The Solar System Really Turns Me On


შესასვლელთან შეკრებილი, ოფისებში მცხოვრები, ჰალსტუხიანი ადამიანები. ოფიციალური მისალმება:

-გამარჯობა. – ჰალსტუხის შესწორებით და მობილურის ეკრანისკენ თვალის გაპარებით.

-გამარჯობა – უაზრო ღიმილი. თავში – “The rings of Saturn are so sexy“.

მორიგი ოფიციალური ფრაზების მიმოცვლა.

წუწუნი ამინდზე.

-აგვიცივდა.

-ჰო. – ისევ უაზრო და „აციების“ კონსტანტირებისთვის სრულიად შეუფერებელი ღიმილი. თავში – “and Jupiter’s got that red spot”. “mniam” მზერა…

კომპიუტერში ჩარგული თავები და ზედმეტად საქმიანი ატმოსფერო. ასეთ ამინდებში კომპიუტერის გამოსხივება თვალებს მიჭრელებს.

თავში – “Pluto and Eres are just dwarves”.

კლავიატურის გულისგამაწვრილებელი წკაპუნი. წითლად მოციმციმე ტელეფონი და საუბრები იმაზე თუ რაზე ისაუბრებენ დღეს 14:00 საათზე.

თავში – “But they get me twice as hot”.

ჯერ კიდევ მაღვიძარას აუტანლად სასიამოვნო მელოდიისგან მოშხამული განწყობის რეაბილიტირების მცდელობა.

ამასობაში – “Oh, planet porn…”

მაუსის გაწკაპუნება და “The solar system really turns me on”

ძალიან საქმიან კითხვაზე, ძალიან არასაქმიანი მზერით გაცემული, ძალიან საქმიანი პასუხი.

თავში “I’m floating through your galaxy…”

ცოტა უადგილო ღიმილის შესაკავებლად მოკვნეტილი ტუჩი (სხვა რამეც შეიძლება იფიქროს კაცმა).

“your milky ways are all over me.” მცდელობა წარუმატებლად სრულდება, მიდი და ნუ გაგეღიმება.

დაღლილობის ნიშნად ღრმად ჩასუნთქვა.

ყურებში “I’ll spread my legs for venus”.

ჰო, კაცმა არ იცის ის ღრმად ჩასუნთქვა მართლა დაღლილობის იყო თუ არა.

“and I’d like to live on Mars”.

ფიქრები ვერძ მამაკაცზე.

რაღადროს ვერძია – “I’ll take Neptune or Uranus”.

ან იქნებ მთვარე… მოიცა, რა დროს მთვარეა! “or any of the countless stars”…

რამდენი საქმე მაქვს, ეს ოხერი ტელეფონიც რომ არ ჩერდება?!…

“And Mercury’s the hottest…”

-მერკური?

-რა მერკური?… – აი, ძაალიან დაბნეული ხმა.

-რა მერკური?! – ტუჩის კვნეტა.

თავში “being closest to the Sun” – რა არის გაუგებარი?!

მაუსზე და კლავიატურაზე გაწოლილი თითები და სხვა განზომილებაში წასული მზერა.

ჩემი სახელის სამჯერ გამეორების შემდეგ მიწაზე დაბურნების ნიშნად სკამზე გასწორება და აჭრელებულ თვალებში ოფიციალური მზერის ჩაყენების მცდელობა.

ფონად – “and if that gets you off, you know you’re not the only one”.

დაულაგებელი პასუხები და ისევ წითლად მოციმციმე ტელეფონი.

საქმიანი ადამიანები, ჰალსტუხები და საოფისე სახეები.

წარმოსახვითი ფურცლების ცვენა თავზე.

მეილები, მეილები, მეილები….

ფონად:

“Oh, planet porn

The solar system really turns me on

I’m floating through your galaxy

Your milky ways are all over me”

სასიამოვნო დღეს გისურვებთ! გარშემომყოფებს ხომ წარმოდგენა არ აქვთ რაზე ფიქრობთ როცა გელაპარაკებიან… ან რა სიმღერა უკრავს ფონად..

28 და სხვა სისულელეები


ეს სიმღერა სულ სხვა რამეზეა.

