სამიზნე


გვარით მომმართავს, უფრო სწორედ ჯერ ქალბატონო–ს ამბობს და შემდეგ ჩემ გვარს მიაწებებს ხოლმე ამ სტატუსს. არ ვიცი რატომ, მაგრამ პროტესტი არ მიჩნდება, გამოთქმაში აშკარად ვგრძნობ ცინიკურ ნოტებს, თუმცა საპასუხოდ არაფერს განვიცდი.

ალბათ იმიტომ რომ განცდები უკვე საკმარისზე მეტი მაქვს, ეჭვმიტანილების დაუსრულებელ სიას ჩავკირკიტებ და ვერაფრით გადამიწყვეტია რომელს წავუყენო საწყის ეტაპზე ბრალი. ისეთი კანდიდატი მჭირდება ვინც ვერც თავის გამართლებას შეძლებს და ვერც გულს დამწყვეტს დანაშაულის აღიარებით. ამიტომ ისეთ სახელსა და გვარს ვეძებ, ვის ხსენებაზეც ერთადერთი ემოცია რასაც განვიცდი იქნება „მიმიფურთხებია“. არადა ასეთები არ მყავს. როგორც წესი ამ ჩამონათვალში მხოლოდ რჩეულები ხვდებიან ხოლმე, ანუ ისინი ვინც ოდნავ მაინც მაღელვებენ, ვისაც განვიცდი და ვიზეც მეფიქრება. ჰოდა დილემის წინაშე ვარ, ტრადიცია მოვკლა და სიაში ყველა ძაღლი და მამაძაღლი შევიყვანო თუ სანაგვეზე მოვისროლო ჩემი „განცდები“ და ბრალის წაყენება ყველაზე „გემრიელი ლუკმით“ დავიწყო.

ხალხი აღფრთოვანებულია მისი ყოველი გამოსვლით და ამის გამო ვერ იტანენ. სიამოვნებას გვრით მისი თუნდაც წარმოსახვითი წაბორძიკება და ცდილობენ ყოველი ასეთი ფანტაზია რეალობად აქციონ. არადა არაფერი გამოსდით, ან კი როგორ გამოუვათ ის ხომ თითქმის იდეალურია. ჰო, ჰო ვიცი ეს თითქმის უაზროდაა აქ ჩაკვეხებული და სასწრაფოდ უნდა ჩამოვყალიბდე საბოლოო ჯამში იდეალურია თუ არა, მაგრამ აბა როგორ ვთქვა არის მეთქი როდესაც კარგად ვიცი – იდეალები არ არსებობენ. ჰოდა, ისევ იმისკენ ვიხრები რომ ერთი ჩვეულებრივი მოკვდავია, არაჩვეულებრივი ნიჭით.

