Las Palmas de Gran Canaria


შესავალი

არ ვიცი რატომ ჩავაგდე ეს პოსტი დრაფტებში და აქამდე რატომ არ გამოვაქვეყნე, თუმცა ამას არ აქვს მნიშვნელობა. მოკლედ ასე:

ჯერ კიდევ მანამ, სანამ თვითმფრინავში ავიდოდი და საბოლოოდ, ოფიციალურად გადავწყვეტდი რომ დამთავრდა, ვფიქრობდი რა უნდა დამეწერა ჩემს მოგზაურობაზე, როგორ უნდა დამეწყო, რა უნდა მომეყოლა და რა არა. ისიც კი ვიფიქრე სახლში ჩასვლამდე ვერ მოვითმენ და აქ და ახლავე შევაჯამებ ყველაფერს მეთქი, მაგრამ ვინაიდან ტექნოლოგიურად კარგად არ ვიყავი აღჭურვილი, მაინც მომიწია სახლამდე „მოთმენა“. ჰოდა, როგორც აღმოჩნდა იმდენ ხანს ვითმინე, რომ სახლში მისულს ყველაფერი დამავიწყდა და ახლა თავიდან ვცდილობ აღვიდგინო რისი თქმა მინდოდა და რატომ.

მაშ ასე, რატომ ლას პალმასი?

ყველაფერი ძალიან მარტივია (პრინციპში არც ისე, მაგრამ მაინც), არ ვიცი რომელი წელი იყო, ან მე რამდენი წლის ვიყავი, თუმცა მას შემდეგ რაც სახლში „აიეტი“ (დღეს მგონი „სუპერ ტივი“ ქვია, თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს) დავაყენეთ და ქართულის გარდა სხვა არხების ყურებაც დავიწყეთ (ეს მგონი ის პერიოდია Backstreet Boys – Get Down ახალი გამოსული რომ იყო და მთელი მსოფლიო ნიკ კარტერზე ბოდავდა), ყოველთვის ვუყურებდით Euronews-ის ამინდის პროგნოზს, ნუ ნახევარ საათში ერთხელ იყო მგონი და ამიტომ. მაშინ თბილისის პროგნოზი არ ეწერა ხოლმე, მაგრამ მაინც საინტერესო იყო რა ხდებოდა სხვაგან, სხვა ქვეყნებში. რუკაზე, კუთხეში (უკვე ბოლოსკენ) პატარა კუნძულის ერთ ქალაქსაც აჩვენებდნენ ხოლმე, კერძოდ ლას პალმასს, სადაც ზამთარშიც და ზაფხულშიც ხან 23, ხან 25 და ხანაც 28 გრადუსი იყო. ჰოდა, ამოვიჩემე, ამოვიჩემე ეს ქალაქი, ისე რომ ვერასდროს წარმოვიდგენდი ოდესმე თუ მოვხვდებოდი აქ.

ზაფხულის შვებულებას ჯერ კიდევ დეკემბერში ვგეგმავ ხოლმე, ჰოდა, მას შემდეგ რაც მრავალ მიზეზთა გამო პროტუგალიასა და სარდინიას ხაზი გადავუსვი, გამახსენდა ლას პალმასი, თქვენ წარმოიდგინეთ, პირველად სწორედ დეკემბერში გავიგე რომ ლას პალმასი კანარის ერთ-ერთ კუნძულზე მდებარეობდა (კანარის კუნძულებზეც თავისებური ასოციაცია მაქვს ბავშვობიდან გამოყოლილი). რამდენიმეთვიანი გეგმვის, booking.com-ის დაზეპირებისა და Iberia-ს ფრენების გულდასმით შესწავლის შემდეგ, როგორც იქნა გამოჩნდა თვითმფრინავის ბილეთი მისაღებ ფასად, სასტუმრომ კი რომლის საიტზეც დღეში რამდენჯერმე შევდიოდი, სპეციალური შემოთავაზება გამოდო და დიდი გადათვლა-გადმოთვლის შემდეგ, გადავიხადე ფული ოცნების ასრულებაში.

გზა

ამის შემდეგ დაიწყო დაუსრულებელი მოლოდინი, უაზროდ გაიწელა ზაფხულის პირველი ორი თვე, ბოლოსკენ კი უკვე დღეების გადათვლაზე ვიყავი გადასული და ყოველ დილით ვუახლოვდებოდი საოცნებო შვებულების თარიღს.