მაშინაც სხვა რამეზე იყო როცა პირველად მოვისმინე და ახლაც, ეს მაშინაც ვიცოდი და ახლა ხომ ვიცი და ვიცი.

აკვიატებები რომ ხშირად მაქვს ეს ადრეც მითქვამს, ერთ-ერთი მორიგი აკვიატება კი ჩემი მოახლოვებული 25-ე დაბადების დღე იყო. ათასი რამ წავიკითხე იმაზე რა იცვლებოდა ცხოვრებაში (სხვების ცხოვრებაში) 25 წლის შემდეგ, სიაც შევადგინე რა უნდა მომესწრო სანამ 25 წლის გავხდებოდი, დღიურის წერაც კი განვაახლე (ო, ღმერთო ჩემო) და ამ დღეების საუნდთრეკის ძიებას შევუდექი.

რატომღაც იმ პერიოდში ამოჩემებული მქონდა Lorene Scafaria, ჩემი აღმოჩენა იყო და ორმაგად მიყვარდა (საზიარო სიყვარულს ვერ ვიტან), დაუსრულებლად ვატრიალებდი “we can’t be friends”-ს და ვეძებდი მუსიკას 25-ზე. უცნაურია, მაგრამ პირველი რაც ფრიად ჭკვიანმა google-მა შემომთავაზა სწორედ Lorene Scafaria-ს სიმღერა იყო, ოღონდ 25-ზე კი არა, „28“-ზე. აი, მაშინ ვთქვი რომ 28 წლის სანამ გავხდებოდი, რამდენიმე დღით ადრე თავიდან ამოვქექავდი ამ სიმღერას და აუცილებლად მოვუსმენდი (უახლოეს 3 წელიწადში Lorene Scafaria რომ მომბეზრდებოდა გადაბმული მოსმენისგან ეს ისედაც ცხადი იყო). რაღაცნაირად გულიც კი მწყდებოდა რომ 3 წელი უნდა მომეცადა სანამ ამ სიმღერას ოფიციალურად ჩემად ვცნობდი, მოუთმენლობა დამემართა იმის გამო რომ „მაგიური დატვირთვა“ მივეცი და სულმოუთქმელად დავიწყე 28-ის ლოდინი.

მჯერა, ჰო, რაოდენ სასაცილოც არ უნდა იყოს მჯერა ერთი შეხედვით არაფრისმთქმელი მოვლენების და მგონია რომ ყველაფერში აუცილებლად დევს აზრი. ამიტომ მჯეროდა, რომ ჩემი, Lorene Scafaria-ს და 28-ს შეხვედრა შემთხვევითი არ იქნებოდა და ამიტომ გადავწყვიტე რომ 28 ჩემ ცხოვრებაში ყველაზე დიდი ცვლილებების ასაკი, ყველაზე მაგარი პერიოდი იქნებოდა.

ახალს არაფერს ვიტყვი, თუ განვაცხადებ რომ 3 წელი ერთი შეხედვით ძალიან სწრაფად გავიდა და საკუთარ თავთან შეთანხმებისამებრ რამდენიმე დღით ადრე ამოვქექე ეს სიმღერა.

2 თვეზე ოდნავ ნაკლებია რაც ჩემი ჯადოსნური 28 დაიწყო…

 ***

წარმოდგენა არ მაქვს რაზეა ეს პოსტი, რას ვწერ და რატომ ვწერ, უბრალოდ დღეს ყველაზე მეტად მჯერა სამყაროსგან გამოგზავნილი პატარა მინიშნებების.

 ***

ერთი უაზრო თამაშია ისეთ ბანალურ თემაზე, როგორიცაა „ვინ იყავი წინა ცხოვრებაში“, ზუსტად რას ამბობს წესები არ ვიცი, თუმცა დაახლოებით მახსოვს რომ უნდა აიღო შენი დაბადების ზუსტი თარიღი და google-ში ჩაწერო died (დაბადების თარიღი), ჰოდა პირველი ვისაც განახებს ეგ არის შენი წინა ინკარნაცია.

ხომ სისულელეა? სისულელეა.

ვიცი რომ სისულელეა? ვიცი!

