გამარჯობა შემოდგომავ!


დღეს ზაფხულის ბოლო დღეა. ამ დროს როგორც წესი ახალ ცხოვრებას ვიწყებ ხოლმე, ახლაც ასეა, რაღაც ახალი უნდა დაიწყოს, ოღონდ ზუსტად არ ვიცი რა.

ყოველი სექტემბრის მოსვლასთან ერთად რაღაც იცვლება, შემოდგომის მიწურულს კი ეს სიახლე ჩვეულ რუტინად იქცევა ხოლმე. არ მინდა შემოდგომა, გაუაზრებლად, დაუსაბუთებლად, შეგრძნების დონეზე არ მინდა შემოდგომა, ისე რომ არც ზაფხულთან განშორება მწყვეტს დიდად გულს. წელს ყველაზე მეტად მჭირდება დრო ზაფხულსა და შემოდგომას შორის, რაღაც გარდამავალი პერიოდი, მოსაცდელი ზონა საიდანაც საბოლოო დანიშნულების პუნქტში უნდა მოვხვდე.. ნუ, რასაც არ უნდა ნიშნავდეს ახლა ეს ჩემთვის.

1 სექტემბერს განსხვავებული ფინიკი დაიწყებს ახალ ეტაპს, სულ სხვანაირი, არეულ-დარეული, ქაოტური, არასტაბილური და 30 წლის ასაკში, თინეიჯერობაში დაბრუნების გაუაზრებელი სურვილით დაავადებული ფინიკი. არ მინდოდა ასეთი ყოფილიყო, ამიტომაცაა რომ არ მინდა შემოდგომა, ის შემოდგომა რომელიც სხვანაირს უნდა დამეწყო.

ყველა სისულელის მჯერა ახლა, აი იმ სისულელეების რომლებისაც მხოლოდ სულელებს სჯერათ და არა თუ მჯერა, არამედ ტვინშიც დაუსრულებლად ვატრიალებ.

ჩვენ თავად ვაძლევთ მაგიურ დატვირთვას იმ სისულელეებს, რომლებისაც გვჯერა.

გამარჯობა შემოდგომავ! როგორც ყოველთვის, ვერც წელს მოვემზადე შენთან შესახვედრად. ისევ მოგვიწევს ზურგი შევაქციოთ ერთმანეთს და გაბუტულებივით ავარიდოთ ხოლმე თვალი დილაობით. დროებით აგვისტოვ, 11 თვეში ალბათ ისევ შევხვდებით ერთმანეთს, ახალი იმედებით და მოლოდინებით, რომლებიც არასოდეს გამართლდება.

P.S. ეს სიმღერა ყველაზე მეტად პატრიცია კაასის შესრულებით მომწონს.

autumn-thoughts-hello-autumn-tumblr-pinterest-bblogger1

Live to LOVE


დღეს ამაღლებული განწყობით გავიღვიძე. თმა შევიკარი, ისე დავიმაგრე როგორც 40-50-იან წლებში იმაგრებდნენ ქალები. ტუჩებიც შინდისფრად შევიღებე, ახალი კაბაც ჩავიცვი, ის კაბა შტორმსა და უბედურებაში შემთხვევით რომ ვნახე, ჩემი ზომა რომ არ ქონდათ და მაინც ვიყიდე. ახლა ავადმყოფობის (თან არა ერთი) გამო იმაზე ბევრად გამხდარი ვარ, ვიდრე იმ დღეს ვიყავი, როცა ვიყიდე. ისე გამოვიყურები პატარა გოგოები დედის გარდერობს რომ გადმოალაგებენ ხოლმე და კაბებს იზომავენ.

გამოვიძინე და არც ღამის განმავლობაში გამღვიძებია რამდენჯერმე, სიზმრებიც დამესიზმრა, ოღონდ სხვა სიზმრები, ჩვეულებრივი, კარგი სიზმრები, ისეთი, უბრალო და არაფრით გამორჩეულ დროს რომ ხედავენ ხოლმე ადამიანები.

თვალი რომ გავახილე სტანდარტული ფიქრები ვიფიქრე, სამშაბათი დილისთვის სრულიად შესაფერისი ფიქრები, სამსახურში წასვლამდე რომ იფიქრებს ადამიანი, ადამიანი რომლის ცხოვრებაც ჩვეულებრივი და სხვებისნაირია.

ყავასაც ძველებური გემო ქონდა და დილის საუბრებიც ჩვეულ მოტივებზე იყო აწყობილი.

დღეს ჩვეულებრივი დილა გათენდა.

