With Strangers


ფილმივით დაწყებული დილები, ნამდვილი ცხოვრებასავით საღამოები, მოგონილი საუნდთრეკები.. სამწუხაროა, რომ ჩემი ცხოვრების აღქმა მაყურებლის სავარძლიდან არ შემიძლია. ასე რომ იყოს, ხშირად გავიცინებდი მაშინ როცა მთავარი გმირი გაუგონარ ისტორიებში გაეხვეოდა, ვიტირებდი მაშინ როცა მთავარ გმირს ტირილის უფლება არ ექნებოდა, გადავახვევდი მომენტებზე, სადაც მთავარი გმირი ვეღარასოდეს დაბრუნდებოდა.

გიფიქრიათ მწუხარებაზე როგორც პრივილეგიაზე? ჰო, ყველაფერს და მათ შორის მწუხარებასაც დასაბუთება და უფლება სჭირდება. ახლა ვზივარ და ვფიქრობ ყველა იმ უუფლებო ადამიანზე, რომლებმაც მწუხარების ყველა სტადია ფარულად, კრიმინალურად, იატტაკქვეშ გაიარეს.. გაიარეს იმიტომ რომ არ ეკუთვნოდათ.

I bet you’re wondering how I knew
That this would come to an end

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s