ჰოდა, ერთით მეტი სისულელე ჩაწერეთ ჩემ ანგარიშზე.

ჩემი ბოლო გატაცების, ნელის ისტორია რომ დავასრულე “მუსკოსის” გამოჩენისას, ესეც ხომ აღვნიშნე ცოტა ხნის წინ?!

დიახ, ოფიციალურად გადავერთე მუსიკოსზე, ჰოდა, აბა მე რისი ფინიკი ვიქნებოდი, რომ არ მენახა ვინ იყო მუსიკოსი წინა ცხოვრებაში (არ ვწითლდები მაინც ამ სისულელეს რომ ვაღიარებ?!), საინტერესო ის კი არ არის ვინ აღმოჩნდა, უფრო ის რომ „მისი წინა ცხოვრება“ დაიბადა „ნელის“ დაბადების დღეს და გარდაიცვალა ზუსტად „მუსიკოსის“ დაბადების დღეზე.

მოუსმინეთ ხოლმე სამყაროს, გაერთობით.

სიგარეტი მუსიკოსისთვის


თავი აწმყოში ვერავინ დაიმკვიდრა, ყველა ან წარსული იყო და ან მომავალი, არც ერთ ჩემ რეალურ, თუმცა წარმოსახვითი თვისებებით დაჯილდოვებულ პერსონაჟს არ ქონია თავისი ადგილი ცხოვრების მიმდინარე მომენტში, ის ყოველთვის ან წარსული იყო და ან მომავალი, ან ორივე ერთად.

სანამ ნელის სახელობის სიგარეტი ჯერ კიდევ მეგდო მაგიდის უჯრაში, ნელი მომავალში ცხოვრობდა, მომავალში რომელიც არასოდეს გახდებოდა აწმყო და იცი რატომ? იმიტომ რომ ცხოვრება სავსეა პატარ-პატარა მოულოდნელობებით, იმას ხომ თქმაც არ უნდა რომ წინასწარ ზუსტად არავინ იცის რა მოხდება, ჰოდა, არც მე ვიცოდი და რა თქმა უნდა არც ნელიმ.

ყველაფერი კი ისე მოხდა როგორც არ ვგეგმავდი, მაგრამ როგორც ვიციდი რომ მოხდებოდა. ანუ ვიცოდი რომ ერთ დღეს აუცილებლად ავიღებდი მისი სახელობის სიგარეტს და ოფიციალური დასასრულის ნიშნად გავაბოლებდი.

მერე რა რომ ჯერ კიდევ მაქვს მისი სახელობის კულონი, რომელიც ერთ-ერთი მოგზაურობისას შევიძინე. მას თავისი ადგილი ექნება, ოღონდ მომავალში კი არა, წარსულში, იქ სადაც მისნაირი ბევრია, თუმცა ეს არანაირად არ ნიშნავს რომ ისინი ერთმანეთში არეულ მასას წარმოადგენენ, პირიქით ერთმანეთთან არაფერი აქვთ საერთო, არც მათი სტატუსი კნინდება მტვრიან თაროებზე დებით, ისინი უბრალოდ ასრულებენ იქ სადაც ლოგიკურად უნდა დაესრულებინათ, ჰოდა, ამაში არც სევდიანია რამე და არც დამაკნინებელი. პირიქით გისურვებთ ისე შეგინახოთ ვინმემ, როგორც მე ვინახავ ჩემ ყველა სამუზეუმე ექსპონანტს. ვინახავ და ვკითხულობ კიდეც, ვიხსენებ და მათი სახელობის ნივთებს არასოდეს ვუძახებ სანაგვეზე.

აღმოჩენა გავაკეთე – ერთი სათადარიგო სახელობითი სიგარეტი ყოველთვის უნდა გეგდოს უჯრაში, თუ ასეთი არ გაქვს ე.ი. ან შენი პერსონაჟი ჯერ კიდევ მომავალში ცხოვრობს და იქიდან ვერაფრით აძევებ და ან ისეთი ცარიელი ხარ, ასეთ სიცარიელეს რომ არავის ვუსურვებ.

