პულსი


დღეს ერთმანეთთან დაუკავშირებელი მოვლენები ამარტივებენ ერთმანეთს. ერთი ასპექტის სირთულე ამარტივებს მეორეს, მეორე ასპეტქით გამოწვეული ადრენალინი უმნიშვნელოს ხდის პირველს. საბოლოო ჯამში ამ ორ საკითხს ერთმანეთთან არანაირი კავშირი არ აქვს და გადაკვეთის ერთადერთ წერტილს წარმოვადგენ მე. მე როგორც დამაკავშირებელი რგოლი წინასწარ ვიღებ რისკიან გადაწყვეტილებას, რომელზე ნერვიულობაც არ ტოვებს დროსა და ენერგიას სხვა უფრო დამთრგუნველად სანერვიულო საკითხზე სანერვიულოდ (ჰო, გარდა იმისა რომ საკუთარ თავში ვარ აბლანდული, ტავტოლოგიასაც არ ვერიდები).

ერთმანეთში ახლართული ემოციები, ერთგვარ ქიმიურ ნაერთს ქმნიან და საბოლოოდ გამოყოფენ ენდორფინების ისეთ დოზას, რომელიც მაიძულებს არ ვინერვიულო არც ერთზე.

ტკივილის გადატანის შესახებ ხომ ისედაც ყველამ იცით, ჰოდა, ამ მიდგომის ერთ-ერთ ნაირსახეობას წარმოადგენს ეს შემთხვევით აღმოჩენილი მეთოდი. როდესაც რაღაც ძალიან გერთულებათ და ამ საკითხზე ძალიან ნერვიულობთ, ხელოვნურად უნდა შექმნათ მეორე, პირველთან არაფრით დაკავშირებული გარემოება, რომელიც სასიამოვნო აჟიტირებას გამოიწვევს და გამომუშავებული ადრენალინით გაგაკეთებინებთ პირველს.

თუ ცხოვრება სხვა გზას არ გიტოვებთ და გაგდებთ კომფორტის ზონიდან ისე რომ ეს საშინლად გთრგუნავთ, ამ ზონაში დაბრუნების ნაცვლად, კიდევ უფრო მეტი ნაბიჯით უნდა დაშორდეთ მას.

ახლა, ისეთ სტადიაზე ვარ, ნებისმიერ გადაწყვეტილებას (რასაც ადრე არავითარ შემთხვევაში არ მივიღებდი) მივიღებ და ნებისმიერ გამოწვევას დავთანხმდები.

მეორე დღეა, ჩემს ცხოვრებას მუსიკალურად other lives აფორმებს. ყველა ის დღე და მომენტი ღირს ცხოვრებად, რომელსაც მუსიკალური გაფორმება სჭირდება. თუ მთელი დღის განმავლობაში მუსიკა ისე გაქვთ ჩართული, რომ ვერც კი აფიქსირებთ რა უკრავს და რატომ, მომენტი და მიმდინარე პერიოდი არაფრით გამორჩეულია, როგორც კი ხელოვნურად გადახვალთ სიმღერაზე, რომელმაც კონკრეტულ მომენტში უნდა გააფორმოს თქვენი ცხოვრების კადრი, ე.ი. რაღაც ხდება. აი წარმოიდგინეთ, მომენტი რომლის დასაწყისშიც ყველა გარე ხმა იხშობა, ისმის მხოლოდ თქვენი გულისცემა, ძლიერდება და ნელ-ნელა იწყება მუსიკა.

არც ერთი დღე ისე არ უნდა გავიდეს, რომ მისი მთლიანად ამოჭრა მომიწიოს მონტაჟისას.

ცხოვრება იმ მომენტებად ღირს, რომლებიც ფილმისთვის გადარჩეულ კადრებში მოხვდებოდნენ.

The Sun Will Freeze


როცა გარეთ ბნელა და 2 საათის წინ მიღებული ანტიდეპრესანტი აქტიურ მოქმედებას იწყებს, არასოდეს ვარ დარწმუნებული რომ არ ვბოდავ.

Repeat-ზე დაყენებული სიმღერაც, რომელიც ერთხელ უკვე მოვიბეზრე ზუსტად ამ დაუსრულებელი replay-ს გამო, კიდევ უფრო მიმძაფრებს შეგრძნებას იმის თაობაზე, რომ ახლა, ამ მომენტში მთლად ადეკვატური არ უნდა ვიყო.

თუმცა მოცემულ მომენტში ამას არ აქვს მნიშვნელობა, როგორც წესი საკუთარი თავი ყველაზე მეტად სწორედ ასეთი ბოდვის დროს მაინტერესებს.

არც არავის მოკითხვის სურვილი, არც დაუოკებელი ლაპარაკის ჟინი, არც ენაზე მომდგარი სიტყვების კბილებს შორის მოქცევის მცდელობით გამოწვეული დაღლილობა მჭირს. არაფერი, საერთოდ არაფერი მაწუხებს. მატარებლით ჩაქჩაქის შემდგომი დაღლილობაც პირველივე ღერმა სიგარეტმა გაანეიტრალა და ახლა ისეთივე გაურვეველი ვარ, როგორიც ის სიმღერა რომელიც თავიდან უნდა მოვიბეზრო.

