ონკანი


ონკანი მოუშვა, მას შემდეგ რაც ხელოსანი მოიყვანა და უწყვეტად მომდინარე ცივი წყლის ნაკადის რამენაირად გადაკეტვა სთხოვა, თბილი წყლით სარგებლობა საერთოდ შეუძლებელი გახდა, ცხელი წყალი წამის მეათასედში ჩანჩქერივით დაიწყებდა ხოლმე დენას, ცივი ნაკადი კი ან საერთოდ არ მოდიოდა ანაც ისე უხვად დაიწყებდა ჩქეფას წყალს სითბოს ნატამალსაც კი ვერავინ შეატყობდა. ნიჟარის თავზე განლაგებულ თაროზე, მტვერშემხმარი ჭიქიდან კბილის ჩოთქი ამოაძვრინა, წყალს შეუშვირა და თითებით რამდენჯერმე სცადა უკვე გადატყავებული ზედაპირის შესწორება, პირში თითქმის გაყინული წყალი ჩაიგუბა და ხეხვა დაიწყო, შუა ღამე იყო და ჩოთქის კბილებზე გასმის ხმა ექოსავით ისმოდა მთელ სააბაზანოში, თავი ფილმის პერსონაჟი ეგონა, წარმოიდგინა როგორ იჯდა მაყურებელი სრულ სიბნელეში ეკრანს მიჩერებული და როგორ უსმენდა წყლის ხმაში არეული ხეხვის ხმას. დიდი ვერაფერი მოსასმენი უნდა ყოფილიყო, სიუჟეტი კი დაუყოვნებლივ ითხოვდა განვითარებას.

3 კვირაზე მეტი იყო ენერგეტიკული სასმელის სუნი აღარ ასდიოდა, საღამოობით კი ლუდის სუნად ყარდა და მოწყვეტით ეშვებოდა ხოლმე საწოლზე. მაღვიძარას როლს თავის აუტანელი ტკივილი ითავსებდა და ინსტინქტურად გეზს პირდაპირ მაცივრისკენ იღებდა, სადაც ტკივილგამაყუჩებლის ულევი რაოდენობა ქონდა მომარაგებული.

ონკანი რომ გადაკეტა, ქაღალდს გადასწვდა, თვალებზე ჩამოყრილი თმა ყურებზე გადაიწია, ქაღალდს სველი ხელი წაუსვა და შუბლის წმენდას შეუდგა, იქამდე იხეხა სანამ ქაღალდის ნაფლეთები არ მიეწება კანზე, შემდეგ უნიტაზში ჩაუძახა, დაიცადა სანამ დარწმუნდებოდა რომ შუბლი საბოლოოდ გამოუშრა, სარკესთან მივიდა და კბილების თვალიერება დაიწყო. შუქი ისე ურტყამდა, ადვილად გაარჩევდი სად მთავრდებოდა მისი კბილები და იწყებოდა „პლომბი“, რომელსაც ის წესისამებრ „ბჟენებს“ ეძახდა, ერთი ეგ ვერ გაერკვია სწორი ფორმა ბჟენი იყო თუ ბჯენი, ან იქნებ სხვადასხვა რამ იყო, მაგრამ ეს დიდად არ ედარდებოდა, თუ საქმე წერას არ ეხებოდა, ასეთ დროს კი საკუთარი თავისგან იდეალურ ნაწერსა და გრამატიკულად სრულიად გამართულ წინადადებებს ითხოვდა. ისევე როგორც ყველაფერში, აქაც დიდ ვერაფერ წარმატებას აღწევდა და გარდა საშინლად ერთნაირი აბზაცებისა, ვერც პუნქტუაციას უხერხებდა რამეს, საშუალოდ წერდა და საშუალოდ ცხოვრობდა, კბილების ხეხვის დროს კი ეგონა რომ ფილმის პერსონაჟი იყო და ონკანიდან მომდინარე წყლის მელოდიურობას აკვირდებოდა ხოლმე.

ალკოჰოლის დაუოკებებელი სურვილისგან კბილებს მაგრად აჭერდა ერთმანეთზე და ფიქრობდა რომ მთავარი იყო კვირაში 1 დღიანი შესვენება მაინც გაეკეთებინა, 36 საათი მაინც გაეძლო სასმელის გარეშე, საკუთარი თავის ალკოჰოლიზმში დადანაშაულების მომენტებში საწინააღმდეგო არგუმენტის ქონა დასჭირდებოდა და იმიტომ.

ნახევარი კოლოფი სიგარეტი თითქმის ხელუხლებელი იყო, დაღამებას ელოდებოდა გემრიელად რომ ჩაეშვა კვამლი ფილტვებში, თუმცა გემრიელი მანამ იყო სანამ მოქაჩავდა ხოლმე, შემდეგ მხოლოდ მსუბუქ თავრუსხვევას გრძნოდა და ბარბაცით მიუყვებოდა საკუთარი ოთახისკენ მიმავალ დერეფანს.