სამყაროსაც აღარაფერი მოუწერია, მგონი გამებუტა და შეტყობინებებს აღარ მიგზავნის. მე კიდევ სულ რაღაც ნიშანს ველოდები. მთელი ცხოვრება რაღაც ნიშნების მოლოდინში ვარ. დროც ჩვეული სიჩქარით გადის, საათიც ერთმანეთთან დაუკავშირებელ ციფრებს ხატავს და მეც, ახალ კაბაში გამოწყობილი ძველი თინიკო ვარ.

სტანდარტულად გავედი დილით აივანზე, მოვუკიდე სიგარეტს და იმ სიმღერას მოვუსმინე გულის ჩუქებასა და ამ გულის თაროზე შემოდებაზე რომაა.

ბევრს ვეწევი, მაგრამ ახლა ეს დიდად არ მადარდებს, ხომ იცი მოვა დრო და ასე აღარ იქნება. ჰოდა, მოწევა რომ დავასრულე, ტელეფონს დავხედე და უცნობი “ნოტიფიკაციის” “იკონკა” დამხვდა, აქამდე არასოდეს მენახა და დავინტერესდი რა იყო, გავხსენი და ვნახე რომ ახალი სიმღერის მოსმენას მთავაზობდა ტელეფონი. კარგი სიმღერაა, ძალიან კარგი, ზუსტად ისეთი, მე რომ მიყვარს ანუ ერთდროულად პოზიტიური და სევდიანი. ბოლო დროს ცხოვრება უმნიშვნელო, აკვიატებული და მოგონილი სისულელეების გამო გახდა საინტერესო.

The situation’s clear
It’s fine as long as you are here
Of that I’m really sure
I will live to love you more

დილა მშვიდობისა! ცხოვრება ღირს, ნამდვილად ღირს. ბედნიერებას, კარგ კვირას, საინტერესო და ემოციებით დატვირთულ ცხოვრებას გისურვებთ.

P.S. Some things never change, you know.

ყუთები


განვიკურნე. რას ნიშნავს განკურნება გიფიქრიათ? იმ მდგომარეობაში დაბრუნებას, რომელშიც დაავადებამდე იყავით. ჰოდა, განვიკურნე.

დგება დღე, როცა მაღვიძარაზე ადრე ახელ თვალს და იგებ რომ ჯანმრთელი ხარ, ხვდები რომ როგორც იქნა შენც გეშველა, შენი დაავადებაც დასრულდა, შენი მდგომარეობაც დასტაბილურდა.

ყოველთვის მინდოდა სტაბილურად ვყოფილიყავი, ამოვარდნების გარეშე მეცხოვრა, სანდო და სტატისტიკურად პროგნოზირებადი ვყოფილიყავი, ჩამოშლის საფრთხე არასოდეს დამმუქრებოდა.

არ მიყვარს როდესაც წარმოდგენილ დიაგრამებზე ჩემი სახელობის მრუდი დაწესებული ზღვრებიდან გამოსვლის პირასაა და ზიგზაგებს ხატავს. გავსწორდი.

კვირას საკუთარი ემოციური ტვირთის გადმოლაგების ნაცვლად უჯრები დავასუფთავე, ნივთები დავახარისხე და ყუთებში გავანაწილე. დიდ ხანს ვუყურე ამ ყუთებს, ყუთებს, რომელთა შიგთავსიც მხოლოდ მე ვიცი, რომლებში ჩალაგებული ნივთების ურთიერთკავშირიც მხოლოდ ჩემთვისაა ცნობილი, ვუყურე და საკუთარი თავი ერთ მთლიანობად ვერ წარმოვიდგინე. დანაწევრებული, ყუთებში ჩალაგებული ადამიანი ვარ, ადამიანი რომელმაც საკუთარი ნაწილები ფეხსაცმლის ყუთებისთვის დაანაწევრა და “დასკოჩა”.

თავს ვიტყუებ. ჰო, თავს ვიტყუებ, მე ხომ კარგად ვიცი, რომ სინამდვილეში ის ვარ, ვისაც საერთო ამ ყუთებთან არ აქვს. ეს ჩემ პარალელურად მცხოვრები არსებების პატარა ისტორიებია, რომლებიც მათ ისე გადახდათ და ისე განიცადეს, რომ მე მხოლოდ ჭურჭლად გამომიყენეს.

ფინიკისა და თინიკოს შორისაც უზარმაზარი უფსკრულია და ვერანაირი ყუთებისგან გაკეთებული ხიდი მათ ვერ დააკავშირებს.