Desert

reclaims the land,

and we return full in colour.

Dark Sea

don’t bother me,

when water turns into land.

ხელახალ წრეზე წავედი, დასასრული მშვენივრად მომეხსენება, მაგრამ ვცდილობ უკვე კარგად გადაღეჭილ სცენარში მცირედი ცვლილებები შევიტანო. ეს იმას გავს, ფილმს მეათედ რომ უყურებ და განსხვავებული დასასრულის იმედი გაქვს. დასასრული იგივე იქნება, დიალოგებიც, ქმედებაც, კიდევ ერთ წრეს შევკრავ და ისევ იმ სტარტზე დავდგები, სადაც ბოლო რამდენიმე წელი ვიდექი ახალი წრის მოლოდინში.

Oh our end

has come at last,

and we return full in colour.

Oh I see

I see the fires ahead,

but in my mind

it’s turning cold.

ერთადერთი რაც არ გაცვდა და ალბათ აღარც არასდროს გაცვდება, ამ პატარა წრეების მოხაზვის დროს არსებული ემოციებია, ყოველ ჯერზე თითოეული მათგანი ისეთი ცინცხალია, მგონია რომ აქამდე არასოდეს განმიცდია.

იქნებ ამ ჯერზე მაინც მქონდეს რამე მოსაყოლი.

ასეთ დროს წესად მაქვს სადმე გაქცევა, ყოველთვის სადღაც გავრბივარ, რატომღაც მგონია რომ თუ მოვლენების განვითარებისგან შორს ვიქნები, ემოციები უფრო ძლიერი იქნება. სადაც მე არ ვარ, იქ არაფერი ხდება. ფინიკის ცხოვრება მიმდინარეობს იქ სადაც ფინიკია, რეალურ ცხოვრებაში კამერა ყოველთვის ჩვენ დაგვყვება და სხვების ცხოვრების კადრები, მხოლოდ სხვების ფილმში ჩანს.

The Sun

will freeze

and our fate don’t bother me.

ახლა სანამ დაძინებას გადავწყვეტ, მეც ჩვეულებრივი მოკვდავებივით გავაბამ დიალოგს საკუთარ თავთან, ისე რომ ყველაფერი რეალური და ხელშესახები მეგონება.

The rise

of the sea

does not concern me when

all of your city lights

turn you brightest day

into sleepless night.

ისე ვიქცევი თითქოს დრო მქონდეს. ისე ვაბამ წარმოსახვით დიალოგებს, თითქოს სამყარო მართლა სტოპზე მეყენოს. საკუთარი თავისთვის დრო მხოლოდ მაშინ მაქვს, როდესაც სხვებს სძინავთ. რა იქნება ერთ დღეს, ყველა ჩემს ფილმში წარმოდგენილ მეორეხარისხოვან როლის შემსრულებელს ერთდროულად გაუფუჭდეს მაღვიძარა და ყველამ ერთად გამოიძინოს.

ყველაზე მეტად მაშინ მიყვარს ადამიანებთან კონტაქტი, როდესაც რაღაც მაქვს მოსაყოლი, როდესაც პარალელურად რაღაც მიმდინარეობს. ასეთ დროს ყველაზე მეტად მიყვარს სხვების მოსმენა, ჰო, ზუსტად მოსმენა და არა ლაპარაკი.

ახალ წრეზე პირველი ნაბიჯი უკვე გადავდგი და სანამ კარგად ნაცნობ მოსახვევში შევიდოდე, უკვე მგონია რომ ადამიანებთან კონტაქტის დრო დადგა, ჩემი ახალი წრე დაიწყო და მიუხედავად იმისა მოვლენებმა უკვე აკრიფეს თუ არა სიჩქარე, წინასწარ მაინც ვიცი რომ მოსაყოლი აუცილებლად მექნება, ანუ ისევ ის გავხდები, ვინც ალკოჰოლით ხელში მოგადგებათ სახლში, მოგადგებათ მხოლოდ იმიტომ რომ მოგისმინოთ.

ყველაფერი გამარტივდა.

The Sun

will freeze,

and our fate don’t bother me.

But it’s not me,
No it’s not me.