არ ვიცი, რატომღაც მგონია, რომ მე ერთადერთი არ ვარ, ვისაც ეშინია ყველაფერი იმის რაც ძალიან გავს ოცნების ასრულებას, აი მგონია რომ როდესაც რაღაცაზე გადარეული ვარ, აუცილებლად რამე უნდა მოხდეს, ჰოდა, ასეთ ნერვიულობაში გავატარე უკანსკნელი კვირები.

გეგმა ასეთი იყო – ბუდაპეშტიდან მივფრინავდი ბარსელონაში, სადაც ვიქნებოდი 10 საათი, შემდეგ მადრიდში, სადაც შევხვდებოდი იმას ვისთან ერთადაც უნდა დამესვენა და შემდეგ მადრიდიდან ერთად გავფრინდებოდით ლას პალმასში.

მშვენიერი განრიგია, თან თუ გავითვალისწინებთ რომ ბარსელონაში ყოფნის 10 საათს, ბარსელონას ქუჩებში სახეტიალოდაც მშვენივრად გამოვიყენებდი, ბევრი არაფერი მაგრამ საგრადა ფამილიას ვნახავდი და ლა რამბლასაც ავუყვებ-ჩავუყვებოდი. ბარსელონაზე რომ ცალკე ვოცნებობდი, ამაზე პოსტიც მაქვს დაწერილი. ჰოდა, ეს აგვისტო იყო ჩემი ოცნებების ასრულების თვე.

ბუდაპეშტიდან ფრენა დილის 8 საათზე მქონდა, ამიტომ ადრე გამოვედი რომ ჯერ მეტროთი, შემდეგ კი ავტობუსით მიმეღწია აეროპორტამდე, რასაც 1 საათზე ცოტა მეტი დასჭირდებოდა.

გამოვდივარ ბუდაპეშტის ცარიელ ქუჩებში, მივდივარ მეტროს სადგურისკენ, ბნელა (ჯერ გათენებული არ არის), სადაც მეტროს სადგური მეგულება, ცარიელი კედლები, ჩამონგრეული ჩასასვლელი, საშინელი მტვერი და დიდი ღობე მხვდება. დავტრიალებ ამ ღობეს და ვფიქრობ რომ გამორიცხულია სადგური დროებით მაინც გაეუქმებინათ, აქედან უახლოესი მეტროს სადგური déli pályaudvar-ია, რომელიც ფეხით სავალზე ნაკლებადაა და აშკარად აეროპორტში დავაგვიანებ. ინტერნეტი არ მაქვს, რომ ვნახო რომელი ავტობუსი წავა შემდეგ სადგურამდე და ვდგავარ მტვერში ყბაჩამოვარდნილი. ყბაჩამოვარდნილი დიდხანს დგომა კარგს არაფერს მომიტანს, ამიტომ რამდენიმე გამვლელს ვთხოვ დახმარებას, არ ვიცი იცით თუ არა, მაგრამ უნგრელებს უცხოელები დიდად არ უყვართ (მსუბუქად რომ ვთქვათ), ამიტომ დილის 5 საათზე თავს დიდად არავინ იწუხებს ჩემთან გამოლაპარაკებით. როგორც იქნა, ერთი ქალის ყურადღება მივიქციე, მეტრო მეთქი რომ ვუხსენე, ხელით მანიშნა გამოვყევიო, ავედევნე და როგორც აღმოჩნდა, მეტროს ჩასასვლელი ამ ნანგრევებს შორის სადღაც დაუტოვებიათ, ჰოდა ჩამიყვანა. ბილეთი უნდა მეყიდა, თუმცა სალაროები დაკეტილი აღმოჩნდა, ამ ქალს ვკითხე ბილეთი მეთქი და ხელით მანიშნა ამ დროს ბილეთი არ გჭირდებაო. რა თქმა უნდა მჭირდებოდა, მაგრამ ამის დრო არ იყო და რომც ყოფილიყო, ბილეთს არავინ ყიდდა.

ჩავჯექი მეტროში, გადავჯექი შემდეგ ხაზზე და დავიწყე ტუჩის კვნეტა ნერვიულობით. მეტროდან გიჟვით ამოვვარდი, ვიპოვნე ავტობუსი და ავედი. აქ ტუჩის კვნეტა თავიდან დავიწყე, დრო საოცრად გაიწელა, თუმცა აეროპორტში რომ მივედი, იმდენი დრო დამრჩა რომ გემრიელი სენდვიჩის ჭამაც კი მოვასწარი.

