ნელი


მის ჭირვეულ სახელს ვერაფერი მოვუფიქრე. როგორ აღარ გადავალაგ–გადმოვალაგე ასოები, მაგრამ არაფერი გამოვიდა, საბოლოოდ ნელიზე შევჩერდი და ვიფიქრე, თუ მკითხავენ, ვუპასუხებ ქალის სახელი ნელი კი არა, უბრალოდ ნელი მეთქი. არადა არც ნელი უხდებოდა, ნელი კი არა ისეთი სწრაფი საუბარი იცოდა თავს და ბოლოს ვერ გაუგებდი. ჰო, ბევრს ლაპარაკობდა და სწრაფად, გამეორებას რომ სთხოვდი კიდევ უფრო მიაყრიდა ხოლმე სიტყვებს ერთმანეთს, იმის იმედით მესამედ აღარ მკითხავენო. სხვები მესამედაც ამეორებინებდნენ, მე მრცხვენოდა და მორჩილად ვუქნევდი ხოლმე თავს, თან გულში ვიმეორებდი რა მითხრა და თავიდან ვიწყებდი ყველაფრის ხარშვას.

ჰოდა, ნელი უნდა დამეწერა, აბა სახელით რომ მომეხსენიებინა, ყველა ყველაფერს მიხვდებოდა, ოღონდ არ მკითხოთ ახლა ვინ ყველა და რა ყველაფერსო. ამ შემთხვევაში ყველაფერი ისეთი არაფერი იყო, წარმოდგენაც გაგიჭირდებათ, ყველა კიდევ ისეთი ერთფეროვანი, ერთმანეთში ადღლეზილი მასისგან შედგებოდა გული შეგიწუხდებოდათ, ერთი ეგ იყო ამ მასას ყველა მხარეს დაფჩენილი პირი ქონდა გამოშვერილი და იმდენს ყაყანებდა იმ ყველაფერზე, სინამდვილეში რომ არაფერი იყო, გულითაც რომ მოგესურვებინა მაინც ვერ დარჩებოდი მოვლენებს ჩამორჩენილი, მოგადგებოდა, გაიძულებდა თვალებში შეგეხედა და იქამდე გაგიმეორებდა ერთსა და იმავე ისტორიას სანამ ზეპირად არ ისწავლიდი. ჰოდა, მეც გიჟი ხომ არ ვიყავი, ამ უსახურ მასას ყველა კუთხეში ჯერ ჩემი სახელი ეძახა და შემდეგ იმ სწრაფის, მე რომ ნელის ვეძახდი.

კედელი გავაკეთე, არა, ახლა ისე კი არ იფიქროთ თითქოს ჩემ ოთახს აქამდე კედელი არ ქონდა, როგორ არ ქონდა, ოთხივე მხრიდან ამაყად ქონდა ამოშენებული და რომ მიაკაკუნებდი, კედლისთვის სრულიად შესაფერის ხმასაც გამოსცემდა, მაგრამ კედლები ბევრნაირი შეიძლება იყოს, ჰოდა აქამდე თუ ჩემი ოთახის ოთხივე მხარე ერთ, მთლიან, ნაცრისფერ მასას წარმოადგენდა, იმ დღიდან ჩემ მარჯვნივ ამოშენებული 3 მეტრამდე კედლის, მცირე ნაწილი მისაწებებელი ფურცლებით ავითვისე, ერთი პირობა ვიფიქრე კედლის გაფუჭებისთვის ანაზღაურებას მომთხოვენ მეთქი, მაგრამ შემდეგ მივხვდი რომ დიდად არ მანაღვლებდა, ვინ, რაზე მომთხოვდა პასუხს, ჰოდა მივადექი ჩემ ახლად შეძენილ ფერად ფურცლებს და ყველაფრის წერა დავიწყე რისი ქონაც მინდოდა და არ მქონდა. კედელზე არც ერთი მოძრავ/უძრავი ნივთის დასახელება არ მოხვედრილა, ყველაფერი ჩემი ყოველდღიური არაფრის შევსების სურვილზე იყო დაწერილი. ვინაიდან კედელი საზიარო იყო, ყველა ხედავდა რომ მეტი თავისუფლება, ნაკლები ვალდებულებები და ყველაფრის ფეხებზე დაკიდების სურვილი მკლავდა, ყოველ გავლა–გამოვლაზე მოჯღანულად გამიღიმებდნენ ხოლმე, იმის ნიშნად „რა მშვენიერი იდეაა…“ ან „რა ცოდო ხარ“–ო, მეც ასეთივე შეთითხნილი ღიმილით ვპასუხობდი და ორივე მხარე ვთვლიდით რომ კომუნიკაციამ წარმატებით ჩაიარა.