რეცეპტი


სინამდვილეში ბედნიერებისთვის ძალიან ცოტა რამ მჭირდება.
ყოველთვის ასე იყო, მიუხედავად სურვილების მრავალფეროვნებისა, უმარტივესი მოვლენები, უმნიშვნელო დეტალებიც კი მიცვლის განწყობას. ეს პირველად მაშინ აღმოვაჩინე, როდესაც საკუთარ თავს აღიარებითი ჩვენების დაწერა მივუსაჯე. რეალურად ყველაზე რთული ამ დეტალების გამოვლენაა, კარგად ყოფნისას ნაკლებად დაკვირვებული ვხდები და წერის ხასიათზე ხომ საერთოდ არასდროს ვარ. შესაბამისად, ზეპირად ვიცი რა დროს და რა მიზეზებით ვარ ცუდად, ბედნიერებისთვის კი რა მჭირდება ყოველთვის ბურუსითაა მოცული და ძირითადად საზოგადოდ აღიარებულ, დაშტამპულ ჭეშმარიტებებს ღაღადებს. კარგად ყოფნაც ზუსტად ისეთივე ინდივიდუალურია, როგორც ცუდად ყოფნა (ტოლსტოი ცდებოდა, ბედნიერების მსგავსებასა და უბედურების განსხვავებულობაში).
ცოტა მზე, ცოტა ცურვა, კარგი მუსიკა და 100 გრამი ვისკი (ყინულის გარეშე). რეცეპტების ჟურნალში უნდა ჩავიწერო.

image

I Know It’s Over


ამაზე ადრეც უნდა დამეწერა, თუმცა ადრე რომ დამეწერა, იმას ვერ დავწერდი რასაც ახლა დავწერ.

The Smiths-ა და Morrissey-ს სიმღერებსა და ხმაზე, რომ დიდი ხანია ვგიჟდები, მგონი ეს ისედაც ცნობილია, ან ცნობილი უნდა იყოს.

დიდი ხანია ზეპირად ვიცი რამდენიმე სიმღერა, ტექსტიც კარგად გამჯდარი მაქვს ტვინში, ჰოდა, ვერაფრით წარმოვიდგენდი თუ ერთ-ერთი მოსმენისას, ერთ-ერთ კარგად გადაღეჭილ სიმღერას ახლიდან აღმოვაჩენდი.

არადა, როგორ შეიძლებოდა ეს ვერ აღმომეჩინა, არ მცოდნოდა, არ დამეკავშირებინა, როდესაც ყოველი სიტყვაც კი ძალიან ნაცნობი და გასაგებია, თან უკვე დიდი ხანია.

Oh mother, I can feel the soil falling over my head – ეს იყო ადრე, ახლა უკვე ჩავლილია და თუ მიწა მეყრება, სულ სხვა და ნაკლებად რომანტიული მიზეზით.

And as I climb into an empty bed – ზუსტადაც რომ climb, ორ სართულიანი საწოლის მეორე სართულზე რომ გძინავს, დაწოლის პროცესს, სწორედაც რომ საწოლზე აძრომა გამოხატავს საუკეთესოდ.

Oh well, enough said – არადა ჯერ არც არაფერი თქმულა.

I know it’s over still I cling

I don’t know where else I can go, mother – ტიტრები ამოსვლას რომ არ ჩქარობს, მაგრამ ზუსტად რომ იცი ფილმი დამთავრდა, ამას გავს. დასასრულია, ყველამ იცის რომ დასასრულია, შენც იცი, მაგრამ ტიტრების ამოსვლის შემდეგ შენ სად უნდა წახვიდე, ეგ არ იცი და ამიტომ აჭერ „სტოპ“-ს.

Oh mother, I can feel the soil falling over my head

See, the sea wants to take me

The knife wants to slit me

Do you think you can help me? – სინამდვილეში ამ დროს არც არავის დახმარება, არც არავისთან ლაპარაკი და არც არავის თანაგრძნობა გჭირდება.

Sad veiled bride, please be happy

Handsome groom, give her room – ოდნავი გადანაცვლება კი იქნება საჭირო ჩემს შემთხვევაში, მაგრამ ამას ხომ არ აქვს ახლა მნიშვნელობა, მთავარი სხვა რამაა, გაერკვე მართლა გინდა თუ არა რომ Sad veiled bride იყოს ბედნიერი, groom კი მართლა Handsome და ამ ბედნიერების მიზეზი.

Loud, loutish lover, treat her kindly

Although she needs you more than she loves you – ჰოდა, მიუხედავად ყველაფრისა, მიუხედავად იმისა რომ მართლა გინდა Sad veiled bride იყოს ბედნიერი, ვინაიდან სხვანაირად იმაზე უარესად იგრძნობ თავს ვიდრე ახლა გრძნობ, მაგრამ მაინც ვერ ეშვები საკუთარ თავზე ფიქრს, Although she needs you more than she loves you, ახლა guess who she really loves?

And I know it’s over

Still I cling

I don’t know where else I can go

It’s over, it’s over, it’s over – დავუბრუნდეთ დასასრულს, ყოველი სისუსტის შემოტევისას, საკუთარ თავს აუცილებლად უნდა გავუმეოროთ რომ ეს დასარულია და რამდენ ხანსაც არ უნდა გვქონდეს კადრი „სტოპ“-ზე დაყენებული, ტიტრები უკვე წამოსულიცაა და დასრულებულიც. ერთი ეგაა, შენ სად უნდა წახვიდე, რაზე უნდა გადაერთო, რა უნდა დაიწყო რომ დასასრული ჩანაცვლდეს კაცმა არ იცის.