ვინაიდან დაბალბიუჯეტიანი ავიაკომპანიით მივფრინავდი, „გასასვლელი“ მაინც და მაინც კარგ ადგილას არ იყო და  თვითმფრინავში ასასვლელად გარეთ მომიწია გასვლა, ამასობაში თავსხმა წვიმა დაიწყო და მე ძალიან საზაფხულო გამოწყობილი, აბსოლუტურად სველი, ფეხების ჭყაპუნით ავედი თვითმფრინავში. დიდი ვერაფერი დასაწყისია ხომ? ასეა, მაგრამ წინ ბარსელონა და შემდეგ ნანატრი ლას პალმასი რომ გაქვს, ამაზე დიდად აღარ ფიქრობ.

როგორც იქნა ჩავფრინდი ბარსელონაში, ბედნიერი ღიმილით გამოვედი აეოპორტიდან, ავედი ავტობუსში და გიჟივით დავიწყე პალმების თვალიერება, Plaça de Catalunya აეროპორტთან ახლოსაა, 30 წუთში დანიშნულების ადგილზე ვიყავი, მოვიმარჯვე რუკა და დავიწყე მოედანზე წრეების რტყმა. ვინაიდან საგრადა ფამილიასთან მეტროთი უნდა წავსულიყავი, აეროპორტში კი ავტობუსი ისევ Plaça de Catalunya-დან გადიოდა, გადავწყვიტე ჯერ საგრადა ფამილია მენახა, დავბრუნებულიყავი და შემდეგ მშვიდად მეხეტიალა ლა რამბლაზე.

ამოვედი მეტროდან, ბედნიერი სახით მოვიარე საგრადა ფამილია, სელფიც გადავიღე (ჰო, სელფიც გადავიღე), მოვემზადე დასაბრუნებლად, ამოვიღე ბილეთი და ჩავედი მეტროში.

უნდა აღვნიშნო რომ საშინლად მშიშარა ვარ, ამიტომ ყოველ 30 წუთში ერთხელ ვიმოწმებ ხოლმე ჩანთაში ხომ ყველაფერი ადგილზე მაქვს. ჰოდა, სანამ მეტრო მოვიდოდა, ჩვეულებისამებრ მოვიჩხრიკე ჩანთა, ყველაფერი ადგილზე მაქვს, ერთადერთი პასპორტს ვერ ვგრძნობ ხელით (გახსენებაზეც ცივი ოფლი მასხამს), ამიტომ ვიწყებ ღრმად სუნთქვას და უკვე ხელის ცეცებასთან ერთად თვალებსაც ვაცეცებ ჩანთაში, ჯერ მშვიდად (ყველაფერი ადგილზეა, საფულეც კი), შემდეგ ცოტა ნერვიულად, უფრო ნერვიულად… პანიკა!!!

მეტრო მოდის, მე ფეხებზე მკიდია, გამოვდივარ მოსაცდელი ზონიდან, კიბის ქვეშ ბინძურ ქვაფენილზე ვჯდები, ვეყრდნობი კედელს და ვატრიალებ არც თუ ისე დიდ ჩანთას, ყველაფერი ადგილზეა, ყველაფერი, გარდა პასპორტისა. დავიღუპე! დაახლოებით 5 საათში შემდეგი ფრენა მაქვს, დღეს ღამე ოცნება უნდა ავისრულო და ლას პალმასში ჩავიდე, მადრიდში მელოდებიან, მე კი ბარსელონას მეტროში, ქვაფენილზე ვზივარ და კედელს ვურტყამ თავს.

აი ისიც, რისიც მეშინოდა, რაც ყოველთვის ახლავს ხოლმე ოცნებების ასრულებას.

ვბრუნდები Plaça de Catalunya-ზე, წარმოდგენა არ მაქვს რა გავაკეთო, მაქვს ისტერიკა, ვარ მარტო და ვისთან ერთადაც ვისვენებ რამდენიმე წუთში მადრიდში გაფრინდება, იქ რომ შევხვდეთ ერთმანეთს. როგორ დავურეკო? აი, მითხარით როგორ დავურეკო და ვუთხრა რომ ლას პალმასში მარტო ჩავა ბავშვთან ერთად, მე კიდევ ვრჩები ბარსელონაში, რომ მხოლოდ მე კი არ ამოვიმწარე შვებულება (რასაც კიდევ გადაიტანს კაცი), რომ მე კი არ დავკარგე მთელი გადახდილი ფული (ამასაც გადაიტან), არამედ ამ ფაქტის გამო კიდევ უფრო უარეს მდგომარეობაში ჩავაყენე ის, ვისთან ერთადაც მივდივარ (ჩემი და).

