T90


რაღაც არსებობს! აი, ასეთი გაცვეთილი ფრაზით უნდა დავიწყო ამ პოსტის წერა, იმიტომ რომ რაღაც მართლა არსებობს.

თუ ადამიანები, მათი სახელობის დაავადებებს წარმოადგენენ, მაშინ ჩემი მიდგომა საკითხისადმი შეიძლება შეფასდეს შემდეგნაირად – ორი დაავადება, რომელიც ერთად გაიზარდა, მახასიათებლებით უნდა გავდეს ერთმანეთს.

სამედიცინო თვალსაზრისით, ჩემი ინტერესის ობიექტის თანმხლებ დაავადებასა და ჩემ შორის უფრო მეტი საერთო უნდა იყოს, ვიდრე უშუალოდ ჩემი ინტერესის ობიექტსა და მის თანმხლებ დაავადებას შორის. რთულია ხომ?! იმ დაშვებით, რომ მე წარმოდგენილი ვარ როგორც ტრავმა, ჩემი ინტერესის ობიექტი როგორც სიმსივნე, ხოლო მისი თანმხლები დაავადება როგორც ამოვარდნილობა, უფრო ლოგიკურია რომ ჩემსა და ამოვარდნილობას შორის უფრო მეტი საერთოა, ვიდრე ამოვარდნილობასა და სიმსივნეს შორის, თუმცა აქ ასე არ არის (გამარჯობა!).

წარმოიდგინეთ ექიმი, რომელიც ერთ კონკრეტულ პაციენტს სწავლობს მხოლოდ იმისთვის, რომ უფრო მეტი შეიტყოს ვიღაც მეორეზე, რომელიც მართალია მისი პაციენტი არ არის, თუმცა იგივე დაავადება აქვს.

კიდევ ერთი “მეცნიერება” შევმატე იმ მეცნიერებათა რიცხვს, რომლებიც თქვენი სხვადასხვა მონაცემის გამოყენებით (დაბადების თარიღი, სახელი, რიცხვი და ა.შ.) თქვენი პერსონის დახასიათებას ახდენენ. თავიდან თუ მხოლოდ საკუთარი თავით შემოვიფარგლე, ნელ-ნელა გავზარდე იმ ადამიანთა რიცხვი, რომლებზეც დასკვნებს ამ მეთოდით ვაკეთებ. მაშ ასე, მოძებნეთ თქვენი სახელობის დაავადება დაავადებათა საერთაშორისო კლასიფიკაციის (ICD10) კოდების მიხედვით და გაიგეთ ვინ ხართ თქვენ.

ჰოდა, მე ანუ დაუზუსტებელი ტრავმა (კოდური დასახელებით T11.8), სახსრის ამოვარდინილობის გავლით ვსწავლობ კეთილთვისებიან სიმსივნეს. “სახსრის ამოვარდნილობა” (კოდური დასახელებით M24.3) წესით ძალიან უნდა გავდეს “სიმსივნეს” (კოდური დასახელებით D12.5), რაოდენ დიდი სხვაობაც არ უნდა იყოს მათ შორის სამედიცინო თვალსაზრისით.

რამდენადაც არ მაინტერესებს “სახსრის ამოვარდნილობა”, იმდენად მაინტერესებს “სიმსივნე”, ჰოდა ვინაიდან სიმსივნის თანმხლებ დაავადებას წარმოადგენს “სახსრის ამოვარდნილობა”, მასზე დაკვრივებით ვსწავლობ სიმსივნის თვისებებს.

წარმოიდგინეთ როგორ უნდა გაგიმართლოთ, რომ თქვენთვის საინტერესო სიმსივნის თანმხლები ამოვარდნილობა, საკუთარი ნებით გატარდეს რენტგენის სხივების ქვეშ. ჰოდა, რაღაც არსებობს.

სიმსივნეს რომ კითხოთ, გიპასუხებთ რომ მე თავი “ქვემო კიდურის სხვა დაუზუსტებელი ტრავმა” მხოლოდ იმიტომ მგონია, რომ სავარაუდოდ თავის ფრიად დაზუსტებული ტრავმა მაქვს მიღებული. ჰოდა, ასეთ შემთხვევაში არ შეედავოთ რომ ეგ T90-ა (ანუ თავის ტრავმების შედეგები) და ლოგიკაში არ ჯდება.

ან არა, უთხარით რომ T90 თავი აბია.

No I don’t want back to those days
No I don’t want my heart in craze ablaze
I don’t want to love you that lot
I’m trying to erase your thought

I Close My Eyes


ჩემი საწოლის თავზე ჩამოკიდებული ჩემივე პორტრეტივით ვარ – ერთ გვერდზე გადახრილი და გასასწორებელი.

დღეს ისეთი დღეა, სახლში რომ მივალ უკუღმა ჩამოვკიდებ.

tumblr_lvlclcYpB81qbk8wgo1_500

შეცვალე


როგორ არ შემიძლია?! რა თქმა უნდა შემიძლია, მაგრამ მაინც რომ არ შემიძლია?!