I know it’s over

And it never really began – აქ ჩემი და The Smiths-ის სიახლოვემ აბსოლუტურ პიკს მიაღწია. სრულდება ის, რაც სინამდვილეში არც კი დაწყებულა.

But in my heart it was so real – პრობლემაც ეს არის, წარმოსახვა იწყებს, ემოციებზე გადადის და მერე გულით გჯერა რომ ყველაფერი რაც მოხდა, მართლა მოხდა.

And you even spoke to me and said – ამას ვამბობდი ზუსტად.

“If you’re so funny

Then why are you on your own tonight?“ – აკი ვამბობდი, სინამდვილეში არაფერი მომხდარა მეთქი. ესეც წარმოსახვის ნაწილია, ჯერ სხვანაირი დიალოგები გქონდათ, ახლა კი როდესაც ყველაფერი, აბსოლუტურად ყველაფერი დასრულდა, დიალოგი საკუთარ თავთან გაბმულს უფრო გავს. ჰოდა, სულაც რომ არ ვარ funny, მაგიტომაც.

“And if you’re so clever

Then why are you on your own tonight?” – ახლა უკვე მეორე მახასიათებელს მივადექით, ამ კითხვასაც იმიტომ ვსვამთ, რომ ეს ჩვენი მოგონილი I’m so clever, funny-ვით bullshit-ია.

„If you’re so very entertaining

Then why are you on your own tonight?“ – არადა როცა ვსაუბრობდით, მაშინ მართლა ასე მეგონა. სინამდვილეში უმეტესად მუნჯი ვარ და ერთადერთი ვისი გართობაც შემიძლია, ჩემს წარმოსახვაში არსებული ისტორიის გმირები არიან. ჰო, სადღაც, წარმოსახვით რეალობაში ძალიან entertaining ვარ.

„If you’re so very good looking

Why do you sleep alone tonight?“ – რა აღარ მოვატყუე ჩემს თავს, ახლა კითხვით ფორმაში მიბრუნებს ყველა მონაჩმახს.

I know because tonight is just like any other night – თქვენ გგონიათ ყველა ამ კითხვას თქვენ უნდა უპასუხოთ ამ წარმოსახვითი დიალოგის ფორმატში? არავითარ შემთხვევაში, ის მეორეც მშვენივრად გაგცემთ პასუხს, და საკონტროლო გასროლაც ექნება because tonight is just like any other night!

That’s why you’re on your own tonight – ზუსტადაც!

With your triumphs and your charms – კომპენსირების მცდელობა, სინამდვილეში ცხოვრება ისეა მოწყობილი, ბევრი რამე ერთმანეთს საერთოდ არ აკომპენსირებს.

While they are in each other’s arms – ნუ ამას უკვე არსებითი მნიშვნელობა აღარ აქვს.

It’s so easy to laugh

It’s so easy to hate – წარმოუდგენლად მარტივია.

It takes strength to be gentle and kind – ხედავთ სად დავბრუნდით?! იქ სადაც ვამბობდით Sad veiled bride, please be happy-ო.

It’s over, over, over – სანამ ტვინში საბოლოოდ არ შეუშვებ, მანამდე უნდა იმეორო.

Love is natural and real

But not for you, my love

Not tonight my love

Love is natural and real

But not for such as you and I, my love – აი აქ, ისევ რაღაც მონაჩმახს ვებღაუჭებით, იმ მონაჩმახს, რომლის მიხედვითაც ჩვენ funny, clever, entertaining და good looking ვართ, რომ she needs him, more than she loves him, რომ გარემოებების ბრალია ეს ყველაფერი.

Oh Mother, I can feel the soil falling over my head – უკან მიწაზე.

შემდეგ თავიდან.

Las Palmas de Gran Canaria


შესავალი

არ ვიცი რატომ ჩავაგდე ეს პოსტი დრაფტებში და აქამდე რატომ არ გამოვაქვეყნე, თუმცა ამას არ აქვს მნიშვნელობა. მოკლედ ასე:

ჯერ კიდევ მანამ, სანამ თვითმფრინავში ავიდოდი და საბოლოოდ, ოფიციალურად გადავწყვეტდი რომ დამთავრდა, ვფიქრობდი რა უნდა დამეწერა ჩემს მოგზაურობაზე, როგორ უნდა დამეწყო, რა უნდა მომეყოლა და რა არა. ისიც კი ვიფიქრე სახლში ჩასვლამდე ვერ მოვითმენ და აქ და ახლავე შევაჯამებ ყველაფერს მეთქი, მაგრამ ვინაიდან ტექნოლოგიურად კარგად არ ვიყავი აღჭურვილი, მაინც მომიწია სახლამდე „მოთმენა“. ჰოდა, როგორც აღმოჩნდა იმდენ ხანს ვითმინე, რომ სახლში მისულს ყველაფერი დამავიწყდა და ახლა თავიდან ვცდილობ აღვიდგინო რისი თქმა მინდოდა და რატომ.

მაშ ასე, რატომ ლას პალმასი?