იმ დღეს კი კედელზე ნელი გამოჩნდა, ბევრი იფიქრეს რას ვგულისხმობდი, შენობაში მოსიარულე ყველა სულიერის ვინაობა გადაქექეს და ნელი ვერსად იპოვნეს, შემდეგ ჩათვალეს, ალბათ გონია რომ ზედმეტად ნელია და უნდა რომ ცოტა უფრო სწრაფი გახდესო და ძველებურად დამიწყეს მოჯღანული ღიმილის სროლა, ასეთივე ჟესტის უკან დაბრუნების იმედით.

კედელი იმისთვის მჭირდებოდა საკუთარ სურვილებზე მეტი რომ მეფიქრა, ვიღაც მეუბნებოდა ფიქრი ენერგიაა და რაც უფრო დაჟინებით გასტყორცნი შენს მოლოდინებს სამყაროში მით უფრო დიდი შანსია რომ ყველაფერი დაგიბრუნდებაო. ჰოდა, სხვები თუ ნელიზე ფიქრობდნენ, მე ნელის მიღმა მდგომ ჭირვეულ სახელიან, ზედმეტად სწრაფ სუბიექტზე ვტყორცნიდი ხოლმე მოლოდინებს სამყაროს.

არ მჯერა მე ამ „რაც გულით გინდა აგისრულდება“ სისულელეების და მომკალით. რამდენი რამე მინდოდა გულით, სულით, ტვინით და ყველა კიდურით, მაგრამ რად გინდა?!.. აკი მითხრეს სულსწრაფი ხარო, სწრაფად ნებდებიო, ფარ–ხმალს ყრიო, ვერასოდეს ითმენ ბოლომდეო, ჰოდა ალბათ ამის ბრალია სხვების ნაცადი ხერხი ჩემზე რომ არ ამართლებს, ორ ცდაში თუ არაფერი გამოვა ხელს ვიქნევ ხოლმე, სამყაროს კი გენაცვალე ერთი–ორჯერ ნასროლი ფიქრი კი არ სჭირდება, როგორ გეკადრებათ, როდესაც რაღაცას მოითხოვ, კეთილი ინებე და იქამდე გაიხვრიტე ტვინი ამაზე ფიქრით სანამ არ მიიღებ.

ან რა დროს ეგ იყო, ნელიზე და კედელზე ვწერდი, ვწერდი რა, უფრო ვლაყბობდი, ვლაყბობდი თითებით, ვაჩხარუნებდი კლავიატურას და ვფქირობდი რომ რადგან უკვე საკმაოდ გვიანი ღამე იყო, ნელიზე აკაკანებული ღილაკების ხმას შესაძლოა მეზობლებიც კი გაეღვიძებინა, მადლობა ღმერთს ალკოჰოლი მქონდა…

კედელზე აუცილებლად გამოვაკრავ სიმთვრალეს მადლიერების განყოფილებაში.

Image

Advertisements

10 thoughts on “ნელი

    1. მიჭირს იდეებში, წერის ხარისხში, მუზაში, დროში და საერთოდ ყველაფერში, მაგრამ იმედი მაქვს აღვდგები 🙂 გამიხარდა რომ ვიღაცას მაინც ვახსოვარ 🙂

      Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s