ცხოვრებით კი რეალურად მხოლოდ თინიკო ცხოვრობს, ფინიკისნაირებისთვის ფეხსაცმლის ყუთებს ინახავს, შემდეგ ანაწევრებს, პატარ-პატარა ამბებად ყოფს, “სკოჩავს” და მტვრიანი სათავსოს ყველაზე ქვედა თაროზე ჩურთავს.

ცარიელი ყუთი დამრჩა, სადაც თინიკო უნდა “ჩავალაგო”, ანუ ასეთივე ცარიელ მდგომარეობაში შემოვაკრა სკოჩი ყველა მხრიდან და ამავე სათავსოს ყველაზე ბნელ ადგილზე შევინახო.

გამოვჯანმრთელდი, ისევ კლავიატურაზე თითებით მიწებებულ არსებად ვიქეცი, რომელსაც ზოგჯერ გონია რომ ფინიკი არსებობს.

tumblr_lte4h3G1TR1qg4z24o1_r2_500

შავი ხვრელები და სუპერ ნოვები, ჩილე და ატაკამას უდაბნო


3-იანი და 7-იანი გაიგივდნენ. 3 არ მიყვარდა, 7-ზე სურვილებს ვიფიქრებდი ხოლმე.

სუვრილების ჩაფიქრების ყოველთვის მეშინოდა, საშიშია სურვილებთან თამაში და მათი ჩაფიქრება, სასწორზე დადება, ჯობია შეინახო და უბრალოდ ნახო გამოვა თუ არა.

ცუდია როცა სიზმრები მესიზმრება, კარგია როცა მგონია რომ ეს რაღაცას ნიშნავს. რაც ავად გავხდი მას შემდეგ დავიწყე სიზმრების დამახსოვრება. დიდი ხანია უკვე ავად ვარ და გული მწყდება რომ ყველა ავადმყოფობა ოდესმე მთავრდება, რა მნიშვნელობა აქვს რა შედეგით, ხომ მთავრდება?!

ვარსკვლავებივით დავრჩებით სიკვდილის შემდეგ სუპერნოვად ან შავ ხვრელად.

ჩილეში უნდა წავიდე. წამომყევი ჩილეში. ატაკამას უდაბნოში გავისეირნოთ, Other Lives – Desert-ს ჩავრთავ, ყურსასმენები გავინაწილოთ, გამეორებაზე დავაყენებ რომ უსასრულოდ ვუსმინოთ. მზის ამოსვლას ვუყუროთ.

Desert
reclaims the land,
and we return full in colour.
Dark Sea
don’t bother me,
when water turns into land.

რაზე ვილაპარაკოთ ჩილეში? რაზე და მშვილდოსნებზე და ასტროლოგიაზე, გვარის გადაკეთებაზე, იმაზე რომ კარგია ჩილე და არც ისეთი მიუღწეველი როგორიც მანძილიდან გამომდინარე ჩანს.

Oh our end
has come at last,
and we return full in colour.

How Can This Be?


მგონი წუხელ ძილის წინ ამეკვიატა ეს სიმღერა. ნუ, უფრო ფრაზა How Can This Be? რომელსაც ტვინში ყველაფრის პარალელურად, მათ შორის ძილის პარალელურად ვღიღინებდი. წარმოდგენა არ მაქვს საიდან გამახსენდა, არა, კი ძალიან ხშირად ვუსმენდი ხოლმე Other Lives-ის სხვა სიმღერებთან ერთად, მაგრამ დიდი ხანია აღარ მომისმენია.

დილითაც რომ ვერ მოვიშორე გონებიდან, შევეცადე გამეხსენებინა რომელი სიმღერა იყო, ისიც კი ვერ გავიხსენე ვინ მღეროდა. ძალიან უცნაურია, თუმცა ჩემი ცხოვრება რატომღაც სულ ძალიან უცნაურია. ალბათ თქვენიც, მაგრამ ახლა ჩემსაზე ვსაუბრობ და ამიტომ არ ვამახვილებ ყურადღებას იმაზე რომ არც ამ “უცნაურობით” გამოვირჩევი დიდად.

ხშირად ვამბობ ხოლმე სერიალის პერსონაჟი ვარ მეთქი, ძალიან მდორედ და უინტერესოდ მიმდინარე სიუჟეტით, მოსაწყენი მთავარი გმირით, თუმცა ბევრი ძალიან კომიკური სიტუაციით.

ჰო, რაღაც დაუმთავრებელი, ურეიტინგო სერიალის მთავარი გმირი ვარ, თუმცა ეს ახლა აქ არაფერ შუაშია. ერთადერთი, რისიც მჯერა ისაა რომ მუსიკალური გაფორმება ყოველთვის ძალიან კარგი მაქვს. ეს ხომ ჩემი წარმოსახვითი ცხოვრების Background Music-აა.