ყველაფერი ძალიან მარტივია (პრინციპში არც ისე, მაგრამ მაინც), არ ვიცი რომელი წელი იყო, ან მე რამდენი წლის ვიყავი, თუმცა მას შემდეგ რაც სახლში „აიეტი“ (დღეს მგონი „სუპერ ტივი“ ქვია, თუმცა ამას რა მნიშვნელობა აქვს) დავაყენეთ და ქართულის გარდა სხვა არხების ყურებაც დავიწყეთ (ეს მგონი ის პერიოდია Backstreet Boys – Get Down ახალი გამოსული რომ იყო და მთელი მსოფლიო ნიკ კარტერზე ბოდავდა), ყოველთვის ვუყურებდით Euronews-ის ამინდის პროგნოზს, ნუ ნახევარ საათში ერთხელ იყო მგონი და ამიტომ. მაშინ თბილისის პროგნოზი არ ეწერა ხოლმე, მაგრამ მაინც საინტერესო იყო რა ხდებოდა სხვაგან, სხვა ქვეყნებში. რუკაზე, კუთხეში (უკვე ბოლოსკენ) პატარა კუნძულის ერთ ქალაქსაც აჩვენებდნენ ხოლმე, კერძოდ ლას პალმასს, სადაც ზამთარშიც და ზაფხულშიც ხან 23, ხან 25 და ხანაც 28 გრადუსი იყო. ჰოდა, ამოვიჩემე, ამოვიჩემე ეს ქალაქი, ისე რომ ვერასდროს წარმოვიდგენდი ოდესმე თუ მოვხვდებოდი აქ.

ზაფხულის შვებულებას ჯერ კიდევ დეკემბერში ვგეგმავ ხოლმე, ჰოდა, მას შემდეგ რაც მრავალ მიზეზთა გამო პროტუგალიასა და სარდინიას ხაზი გადავუსვი, გამახსენდა ლას პალმასი, თქვენ წარმოიდგინეთ, პირველად სწორედ დეკემბერში გავიგე რომ ლას პალმასი კანარის ერთ-ერთ კუნძულზე მდებარეობდა (კანარის კუნძულებზეც თავისებური ასოციაცია მაქვს ბავშვობიდან გამოყოლილი). რამდენიმეთვიანი გეგმვის, booking.com-ის დაზეპირებისა და Iberia-ს ფრენების გულდასმით შესწავლის შემდეგ, როგორც იქნა გამოჩნდა თვითმფრინავის ბილეთი მისაღებ ფასად, სასტუმრომ კი რომლის საიტზეც დღეში რამდენჯერმე შევდიოდი, სპეციალური შემოთავაზება გამოდო და დიდი გადათვლა-გადმოთვლის შემდეგ, გადავიხადე ფული ოცნების ასრულებაში.

გზა

ამის შემდეგ დაიწყო დაუსრულებელი მოლოდინი, უაზროდ გაიწელა ზაფხულის პირველი ორი თვე, ბოლოსკენ კი უკვე დღეების გადათვლაზე ვიყავი გადასული და ყოველ დილით ვუახლოვდებოდი საოცნებო შვებულების თარიღს.

არ ვიცი, რატომღაც მგონია, რომ მე ერთადერთი არ ვარ, ვისაც ეშინია ყველაფერი იმის რაც ძალიან გავს ოცნების ასრულებას, აი მგონია რომ როდესაც რაღაცაზე გადარეული ვარ, აუცილებლად რამე უნდა მოხდეს, ჰოდა, ასეთ ნერვიულობაში გავატარე უკანსკნელი კვირები.

გეგმა ასეთი იყო – ბუდაპეშტიდან მივფრინავდი ბარსელონაში, სადაც ვიქნებოდი 10 საათი, შემდეგ მადრიდში, სადაც შევხვდებოდი იმას ვისთან ერთადაც უნდა დამესვენა და შემდეგ მადრიდიდან ერთად გავფრინდებოდით ლას პალმასში.

მშვენიერი განრიგია, თან თუ გავითვალისწინებთ რომ ბარსელონაში ყოფნის 10 საათს, ბარსელონას ქუჩებში სახეტიალოდაც მშვენივრად გამოვიყენებდი, ბევრი არაფერი მაგრამ საგრადა ფამილიას ვნახავდი და ლა რამბლასაც ავუყვებ-ჩავუყვებოდი. ბარსელონაზე რომ ცალკე ვოცნებობდი, ამაზე პოსტიც მაქვს დაწერილი. ჰოდა, ეს აგვისტო იყო ჩემი ოცნებების ასრულების თვე.

ბუდაპეშტიდან ფრენა დილის 8 საათზე მქონდა, ამიტომ ადრე გამოვედი რომ ჯერ მეტროთი, შემდეგ კი ავტობუსით მიმეღწია აეროპორტამდე, რასაც 1 საათზე ცოტა მეტი დასჭირდებოდა.

