Viva Hate


მანქანაში იჯდა, დაღლილობისგან თვალები ეხუჭებოდა და პერიოდულად გვერდზე მჯდომი მეგორბისკენ აპარებდა თვალს. რამდენიმე წუთში გზაზე განათებული ეკლესია გამოჩნდა, მეგობარმა სასწრაფოდ გაშალა მხრები, თითებისგან სამიანიც შეკრა და „უფალო შეგვიწყალენ“-ის ბურტყუნით სამჯერ გადაიწერა პირჯვარი, შემდეგ ისევ სკამის საზურგეს მიეყრდნო და მანაც დაღლილობის ნიშნად თვალები მილულა, არადა 2 წუთში კიდევ უნდა გამოჩენილიყო ეკლესია.

„ღმერთი ტირანია“ – წამოროშა თითქოს უნებლიედ. მეგობარმა ჯერ მხრები გაასწორა, შემდეგ კი უთხრა „შესაძლოა“.

„ის კიდევ გამყიდველი და ზედმეტად პოლიტიზირებული“ – ისევ წამოროშა. ამაზე მეგობარი აენთო და მკაცრი ტონით მოსთხოვა სიტყვები შეერჩია როდესაც „მწყემსზე“ საუბრობდა! ასეთი იყო, ღმერთის ტირანიას მარტივად აღიარებდა, აი ოქროსფერებში გამოწკეპილ „მწყემსს“ კი სხვანაირ პატივს სცემდა, მისი სიტყვა კანონი იყო.

ისევ ეკლესია გამოჩნდა და ისევ ბურტყუნი დაიწყო.

„ჰო, გითხარი გამყიდველი და მოღალატეა მეთქი შენი მწყემსი“ – გაუმეორა მკაცრი ტონით.

„მოკეტე!“ უპასუხა გაცეცხლებულმა.

„ღმერთი კიდევ ტირანია და სისხლისმსმელი“ – განაგრძო და თვალები აუციმციმდა, აუციმციმდა იმიტომ რომ პასუხი წინასწარ იცოდა.

„ჰო. ვიცი რომ ასე ფიქრობ“ – პასუხმა არ დააყოვნა.

***

შეძრული იყო. სიკვდილთან შეგუება ყოველთვის უჭირდა, ვერც სტატისტიკად აღვიქვამდა ოდესმე.

მეგობარმა დაურეკა, ემოციებისკან აშკარად დუჟი სდიოდა პირიდან, მორჩილად გაემზადა მისი ბღავილის მოსასმენად და სავარძლის კიდეზე ჩამოჯდა, დაზაფრული იყო და ენა გამომშრალი ქონდა, სიტყვებს თავს ვერ აბამდა და არც ტელეფონის ყურმილიდან მომავალი „ყეფის“ მოსმენის თავი ქონდა, ალაგ-ალაგ ესმოდა როგორ ყვიროდა „ეს ნაძირლებიო!“ ყვიროდა და აშკარად აღშფოთებული იყო, აღშფოთებული და გადარეული, სიგიჟემდე ერთი ნაბიჯი რომ აკლდა … ამ დროს მის ხმაში, სადღაც ძალიან შორს, თითქმის შეუმჩნევლად კმაყოფილების ზარებმა შემოჰკრეს, ნასიამოვნები იყო, გაუცნობიერებლად, გაუაზრებლად ზეიმობდა უცხო ადამიანების ტრაგედიას, ნიშნის მოგებით ყვიროდა „ნაძირლები!“, ყვიროდა და სადღაც ქვეცნობიერში სიამოვნებისგან აცახცახებდა, კიდევ ერთი ფაქტი „მის/მათ“ სასარგებლოდ, აკი ამბობდა „ნაძირლები“ არიანო, ჰოდა ვუალა!!

