დარსი


სანამ ვეტყოდი, რომ ქალის მიერ შექმნილი კაცი პერსონაჟივით იქცეოდა, რამდენიმე ღამე გავათენე. ამ განცხადების არც სექსისტურ გამოხდომად შერაცხვა მინდოდა და არც სხვა ობიექტურ სიბრტყეზე განხილვის შედეგად გამოტანილი დასკვნების მოსმენა, უბრალოდ მაქვს თეორია, რომ ქალების მიერ შექმნილი კაცი პეროსნაჟები, მეტად გვანან ქალების მიერ წარმოდგენილ იდეალებს (უმრავლეს შემთხვევაში მაინც). ამ წესიდან, როგორც ზოგადად ყველა წესიდან, ცხადია, არსებობს რამდენიმე გადახვევა.

ციფრულ ეპოქაში, ყოველ დილით, დაახლოებით 11-ს 10 წუთისთვის მობილურზე მენთება შეხსენება რომ დღეს ვიღაცის დაბადების დღეა და უნდა მივულოცო. იმ დღესაც იბღუილა ჩემმა ტელეფონმა, ასეთივე შეხსენებით, თუმცა როცა დავხედე, მივხვდი რომ ეს წელიწადის ის დღე იყო, როცა ჩემი ერთადერთი გარდაცვლილი მეგობრის (ცოტა უტრირებულად ჟღერს მეგობარი, უფრო სხვანაირი ურთიერთობა გვქონდა, მაგრამ ვინაიდან ოფიციალური სახელი ასეთი აქვს, ამავე სახელით მოვიხსენიებ) დაბადების დღე უნდა შეეხსენებინა, შეეხსენეებინა მილოცვის აუცილებლობის გარეშე. გული მომეკუმშა, სასწრაფოდ გავაქრე ეს შეხსენება ტელეფონის ეკრანიდან და ჩვეულ საქმიანობასთან დაბრუნება ვცადე.

ჰოდა, იმას ვამბობდი ისე იქცეოდა, როგორც ქალის მიერ შექმნილი კაცი პერსონაჟი მეთქი, რაღაცები კი არ მომწონდა (ან ვინ თქვა რომ ყველა ქალის მიერ შექმნილი, ყველა კაცი პერსონაჟი მომწონდა), მაგრამ ჯამში, სწორედ ასეთი იყო.

მანამ სანამ ამის ხმამაღლა გაჟღერებას გადავწყვეტდი, ფიქრი იმაზე დავიწყე ეს კარგი იყო თუ ცუდი. რეალურად, ქალის მიერ შექმნილი ასეთი პერსონაჟების რეალობასთან შესაბამისობაში ძალიან ეჭვი მეპარება, აქ სამი ვარიანტია – 1) თავად ავტორი/კაცის შემოქმედია დაბრმავებული ამ კაცისადმი არსებული გრძნობით და იმ თვისებებს მიაწერს, რაც სინამდვილეში არ აქვს; 2) წერს იმაზე, რაც ძალიან უნდა, მაგრამ არ არის; 3) ქალის მიერ შექმნილმა კაცმა, იცის როგორ პერსონაჟებს ქმნიან ქალები და იქცევა შესაბამისად.

აქედან არც ერთი ალტერნატივა მომწონს, თუმცა სიღრმისეულად რომ განვიხილოთ, მესამე ვარიანტი ცუდი არ უნდა იყოს, საბოლოო ჯამში რა მნიშვნელობა აქვს ძალიან ღრმა მოტივებს, თუ ზედაპირულ რეალობაში, იმას იღებ რაც გინდა?!

წესით, არც პირველი უნდა იყოს მიუღებელი, თუმცა ფიასკოსთვისაა განწირული, ვინაიდან ცნობილია რომ ადრე თუ გვიან ყველაფერზე გვეხილება თვალები, აქედან ერთადერთ გამოსავალს, ამ კაცთან რეალურ ცხოვრებაში ყოველგვარი ურთიერთობის გაწყვეტა წარმოადგენს, ვინაიდან ასეთ შემთხვევაში ვერაფრით შეძლებს საკუთარი ქმედებით, რაიმე ჩრდილი მიაყენოს, ჩემს მიერ შექმნილ იდეალს, ვინაიდან მისი ქმედებების მომსწრე არასოდეს ვიქნები და ეს ქმედებები ჩემი მისამართით არასოდეს იქნება განხორციელებული (ეს იდეა ჩემი არ არის, დარწმუნებული ვარ გსმენიათ იმ თეორიის შესახებ, რომლის მიხედვითაც იდეალებთან ურთიერთობა არ ღირს, თუ მათთვის ამ ტიტულის შენარჩუნება გვინდა).