გამოვდივარ ბუდაპეშტის ცარიელ ქუჩებში, მივდივარ მეტროს სადგურისკენ, ბნელა (ჯერ გათენებული არ არის), სადაც მეტროს სადგური მეგულება, ცარიელი კედლები, ჩამონგრეული ჩასასვლელი, საშინელი მტვერი და დიდი ღობე მხვდება. დავტრიალებ ამ ღობეს და ვფიქრობ რომ გამორიცხულია სადგური დროებით მაინც გაეუქმებინათ, აქედან უახლოესი მეტროს სადგური déli pályaudvar-ია, რომელიც ფეხით სავალზე ნაკლებადაა და აშკარად აეროპორტში დავაგვიანებ. ინტერნეტი არ მაქვს, რომ ვნახო რომელი ავტობუსი წავა შემდეგ სადგურამდე და ვდგავარ მტვერში ყბაჩამოვარდნილი. ყბაჩამოვარდნილი დიდხანს დგომა კარგს არაფერს მომიტანს, ამიტომ რამდენიმე გამვლელს ვთხოვ დახმარებას, არ ვიცი იცით თუ არა, მაგრამ უნგრელებს უცხოელები დიდად არ უყვართ (მსუბუქად რომ ვთქვათ), ამიტომ დილის 5 საათზე თავს დიდად არავინ იწუხებს ჩემთან გამოლაპარაკებით. როგორც იქნა, ერთი ქალის ყურადღება მივიქციე, მეტრო მეთქი რომ ვუხსენე, ხელით მანიშნა გამოვყევიო, ავედევნე და როგორც აღმოჩნდა, მეტროს ჩასასვლელი ამ ნანგრევებს შორის სადღაც დაუტოვებიათ, ჰოდა ჩამიყვანა. ბილეთი უნდა მეყიდა, თუმცა სალაროები დაკეტილი აღმოჩნდა, ამ ქალს ვკითხე ბილეთი მეთქი და ხელით მანიშნა ამ დროს ბილეთი არ გჭირდებაო. რა თქმა უნდა მჭირდებოდა, მაგრამ ამის დრო არ იყო და რომც ყოფილიყო, ბილეთს არავინ ყიდდა.

ჩავჯექი მეტროში, გადავჯექი შემდეგ ხაზზე და დავიწყე ტუჩის კვნეტა ნერვიულობით. მეტროდან გიჟვით ამოვვარდი, ვიპოვნე ავტობუსი და ავედი. აქ ტუჩის კვნეტა თავიდან დავიწყე, დრო საოცრად გაიწელა, თუმცა აეროპორტში რომ მივედი, იმდენი დრო დამრჩა რომ გემრიელი სენდვიჩის ჭამაც კი მოვასწარი.

ვინაიდან დაბალბიუჯეტიანი ავიაკომპანიით მივფრინავდი, „გასასვლელი“ მაინც და მაინც კარგ ადგილას არ იყო და  თვითმფრინავში ასასვლელად გარეთ მომიწია გასვლა, ამასობაში თავსხმა წვიმა დაიწყო და მე ძალიან საზაფხულო გამოწყობილი, აბსოლუტურად სველი, ფეხების ჭყაპუნით ავედი თვითმფრინავში. დიდი ვერაფერი დასაწყისია ხომ? ასეა, მაგრამ წინ ბარსელონა და შემდეგ ნანატრი ლას პალმასი რომ გაქვს, ამაზე დიდად აღარ ფიქრობ.

როგორც იქნა ჩავფრინდი ბარსელონაში, ბედნიერი ღიმილით გამოვედი აეოპორტიდან, ავედი ავტობუსში და გიჟივით დავიწყე პალმების თვალიერება, Plaça de Catalunya აეროპორტთან ახლოსაა, 30 წუთში დანიშნულების ადგილზე ვიყავი, მოვიმარჯვე რუკა და დავიწყე მოედანზე წრეების რტყმა. ვინაიდან საგრადა ფამილიასთან მეტროთი უნდა წავსულიყავი, აეროპორტში კი ავტობუსი ისევ Plaça de Catalunya-დან გადიოდა, გადავწყვიტე ჯერ საგრადა ფამილია მენახა, დავბრუნებულიყავი და შემდეგ მშვიდად მეხეტიალა ლა რამბლაზე.

ამოვედი მეტროდან, ბედნიერი სახით მოვიარე საგრადა ფამილია, სელფიც გადავიღე (ჰო, სელფიც გადავიღე), მოვემზადე დასაბრუნებლად, ამოვიღე ბილეთი და ჩავედი მეტროში.

უნდა აღვნიშნო რომ საშინლად მშიშარა ვარ, ამიტომ ყოველ 30 წუთში ერთხელ ვიმოწმებ ხოლმე ჩანთაში ხომ ყველაფერი ადგილზე მაქვს. ჰოდა, სანამ მეტრო მოვიდოდა, ჩვეულებისამებრ მოვიჩხრიკე ჩანთა, ყველაფერი ადგილზე მაქვს, ერთადერთი პასპორტს ვერ ვგრძნობ ხელით (გახსენებაზეც ცივი ოფლი მასხამს), ამიტომ ვიწყებ ღრმად სუნთქვას და უკვე ხელის ცეცებასთან ერთად თვალებსაც ვაცეცებ ჩანთაში, ჯერ მშვიდად (ყველაფერი ადგილზეა, საფულეც კი), შემდეგ ცოტა ნერვიულად, უფრო ნერვიულად… პანიკა!!!