გულის რევა, ზიზღი, აგრესია და უუნარობა ერთდროულად იგრძნო, საკუთარმა უძლურებამ ისეთი უსუსური გახადა შეეშინდა და ტელეფონი გათიშა, ის კი იმხელა ხმაზე ყვიროდა „არ გჯეროდა! ნაძირლები! ნაძირლები“ რომ დიდ ხანს ვერ მიხვდა მეორე მხარეს აღარავინ იყო.

***

მეგობრებს ყოველთვის განსაკუთრებული სიფრთხილით არჩევდა. იშვიათად თუ იპოვნიდა ადამიანს რომლისაც ბოლომდე ესმოდა. მეგობრების გარდა ერთი-ორი „მომეგობრო“ სუბიექტიც გამოერეოდა ხოლმე, თითქოს მეგობრობამდე არსებულ ფაზას გადიოდა მათთან და ეჩვეოდა, იწონებდა, უგებდა.

მაშინ „მომეგობროებში“ იჯდა, რაღაცაზე საუბრობდნენ, ის კი გათიშული უყურებდა ჰორიზონტს და ფიქრებით სადღაც შორს იყო წასული. მოპირდაპირე მხარეს მჯდომმა უკვე მეგობრის სტატუსის მქონე სუბიექტის ხმამ რომ გამოაფხიზლა, პოლიტიკაზე საუბრობდნენ, „მომეგობროები“ კი (განსაკუთრებით მის მარჯვნივ მჯდომი) დაგეშილები შესცქეროდნენ თვალებში. „არ ღირს ახლა ამაზე საუბარი“-ო წაილუღლუღა და არყით სავსე ჭიქა მოიყუდა, გაახსენდა რატომ იყვნენ ისინი „მომეგობროები“ და არა „მეგობრები“ – აგრესია ქონდათ უშრეტი და იმიტომ.

წლები ისე გადიოდა ხან „მომეგობროებში“ წერდა მის სახელს, ხან მეგობრებში, ხანაც ნაცნობებში. იმ დღეს „მეგობარსა“ და „მომეგობროს“ შორის იხლიჩებოდა, თუმცა იცოდა რომ საბოლოოდ არჩევანს მაინც ამ ყბადაღებულ „მომეგობროზე“ შეაჩერებდა.

„მომეგობრო“ შავებში ჩაცმული გამოცხადდა, თავი ისე მაღლა ეჭირა აშკარად არაფრით გავდა მგლოვიარეს, არადა რომ გეკითხათ „ნაწამებ“ და გარდაცვლილ ადამიანებს გლოვობდა, გმობდა აგრესიას და საყოველთაო შემწყნარებლობას ქადაგებდა.

ალბათ ვიღაცამ უთხრა რა საჭირო იყო ძაძებით მოსვლაო, რომ პასუხმა არ დააყოვნა, კახპასავით ჩახლეჩილი ხმით დაიწყო კივილი ვისაც არ მოგწონთ გაეთრიეთო… თქვენც გაწამებენ მალეო… განაგრძო და ნასიამოვნები ღიმილი მოედო სახეზე, მათი წამების წარმოდგენაზე ლამის კვნესა დაიწყო.

ხმის ამოღება უნდოდა, მაგრამ გაჩუმდა, ერთი ეგ იყო გაიფიქრა „იქნებ არც მეგობარი, არც მომეგობრო, უბრალოდ ნაცნობი?!“ არადა ამის მიხედვით არ უნდა შეერჩია, არ უნდა შეერჩია და მაინც შეარჩია. მანქანაში ერთად ჩასხდნენ, იცოდა რომ მალე ეკლესია გამოჩნდებოდა და თვალი „შავოსნისკენ“ გააპარა, შედეგმა არ დააყოვნა, რამდენიმე წამში გამალებით იწერდა პირჯვარს.

„აგრესია აღარ მაქვს, ერთი ეგაა გულს მირევს საკუთარი უუნარობა“ – გაიფიქრა და მანაც მექანიკურად გადაიწერა პირჯვარი.

Advertisements

3 thoughts on “Viva Hate

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s