ეს ის შემთხვევაა როდესაც რაღაც რა თქმა უნდა შესაძლებელია, მაგრამ არ გინდა რომ შესაძლებელი იყოს, შესაძლებლობასთან დაკავშირებული სირთულეებიდან გამომდინარე.

როგორც ყოველთვის ავხლართე ხომ?!

ყველაფერი ერთი ადამიანით იწყება და ერთი ადამიანით მთავრდება. მთავარია გავაცნობიეროთ რას ნიშნავს ეს ერთი ადამიანი.

უადგილო ჩართვაძალიან ვცდილობ რომ ეს პოსტიც, ჩემი ამჩატებული განწყობის გამო, სენტიმენტალურ და პირად ბოდვად არ ვაქციო.

სამყაროს ცვლილება იწყება დღეს, თითოეული ჩვენგანის ოთახში, თითოეული ჩვენგანის მიერ, როგორ უტრირებულადაც არ უნდა მოეჩვენოს ეს ვინმეს. ეს ცვლილება ხდება მიუხედავად იმისა კონკრეტულად თქვენ აკეთებთ ამისთვის რამეს, თუ უბრალოდ მიყვებით დინებას. ჩვენ ვქმნით სტატისტიკას და თითოეული ჩვენგანის ცხოვრება სტატისტიკურ მაჩვენებლებს ან პოზიტიურს ხდის ან ნეგატიურს, წვლილი ნებისმიერ შემთხვევაში შეგვაქვს, მთავარია გავაანალიზოთ როგორი. თუ აქამდე მეგონა, რომ ჩვენს მიერ მიღწეული პატარა წარმატებები, რეალურად მხოლოდ ჩვენთვის ცვლიდა რამეს და სამყაროში ცვლილებას მხოლოდ ის ადამიანები ახდენდნენ, რომელთა ცხოვრების შედეგიც თითოეულ ჩვენგანზე აისახებოდა, მაგ. ახალი გამოგონებით, ახლა ყველაფერი სხვაგვარადაა. აი, ის სტატისტიკა რომელსაც ვიშველიებთ ხოლმე თავის დასამშვიდებლად (ეს მხოლოდ მილიონში ერთს გამოსდის, იღბალი უნდა გქონდეს, შანსი იმდენად დაბალია ცდასაც არ აქვს აზრი), ჩვენი შექმნილია და რეალურად ამ სტატისტიკის გამო დასაწყისშივე შეგუებული წარუმატებლობები, კიდევ უფრო ამძიმებენ ამ სტატისტიკას, რომელსაც შემდეგ სხვა ადამიანები გამოიყენებენ და არაფერი შეიცვლება. თითოეული ჩვენგანი პასუხისმგებელი ვართ არა მხოლოდ ჩვენი თავის ან ჩვენი საყვარელი ადამიანების წინაშე, არამედ სამყაროს წინაშე, რომელსაც ვცვლით ჩვენ. ცვლილებების წონა ცხადია განსხვავდება ერთმანეთისგან, თუმცა ზუსტადაც რომ ყველაზე დიდი ცვლილება სტატიტიკური ცვლილებაა, რომლის მიღწევაც მხოლოდ რაოდენობას შეუძლია.

ჰო, ისევ ავხლართე.

ჩვენს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მცდელობის გარეშე დანებებასთან დაკავშირებით, რომელიც ეფუძნებოდა, ასევე ჩვენს მიერ მოყვანილ სტატისტიკას, მხოლოდ ჩვენ კი არ გვაკარგვინებს „ცვლილების“ შანსს, იმათაც აკარგვინებთ ვინც ხვალ და ზეგ დადგება იგივე არჩევანის წინაშე და იგივე არგუმენტით იტყვის უარს.

თითოეული ჩვენი გადაწყვეტილება, თითოეული ჩვენი ნაბიჯი ახდენს ცვლილებას.

თუ მხოლოდ მათ დავეყრდნობით, ვინც უკვე სცადა, მათ შედეგებს გავაანალიზებთ და ვიტყვით რომ ვინაიდან წარუმატებლობის პროცენტი უფრო მაღალია ვიდრე წარმატების, მაინც შეცდომას დავუშვებთ, ვინაიდან გამოდის რომ არ ვითვალისწინებთ მათ ვისაც არასოდეს უცდია, შესაბამისად ეს შედეგები სანდო და ჩვენს თავზე განზოგადებადი არ არის.

ეს სრულებითაც არ ნიშნავს მოწოდებას თავქარიანი გადაწყვეტილებების მიღებისკენ, პირიქით ეს კიდევ უფრო მეტ პასუხისმგებლობას მატებს თითოეულ ნაბიჯს.

ყველაზე მაგარი შეგრძნება სხვა, უცნობ ადამიანებში ადამიანობის აღმოჩენაა ხოლმე, ადამიანობას კი როგორც წესი მათთან აღმოჩენილ „საერთოებს“ ვეძახით.

make a difference phrase on blackboard