ჰოდა, მერე გამახსენდა ვინ მღეროდა და მოვძებნე ჩემს “ფლეილისთში” და დავაყენე დაუსრულებელ გამეორებაზე, დღეს მეტი არაფრის მოსმენა არ მინდა. მესამე დღეა, ყოველ დილით ერთ სიმღერას ვიჩემებ და მთელი დღე დაუსრულებლად ვუსმენ.

How Can This Be?

არ ვიცი.

სიმღერიდან მხოლოდ ეს ფრაზა მახსოვდა, ამიტომ ეგრევე, სანამ ჩავრთავდი, ტექსტი მოვძებნე. აქამდეც მითქვამს სამყარო უცნაურ შეტყობინებებს გვიგზავნის და მთავარია გაშიფვრა ვისწავლოთ მეთქი. მე სამყარო ძირითადად სიმღერებით მელაპარაკება. ჰო, კარგი, ალბათ თქვენც. ვიცი რომ არც მზე ვარ და არც სამყაროს ცენტრი, ვიცი და არც პრეტენზია მაქვს.

Into the night
We sleep to survive

ძილი ერთადერთია რაც გვშველის, ის ძილი რომელშიც სამყარო სიმღერებს “გვილინკავს” და გვაიძულებს ვიღიღინოთ სიზმრების პარალელურად.

შეტყობინება მიღებულია, სამყაროს ალბათ “seen” უკვე დაეწერა.

How can this be?
Our lives will change
It’s all we ever knew
And at the end of our days
We sit and wait
For things to return
ველოდები ახალ შეტყობინებას, მანამდე კი ვუსმენ ძველს.

30 – დაბრუნება


რაღაცნაირად მოშვებული ვარ, დასუსტებულიც. ავადმყოფობის და უმადობის გამო ზედმეტად დასუსტებული ვაცილებ აგვისტოს. კიდევ ერთი აგვისტო და კიდევ ერთი ზაფხული მთავრდება. არ მიყვარს დასასრულები, თან ისეთი რაღაცების დასრულება რაც მიყვარს, მაგრამ ახლა ამაზე დიდად არ ვდარდობ. ყველაფერი პასიურად მიედინება, რაღაცების პარალელურად, დიალოგების, სამსახურის, ტრანსპორტის, წყვეტილი ფიქრების პარალელურად. პარალელურად ვცხოვრობ და ყველაფერს მივედ-მოვედები.

ჯადოსნური პერიოდი დასრულდა, შემდეგი წლის ივლისამდე შესვენება გვაქვს მე და ფინიკის. ფინიკი ისევ თავისთვის იწყებს ცხოვრებას და თინიკო ისევ ხდება ის ვისაც ფინიკისთან საერთო არაფერი აქვს.

ერთი შეხედვით დიდად არაფერი მადარდებს, თუმცა სინამდვილეში ყველაფერზე ერთდროულად ვნერვიულობ და საბოლოოდ ისე გამოდის რომ მივლასლასებ, ცხოვრებას კუდში მივყვები და ვერაფრით ვეწევი. ზედმეტად ბევრი რამ ხდება იმისთვის რომ ყველაფრისთვის გამოვნახო დრო, ამიტომაცაა რომ ფიქრებიც წყვეტილი მაქვს, ხასიათიც, საქმეც და ცხოვრებაც. წყვეტილი ცხოვრებით ვცხოვრობ.

რეაბილიტაციისთვის დრო მჭირდება. ზაფხულის შემდგომი რეაბილიტაცია მჭირდება და ჩემს ცხოვრებაში პირველად ბათუმში უიკენდებზე წასვლა გამოსავალი არაა.

ზოგადად ხომ მიიჩნევა რომ 30 გარდატეხების ასაკია, მეც ხომ მჯეროდა ამის?! ჰოდა, მართლა ასე აღმოჩნდა, ცოტა შემოლაწუნება, ცოტა გამოფხიზლება. გამოფხილზებისთვის თუ ზედმეტი ძალით შემოულაწუნებ ადამიანს, უარესად გაითიშება, ჰოდა მგონი ეგ მჭირს და იქნებ რაიმე სხვა მეთოდით გამომაღვიძოთ?