ნუ მეტი რა გზაა, ვრეკავ, არ პასუხობს, მალე ფრენა აქვს, სანამ თვითმფრინავში ავა მანამდე მაინც გავაგებინო. თვითონ მირეკავს, მე ვერ ვპასუხობ, კიდევ ვურეკავ და რომ მპასუხობს ისტერიკით ვეუბნები რომ პასპორტი დავკარგე…

პოლიციაში უნდა წავიდე, ერთადერთი გზა პოლიციაში წასვლაა, მეტი გზა არ არსებობს. ჩემი და უკვე ცაშია, ბარგი ჩაბარებული აქვს, ლას პალმასში აუცილებლად უნდა შაფრინდეს.

ქუჩაში პატრულთან მივდივარ და ვეკითხები სად წავიდე, მასწავლის რომ Plaça de Catalunya-ზე, ფანტანებს შორის, ერთ-ერთი ფანტანის ქვეშ არის კიბე, მიწისქვეშ არის პოლიციის განყოფილება (ღმერთო ჩემო).

პოლიცია – თვალები დასიებული, ცრემლები ნიკაპთან ხვდებიან ერთმანეთს
და მერე საერთო ღვარად ჩამოდიან ყელზე, მამშვიდებენ, მთხოვენ დავჯდე და ვუთხრა რა მოხდა. ვბოდავ, ინგლისურად, ზლუქუნით ვყვები რომ დავკარგე პასპორტი. ვიცი რომ ბევრი არალეგალი აცხადებს, რომ პასპორტი დაკარგა, ამიტომ დიდ ნდობას ასეთი განცხადება არ იწვევს, თუმცა ისეთ მდგომარეობაში ვარ, ოსკარი მეკუთვნის თუ ვთამაშობ.

ვიწყებ „ჩვენების მიცემას“, საიდან ვარ, რა მქვია… მახსენდება რომ მაქვს ქართული ID ბარათი, ეს უკვე კარგია, მინიმუმ ჩემი იდენტიფიცირება მაინცაა შესაძლებელი. დგება და გადის, შემოდის ვიღაც, მეუბნება „გამარჯობა“… მე შუშის თვალებით ვუყურებ, წარმომიდგენია რამდენი ქართველი უნდა ყოფილიყო მოსული, გამარჯობა რომ ესწავლებინათ. ვპასუხობ “Hello”, მოდის და რაღაცას მეუბნება გამართული ქართულით, მე ისევ შუშის თვალებით ვუყურებ და მგონია რომ გავგიჟდი, ნამდვილად გავგიჟდი, ინგლისურად მელაპარაკებიან და მე ქართული მგონია. ცოტა დრო დამჭირდა გამეგო რომ ქართული ნამდვილად ქართულია და ის ვიღაც კიდევ ქართველი. ჰო, გამართლება ხომ გინდა ბარსელონაში პოლიციის განყოფილებაში ქართველი შეგხვდეს. ფილმია რა…

ვყვები ყველაფერს ქართულად, ვუხსნი რომ წინ 2 ფრენა მაქვს, რომ დღეს ჩემი შვებულების პირველი დღეა, რომ ლას პალმას დე გრან კანარიაში მივფრინავ, რომ აუცილებლად უნდა გავფრინდე, რომ მოვკდვები თუ არ გავფრინდები. მამშვიდებენ, მაძლევენ ცნობას პასპორტის დაკარგვაზე, ერთადერთი შანსი რაც არსებობს, არის ის რომ ვინაიდან უკვე ესპანეტში ვარ და ესპანეთიდან, ესპანეთში მივფრინავ, შეიძლება გამიშვან.

საკონსულო, საკონსულოში გადაღებული სურათი შენახული მაქვს, ხომ გინახავთ ფილმებში რომ დააპატიმრებენ, რა სურათებს უღებენ ხოლმე, აი ზუსტად ეგეთი სურათი მაქვს. ერთი თვალი ერთ მხარეს გამირბის, მეორე, მეორე მხარეს, თმა გაწეწილი მაქვს, სახეზე სრული სასოწარკვეთა და დაღლილობის ენით აღუწერელი გამოხატულება. სურათი რა თქმა უნდა შავ-თეთრია. მაძლევენ ცნობას, რომლითაც 1 თვის განმავლობაში უნდა დავბრუნდე საქართველოში.