მეორე ვარიანტი ამ შემთხვევაში არ განიხილება, ვინაიდან ამ ალტერნატივის გავრცობისას, აუცილებელი პირობაა რომ პერსონაჟი თავიდან ბოლომდე მოგონილი იყოს და მას რეალური პროტოტიპი არ ყავდეს.

დასვენების დღეებში “რედ ბულს” არ ვსვამ, დღეს გამონაკლისია, თუმცა ამას არ აქვს მნიშვნელობა, მნიშვნელობა იმას აქვს, რომ ფიქრებში გართულმა, ხელი გავკარი და მაგიდაზე გადავასხი, რეაქცია სწრაფი მქონდა, თუმცა ისე მშვიდად შევხვდი ამ ამბავს და ისე აუღელვებლად ავწმინდე სითხე მაგიდიდან, ნერვებამდე არც კი მისულა საქმე.

ჩემი სიმაღლიდან გამომდინარე (დავაკონკრეტებ, ჩემი არც თუ ისე დიდი სიმაღლიდან გამომდინარე (მსუბუქად რომ ვთქვათ)) თუ ერთადერთი ვარ, ვისაც ქოლგა აქვს და მეორეც უნდა შეეფაროს ხოლმე, ქოლგის ჭერის „პრივილეგია“ ყოველთვის მეორეს აქვს. ეს კი არც თუ ისე კარგია, ვინაიდან ის, ვისაც ქოლგა უჭირავს, თითქმის ყოველთვის თანდაყოლილი ეგოიზმის გამოვლინებას იწყებს და ვერასოდეს საზღვრავს, როგორ უნდა დაიჭიროს ის ისე, რომ მის გვერდით მდგომ ადამიანს წვიმაში არ მოუწიოს დგომა/სიარული. ჰოდა, მუდმივად ვსველდები, ამიტომ თუ მარტომ არ უნდა ვიხეტიალო, ქოლგის ქონას დიდი აზრი არასოდეს აქვს (შესაძლოა ოდნავ უადგილო ჩართვა – მოძებნეთ ადამიანი, რომელიც ქოლგას ისე დაიჭერს არც მხარი დაგისველდეთ და არც თმა).

დღეს ყველაფერს მივედ-მოვედები და თუ თავიდან მეგონა რომ საქთმელი მქონდა, ახლა, ამ მოსაზრების ჭეშმარიტებაში ეჭვი ძალიან მეპარება.

ალბათ უფრო ლაყბობა მინდა, ვიდრე რაიმე კონკრეტულზე საუბარი.

მე პერსონაჟები არ შემიქმნია, ყოველ შემთხვევაში ისეთი, რომლებსაც იდეალურის სტატუსს სხვებიც მიანიჭებდნენ. ან არა, მოიცა, დავფიქრდები.. კი, შევქმენი, ოღონდ საჯარო სივრცეში არ გამომიტანია, იმ ფრომით, რა ფორმითაც სხვებსაც ისე აუფართხალდებოდათ გული, როგორც მე. ეს არც ცუდია, არც კარგი, პრინციპში, ეს საერთოდ არაფერს ნიშნავს.

პოსტის დასაწყისში მიწერია „სანამ ვეტყოდი” მეთქი, ჰოდა, ჯერ არაფერი მითქვამს, ამიტომ ისევ „სანამ ვეტყოდი“-ს ფაზაში ვარ გაჭედილი.

Advertisements

5 thoughts on “დარსი

    1. “უნაკლობაც” პირობითი ცნებაა და ძალიან სუბიექტურია ალბათ. თუმცა ცხადია იმასაც გააჩნია, ვინაა პერსონაჟის პროტოტიპი, რისი თქმა სურს ავტორს და რისთვის შეიქმნა ეს პერსონაჟი 🙂

      Liked by 1 person

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s