ცხოვრებაში პირველად არ ვიცი სად მინდა ყოფნა, ადრე ყოველთვის ვიცოდი სად არ მინდოდა და სად მინდოდა, ახლა მხოლოდ ის ვიცი რომ იქ არ მინდა სადაც ვარ, მაგრამ სად მინდა წარმოდგენა არ მაქვს, იმიტომ რომ არსად ყოფნა არ მინდა.

გამოცარიელებული ვარ და ცხოვრებაში პირველად არ მაქვს დეჟა ვუს შეგრძნება. ადრე სულ იმაზე ვწუწუნებდი წრეებზე დავდივარ მეთქი, მხოლოდ პერსონაჟები იცვლება, სცენარი იგივეა მეთქი. ახლა პირველად არ მაქვს ეს განცდა. მართალია წრე შევკარი, მაგრამ სხვანაირი, სხვა რელსებზე, სხვა ბილიკით, სხვა ფინიშზე გავედი. ისე კი მართალი ხარ ფინიკი, წრე წრეა, რა მნიშვნელობა აქვს რომელი გზით შეკრავ ამ წრეს, ზოგად სიბრტყეზე ხომ მაინც იგივეა. იგივე ვარ, ცოტა უფრო მეტი ემოციური ტვირთით, ვიდრე აქამდე, ცოტა უფრო მძიმე ემოციებით, ცოტა უფრო ნაკლები სხეულის მასით. ესეც წრეა, გახსოვს ფინიკი, სხეულის მასა რატომ გვიმცირდება ხოლმე? იმიტომ რომ ემოციურად ვსუქდებით. ახლაც, გავსუქდით, თან მგონი ძალიან, აი ისე, სასწორზე დადგომის რომ გეშინია.

როგორც 25 წლის ფინიკიმ დაუწერა წერილი 30 წლის ფინიკის, მომინდა 30 წლის ფინიკის დაეწერა 35 წლის ფინიკისთვის. მგონი ვწერ, ოღონდ წერილს კი არა, უფრო დღიურს, რომელიც თავისთვის იქნება ჩემი ბლოგის დრაფტებში და თუ 5 წლის შემდეგ კიდევ მექნება ბლოგი და მემახსოვრება აქამდე მოსასვლელი გზა, აუცილებლად წავიკითხავ. თუ არადა ჭირსაც წაუღია 30 წლის ფინიკის ბოდვა, იმ ფინიკის რომელიც ბოლომდე არც ფინიკია და არც თინიკო, სადღაც გამოკიდებული არსებაა.

ახლა ერთადერთი რაც მართლა ძალიან მინდა საკუთარ თავთან მარტო დარჩენაა, რაც შეიძლება დიდ ხანს ყოფნა და საკუთარ სულში ხელების ფათური. ემოციური ბარგის გახსნა და გადმოლაგება, გადახარისხება და ახლიდან, უფრო აკურატულად ჩალაგება, არასაჭირო ნივთების სანაგვეზე მოსროლა.

ამ სიმღერამ ახალი დატვირთვა შეიძინა, ადრე მეგონა რომ D12.5-ს შეესაბამებოდა, ახლა ვხვდები რომ არც D12.5 და არც სხვა ვინმეა ამ სიმღერისთვის საჭირო, ახლა ზუსტად ასე ვარ – The nights that I twist on the rack, is the time that I feel most at home. რამდენიმე თვის წინ დავწერე პოსტი, რომელშიც ვთქვი ეს ბოლო პოსტია თეგით D12.5 მეთქი და მართლა ასე იყო, მაგრამ მაშინ რაღაცნაირი პრინციპულობა უფრო იყო ეს, ვიდრე სხვა რამ, ახლა კი ეს რაღაც კოდი (რომლის უკანაც ვიღაც უნდა იდგეს) იმდენად არაფერია, საერთოდ ფეხებზე მკიდია იქნება თუ არა ამ ან სხვა პოსტის თეგებში, იმიტომ რომ ამ სახელის უკან აღარაფერი დგას. აღარც ფინიკისთვის და აღარც თინიკოსთვის. ავადმყოფობა ზოგჯერ კურნავს სხვა ავადმყოფობას. ჰოდა, გილოცავ ახალი დაავადებით გამოჯანმრთელებას თინიკო.

როგორც ადრე, ახლაც გამოვივლებდი ფიქრებში სოდიან წყალს ანთების ჩასაქრობად.

