოგვიდგენს… ასეთი დილა იმიტომ კი არაა რომ რაღაც ხდება, არა, იმიტომ რომ რაღაც უნდა მოხდეს, აი ჰაერში იგრძნობა რომ რაღაც უნდა მოხდეს.

მე ტაქსიში ვზივარ, მზიანი ამინდია, საშინელ საცობში ვართ გაჩხერილი, ტაქსის მძღოლი ხმას არ იღებს, ალაგ-ალაგ სიგნალების ხმა ისმის, დანარჩენი ხმები დახშულია, სათვალე არ მიკეთია და კადრი ბუნდოვანია, გვერდზე მანქანაში საჭესთან ვიღაც ბიჭი ზის, კარგ ხასიათზეა, ხმამაღლა იცინის და ლაპარაკობს, თან აქეთ-იქით იყურება, ამასობაში მოტოციკლი დიდი სიჩქარით და ბღუილით არღვევს საცობს და წინ მიიწევს, შორიდან პოლიციის სირენების ხმა ისმის, ცოტა წინ მივიწევთ, თეთრი ავტომობილის მძღოლი ისევ ღლიცინებს, ტაქსი სხვა ხაზში გადადის და კატაფალკას უდგება უკან, ისევ მივიზლაზნებით…

ეს უნდა წარმოიდგინო! მოკლედ, რაღაც უნდა მოხდეს, ფილმი უნდა დაიწყოს, როგორი ფილმი იცი? Final Destination-ის მაგვარი ან იქნებ რომელიმე კარგი კომედია?! რა ვიცი.

სამსახურში ვაგვიანებ, პარალელურად იმაზე ვფიქრობ რომ კვირა იწურება და საკუთარ თავთან დადებული შეთანხმების მიხედვით მოსაფიქრებელი მაქვს ამ კვირაში რა უნდა გავაკეთო ცხოვრებაში პირველად (გადაწყვეტილია, რომ ყოველი მომდევნო კვირის განმავლობაში რაღაც ახალი უნდა ვცადო, ყოველთვის უნდა მქონდეს კითხვაზე პასუხი when was the last time you did something for the first time? როდის და this week!).

***

დღე იწურება, მე ისევ ტაქსიში ვზივარ, ისევ არაფერი მომიფიქრებია, ისევ ხარხარის ხმა შემოდის, ამჯერად ქალის, სათვალე ისევ არ მიკეთია, სასაფლაოებთან გავდივართ და დილა მახსენდება. ჯერ ისევ არ ვიცი რას წარმოგვიდგენს Finiki Pictures, მაგრამ კომპიუტერზე პაროლი შევცვალე და რაც სანაგვეზე იყო მოსასროლი, კომპიუტერის პაროლების ისტორიულ არქივში გადავუძახე.

რაღაც უნდა მოხდეს.. რაღაც კარგი და არავითარი final destination!

Something for the First Time


When was the last time you did something for the first time? ნაცნობი კითხვაა ხომ? ათასჯერ შეგხვედრიათ ალბათ. ჩემთვისაც ნაცნობია, მეც ათასჯერ შემხვედრია და ათასჯერ გამღიმებია უაზროდ.

ძირითადად წინა სადაბადებისდღეოდ ვგეგმავ ხოლმე რაღაცების “მოსწრებას”, ჩემი ცხოვრებისთვის დამატებითი მუხტის შესაძენად, როცა ფინიში 11 აგვისტოა.

ქვეცნობიერად, ერთფეროვანი და რუტინული არსებობისგან თავის დაღწევის ისეთი სასოწარკვეთილი სურვილი მაქვს, ათას სისულელეს ვაკეთებ, ვიგონებ იმას რაც არ არის, რაც მინდა რომ მინდოდეს და არ მინდა, საკუთარი თავისთვის “დადგენილ წესებს” ვარღვევ იმის იმედით რომ კმაყოფილი ვიქნები და არ ვარ.

ჰოდა, ყველაფრის გამოსასწორებლად პირველი და მთავარი ნაბიჯის გადადგმაა საჭირო. იმის აღიარება რომ სასიცოცხლოდ აუცილებელია ყოველთვის ვაკეთო რაღაც ცხოვრებაში პირველად, რადიკალური და მოგონილი სისულელეების გარეშე, მარტივი, ბანალური პირველი გამოცდილებები მჭირდება.

გეგმა მარტივია, დღეიდან, კვირაში ერთხელ, აუცილებლად გავაკეთებ რაღაცას ცხოვრებაში პირველად და ბლოგზე შევინახავ შთაბეჭდილებებს.

წინა კვირა დიდად კი არ მეპიტნავება, მაგრამ ცხოვრებაში პირველად გავიკეთე ბოტოქსი და გაბრაზებული სახე მოვიშორე, ახლა გახსნილი შუბლი მაქვს და უფრო ხშირად ვიღიმი.

მომდევნო კვირაში, აუცილებლად გავაკეთებ კიდევ რამეს ცხოვრებაში პირველად (ეს კვირა ჩავარდა), უმნიშვნელოს ან მნიშვნელოვანს, ისეთს რის გამოც საკუთარი თავის ლანძღვა არ მომიწევს და რასაც ჩემი ტვინი წესების დარღვევად არ ჩამითვლის.

მაშ ასე, იწყება ეტაპი “ცხოვრებაში პირველად” და ვნახოთ რა იქნება.

ბოტოქსის აპრილი


სახსრების ტკივილი მკლავს, 31 წლის ასაკში გაკეთებული პრველი ბოტოქსის წყალობით შუბლს ვეღარ ვკრავ და გაბრაზებულ სახეს ვეღარ ვიღებ (პოზიტივის ინექცია გავიკეთე და გავგიჟდი), დახეული “მაიკა” მაცვია სამხედრო პრინტით და ხვალინდელი დღე ისე მეზარება, მზად ვარ ახლავე მოვკვდე, მოვკვდები სწორი, უნაუჭო შუბლითა და ლამაზი ზედა ტუჩით.

უცნაური აპრილია, ბევრი “პირველი” რამით.

ყველაფერი იქნება ძალიან მაგრად!

წიგნი, რომელიც არასოდეს მქონია