The Sun Will Freeze


როცა გარეთ ბნელა და 2 საათის წინ მიღებული ანტიდეპრესანტი აქტიურ მოქმედებას იწყებს, არასოდეს ვარ დარწმუნებული რომ არ ვბოდავ.

Repeat-ზე დაყენებული სიმღერაც, რომელიც ერთხელ უკვე მოვიბეზრე ზუსტად ამ დაუსრულებელი replay-ს გამო, კიდევ უფრო მიმძაფრებს შეგრძნებას იმის თაობაზე, რომ ახლა, ამ მომენტში მთლად ადეკვატური არ უნდა ვიყო.

თუმცა მოცემულ მომენტში ამას არ აქვს მნიშვნელობა, როგორც წესი საკუთარი თავი ყველაზე მეტად სწორედ ასეთი ბოდვის დროს მაინტერესებს.

არც არავის მოკითხვის სურვილი, არც დაუოკებელი ლაპარაკის ჟინი, არც ენაზე მომდგარი სიტყვების კბილებს შორის მოქცევის მცდელობით გამოწვეული დაღლილობა მჭირს. არაფერი, საერთოდ არაფერი მაწუხებს. მატარებლით ჩაქჩაქის შემდგომი დაღლილობაც პირველივე ღერმა სიგარეტმა გაანეიტრალა და ახლა ისეთივე გაურვეველი ვარ, როგორიც ის სიმღერა რომელიც თავიდან უნდა მოვიბეზრო.

Desert

reclaims the land,

and we return full in colour.

Dark Sea

don’t bother me,

when water turns into land.

ხელახალ წრეზე წავედი, დასასრული მშვენივრად მომეხსენება, მაგრამ ვცდილობ უკვე კარგად გადაღეჭილ სცენარში მცირედი ცვლილებები შევიტანო. ეს იმას გავს, ფილმს მეათედ რომ უყურებ და განსხვავებული დასასრულის იმედი გაქვს. დასასრული იგივე იქნება, დიალოგებიც, ქმედებაც, კიდევ ერთ წრეს შევკრავ და ისევ იმ სტარტზე დავდგები, სადაც ბოლო რამდენიმე წელი ვიდექი ახალი წრის მოლოდინში.

Oh our end

has come at last,

and we return full in colour.

Oh I see

I see the fires ahead,

but in my mind

it’s turning cold.

ერთადერთი რაც არ გაცვდა და ალბათ აღარც არასდროს გაცვდება, ამ პატარა წრეების მოხაზვის დროს არსებული ემოციებია, ყოველ ჯერზე თითოეული მათგანი ისეთი ცინცხალია, მგონია რომ აქამდე არასოდეს განმიცდია.

იქნებ ამ ჯერზე მაინც მქონდეს რამე მოსაყოლი.

ასეთ დროს წესად მაქვს სადმე გაქცევა, ყოველთვის სადღაც გავრბივარ, რატომღაც მგონია რომ თუ მოვლენების განვითარებისგან შორს ვიქნები, ემოციები უფრო ძლიერი იქნება. სადაც მე არ ვარ, იქ არაფერი ხდება. ფინიკის ცხოვრება მიმდინარეობს იქ სადაც ფინიკია, რეალურ ცხოვრებაში კამერა ყოველთვის ჩვენ დაგვყვება და სხვების ცხოვრების კადრები, მხოლოდ სხვების ფილმში ჩანს.

The Sun

will freeze

and our fate don’t bother me.

ახლა სანამ დაძინებას გადავწყვეტ, მეც ჩვეულებრივი მოკვდავებივით გავაბამ დიალოგს საკუთარ თავთან, ისე რომ ყველაფერი რეალური და ხელშესახები მეგონება.

The rise

of the sea

does not concern me when

all of your city lights

turn you brightest day

into sleepless night.

ისე ვიქცევი თითქოს დრო მქონდეს. ისე ვაბამ წარმოსახვით დიალოგებს, თითქოს სამყარო მართლა სტოპზე მეყენოს. საკუთარი თავისთვის დრო მხოლოდ მაშინ მაქვს, როდესაც სხვებს სძინავთ. რა იქნება ერთ დღეს, ყველა ჩემს ფილმში წარმოდგენილ მეორეხარისხოვან როლის შემსრულებელს ერთდროულად გაუფუჭდეს მაღვიძარა და ყველამ ერთად გამოიძინოს.

ყველაზე მეტად მაშინ მიყვარს ადამიანებთან კონტაქტი, როდესაც რაღაც მაქვს მოსაყოლი, როდესაც პარალელურად რაღაც მიმდინარეობს. ასეთ დროს ყველაზე მეტად მიყვარს სხვების მოსმენა, ჰო, ზუსტად მოსმენა და არა ლაპარაკი.

ახალ წრეზე პირველი ნაბიჯი უკვე გადავდგი და სანამ კარგად ნაცნობ მოსახვევში შევიდოდე, უკვე მგონია რომ ადამიანებთან კონტაქტის დრო დადგა, ჩემი ახალი წრე დაიწყო და მიუხედავად იმისა მოვლენებმა უკვე აკრიფეს თუ არა სიჩქარე, წინასწარ მაინც ვიცი რომ მოსაყოლი აუცილებლად მექნება, ანუ ისევ ის გავხდები, ვინც ალკოჰოლით ხელში მოგადგებათ სახლში, მოგადგებათ მხოლოდ იმიტომ რომ მოგისმინოთ.

ყველაფერი გამარტივდა.

The Sun

will freeze,

and our fate don’t bother me.

But it’s not me,
No it’s not me.

Advertisements

One thought on “The Sun Will Freeze

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s