მეტრო მოდის, მე ფეხებზე მკიდია, გამოვდივარ მოსაცდელი ზონიდან, კიბის ქვეშ ბინძურ ქვაფენილზე ვჯდები, ვეყრდნობი კედელს და ვატრიალებ არც თუ ისე დიდ ჩანთას, ყველაფერი ადგილზეა, ყველაფერი, გარდა პასპორტისა. დავიღუპე! დაახლოებით 5 საათში შემდეგი ფრენა მაქვს, დღეს ღამე ოცნება უნდა ავისრულო და ლას პალმასში ჩავიდე, მადრიდში მელოდებიან, მე კი ბარსელონას მეტროში, ქვაფენილზე ვზივარ და კედელს ვურტყამ თავს.

აი ისიც, რისიც მეშინოდა, რაც ყოველთვის ახლავს ხოლმე ოცნებების ასრულებას.

ვბრუნდები Plaça de Catalunya-ზე, წარმოდგენა არ მაქვს რა გავაკეთო, მაქვს ისტერიკა, ვარ მარტო და ვისთან ერთადაც ვისვენებ რამდენიმე წუთში მადრიდში გაფრინდება, იქ რომ შევხვდეთ ერთმანეთს. როგორ დავურეკო? აი, მითხარით როგორ დავურეკო და ვუთხრა რომ ლას პალმასში მარტო ჩავა ბავშვთან ერთად, მე კიდევ ვრჩები ბარსელონაში, რომ მხოლოდ მე კი არ ამოვიმწარე შვებულება (რასაც კიდევ გადაიტანს კაცი), რომ მე კი არ დავკარგე მთელი გადახდილი ფული (ამასაც გადაიტან), არამედ ამ ფაქტის გამო კიდევ უფრო უარეს მდგომარეობაში ჩავაყენე ის, ვისთან ერთადაც მივდივარ (ჩემი და).

ნუ მეტი რა გზაა, ვრეკავ, არ პასუხობს, მალე ფრენა აქვს, სანამ თვითმფრინავში ავა მანამდე მაინც გავაგებინო. თვითონ მირეკავს, მე ვერ ვპასუხობ, კიდევ ვურეკავ და რომ მპასუხობს ისტერიკით ვეუბნები რომ პასპორტი დავკარგე…

პოლიციაში უნდა წავიდე, ერთადერთი გზა პოლიციაში წასვლაა, მეტი გზა არ არსებობს. ჩემი და უკვე ცაშია, ბარგი ჩაბარებული აქვს, ლას პალმასში აუცილებლად უნდა შაფრინდეს.

ქუჩაში პატრულთან მივდივარ და ვეკითხები სად წავიდე, მასწავლის რომ Plaça de Catalunya-ზე, ფანტანებს შორის, ერთ-ერთი ფანტანის ქვეშ არის კიბე, მიწისქვეშ არის პოლიციის განყოფილება (ღმერთო ჩემო).

პოლიცია – თვალები დასიებული, ცრემლები ნიკაპთან ხვდებიან ერთმანეთს
და მერე საერთო ღვარად ჩამოდიან ყელზე, მამშვიდებენ, მთხოვენ დავჯდე და ვუთხრა რა მოხდა. ვბოდავ, ინგლისურად, ზლუქუნით ვყვები რომ დავკარგე პასპორტი. ვიცი რომ ბევრი არალეგალი აცხადებს, რომ პასპორტი დაკარგა, ამიტომ დიდ ნდობას ასეთი განცხადება არ იწვევს, თუმცა ისეთ მდგომარეობაში ვარ, ოსკარი მეკუთვნის თუ ვთამაშობ.

ვიწყებ „ჩვენების მიცემას“, საიდან ვარ, რა მქვია… მახსენდება რომ მაქვს ქართული ID ბარათი, ეს უკვე კარგია, მინიმუმ ჩემი იდენტიფიცირება მაინცაა შესაძლებელი. დგება და გადის, შემოდის ვიღაც, მეუბნება „გამარჯობა“… მე შუშის თვალებით ვუყურებ, წარმომიდგენია რამდენი ქართველი უნდა ყოფილიყო მოსული, გამარჯობა რომ ესწავლებინათ. ვპასუხობ “Hello”, მოდის და რაღაცას მეუბნება გამართული ქართულით, მე ისევ შუშის თვალებით ვუყურებ და მგონია რომ გავგიჟდი, ნამდვილად გავგიჟდი, ინგლისურად მელაპარაკებიან და მე ქართული მგონია. ცოტა დრო დამჭირდა გამეგო რომ ქართული ნამდვილად ქართულია და ის ვიღაც კიდევ ქართველი. ჰო, გამართლება ხომ გინდა ბარსელონაში პოლიციის განყოფილებაში ქართველი შეგხვდეს. ფილმია რა…