რაზე და როგორ ფიქრია ახლა სწორი წარმოდგენა არ მაქვს. ბევრ არასწორ ფიქრს ვფიქრობ, ბევრ არასწორ დასკვნას ვაკეთებ, ბევრ მცდარ დარდს ვდარდობ და ბევრი უკუღმართი ემოცია მაქვს. ბევრი რამ დაემთხვა ერთმანეთს და ამიტომ მაქვს განცდა რომ ეს სხვა წრეა, ახალი წრე, რომელიც ადრე არასოდეს შემიკრავს. ჰო, ბევრი რამ დაემთხვა, მაგრამ დამთხვევების მიუხედავად ამ წრის შიგნით ბევრი ნაცნობი წრეა შეკრული. საკუთარ თავთან მიმართებაში გაკეთებული დასკვნები მეცნობა, არადა გადაგდებას ვაპირებდი უკვე.

ყველა დასასრული დასაწყისია, თუმცა ყველა დასაწყისი კარგი ისევე არაა, როგორც ყველა დასასრული ცუდი.

ეს არ არის ახალი ცხოვრება თინიკო, ეს უფრო დაბრუნებას გავს, დაბრუნებას იქ სადაც ბევრი რამ შეიცვალა, მაგრამ დაბრუნება ხომ მაინც დაბრუნებაა.

გამარჯობა ფინიკი, წინ კიდევ ბევრი რამ გვაქვს, ოღონდ ჯერ გავარკვიოთ და გავიყოთ ვის რისი გადატანა მოგვიწევს.

30 წლის თინიკო.

აგვისტოს დასასრული


ახლა არაფრის არც დაწერა მინდა და არც შემიძლია, ნუ, ცოტა ხანში ალბათ შემეძლება, იმიტომ რომ სათქმელი ბევრი მაქვს, აი ქაოტურად რომ ირევა თავში ყველაფერი.

რაღაცნაირი ზიზღი გამიჩნდა აქაურობის მიმართ, ფინიკის მიმართაც, მოკლედ, არ მინდა ამაზე საუბარი.

საერთოდ რატომ ვწერ ამას ვერ ვიგებ, ვისთვის ვწერ ვერც ეს გამიგია, მაგრამ უნდა დავწერო, ისე რომ დიდად არ მინდა საერთოდ ვინმემ წაიკითხოს.

ახლაც არ ჩამოვუშვა ცხვირი? ისევ პოზიტიური განწყობა უნდა შევინარჩუნო?

ძალიან გაბრაზებული ვარ, ჯერ ამან უნდა გადამიაროს.

ერთადერთი რისი თქმაც ახლავე მინდა ისაა, რომ აი, როგორც იქნა, ამდენი ხნის შემდეგ მიაღწიე იმას რომ მეზიზღება აგვისტო, ხომ ვერაფრით იგებდი რატომ მიყვარდა, ჰოდა, აღარ მიყვარს, მინდა რომ დროზე წავიდეს და წარმოდგენაც არ მინდა რომ კიდევ მოვა. ჩემი დაბადების დღეც მეზიზღება და ის ადგილიც სადაც სულ გავრბოდი ხოლმე, ყველაფერი რაც მიყვარდა მეზიზღება. ხომ მითხარი ეს დაბადების დღე შენ ცხოვრებაში საუკეთესო უნდა იყოსო, მე კიდევ გიპასუხე საუკეთესო არ ვიცი, დასამახსოვრებელი უნდა იყოს მეთქი. ჰოდა, არასოდეს დამავიწყდება.

დანარჩენი მერე, ცოტა დრო რომ გავა.

დამსვენებელი ფინიკი


ორი დღის განმავლობაში კარგი ამინდი უკვე სერიოზული მიღწევაა, ამიტომ არ ვწუწუნებ. დღეს როგორც მოსალოდნელი იყო ზღვაც აირია და ამინდიც გაფუჭდა, თუმცა ვინაიდან ჩემს კანს უკვე გაუჩნდა შოკოლადისფერი ელფერი, გავიმეორებ რომ საწუწუნო არაფერი მაქვს.

დამსვენებლები საინტერესო ხალხია. დღეს ისეთი დილა გათენდა ერთადერთი რაზეც შეიძლება იდარდო ისაა ნეტავ უახლოეს მომავალში როდის ნახავ მზეს. ასეთი შავი ცა მგონი არასოდეს მინახავს. ჰოდა, ამასობაში, აი წამი წამზე ცა რომ უნდა ჩამოვიდეს და ზღვას შეუერთდეს, ძალიან მზიანი ამინდისთვის შესაფერისად გამოწყობილი მზის სათვალიანი მამაკაცი მიდის ბასეინთან, იქვე მდგომ სასტუმროს თანამშრომელს მიანიშნებს შეზლონგზე და ეკითხება “აქ ჩრდილი იქნება დღის განმავლობაში ხომ? მზე ამ ადგილს ხომ არ დააჭერს? ბავშვები იწვებიან.” თან პირსახოცს ფენს. ამასობაში წვიმაც იწყება და სასტუმროს წარმომადგენელი პასუხობს “იცით, დღეს არ მგონია.” რთულია ამ დროს არ იყო ირონიული.