ახლა ახალი სიგარეტის დრო დადგა, ნელ-ნელა ტრადიციასავით იქცა ადამიანების დავიწყებისთვის მათი სახელის სიგარეტზე მიჯღაბვნა და მათი ჰაერში კვამლის ნაწილაკებად განიავება. მომწონს და ვეწევი.

თუმცა ჯერ მოწევა ადრეა, სულ ახლახანს ვახოხიალე საფერფლეზე ნელი, ახალი პერსონაჟის სახელის მიწერას კი ჯერ ვერ ვბედავ.

არადა რა სასაცილოდ ჟღერს ახალი, ახლის გარდა ყველაფერია. ერთი ეგაა მისი სახელი არასოდეს დამიტანია სიგარეტზე, მეტიც, მისი მუზეუმში წაცუნცულების სურვილი პირველად რომ გამიჩნდა არც მუზეუმი მქონდა, არც საგულდაგულოდ გამოყოფილი ფართი არქივისთვის და სიგარეტსაც კი არ ვეწეოდი.

ადამიანების „მიწიდან ამოთხრა“ (ასე ვეძახი ამ პროცესს) რომ ჩემი საყვარელი საქმიანობაა ეს ადრეც მითქვამს, თუმცა სულ უფრო და უფრო მეტად ვერთობი პროცესით, რომელიც იწყება ადამიანების თავებზე გაჩენილი ფერმკრთალი კითხვის ნიშნებით და ბოლოვდება აურაცხელი რაოდენობის ინფორმაციით. ადრე მეგონა პროცესის ბოლოს, კითხვის ნიშნის გაქრობისთანავე ეკარგებოდა ხიბლი ამ პერსონაჟს, არადა ვცდებოდი, სულაც არა.

ჰოდა, იმ დღეს უკვე ვგრძნობდი რომ ნელის დრო ამოწურული იყო და უაზროდ ვწელავდი დღეებს მის არქივში ჩასაცუნცულებლად, ვხვდებოდი მაგრამ ხომ ვთქვი ისე არ უნდა იცხოვრო ერთი ექსპონანტის სახელობის სიგარეტი არ გეგდოს უჯრაში მეთქი, ჰოდა, ზუსტად ამიტომ ვწელავდი დროს.

აი, ახალი პერსონაჟის შერჩევა კი ჭეშმარიტად რთული საქმეა, იმდენი ობიექტური გარემოება და სუბიექტური დამოკიდებულებაა საჭირო, იშვიათად, რამდენიმე წელში ერთხელ თუ გაგიმართლებს. არადა ნელი სულს ღაფავდა, და ისეთი პირი უჩანდა რომ მეც მიმათრევდა არქივისკენ. წარმოიდგინე, რომ სხვა არაფერი დაგრჩა საკუთარი თავის დაარქივების გარდა, დიდი ვერაფერი წარმოსადგენია ხომ?!

იმ დღეს ტვინი სულ სხვა რამით მქონდა დაკავებული და ის ჩემი „ყმაწვილქალობის“ დროინდელი, თავზე დიდი კითხვის ნიშნიანი პერსონაჟი არც კი მახსოვდა, ან რას მემახსოვრებოდა, მაშინ ყველაფერი სხვანაირად იყო, 13 წელი პატარა დრო ხომ არ არის (გასული წლების ზუსტ რაოდენობაში დარწმუნებული არ ვარ, მაგრამ ვვარაუდობ რომ დაახლოებით ეს დრო უნდა იყოს გასული).

ბევრი რომ არ გავაგრძელო, ნელის ამბავი საბოლოოდ „მუსიკოსმა“ გადაწყვიტა, მოვწიე, ჩავაფერფლე, არქივში მისთვის დიდი ხნის წინ შერჩეულ ადგილზეც მოვათავსე და „მიწიდან ამოთხრის“ პროცესს შევუდექი. ვთხრი მუსიკოსს, ჰო, მუსიკოსს, ისე რომ მეტი არაფერი ვიცი.

ამოვთხარე? რა თქმა უნდა!

ახლა მთავარია მისი სახელობის სიგარეტმა დიდ ხანს გაძლოს უჯრაში.

და თუ თვითონ ჩამაქრო? რა პრობლემაა, ცინცხალ კოლოფს ვუყიდი.

singer2.tif