ვყვები ყველაფერს ქართულად, ვუხსნი რომ წინ 2 ფრენა მაქვს, რომ დღეს ჩემი შვებულების პირველი დღეა, რომ ლას პალმას დე გრან კანარიაში მივფრინავ, რომ აუცილებლად უნდა გავფრინდე, რომ მოვკდვები თუ არ გავფრინდები. მამშვიდებენ, მაძლევენ ცნობას პასპორტის დაკარგვაზე, ერთადერთი შანსი რაც არსებობს, არის ის რომ ვინაიდან უკვე ესპანეტში ვარ და ესპანეთიდან, ესპანეთში მივფრინავ, შეიძლება გამიშვან.

საკონსულო, საკონსულოში გადაღებული სურათი შენახული მაქვს, ხომ გინახავთ ფილმებში რომ დააპატიმრებენ, რა სურათებს უღებენ ხოლმე, აი ზუსტად ეგეთი სურათი მაქვს. ერთი თვალი ერთ მხარეს გამირბის, მეორე, მეორე მხარეს, თმა გაწეწილი მაქვს, სახეზე სრული სასოწარკვეთა და დაღლილობის ენით აღუწერელი გამოხატულება. სურათი რა თქმა უნდა შავ-თეთრია. მაძლევენ ცნობას, რომლითაც 1 თვის განმავლობაში უნდა დავბრუნდე საქართველოში.

სხვა გზა არაა, მივდივარ აეროპორტში, ველოდები როდის დაიწყება ჩასხდომა, რომ მივაწოდო ბილეთი და ცნობები, ან გამატარებენ და ან არა. ვფიქრობ თუ უარს მეტყვიან ფეხებში ჩავუვარდე და მიწას თავი ვურტყა.

ყველა ჩემ წინ მდგომის მშურს, რომელსაც ხელში პასპორტი უჭირავს, ჩემი რიგია, ვაძლევ ჩასხდომის ბარათს და ცნობას, მიღიმიან და მატარებენ…

წარმოუდგენელია, მადრიდი, კიდევ ერთი თვითმფრინავი, დაშვება, ღამეა, მაგრამ ლას პალმასში ვარ. მზად ვარ სიხარულისგან მიწაზე ვიფორთხო. ვეღარ დავდივარ, ახალი კედები მეცვა მთელი დღე და ბარსელონაში სირბილ-სირბილისგან, შეიძლება ითქვას რომ დავკოჭლდი.

მაგრამ ლას პალმასში ვარ. მთავარია რომ ლას პალმასში ვარ.

ლას პალმასი

უფრო ლათინო ამერიკული ქვეყნების ქალაქს გავს, ვიდრე ევროპას. პატარა ქუჩები, ფერადი შენობები, დიდი ოქროსფერი სანაპირო, ლურჯი ოკეანე, ირგვლივ ოკეანეში შეჭრილი კლდეები.

საოცრად მწველი მზე… ენით აღუწერელი ადგილები (კლდეებში მომწყვდეული ოკეანე, ზვირთებად წამოსული ტალღები, სერფინგისტები).

რუკაზე ხშირად ვიყურები, რომ კარგად გავაცნობიერო სად ვარ, ოკეანეში გამოჩხერილ პატარა წერტილზე ვარ, მაროკოსთან ახლოს.

ოქროსფერი სილის მთები და წყალში შეჭრილი უდაბნო, შუა უდაბნოში ნუდისტების პლიაჟი (სადაც შემთხვევით აღმოვჩნდი, მართლა). ნუდისტები ძირითადად 50 წელს გადაცილებული ქალები და კაცები არიან.

უზარმაზარი კაკტუსები და კლდეები, საოცარი პარკი დელფინარიუმით, ნაირ-ნაირი თუთიყუშებით (ერთი თუთიყუში ველოსიპედსაც კი ატარებს), ფლამინგოებით, ნიანგებით.

ასეთი გარუჯული არასოდეს ვყოფილვარ მგონი (ძალიან მიყვარს შოკოლადისფერში რომ გადავდივარ ხოლმე).

მოჰიტო ყოველ საღამოს.

უკანა გზა, დაკარგული ბარგი, რომელიც ლონდონის გავლით ძლივს გამოუშვეს რამდენიმე დღეში, თვითმფრინავზე ძლივს მისწრება და როგორც ფილმებშია ხოლმე, სირბილით შევარდნა გასასვლელ დერეფანში.

ასეთ დროს ვხვდები რომ არ არსებობს მოგზაურობაზე დიდი ბედნიერება.

ყველაფერს ახლავს სირთულეები, კატასტროფებიც კი, თუმცა ესეც ცხოვრებაა, გულის გაჩერებებიც ცხოვრებაა.

P.S. ბარსელონაში ჩემი ფეხი აღარ იქნება. ოცნებებს ესეც ახასიათებთ ხოლმე.