შტორმი რომ დაიწყო ამოვედი, თუმცა ძალიან ვდარდობ მზემ არ დააჭიროს იმ ადგილს და არ დაიწვან.

ზღვა ყველა სეზონზე და ყველა ამინდში მიყვარს, განსაკუთრებით მაშინ თუ მაქვს ფუფუნება მუდმივად ვუყურო.

ახლა ყველაფერი ფეხებზე მკიდია და ვფიქრობ ეგრევე დავიძინო, თუ კითხვისას ჩამეძინოს.

ადამიანები არ მიყვარს, ზედმეტი ხალხი რომ ირევა ირგვლივ მღლის, ამიტომ წვიმა და შტორმი (აუ, იყოს რა შტორმი) ნამდვილი მისწრებაა ახლა. ყველაზე მეტად ცარიელი სანაპირო, წვიმა და დიდ ტალღებში ცურვა მიყვარს, როცა ყველა სადღაცაა გაკრეფილი.

IAMX – Everything is Burning


კონცერტებზე სიარული ჩემი გატაცება არასოდეს ყოფილა, მოკლედ დიდად არასოდეს გადავრეულვარ რომელიმე კონცერტზე წასვლის სურვილით, თუმცა სია არსებობს, რომლების გამოც გამონაკლისს დავუშვებ. სიის სათავეში ვინცაა, ცოცხალი აღარაა, ამიტომ მის მოხსენიებას აზრი არ აქვს. სიაში არიან Other Lives, PULP, IAMX, Morrissey, Mick Jagger, Aerosmith, Lera Lynn, Shivaree … სიამ შეიძლება შორს წაგვიყვანოს, ამიტომ აქ გავჩერდები.

ჰოდა, ამ სიიდან ერთ-ერთ მოწინავეს IAMX-ს აქვს ტურნე “EVERYTHING IS BURNING”, საიდანაც ორი კონცერტია ევროპაში დაგეგმილი, ბარსელონა და ლილე.

ახლა, სხვა თემაზე უნდა გადავიდე. დღევანდელი მდგომარეობით სულ ორი ქალაქია, რომელზეც წამოსვლისას ვთქვი რომ აღარასოდეს ჩავიდოდი, 2001 წელს მოსკოვიდან გამოფრენისას და 2015 წელს ბარსელონადან გაფრენისას. იმის წარმოდგენაზეც კი ცუდად ვხდები რომ შეიძლება ოდესმე რომელიმე მათგანში ჩასვლა მომიხდეს.

ჰო, იმის თქმა დამავიწყდა რომ ამ ეტაპზე ორი ქვეყანა მიყვარს ყველაზე მეტად (ცხადია მოგზაურობას ვგულისხმობ) საფრანგეთი და იტალია.

მგონი, ზედმეტად ვწვრილმანდები.

არ ვიცი გსმენიათ თუ არა IAMX-ზე, მაგრამ მოგაწვდით პატარა ინფოს – I AM X is the solo musical project of Chris Corner, formerly of the band Sneaker Pimps. Founded in 2004 in London, it is an independent music project which also focuses on and experiments with visual art. Musically, IAMX spans multiple genres from electronic rock and dance music to burlesque influenced songs and emotional ballads. Corner’s striking and wide ranging voice, and his way of programming sounds and beats is an obvious characteristic of the IAMX sound.

Live, IAMX are known for their highly energetic and theatrical performances. Unusual stage outfits and body painting are also core elements of IAMX shows. The stage design consists of art and props constructed by Corner and his live band members.

The visual art element of the project can be seen in the IAMX music videos and in the projections at their live shows. Both contain sometimes strong and controversial visual content, often directed, shot and edited by Corner himself.

მართლა სასწაულია, მართლა, მართლა.

ბარსელონაში ჩასვლაზე გამონაკლისს მაინც ვერ დავუშვებ, მაგრამ საფრანგეთი!!

ჰოდა, ფინიკო, ახლა აგვისტოა, აი ის პერიოდი, ასეთ გადაწყვეტილებებს რომ იღებ ხოლმე, სულ რომ მარტოს მომიწიოს წასვლა, უნდა წავიდე!

smokeheadcover-1024x1024

It’s The End Of The Year


ჰო, ჩემთვის წლის დასასრული ამ დროს უფროა ვიდრე დეკემბერში, კი, წელი ზუსტად ახლა მთავრდება!