სხვა გზა არაა, მივდივარ აეროპორტში, ველოდები როდის დაიწყება ჩასხდომა, რომ მივაწოდო ბილეთი და ცნობები, ან გამატარებენ და ან არა. ვფიქრობ თუ უარს მეტყვიან ფეხებში ჩავუვარდე და მიწას თავი ვურტყა.

ყველა ჩემ წინ მდგომის მშურს, რომელსაც ხელში პასპორტი უჭირავს, ჩემი რიგია, ვაძლევ ჩასხდომის ბარათს და ცნობას, მიღიმიან და მატარებენ…

წარმოუდგენელია, მადრიდი, კიდევ ერთი თვითმფრინავი, დაშვება, ღამეა, მაგრამ ლას პალმასში ვარ. მზად ვარ სიხარულისგან მიწაზე ვიფორთხო. ვეღარ დავდივარ, ახალი კედები მეცვა მთელი დღე და ბარსელონაში სირბილ-სირბილისგან, შეიძლება ითქვას რომ დავკოჭლდი.

მაგრამ ლას პალმასში ვარ. მთავარია რომ ლას პალმასში ვარ.

ლას პალმასი

უფრო ლათინო ამერიკული ქვეყნების ქალაქს გავს, ვიდრე ევროპას. პატარა ქუჩები, ფერადი შენობები, დიდი ოქროსფერი სანაპირო, ლურჯი ოკეანე, ირგვლივ ოკეანეში შეჭრილი კლდეები.

საოცრად მწველი მზე… ენით აღუწერელი ადგილები (კლდეებში მომწყვდეული ოკეანე, ზვირთებად წამოსული ტალღები, სერფინგისტები).

რუკაზე ხშირად ვიყურები, რომ კარგად გავაცნობიერო სად ვარ, ოკეანეში გამოჩხერილ პატარა წერტილზე ვარ, მაროკოსთან ახლოს.

ოქროსფერი სილის მთები და წყალში შეჭრილი უდაბნო, შუა უდაბნოში ნუდისტების პლიაჟი (სადაც შემთხვევით აღმოვჩნდი, მართლა). ნუდისტები ძირითადად 50 წელს გადაცილებული ქალები და კაცები არიან.

უზარმაზარი კაკტუსები და კლდეები, საოცარი პარკი დელფინარიუმით, ნაირ-ნაირი თუთიყუშებით (ერთი თუთიყუში ველოსიპედსაც კი ატარებს), ფლამინგოებით, ნიანგებით.

ასეთი გარუჯული არასოდეს ვყოფილვარ მგონი (ძალიან მიყვარს შოკოლადისფერში რომ გადავდივარ ხოლმე).

მოჰიტო ყოველ საღამოს.

უკანა გზა, დაკარგული ბარგი, რომელიც ლონდონის გავლით ძლივს გამოუშვეს რამდენიმე დღეში, თვითმფრინავზე ძლივს მისწრება და როგორც ფილმებშია ხოლმე, სირბილით შევარდნა გასასვლელ დერეფანში.

ასეთ დროს ვხვდები რომ არ არსებობს მოგზაურობაზე დიდი ბედნიერება.

ყველაფერს ახლავს სირთულეები, კატასტროფებიც კი, თუმცა ესეც ცხოვრებაა, გულის გაჩერებებიც ცხოვრებაა.

P.S. ბარსელონაში ჩემი ფეხი აღარ იქნება. ოცნებებს ესეც ახასიათებთ ხოლმე.

Advertisements

5 thoughts on “Las Palmas de Gran Canaria

  1. ვაიმე, ფოტოზე ვიცინე, გავსკდი 🙂 კიდეც მესიამოვნა ზაფხულის შეჯამება დაგვიანებით. აი, ხომ ხედავ, სექტემბერიც აგვიანებს გაშემოდგომებას 🙂

    Like

  2. ინსტაგრამზე გადევნებდი თვალს, მაგრამ რას ვიფიქრებდი ამდენი წამება თუ გქონდა კულისებში. გულიანად კი ვიცინე ამ შენს მძაფრ სიუჟეტიან პოსტზე:) განსაკუთრებით ბარსელონას პოლიციაზე.
    ჰო და, მე ბრაიანი მომწონდა ხოლმე:)

    Like

    1. მეც მეცინება რომ მახსენდება, დღეს ის მაისური შემხვდა იმ დღეს რომ მეცვა, პირველად და უკანასკნელად ჩავიცვი, რომ ვუყურებ მაჟრიალებს 🙂
      პ.ს. მეც ბრაიანი მომწონდა 🙂 🙂

      Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s