დრაფტებისგან შეთითხნილი პოსტი – მანამდე და მერე


დღეს დრაფტებს დავუარე, გავაერთიანე და მოვიფრინე სანაგვეზე. გამოუქვეყნებელი პოსტები შეიძლება დაიყოს ორ კატეგორიად – “მანამდე” და “მერე”.

მანამდე (01.08)

ღმერთი რომ ვიყო განკითხვის დღე იქნებოდა დედამიწაზე.

ილოცეთ ჩემს მიკრო სამყაროში მცხოვრებო მოფუთფუთე ელემენტებო, თუ ნორმალურ არსებობას არ ისწავლით 30 წლის რისხვა დაგატყდებათ თავს და მერე არ გავიგო ჩემს ზურგს უკან ჭორაობა, რომ ღმერთი ყოველ დღე სვამს, მოწევასაც აშკარად მოუმატა, ძილითაც აღარ იძინებს და ბოლო პერიოდში სულ გაუფუჭდა ხასიათი. ყველაფერი მესმის, ყველაფერი ვიცი, ყველგან ვარ.

მერე (20.09)

ბევრი მოდის, ცოტა რჩება. ძირითადად მიდიან ზაფხულში, როდის მოდიან არ მინახავს, დასაწყისამდე ჩასვლა ყოველთვის მეზარება ხოლმე, თან ახლა დასასრულები უფრო მაინტერესებს.

სხვების არქივებში გეძებ, შენი არსებობის სიხშირე მაინტერესებს, ცვეთა უნდა დაგარიცხო.

დახურულ არქივებში რა ხდება არც ვიცი და ვერც გავიგებ, ამიტომ დასკვნების გაკეთება მიჭირს და ისევ საკუთარ დაშვებებს ვენდობი.

გაცვეთილი ხარ, დახურულ არქივებში შენახული, ხშირი და იმაზე მეტი მეტასტაზი გაქვს, ვიდრე მე მინდა ვიცოდე.

ობსესია არაა ხომ სწორი ფორმა? აკვიატებაა? გუშინ ვეცნობოდი ნამდვილ ისტორიებს ადამიანებზე, რომლებმაც სხვა ადამიანები აიკვიატეს. ეს დარღვევაა? თუ ასეა, კიდევ ერთი დიაგნოზი მიამატეთ ჩემს სამედიცინო ისტორიას.

მანამდე (ზუსტი თარიღი უცნობია, ვინაიდან მობილურის local draft-ია)

იმედი მაქვს ამ tag-ით ბოლო პოსტს ვწერ. ყელშია უკვე და იმიტომ.

კომენტარი: სულ ესაა, ანუ პოსტი კი არა რაღაც გაელვება იყო. “ამ tag”-ში იგულისხმება D12.5 ანუ დაახლოებით მაისია. ამის მერე მართლა არარაობად იქცა.

მერე (16.09)

მოდი ვილაპარაკოთ. რომ გითხრა სალაპარაკო გვაქვს მეთქი, მოგატყუებ, სალაპარაკო არასოდეს არაფერი გვქონია, მაგრამ ხომ ვახერხებდით რაღაცას? ჰოდა, ახლა რატომ უნდა მოვიგონო რომ რაღაც მნიშვნელოვანი გვაქვს განსახილველი?! ისევ სისულელეზე, ისევ არაფერზე, მოკლედ ისევ ისე, როგორც ადრე.

შეცვლილი მეჩვენები, ეს ჩინეთის გავლენაა თუ იუპიტერის? დიდი ხანია შენგან წერილი არ მიმიღია, მომიყევი რა ხდება იუპიტერზე, ბოლოს და ბოლოს მზის სისტემა ხომ მზის სისტემაა და მაინც აქვეა, რა დრო უნდა გჭირდებოდეს მაქედან წერილის გამოსაგზავნად 21-ე საუკუნეში, ტექნოლოგიების ეპოქაში? კარგი, მელაპარაკე და ხმას არ ამოვიღებ.

ახლა პოზიტივის დრო არაა, ღამეა ბოლოს და ბოლოს, თან ცუდი ამინდია და თან შემოდგომა, აი, მითხარი რა დროს პოზიტივია?!

მართალი ხარ, წარსულით ცხოვრებას ვერ შევეშვი, სულ ასე იყო, სულ ასე იქნება, ამიტომ მისხლტება აწმყო ხელიდან ასე სწრაფად და ასე უაზროდ. მაგრამ ახლა, ზუსტად ამ მომენტში ყველაფერი ფეხებზე მკიდია, აწმყოც და მომავალიც, ჰო, ყველაფერი ფეხებზე მკიდია წარსულის გარდა.

იცი რატომ?

ამავე დღეს მეორე დრაფტიცაა:

მობილურის დატენვასა და მუსიკის მოსმენას შორის არჩევანი მუსიკის მოსმენაზე შევაჩერე. ადრე ასე არ მოვიქცეოდი, სხვა გზას ვნახავდი, ბოლოს და ბოლოს ახალ დენის წყაროს მოვძებნიდი არც ერთი რომ დამეთმო, ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა, ახლა დიდად არაფერი მაღელვებს იმის გარდა რომ მუდმივად ჩართული იყოს მუსიკა და თან რაც შეიძლება მაღალ ხმაზე.

ღამეები არ მიყვარს, შესაძლოა არც ადრე მიყვარდა დიდად, ზუსტად არ მახსოვს, მაგრამ ახლა დანამდვილებით ვიცი რომ დაღამება არ მინდა.

მანამდე (ზუსტი თარიღი აქაც უცნობია, ვინაიდან მობილურის local draft-ია)

საკუთარი თავისთვის დადგენილი სტანდარტებისგან გასრესილ არარაობად და ძვლების ტვინგამოცლილ გროვად ქცეული ვყრივარ საწოლზე. კოფეინის გადაჭარბებული დოზა შხუილით მიედინება ძარღვებში და გული ყურებში მიცემს.

პ.ს. არადა “ძვლების ტვინგამოცლილ გროვად ქცეული ვყრივარ საწოლზე” “მერე” კატეგორიას უფრო მოუხდებოდა.

tumblr_lcjs8xoicl1qb6f1po1_500

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s