ყველაფერს ერთდროულად ჩამორჩა, ასეთ დროს კი რაც უფრო ნაკლებად ჩქარობ დაწევას, მით უფრო მეტი საქმე გიგროვდება, საბოლოოდ კი რამის გამოსწორება შეუძლებელი ხდება და შეგუებას იწყებ, საშუალო ხდები, კბილების ხეხვით, ონკანების შეკეთებითა და შუბლის გამოშრობით კავდები. ალკოჰოლის წარმოდგენაზე კბილები გიკაწკაწებს და ერთი ნაფაზისთვის მზად ხარ სული გაყიდო.

ხელი მაშინ ჩაიქნია როცა მიხვდა „უსათვალოდ ნახევარი ადამიანი ვარო“. ვერაფრით გაეგო კარგად იქცეოდა სათვალეს რომ არ იკეთებდა თუ ამით მხოლოდ გარდაუვალ იმედგაცრუებას წელავდა დროში.

თავი ყოველთვის შორს ეჭირა, შორიდან მიესალმებოდა ხოლმე, ესეც იჯდა თავისთვის კუთხეში და ებრძოდა სათვალის გაკეთების დაუოკებელ ჟინს, სახეს კარგად ვერ ხედავდა და მისი გადღაბნილი ნაკვთები მოსწონდა.

რამდენიმეთვიანი ურთიერთობის შემდეგ მიუახლოვდა, თვალის გასწორება რომ სცადა, გადღაბნილი ნაკვთების ნაცვლად, ხელში კარგად აღქმადი მამაკაცის სახე შერჩა, ჯობდა თავიდანვე კეთებოდა სათვალე.

კვირის უალკოჰოლო დღე იყო, კოლოფში შემორჩენილ სიგარეტის ღერებს ითვლიდა და მთელდღიანი უმაქნისობისგან დამძიმებულ მუცელს აკვირდებოდა სარკეში.

როცა დარწმუნდა რომ შუბლი გამოშმრალი ქონდა, თმა ისევ თვალებზე ჩამოიყარა.

„თუ ფულს ვიშოვი აუცილებლად ვიყიდი მაღალი ხარისხის ვისკის და 1 ბოთლს მთელ კვირაზე გამოვიზოგავო“ ფიქობდა კბილების ყოველ გაკრაჭუნებაზე. 1 ბოთლი ვისკის ფული ვალებს მაინც ვერ დაუფარავდა, მთვრალზე კი პრობლემებისთვის თვალის გასწორება გაცილებით მარტივი უნდა ყოფილიყო.

 tumblr_lnh9kqM8H21qf9vxco1_500

Advertisements

დამსვენებელივით


დღეს ტურისტულ ჯგუფს ელოდებიან, წინასწარ მაფრთხილებენ რომ ჩემ სმიყუდროვეს რამდენიმე საათით მოეღება ბოლო, თვალს უკვე ნაცნობი ქალბატონისკენ ვაპარებ და მისგან მხარდაჭერას ველი, მინდა ვაგრძნობინო რომ მისი იმაზე უკეთ მესმის ვიდრე წარმოუდგენია, იმის თქმაც მინდა რომ ღამით ორივეს მშვიდად დაგვეძინება და მიუხედავად ჩვენი მარტოობისა დაცულობის შეგრძნების ილუზია მაინც გვექნება.

გახარებული ჩანს, ე.წ. „ტურისტული ჯგუფის“ დაცვის ბიჭებთან ერთად უყურებს ტელევიზორის და უარით მისტუმრებს როდესაც სავახშმოდ ჩემ მაგიდასთან ვპატიჟებ.

„ტურისტული ჯგუფი“ კი დელეგაციად იქცა, არ ვიცი აქაურ ლექსიკონებში ან ტურისტულ ჯგუფს ანაც დელეგაციას როგორ განმარტავენ, თუმცა თუ დაცვის რაოდენობას არ ჩავთვლით თამამად შეგვიძლია ვთქვათ რომ საუბარი ერთ კონკრეტულ ადამიანზეა, რომელმაც „მისტერ იქსად“ დარჩენა არჩია. ალბათ ამიტომ ჩამოუჯდა ჩემი ხანშიშესული ვარიანტი დაცვის ბიჭებს ტელევიზორთან, ცნობისმოყვარეობა ალბათ მასაც ისევე ახრჩობს როგორც მე, თუმცა დიალოგის სურვილს პოლიციის ფორმაში გამოწყობილ მამაკაცებს აშკარად ვერ ვამჩნევ და ვიცი რომ მისი მცდელობა წინასწარაა განწირული კრახისთვის.

იაფფასიან ღვინოს შევეჩვიე, ყლუპებად ვსვამ, ჩაყლაპვამდე ვაგემოვნებ და შემდეგ მადიანად ვილოკავ ტუჩს მასზე შერჩენილი სიმჟავით დასატკბობად. უცხო ადამიანი იტყოდა რომ მეც ამ ღვინოსავით მჟავე და იაფფასიანი ვარ, მე კი მგონია რომ აქ ყოფნით მიღებული სიტკბოს გასანეიტრალებლად ვეძალები უჩვეულოდ მჟავე ღვინოს და არათუ იაფფასიანი არ ვარ, არამედ საერთოდ არ ვიყიდები.