მე სხვა წურბელებისგან განვსხვავდები, დიახ, ასეა და ვერავინ შეძლებს დამიმტკიცოს საპირისპირო. ორად ვარ გახლეჩილი – ბრალი ისე უნდა წავუყენო თავის მართლება ვერ შეძლოს და საბოლოოდ დამნებდეს, მაგრამ თუ ასე მოხდა მისგან მხოლოდ მტვერი დარჩება, გავაცამტვერებ და სიიდან ისე ამოვშლი იქ ვეღარასოდეს მოხვდება… თან მენანება! არადა თუ თავის მართლებას შეძლებს და იდიოტად მე განმომიყვანს, მაშინ საკუთარი თავისადმი განცდილ აგრესიაში უნდა ამომხდეს სული და ყოველ ღამე მის განადგურებაზე ვიოცნებო, ანუ დაუსრულებელ წრეზე წავიდე და ყოველი ბრძოლის წინ დავფიქრდე იმაზე მიღირს თუ არა მოგება. ჰოდა, იმას ვამბობდი სხვებისგან განვსხვავდები მეთქი. როდესაც შემაღლებულ ადგილზე დგება და სიტყვით მოგვმართავს, ყველას ერთი სურვილი გვაქვს – გავანადგუროთ, თუმცა მე სხვებისგან განსხვავებით ვერასოდეს მოვინელებ იმას, რომ ეს ჩემ გარდა ვინმე სხვამ გააკეთოს, მათ კი მიუფურთხებიათ, ერთი რომ რამეს წამოაყრანტალებს სხვებიც ცხვრებივით აყვებიან ხოლმე „ბეეე, ბეეე“, ის კი იქამდე იცდის მდუმარედ სანამ გულის რევა არ დამეწყება ხოლმე და ერთი ფრაზით აჩუმებს. მე კი ამ დროსაც ორად ვიხლიჩები, თან დაუოკებელი სურვილი მკლავს ერთხელ და სამუდამოდ ჩამოაგდონ კვარცხლბეკიდან და თან მისი სიძლიერით ვამაყობ. ასე ვიცი ხოლმე, ნაძირლების მიმართ როგორც წესი „დედობრივი ინსტინქტი“ მიჩნდება და მათ მფარველობას ვიწყებ, ვიცავ და მზად ვარ გავაცამტვერო ყველა ვისაც მასზე თუნდაც რაიმე უარყოფითი დასცდება, ბოლომდე მჯერა რომ ამის უფლება მხოლოდ მე მაქვს, როგორც დედას. არადა აქ უკვე მეორე მომენტი იჩენს თავს, თუ მას ოდესმე ჩემი დაცვა რეალურად წაადგება რამეში ე.ი. არც ისეთი ნაძირალაა მე რომ მეგონა, ჰოდა მაშასადამე მისი ადგილი უკვე წუნდადებულთა სასაფლაოზეა, ხოლო თუ თავის მართლებას ყოველთვის იმაზე უკეთესად ახერხებს ვიდრე წარმომიდგენია, ნერვებს ძლივს ვთოკავ იმ ტრიბუნიდან კინწისკვრით რომ არ გავაგდო.

მოკლედ გემრიელი ლუკმა მჭირდება, თუმცა თუ ამხელა სიიდან პირველივე ვისაც ავირჩევ პროცესს დაუსრულებელ ტანჯვად მიქცევს, სხვებზე ვეღარ გადავალ, ხოლო თუ ზედმეტად მარტივი იქნება ინტერესს დავკარგავ.

ისევ ჩიხში ვარ, როგორც ყოველთვის საკუთარ თავს ყველა მხრიდან ამოვუშენე კედელი და ახლა მუშტების რტყმით ვცდილობ რომელიმე მათგანის განგრევას. თქვენ გგონიათ ამაოდ? არავითარ შემთხვევაში, ასეთი კედლები წინაღობას არასოდეს წარმოადგენენ, ერთი ეგაა იმდენი ერთნაირი ჩიხი მაქვს საკუთარი ხელით შექმნილი, რომ ერთისგან თავის დაღწევის შემდეგ ავტომატურად მეორეში აღმოვჩნდები ხოლმე.

ჰოდა, სამზადისი მაქვს, მაინც იქამდე მივედი რომ საქმე ყველაზე რთული კანდიდატის „კისრის მოგრეხვით“ დავიწყო. სიტყვაც მომზადებული მაქვს და ქმედებაც, მიხვრა–მოხვრაც და მიმიკებიც, მუსიკალურ გაფორმებასაც ვღიღინებ ფიქრებში და საჭირო მომენტებში შენელებულ კადრადაც ვაქცევ საკუთარ ცხოვრებას. მოკლედ შესანიშნავი სცენარი დავწერე და ახლა სულმოუთქმელად ველოდები მის ცხოვრებაში გადმოტანას, რეალობად ქცევას.

ყველაზე მეტად კი აღმაფრთოვანებს იდეა გარდაუვალ დამარცხებაზე, იმის იმედით რომ ბრძოლის ველზე გასვლა კიდევ მოგვიწევს. ცუდია რომ დუელებს აღარ ვმართავთ ხოლმე, სიამოვნებით ვესროდი ხელთათმანს, სეკუნდანტებსაც შევარჩევდი, დამბაჩებსაც გავამზადებდი და ნისლიან ადგილზე შევხვდებოდი იმის იმედით, რომ იქიდან ორივე ცოცხალი შევძლებდით თავის დაღწევას.

დროის ათვლა დავიწყე, როცა საათი „სტარტზე“ დადგება ნაბიჯების გადათვლას შევუდგები, პირველმა უნდა ვისროლო და სამიზნე არ უნდა დამისხლტეს ხელიდან.

Advertisements

2 thoughts on “სამიზნე

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s