შაქრის ნამცეცი


ასეთ დროს მაგიდაზე გაშლილ შაქრის ნამცეცებს ვაგროვებ ხოლმე.

სანამ მე „შაქრის ნამცეცებს ვაგროვებ“, ის “დაკითხვების ოთახში” ზის შუქიდან მოშორებით და ნერვიულად ურტყამს ფეხს იატაკს.

შაქრის ნამცეცების გადარჩევისას საკუთარ თავს ვეუბნები „Ткнуть пальцем в небо“ (საიდან ან რატომ გამახსენდა ეს გამოთქმა არ ვიცი).

არ მეჩქარება, გარდაუვალს ვწელავ დროში, ეს მეც ვიცი და შაქრის ნამცეცმაც.

შაქარი შაქარია, როცა მომბეზრდება მდუღარე წყალს დავასხამ.

ცხოვრებაში ყველაფერი ტრიალებს, შაქრის ნამცეცები იქცევიან იმ ადამიანებად, რომლებიც შემდეგ თავად აგროვებენ მაგიდაზე გაშლილ ნამცეცებს.

ფიქრები სულ სხვა მიმართულებით მიმირბის და Ткнуть пальцем в небо-ც აღარ მაინტერესებს.

“დაკითხვების ოთახში” შუქს ვაქრობ, ის კი ვინც იქ უნდა მჯდარიყო ადუღებული წყლის ორთქლში ქრება.

ჩაიდანი სტვენით მატყობინებს რომ წყალი ადუღდა.

Со мною вот что происходит:
ко мне мой старый друг не ходит,
а ходят в мелкой суете
разнообразные не те.

so it goes

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s