უკვე მომეძალა აქ ყოფნისთვის გამოყოფილი საათების გაწელვის სურვილი, ცრემლის გუბესავით მეჩხირება ყელში ბურთი იმის წარმოდგენისას რომ სულ ცოტაც და უკუღმა ათვლას დავიწყებ, შემდეგ კი დადგება მომენტი როდესაც ვიტყვი „სამი, ორი, ერთი… გავედით.“

„ბატონი იქსი“ ტყეში სასეირნოდაც კი ორი მანქანით მიდის, ერთში თავად ზის და ამაყად იჭყიტება დაბურული მინებიდან, მეორეში კი მისი 6 კაცისგან შემდგარი დაცვაა განლაგებული, მძღოლი ავტომობილის მართვისას ისე ჭუტავს თვალებს იფიქრებ ნამდვილად განძი გადააქვს და ეშინია მოულოდნელად ხიფათს არ გადაეყაროსო. ჩვენ კი ვერაფრით გავიგეთ ვინაა უკვე განძად ქცეული იაფფასიანი კოდური სახელის მქონე „ბატონი იქსი“.

ან კი ვის რაში აინტერესებს მისი ვინაობა, მიმიფურთხებია რომ ეს ზედმეტად ცხიმიანი შემწვარი კარტოფილიც მხოლოდ იმიტომ შეიტანეს მენიუში რომ ამ საიდუმლოებით მოცულმა პიროვნებამ დასდოთ პატივი და ესტუმრათ. ისეთი სიხარულით მოვითხოვე ორი პორცია მომიტანეთ მეთქი მაშინვე უნდა მივმხვდარიყავი რომ უეჭველად მომწამლავდა და საბოლოოდ ღვინის სმაზეც კი მათქმევინებდა უარს,

არადა ვინმემ რომ იცოდეს რის ფასად დამიჯდა ეს შვიდ ლარიანი ღვინო. დასახლებული პუნქტიდან 7 კილომეტრში ვიმყოფები, დაღამებისას ლამის სირბილით ჩავიარე მთელი ტყე იმისთვის რომ მაღაზიამდე მიმეღწია და კიდევ ერთხელ მეგრძნო უკვე ვნებიანად შეყვარებული სიმჟავე ჩემ გამომშრალ ტუჩებზე. მოხუც ტაქსის მძღოლსაც ვაიძულე ღამით ჩაქჩაქით ამოევლო უღრანი ტყე და მთელი გზა საკუთარი თავი ელანძღა იმის გამო რომ ბენზინი კი წამოიღო (დიდი წინდახედული ვინმე იყო), მაგრამ ძაბრის ჩაგდება ამოუვარდა თავიდან. ლამის მთელი გზა ლოცვაში გავატარე სანამ ნაცნობ შენობას მოვკარი თვალი, მანქანიდან ჩამოსვლის შემდეგ კი იმის მაგივრად რომ შვებით ამომესუნთქა და კედლების კოცნა დამეწყო იმაზე დავიწყე ნერვიულობა დაბლა როგორღა ჩავა მეთქი. არადა ახველებდა, აქ კი ხველა განაჩენია.

სანამ ღვინის საყიდლად ვიკაწრავდი ფეხებს ქალბატონმაც დატოვა სასტუმრო და „ტურისტულ ჯგუფად“ (ასევე დელეგაციად ცნობილმა) „ბატონმა იქსმაც“. სასტუმროს მმართველმა კი რომელიც სამუშაო დროის უმეტეს ნაწილს ტყეში ატარებს სასტუმროს ცენტრალური შესასვლელის გასაღების დატოვება შემოგვთავაზა და ჩემი მეგობრისგან ცივი უარის მიღების შემდეგ მშვიდობიანი ღამე გვისურვა ცარიელ სასტუმროში.

მმართველს, უფრო სწორად კი მენეჯერს (როგორც მას აქ მოიხსენიებენ) კაბინეტში ძველებური სეიფი უდგას, ისეთი როგორიც ბებიაჩემს ედგა სამსახურში, თუმცა ბებიაჩემისგან განსხვავებით ის შიგნით არც კანფეტებსა და ტკბილეულს ინახავს და არც ჩემ ნახატებს.

ღამდება, ღვინო მაქვს, სასტუმრო კი მისი ყველა კუთხე-კუნჭულით ჩემ განკარგულებაშია.

სიმღერის ტექსტის კონტექსტიდან ამოგლეჯილი ფრაზა კი ისევ მიძვრება გაზარმაცებულ ტვინში და ღიღინებს „This night has opened my eyes, and I will never sleep again.”

tumblr_l8g6wedPW81qaq41go1_500