დღეს, 2016 წლის 7 აგვისტოს, საკუთარი თავისთვის მიწერილი წერილი გავხსენი, რომელიც ზუსტად 5 წლის წინ დავწერე 30 წლის ფინიკისთვის (ან რაღა ფინიკისთვის, ახლა მაინც მოვიხსენიებ ჩემს თავს სახელით – თინიკოსთვის) როგორც ეს წერილი დავწერე 11 აგვისტომდე რამდენიმე დღით ადრე, ასევე გავხსენი და იცი რატომ? იმიტომ რომ ახლა საშინლად არ მეძინება, ახლა ძალიან არეული ვარ და ჩემი ამ დღეების საუნდთრეკი მიმღერის:

It’s the end of the year
But it’s not too late

დიახ, it’s not too late! მერე რა რომ ახლა საშინლად ავჩუყდი და მეტირება, დიდი ხანია ასეთ მშვიდ განწყობაზე არ მიტირია და ვინ იცის იქნებ მომიხდეს კიდეც.

ჰოდა, ჩემო თითქმის 25 წლის თინიკო, დიდი ვერაფერი ამბები მაქვს. ჰო, კარგი, პირველ პუნქტში, რომელიც მიზნად დამისახე პლიუსი მაქვს, მართალია ცოტა სახეცვლილი ფორმით, მაგრამ მაინც შევასრულე და რომ მწერ თუ შეასრულე ვამაყობ შენითო, დადექი და იამაყე!

მეორე პუნქტზე მგონი აჯობებს საერთოდ გავჩუმდე, ყველაფერი ისევ იქაა გაყინული სადაც 2011 წელს იყო და მოდი ამის შეცვლის ვადა გავზარდოთ და შანსი 35 წლის თინიკოს მივცეთ ახალ წერილში. არა, თან როგორ გიწერია? აი, იცი როგორ? დარწმუნებული რომ იყავი 30 წლის ფინიკის (ისევ ვერ ვეძახი საკუთარ თავს ნამდვილ სახელს) წერილის კითხვისას ამაზე გულიანად გაეცინებაო. შენ წარმოიდგინე საერთოდ არ მეცინება თინიკო!

არ ვიცი რა ჭირად ჩათვალე წერილში ჩვენი მაშინდელი წონის მოხსენიება საჭიროდ, მაგრამ მინდა მოგახსენო რომ ამ “სიბერეშიც” ზუსტად მაგდენივეს ვიწონით, ასე რომ კიდევ ერთი პლიუსი ჩვენს ანგარიშზე.

მაშინ D12.5-ს რომელიც წელს საბოლოოდ ამოიძირკვა ჩემი ცხოვრებიდან, თურმე მოტო მოტოს ვეძახდი. ჰოდა, გილოცავ თინიკო, აკვიატებების სანაგვეზე მოსროლის უნარი მაინც აღმოგვაჩნდა!

აუცილებლად ვაკოცებ ჩვენს 6 წლის სანშაინს, ნუ სულ 1 საათის წინ ვაკოცე, მაგრამ ხვალაც ვაკოცებ.

ჰაჰაჰა, ციტატა – “ბლოგს წერ კიდევ? არ მითხრა აღარო, არადა როგორ ძალიან მიყვარს.” ნუ, მინდა გითხრა ძირითადად ვბოდავ და თუ შენი 2011 წლის პოსტებს გადავხედავთ, არც შენ იყავი სხვა რამით დაკავებული.

5 წელი ძალიან დიდი დროაო რომ მწერ, მინდა მოგახსენო რომ არც ისეთი, ასაკთან ერთად დროის შეგრძნება იცვლება, თუ 25 წლის თინიკოსთვის 20 წლის თინიკო საუკუნის წინანდელი იყო, ჩემთვის 25 წლის თინიკო ასეთი არ არის.

ჰო, კაი ისევ ვბოდავ.

ეს 29 წლის თინიკოს ბოლო პოსტია, 30 წლამე აღარაფერს დავწერ, იმიტომ რომ It’s the end of the year, but it’s not too late!

30 წლის ფინიკის კი ყველაზე მაგარი მუსიკალური გაფორმება აქვს.

It’s the end of the year
It’s the end of the year
But it’s not too late
To start again

თინიკო, This time of year, won’t bring us tears!!

ამ სიმღერასავით, highs & Lows მაქვს ახლა.

ზედმეტი ემოციებისგან აზრებს ვერ ვალაგებ.

ყველაფერი კარგად იქნება!